Thailand in the transition time ...
Group Blog
 
All Blogs
 

ความจริง(อีก) 50 ประการในเกมยุคเก่า: ภาค 2

ความจริง(อีก) 50 ประการในเกมยุคเก่า: ภาค 2



1.ร็อคแมนโดนหนามทีเดียวระเบิดยังกับลูกโป่ง แล้วทำไมบอสไม่เอาหนามมายิงซะเลย
2.เมื่อลูกไม้ตายพุ่งเข้าหาโมริซากิ สิ่งแรกที่ทุกคนคิดคือ "เสาประตูช่วยด้วย"
3.การตายในบอมเบอร์แมนกว่า 90% มาจากระเบิดของตัวเอง ศัตรูส่วนใหญ่แค่ออกมาวิ่งเล่นเฉยๆ
4.หนังสือการ์ตูนเซนต์เซย์ย่าสามารถใช้แทนคู่มือได้ ใครแพ้ทางใครยังไงมีบอกหมด
5.ถ้าเรียกเกมดราก้อนบอลต่อกันแบบสมัยก่อนเป็นภาคหนึ่ง-สอง-สาม-สี่ ปัจจุบันคงต้องเรียกว่า "ดราก้อนบอลห้าสิบ" บ้านผีปอปชิดซ้าย
6.คนเล่นซิมซิตี้ต้องเคยถล่มเมืองตัวเองอย่างน้อยซักครั้งโดยไม่ทราบสาเหตุ
7.แทบไม่เคยมีใครกด Speed เกินสามขั้นในเกมกราดิอุส แม้แต่สูตรอาวุธเต็มยังไม่กดให้เลย แล้วขั้นที่เหลือมันมีไว้ทำไม
8.เกมโอเวอร์แปลว่าไปเล่นใหม่ตั้งแต่ฉากแรกอีกห้าชั่วโมง ไม่ใช่คอนทินิวตรงต้นฉาก กลางฉาก ท้ายฉาก หน้าบอส บอสร่างแรก บอสร่างสองเหมือนสมัยนี้
9.เมื่อแฟนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยมาขอเล่นเกมบ้าง ผู้ชาย (สิ้นคิด) จะเปิดมาริโอไม่ก็เททริสให้ก่อนเป็นอันดับแรก
10.แต่ถ้าเปิดมาไคมูระ เค้าอาจเป็นพวกซาดิสม์ ระวังให้ดี
11.ทุกคนต้องเคยเข้าไปกดๆโยกๆตู้เกม ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าไม่ได้หยอดเหรียญ
12.แถมบางทีตอนเดโมขึ้นก็ทำเนียนๆเหมือนกำลังเล่นอยู่ด้วย
13.ไม่ว่าจะเป็นเกมตู้ที่ไหนในโลกก็ต้องเจอคนชื่อ AAA ตามไปหลอกหลอนอยู่ตลอด



14.ตัวเอกส่วนใหญ่ชอบพกของห่วยๆไปทำภารกิจระดับโลก ส่วนผู้ร้ายก็ต้องเตรียมอาวุธแรงๆเผื่อให้แย่งตลอดทาง มันเตี๊ยมกันรึเปล่า
15.ไอเทมเติมพลังชอบออกมาบ่อยตอนพลังเต็มอยู่แล้ว เจอกันอีกทีก็วางตรงหน้าตอนเราตาย
16.หรือถ้าไอเทมเติมพลังวางอยู่กลางดงกับดัก ตอนเก็บเสร็จออกมาพลังจะเหลือน้อยกว่าเดิมซะอีก
17.ส่วนไอเทมประเภท "ระเบิดทั้งจอ" หรือ "อมตะชั่วครู่" ก็มักจะโผล่มาตอนไม่มีศัตรูซะงั้น
18.ถ้าเจอเกมให้ตั้งชื่อตัวละครภาษาญี่ปุ่น หลายคนมักจะใส่อักษรเดียวยาวเป็นพรืด
19.อ่านว่าอะไรไม่รู้ แต่แปลได้หมดว่าอันนี้คุย อันนี้สำรวจ อันนี้ไฟ อันนี้น้ำแข็ง
20.คาถาเสกพิษเสกคำสาป เปลือง MP สำหรับศัตรูธรรมดาและใช้ไม่ได้ผลกับบอส มันให้มาทำไม
21.การรัวปุ่มอะไรซักอย่างในฉากสู้ไม่ได้ช่วยให้อัดแรงขึ้น แต่ก็เผลอกดประจำ
22.ซื้อตลับเกม RPG บางทีมีเซฟของใครก็ไม่รู้แถมมาด้วย
23.เวลาใส่พาสเวิร์ดผิดมักจะเป็นแค่ตัวเดียว แต่มันไม่ยอมบอกว่าตัวไหนนี่สิ
24.เกมไหนมีการพนัน เกมนั้นต้องมีคนหมดตัวแล้วโหลดใหม่
25.ภาคต่อส่วนใหญ่จะดีกว่าหรือเทียบเท่าของเดิมเป็นอย่างน้อย ไม่ต้องลุ้นกันตัวโก่งเหมือนเดี๋ยวนี้
26.มีเกมกีฬาที่เล่นกันตามกติกาจริงแทบจะนับได้ กลายพันธุ์เป็นไฟท์ติ้ง,อาร์พีจี,วางแผน,เปิดไพ่ให้วุ่นวายไปหมด
27.ในความเข้าใจของเด็กสมัยนั้น คำว่าดอดจ์จากดอดจ์บอลแปลว่าอัด กติกาคือต้องตายไปข้าง จริงๆแล้วคนละเรื่องเลย
28.ตัวละครผู้ชายจะแมนๆสมชาย ไม่มีหน้าหวานจ๋อยหลุดมาหรอก
29.แต่เพราะกราฟิกจำกัด บางทีตัวละครผู้หญิงก็แมนๆกะเค้าด้วย



30.สะพานเหล็กเปรียบเสมือนดันเจี้ยน ซื้อเกมคือศัตรูธรรมดา ซื้อเครื่องคือล่าบอส คนเก่งจริงลุยเดี่ยวได้ ถ้าไม่มั่นใจควรหาพรรคพวกไปเป็นปาร์ตี้
31.นายพรานลาดตระเวน (สำรวจราคา) อัศวินป้องกันการโจมตี (คนขายโม้+ยัดเยียด) ผู้ใช้คาถาทำดาเมจ (ต่อราคา) และนักบวชรักษาอาการบาดเจ็บ (เงินไม่พอ)
32.แทนที่จะสะสมสติ๊กเกอร์ขนมหลอกเด็กไปแลกเครื่องแฟมิคอม เอาเงินไปซื้อเลยง่ายกว่านะ
33.จอยคือแพะตลอดกาล ถ้าพูดได้มันคงอยากบอกว่า "อ่อนเองแล้วอย่าโทษตรูเดะ"
34.แลกตลับเกมด้วยจำนวน K ถ้าเอาแผ่นบลูเรย์ไปคงเหมาได้หมดสะพานเหล็ก
35.สังเกตอันไหนก็อป ต้องดูรูปทรงเหลี่ยมมุม ตำหนิ สี น้ำหนัก คล้ายๆพระเครื่อง
36.ต่อให้หล่นพื้น กรอบพลาสติกกระจุยกระจายก็ไม่หวั่น ขอให้เหลือแค่แผงวงจรก็เล่นได้แล้ว
37.เกมที่ยอดขายเป็นล้านถึงเก็บไว้ก็ไม่ได้ราคาเพราะใครๆก็มีกัน เกมผลิตน้อยหายากสิถึงจะแพง
38.หัวโปรไม่มีอัพเดตเฟิร์มแวร์ เจอเกมเล่นไม่ได้ซื้อใหม่สถานเดียว
39.แฟมิคอมไม่เคยตกยุค มีทั้งสตรีทไฟเตอร์,ไบโอ,เทคเคน แต่ใครสร้างก็ไม่รู้
40.วันดีคืนดีอัพเดตโมเดลใหม่หน้าตาเหมือนเพลย์หนึ่ง เพลย์สอง เพลย์สามได้ด้วย


41.การจูนเครื่องเข้ากับทีวีในสมัยก่อนทำงานด้วยเทคโนโลยี "ระบบสัมผัส" (หมุนๆสาย) และ "จับแรงสั่นสะเทือน" (ทุบ)
42.ไม่เคยมีข่าวว่าเด็กเล่นเคนชิโร่แล้วพยายามระเบิดหัวเพื่อนด้วยปลายนิ้ว หรือเล่นคอนทราแล้วพกปืนไปกราดยิงในโรงเรียน
43.แค่ภาพสาวใส่ชุดบิกินีโผล่มาในเกม เวลาเล่นต้องหลบซ่อนประหนึ่งก่ออาชญากรรมเลยทีเดียว
44.ถ้าจะซื้อเครื่องรุ่นใหม่ คำถามแรกๆที่ต้องเจอคือ "แล้วเครื่องเดิมล่ะ เสียแล้วเหรอ?" ตอบยากชะมัด
45.ไม้เรียวอันเดียวป้องกันเด็กเล่นเกมได้เจ๋งกว่าระบบใส่พาสเวิร์ด Parental Lock สมัยนี้เยอะ
46.นักวิเคราะห์ต้องเอาเครื่องมาชำแหละเพื่อประเมินว่าต้นทุนเท่า ไหร่ คุณแม่ฟังราคามองหน้าคนขายก็รู้แล้วว่าควรต่อเหลือเท่าไหร่
47.พี่น้องเล่นเกมไม่เคยทะเลาะกันเอง ก็เหมือนเล่นมาริโอไม่เคยเก็บเห็ด
48.หลายคนเคยสอบได้ที่หนึ่งเพราะคำว่า "ถ้าทำได้จะซื้อเกมให้" แต่บางทีแค่ติดหนึ่งในห้าก็หยวนๆแล้ว
49.เด็กน้อยหัวเกรียนที่เคยจูงมือคุณพ่อไปซื้อเกมเมื่อกว่า 20 ปีก่อน ปัจจุบันบางคนกลายเป็นคุณพ่อจูงลูกของตัวเองไปซื้อเกมเหมือนกัน

50.นักเล่นเกมสมัยก่อนสามารถเอาเครื่องเอาเกมมาหยิบยืมแบ่งปันกันได้อย่างสนุกสนาน ไม่มีการคุยโม้โอ้อวดชวนทะเลาะ




http://www.manager.co.th/Game/ViewNews.aspx?NewsID=9520000152140




 

Create Date : 14 ธันวาคม 2552    
Last Update : 14 ธันวาคม 2552 13:48:20 น.
Counter : 191 Pageviews.  

ปล่อยผีไอ้แก่

ขอปล่อยผีไอ้แก่ออกมาเดินเล่นมั่ง..



ผมเริ่มเล่นเกมครั้งแรกสุดตอน อนุบาล 1 เกมแรกที่จับในชีวิตก็คือเกม twinbee ภาคแรกสุด ..



อายุผมแค่ไม่กี่ขวบ ผมนั่งเล่นทวินบีแค่สองวันก็จบเกมแล้ว !!



จาก นั้น ความบ้าระห่ำเข้าสิงร่างกาย เกมอะไรที่มีบนเครื่องฟามิคอมของพี่ชาย ผมไปเอามาเล่นหมดตู้ วันไหนที่น้าแอบเอาเครื่องไปซ่อนไว้ข้างบน ผมก็หาทางเอาออกมาต่อกับทีวีเล่นได้ทั้งๆที่ตัวผมเล็กกะเปี๊ยก แถมยังอ่านหนังสือไม่ออกซักตัวในเวลานั้น ..



เกมอะไรที่ว่า ฮิตในสมัยปี 2532-2535 บนเครื่องฟามิคอม ผมเล่นทุกเกมและจบทุกเกม ไม่ว่าเกมนั้นจะเป็นภาษาอะไรก็ช่าง ผมก็เล่นมันจนจบ (ไปซื้อบทสรุปที่เป็นการ์ตูนขาวดำมาอ่านประกอบ) เกมไหนที่ผมชอบดนตรีประกอบ ผมก็จะเอาสายแจ๊คสีขาว (เส้นสัญญาณเสียง) ไปเสียบกับสเตอริโอแล้วอัดลงเทป ...




ก่อนจะได้เครื่องฟามิคอมมาเล่น ผมงอแงกับแม่ให้ซื้อ แกคงรำคาญแล้วก็ไม่อยากซื้อให้ ดันสัญญากับผมว่าถ้าผมสอบได้ที่หนึ่งในปีนั้นจะซื้อให้ทันที ...




ผม เป็นเด็กเรียนกลางๆไม่เก่งมาก อันดับมักอยู่กลางๆค่อนไปทางต่ำเสมอเมื่อสอบเสร็จ พอแม่สัญญาว่าจะซื้อให้โดยมีข้อแม้ว่าต้องสอบให้ได้ที่หนึ่ง ผมก็เลยจัดให้ ...



ผมได้ที่หนึ่งแต่แม่นั่งเหวอแดก เครื่องเกมราคาเฉียดๆสามพันก็ต้องไปซื้อให้ผม สัญญาต้องเป็นสัญญา ...



ไม่ต้องเดาต่อนะครับว่าหลังจากได้เครื่องมาแล้ว การเรียนของผมรูดลงขนาดไหน ...




พ่อโมโหที่ผมเอาแต่เล่นเกมไม่ยอมทำการบ้าน แกเหลืออดสุดๆ ก็เลยเอาเครื่องเกมของผมไปขว้างลงแม่น้ำ ...




แต่ผมไม่ยอมแพ้ เงินค่าขนมทุกบาทผมเก็บหมด จากนั้นไม่ถึงสองเดือนก็มีเครื่องใหม่มาวางนิ่งในบ้าน ..



่พ่อแม่ผมพูดไม่ออก...



เวลาต่อมา ยุครุ่งเรืองของฟามิคอมได้หมดลงไปพร้อมๆกับความเรืองรองของเครื่อง SFC ..



เหมือน เดิมครับ... เครื่องราคาเป็นหมื่นพร้อมโปร ผมเก็บตังค์เกือบปีก็ได้มาเชยชม เกมอะไรที่ว่าสนุกผมเล่นจบทุกเกม เกมอะไรที่ว่ายากผมก็เอาจนจบ อ่านออกมั่งไม่ออกมั่งก็ทู้ซี้เล่นไปเรื่อยๆ ....




และเช่นเดิมครับ การเรียนขี้กากเหมือนเดิม ...




หมดยุค SFC แล้ว เกม Resident Evil , FF7 และเกม แครชแบนดิคูช ได้เข้ามาเปลี่ยนชีวิตผมอีกครั้ง ...



เครื่อง PS เครื่องอ้วนหนารหัส SCPH 10000 ผมก็ได้เข้าครอบครองจากการทำงานส่งหนังสือพิมพ์ตามบ้าน และงานอื่นๆจิปาถะ ทุกวันนี้ไอ้เครื่องนั้นยังนอนนิ่งอยู่ในกล่องของสะสมที่บ้าน พร้อมจอยแท้สองตัว ตลับแอคชั่นฯ เมมแท้อีกหนึ่งตัว พร้อมๆกับเครื่องที่ผมเคยเล่นมันมา ...



ช่วง มปลาย เกมเค้าเต้อร์สไตร์ เอาเวลาของผมไปเกือบหมด ผมทะเลาะกับพ่อแม่กับแฟนแทบทุกวันเพราะชอบโดนเรียนไปเล่นเค้าเต้อร์หลัง โรงเรียน ...



ชีวิตผมช่วงนั้นนะครับ เป็นเทพในเกม เรียกได้ว่า CS ยุคเบต้าผมล่อคนหมดแทบทั้งร้านในเกมแรกๆที่เปิดฉากลุย ผมเคยเดิมพันคนในร้านว่า ถ้าทีมผมเล่นแพ้ผมจ่ายค่าเช่าเวลาให้เลยทั้งร้าน แต่ผมก็ไม่ค่อยแพ้ ...



แต่ชีวิตจริงผมล้มเหลว ทั้งเรื่องครอบครัวและเรื่องเรียน มันตายพร้อมๆกับโดนปืน 4-2 ส่องหัวในเกม...



สุด ท้ายเรียนจบไม่พร้อมเพื่อน เอนท์ไม่ติด เคว้างคว้งไปหนึ่งปีที่ราม พร้อมๆกับเริ่มปฎิเสธเกม แล้วเริ่มโทษเกมว่าเป็นต้นเหตุความล้มเหลว ...



เรียน ที่รามเริ่มคิดว่าไม่ใช่ ผมยังปฎิเสธเกมไม่ได้จริงอย่างที่คิด ผมเล่นมันทุกวัน แต่มีการจัดเวลาที่ดีขึ้น ไม่เล่นแบบบ้าระห่ำอีกต่อไปแล้ว ..



เสียเวลาทั้งหมดสองปี ผมเอ็นใหม่ จากนั้นก็ได้เข้ามาเรียน ม รัฐ สมใจอยาก พร้อมกับการทำกิจกรรมทางการเมืองอย่างบ้าระห่ำแทนการเล่นเกม เพราะผมค้นพบว่า การทำงานการเมืองก็เหมือนกับการเล่นเกม มีชิงไหวชิงพริบกันตลอดเวลา ต้องใช้แผนใช้เทคติกสุดยอดไม่ต่างอะไรกับเกมเลย ...



แล้วผม ก็เน้นเล่นเกมที่ตัวเองชอบมากขึ้น ไม่เล่นสะเปะสะปะอีกต่อไป อะไรที่ชอบก็เล่น อะไรไม่ชอบก็ไม่แตะ ที่สำคัญ .. เกมไหนที่รักจริงๆจะกัดฟันซื้อของแท้ ...



ตอนนี้ทำงานแล้ว เรียนต่ออีกใบ เกมที่เล่นในปัจจุบันผมเลือกแล้วเลือกอีกกว่าจะซื้อซักเกม เพราะจะซื้อของแท้เล่นตลอด ถ้าอันไหนห่วยหรือไม่ใช่แนวผมก็ไม่ซื้อ (ดูจากสื่อวิจารณ์เกมเป็นหลัก) ..




เวลานั่งเล่นเกมใน ห้องแล้วแหงนหน้ามองตู้โชว์กล่องเกม มันรู้สึกภูมิใจยังไงบอกไม่ถูก โดยเฉพาะแผ่นแท้เกม Diablo 2 ตัวกล่องเหล็กลิมิเต็ดอิดิชั่น แถมโมเดลตัวเล็กๆที่หวงสุดๆ มีเพื่อนมาที่บ้านขอซื้อต่อสองพันผมก็ไม่ปล่อย แล้วก็ RE แผ่นแท้จากปี 1996 ที่หวงมากเช่นกัน ...




เครียด ชิ..หาย เลย... 5555




 

Create Date : 28 กันยายน 2552    
Last Update : 28 กันยายน 2552 12:29:08 น.
Counter : 146 Pageviews.  

เส้นทาง 10 ก้าวกับเกม RPG ญี่ปุ่น

ที่มาครับ http://www.manager.co.th/Game/ViewNews.aspx?NewsID=9510000060886



คำเตือน: เนื้อหาภายในบทความเป็นเหตุบังเอิญ มิได้พาดพิงถึงเกมใดเกมหนึ่งโดยเฉพาะ (จริงๆนะ) แต่ถ้าท่านอ่านแล้วโดนทุกข้อ แปลว่าเล่นเกม RPG ญี่ปุ่นมากไปแล้ว

1.เริ่มต้นการผจญภัย
- เนื้อเรื่องจะให้เรามีฐานะอะไรไม่สำคัญ ยังไงตอนเริ่มก็ยากจนใช้อาวุธเห่ยๆเหมือนกันแทบทุกเกม
- ถ้าเกิดโศกนาฏกรรมอะไรซักอย่าง พระเอกจะรอดตายคนเดียวเสมอ ว่าไปแล้วก็ตัวซวยชัดๆ
- ถึงตอนแรกเราจะเป็นชาวบ้านธรรมดา ซักพักก็ต้องเฉลยว่าเป็นลูกหลานเหลนโหลนใครซักคนในตำนานกลับชาติมาเกิดแน่ๆ
- ผู้ร้ายที่เสนอหน้าตอนแรกมักจะไม่ใช่บอสใหญ่ อย่างเก่งก็รองบอส เผลอๆอาจตายตั้งแต่กลางเรื่อง
- ถ้าในเรื่องมีเทพเจ้าอะไรก็ตาม พวกนี้จะโผล่มาพูดฝากฝังให้เราทำโน่นนี่หรือออกมาโชว์พาวตอนท้ายๆ...แล้วทำไมพี่เค้าไม่ลงมือเองซะแต่แรกก็ไม่รู้

2.เข้าเมืองเตรียมความพร้อม
- ถ้าเป็นตอนต้นเกม ต่อให้เมืองใหญ่อลังการแค่ไหนก็ขายแต่ของกระจอก
- แต่ถ้าอยู่ท้ายเกม หมู่บ้านยากจนซอมซ่อก็ขายของอย่างเทพได้ แถมราคายังขูดรีดจนน่าสงสัยว่าทำไมหมู่บ้านมันถึงไม่รวย
- ผับบาร์มีไว้หาข่าวเท่านั้น พวกเราไม่เคยคิดจะสั่งอะไรกินเลย
- ถ้าอ่านไม่ออก จำไว้ว่าคุยจนกว่าจะวนซ้ำประโยคเดิมสองรอบ
- พระเอกอาชีพอะไรไม่สำคัญ พี่แกเล่นค้นบ้าน ทุบไห เปิดตู้ หยิบของยังกับโจรป่า

3.รวบรวมสมัครพรรคพวก
- เวลาคนเข้ามาเป็นพวก ทำไมมันไม่มีเงินพกติดตัวมารวมกับเราเลยซักแดง แถมเราต้องควักเนื้อซื้อของให้อีก
- ใครเป็นศัตรูมาก่อน พอเข้าฝั่งเราปุ๊บห่วยลงยังกับคนละคน
- เกมที่ใช้ AI บังคับเพื่อนต้องทำอะไรขัดใจเราอย่างน้อยก็ 2-3 ครั้ง
- ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าคนไหนจะออกจากทีม มันต้องโดนปลดอาวุธชุดเกราะหมดตัวแถมเลิกเก็บเลเวลให้แน่ๆ
- ตอนสู้โดนอัดตายทันทียังชุบได้ แต่ในเนื้อเรื่องมีเวลานอนสั่งเสียเป็นสิบนาทีดันไม่รอด

4.ออกเดินทางสู่แผนที่โลก
- แผนที่กระดาษธรรมดาบอกตำแหน่งที่เรายืนได้ทั้งกลางทุ่ง ป่าทึบ ทะเลทราย มหาสมุทร ราวกับติด GPS
- เช่นเดียวกับบริเวณที่โม้ว่า "ลับแล, ในตำนาน, ไม่เคยมีใครไปถึง, เฉพาะผู้ที่ถูกเลือกเท่านั้น" ก็มักจะมีตำแหน่งเขียนอยู่บนแผนที่เห็นๆ
- อย่างแรกที่ทุกคนทำเมื่อได้เรือมาคือไปหาซื้ออาวุธชุดเกราะแรงๆรอบโลก ส่วนเนื้อเรื่องใครจะเป็นจะตายยังไงรอไปก่อน
- ไอเทมอะไรที่ใช้กำจัดจอมมารได้มักจะอยู่ในที่ไกลสุดกู่ยังกับไม่อยากให้เราใช้
- การเดินทางรอบโลกในเกมแนวนี้ใช้เวลาเฉลี่ยไม่เกิน 5 นาที

5.ปะทะศัตรู
- ถ้าจอมมารเอาสัตว์ประหลาด HP เป็นหมื่นมาเดินอยู่แถวจุดเริ่มคงได้ครองโลกไปแล้ว
- ทุกคนต้องเคยสงสัยว่าทำไมมอนสเตอร์ถึงมีเงินสดพกติดตัว
- โดนพิษไม่รู้จะหายาแก้ที่ไหน ก็กระทืบเอาจากไอ้ตัวที่ปล่อยพิษใส่เรานั่นแหละ
- ถ้าพวกเรามาเป็นทีม ต่อให้ใครซักคนฟันวืดหมด, โดนอัดอย่างเดียว หรือแม้แต่ยืนดูเฉยๆจนจบ มันก็ยังเลเวลอัพได้ (ยังไง)
- เวลาเจอศัตรูหายากให้ Exp หรือเงินเยอะ พระเอก (และคนเล่น) จะหน้าตาโรคจิตกระหายเลือดยิ่งกว่าพวกปีศาจอีก

6.ไอเทม ชุดเกราะและคาถา
- ของเติมพลังหายากต้องเก็บไว้ใช้ตอนท้ายๆ...ปัญหาคือจะรู้ได้ไงว่านี่ท้ายรึยัง
- "ยาฟื้นพลัง" ขวดเดียวรักษาได้ทุกอย่างตั้งแต่ไฟคลอก, น้ำแข็งกัด, มีดบาด, โดนช้างเหยียบ อะไรจะสารพัดประโยชน์ขนาดนั้น
- ชุดเกราะไม่เคยมีปัญหาเรื่องขนาด ถอดเสื้อของคนสูง 2 เมตรไปใส่ให้เด็กตัวกระเปี๊ยกก็ยังได้
- อาวุธในตำนานที่ต้องขึ้นเขา บุกน้ำลุยไฟไปตามหา ข้ามไปเล่นอีกเกมนึงเจอของชื่อเหมือนกันขายอยู่ในร้านถูกๆซะงั้น
- เราสามารถเสกฟ้าผ่าในห้องใต้ดิน, เรียกคลื่นยักษ์ในอวกาศ, หรือใช้แผ่นดินไหวบนท้องฟ้าได้ แค่เอฟเฟกต์...อย่าคิดมาก

7.ตะลุยดันเจี้ยน
- ทางแยก 2 ทางไปหาบอสกับไอเทม น่าแปลกที่โอกาสเจอบอสจะมากกว่า แล้วก็ต้องเดินย้อนไปเก็บไอเทมทุกที
- สร้างกลไกพิสดาร เรียงแผ่นศิลา กดสวิทช์ เข็นรูปปั้น กับดักเพียบ แล้วเวลาปกติเจ้าของปราสาทมันเข้าออกยังไง
- หีบสมบัติอยู่ด้านบนประมาณ 3 เมตร ทำไมต้องเดินอ้อมโลก ต่อตัวกันขึ้นไปก็หยิบได้แล้ว
- ในถ้ำใต้ดินลึก 6 ชั้น เต็มไปด้วยสัตว์ร้าย ยังอุตส่าห์มีคนเอายาฟื้นพลังธรรมดาใส่กล่องสมบัติอย่างหรูไปวางไว้ ท่าจะว่างจัด
- ถ้ามีคาถาแรงล้างโลกกับดาบสุดยอดที่โม้ว่าตัดได้ทุกอย่าง ทำไมต้องลำบากหากุญแจเปิดประตูอีก

8.บอสปรากฏตัว
- หน้าห้องต้องผ่านทางเดินยาวๆ ฉากหลังยิ่งใหญ่ ประตูอลังการ มีจุดเซฟวางประดับ กลัวคนไม่รู้ว่านี่บอสแล้วนะ
- อย่าคุยยาวมาก เกิดพลาดตายเล่นใหม่ต้องฟังรีรันอีกหลายรอบ เห็นใจกันหน่อย
- ถ้าให้ดีสู้จบแล้วช่วยส่งให้ถึงทางออกด้วย ใช้ MP หมดแล้วเดินเองไม่ไหว
- ถึงจะเป็นสัตว์ประหลาดยักษ์สูงสิบเมตรหรือมีรากงอกติดพื้น พวกเราก็ยังตาถั่วฟัน Miss ได้อีก
- เวลาเจอบอสมือหนัก HP มีแค่ "เต็ม", "ครึ่งๆ" และ "ตาย" ไม่ต้องไปสนใจตัวเลขหรอก

9.ความลับ เนื้อเรื่องซ่อน
- อะไรก็ตามที่ "พลาดแล้วพลาดเลยไม่มีสิทธิ์กลับมาเอาใหม่" เป็นของแสลงที่ไม่มีใครอยากเจอ
- ถ้าเป็นอาวุธ, คาถา เอาน่า.....หลังๆก็มีของดีกว่าให้ใช้
- ถ้าเป็นพรรคพวก เอาน่า....ใช้คนอื่นแทนก็ได้ ยังไงก็ไม่ได้เอาลงพร้อมกันหมด
- ถ้ามันทำฉากจบเปลี่ยน เอาน่า.....แค่เล่นใหม่แต่แรกอีกรอบเอง....!?
- โดนมากๆจะติดโรคหวาดระแวง ต้องเซฟสำรองหลายอัน

10.ในที่สุดก็บอสใหญ่
- จรรยาบรรณของบอสใหญ่ที่ดีต้องมีร่างแปลงขั้นสองขั้นสาม ถ้าไม่มีอนุโลมให้เอาตัวที่โหดกว่ามาสู้แทนก็ได้
- ถ้าเราใส่พลังป้องกันเต็มที่ มันจะใช้คาถายิง
- แล้วถ้าเรากันคาถา 100% มันจะซัดเราด้วยสารพัดพิษแทน
- หรือถ้าเรากันทุกอย่าง มันก็ยังมีท่าลดพลังเหลือ 10 แบบไม่สนใจเหตุผลอะไรเลย เอากะมันสิ
- แต่ถึงยังไง บอสลับก็ต้องเก่งกว่าบอสใหญ่ทุกทีไป





 

Create Date : 27 พฤษภาคม 2551    
Last Update : 27 พฤษภาคม 2551 15:05:58 น.
Counter : 161 Pageviews.  

ความจริง 50 ประการในเกมยุคเก่า

คำเตือน:เนื้อหาภายในอาจไม่เหมาะกับเด็กและเยาวชน (ที่เกิดไม่ทัน) และยังอาจส่งผลกระทบทำร้ายจิตใจคน (ไม่อยาก) แก่ได้ ขอแนะนำให้อ่านด้วยความระมัดระวัง

1. ชื่อเกมมักจะเอาความสะดวกเป็นที่ตั้ง อย่างเล่นเหมือนนินจา ไตเติ้ลมีไฟขึ้น ให้เรียกว่านินจาไฟ
2. เช่นเดียวกับตัวละคร อาวุธและไอเทมทั้งหลายทั้งปวง มักจะมีชื่อเรียกง่ายๆอย่าง ตัวแดง, ตัวน้ำเงิน, ขวดเลือด, ยากันยุง, ป๊อก, โดนัท, ยันต์, ลูกไฟ
3. เปิดเกมมาถ้ามีฉากเดโมจะถือว่ากราฟิกสวยเป็นที่ตื่นตาตื่นใจ ถึงส่วนอื่นจะห่วยก็เถอะ
4. สร้างจากการ์ตูนหรือหนัง คนจะสนใจเป็นพิเศษ ตรงข้ามกับสมัยนี้
5. ถ้ามีตัวละครให้เลือก คนจะชอบใช้ตัวมีปืนหรืออาวุธยิงไกลก่อน
6. เล่นกราดิอุสใช้กันแต่เลเซอร์ ปืนอีกแบบน้อยใจแย่
7. คนเล่นมาริโอสองต้องเตะกระดองทำ 100 UP จริงๆทำได้ตั้งแต่ภาคแรกแล้วนะ
8. เล่นร็อคแมนต้องประหยัดอาวุธ แต่ตอนจบเหลือเพียบทุกที ไม่รู้งกไว้ทำไม
9. หลายคนเคยออกแบบบอสส่งประกวด หรืออย่างน้อยก็เก็บไว้ดูเล่น
10. คุนิโอะรวมกีฬา จัดเป็นเกมไฟท์ติ้ง ไม่ใช่เกมกีฬา
11. คนเล่นแส้ครั้งแรก จะสงสัยว่าทำไมหัวใจไม่เติมพลังให้
12. สู้หัวหน้าใหญ่มาไคมูระให้ชนะ ยังง่ายกว่าเล่นฉากแรกให้ผ่าน
13. คนเล่นแบทเทิลซิตี้ ต้องเคยสร้างฉากเอาเหล็กมาล้อมฐาน
14. เกมซึบาสะ ใครไม่มีไม้ตายมักจะถูกจับนั่งสำรอง ถึงค่าพลังมันจะเก่งกว่าตัวจริงก็ตาม
15. อย่าแปลกใจถ้าตลับรวม 500 in 1 มีเกมให้เล่นจริงๆน้อยกว่า 64 in 1
16. คนส่วนใหญ่ที่กลับมาเล่นตอนนี้ จะสงสัยว่าตอนเด็กทนเล่นไปได้ยังไง
17. โดนทีเดียวตายแปลว่าให้พริ้วหลบ โดนหลายทีตายแปลว่าไม่มีให้หลบ
18. ทำไมแตะถูกตัวศัตรู เราต้องเป็นฝ่ายเจ็บทุกที
19. เจอฉากวกวนประตูเยอะ อย่าลืมเอากระดาษดินสอมาเขียนแผนที่
20. ไอเทมอะไรซ่อนอยู่ตรงไหน จำแม่นกว่าหนังสือเรียนอีก
21. ถ้าเซฟกลางทางได้ทุกที่ ถือเป็นเรื่องธรรมดาในสมัยนี้ รวดเดียวจบ 8 ชั่วโมงไม่มีคอนทินิว ก็ถือเป็นเรื่องธรรมดาในสมัยนั้น
22. เกมเล่นสองคนช่วยกัน สร้างความแตกแยกได้พอๆกับความสามัคคี
23. อัดโดนกันเอง แย่งตัวกันใช้ ดึงจอ ไอเทมข้าใครอย่าแตะ
24. ถ้ามีกองเชียร์ กองแช่งรอบๆ เล่นคนเดียวก็เหมือนเล่นทั้งบ้าน
25. กราฟิกพิกเซล 2 มิติต้องใช้จินตนาการอย่างสูงในการรับชม
26. ถึงดูภายนอกจะคล้ายลิงเต้นยึกยือ แต่ถ้าเกมบอกว่าเป็นหุ่นยนต์หรือฮีโร่ในตำนานก็ต้องเป็นอย่างนั้น
27. อะไรที่นึกว่าเป็นไอเทม แตะถูกอาจจะตายได้ อะไรที่นึกว่าเป็นศัตรู ไม่รีบเก็บอาจจะหายไป
28. พระราชาชอบให้เราไปกู้โลก ด้วยมีดปาดเนย กระบองไม้ หรือชุดผ้าเห่ยๆ
29. อย่าอ้างว่าไม่มีงบ ทหารยามแถวนั้นยังถือหอกใส่เกราะเหล็กเลย
30. แต่อย่างน้อยก็ให้หยิบของในบ้านคนอื่นไปใช้ได้หน้าตาเฉย
31. เก็บเงินซื้ออาวุธชุดเกราะเป็นชั่วโมง เดินไปอีก 10 นาทีดันเจอของดีกว่า (และแพงกว่า) ขายอยู่ให้เจ็บใจเล่น
32. ถ้าเกมมีสูตร แปลว่าตั้งใจให้ใช้ ไม่เรียกว่าโกง
33. เล่นปกติพริ้วอย่างเทพ แต่พอใส่สูตร 30 ตัวตายกันกระจาย
34. ในนิตยสารเกม คนอ่านหน้าสูตรมากกว่าข่าวเกมใหม่เปิดตัวอีก
35. ชาร์ตอันดับความนิยม เวียนว่ายตายเกิดกันอยู่ไม่กี่เกมหรอก
36. จดพาสเวิร์ดผิด คิดจนตัวตาย
37. ภาษาญี่ปุ่นขีดบนขีดล่างอ่านยาก คู่มือบางยี่ห้อเลยใช้วิธีใบ้หวย บอกเป็นเลขแนวตั้งแนวนอนตัวที่เท่าไหร่แทน
38. ฟ้าส่งระบบเซฟเกมมาเกิด ไยต้องส่งเซฟหายตามมาด้วย
39. หนังสือคู่มือเจ้าไหนพิมพ์ผิดถือเป็นเรื่องใหญ่ระดับชาติ เพราะสมัยนั้นไม่มี Gamefaqs
40. การ์ตูนเฉลยเกม ไม่ต้องเล่นก็อ่านสนุก
41. ใครได้อ่านการ์ตูนประเภทไม้ตายกดรัวสายฟ้าฟาด ไขว้แขน ตีลังกาเล่น มักจะลองทำตาม
42. พูดถึงเครื่องดิสค์แดง ก็ต้องพูดถึงเกมเป่ายิ้งฉุบ (อิอิ)
43. เกมยิงส่วนใหญ่ จอยเทอร์โบมักใช้ไม่ได้ผล
44. ตลับไม่เคยงอแง แค่เล่นตัวนิดหน่อย เอามาเป่า เสียบใหม่ ขยับๆเดี๋ยวก็ติด
45. คนเล่นเกมเยอะไม่จำเป็นต้องมีตลับเยอะ ถ้าแผ่นแท้สมัยนี้เล่นจบแล้วเอาไปเปลี่ยนได้บ้างก็ดี
46. "หม้อแปลงไหม้" เป็นเรื่องธรรมชาติ
47. พอๆกับเผลอเตะถูกปลั๊ก อย่าทำตอนเล่นกับเพื่อนเชียว
48. เครื่องของเพื่อนก็เหมือนของเรา ยืมมาแล้วช่วยคืนในสภาพเดิมด้วย
49. ถึงคุณพ่อคุณแม่จะไม่รู้เรื่องเครื่องเกม แต่ท่านช่วยเราต่อราคาได้แน่นอน

50. ใครอ่านแล้วโดนกว่าครึ่ง จะนึกข้อต่อไปเพิ่มได้เรื่อยๆ





ที่มา : http://www.manager.co.th/Game/ViewNews.aspx?NewsID=9510000035027




 

Create Date : 24 มีนาคม 2551    
Last Update : 24 มีนาคม 2551 13:19:36 น.
Counter : 163 Pageviews.  

แปลกมั้ยที่ผมต่อต้านเกม Online


จริงๆเริ่มเล่นตั้งแต่สมัยที่มาริโอต้องมีเล่นทุกบ้าน เป็นแฟนประจำของเครื่อง Famicom เล่นจนเกือบเรียนไม่จบ ป.5 ติดเกมขนาดหนัก เกมคอนทร้า นินจาเงา แดร็กคูล่า(แส้) ฯลฯ ยังอยู่ในความทรงจำวัยเด็ก จนทุกวันนี้ผมเปิดอีมูฟามิคอมเล่นบ่อยกว่าเกมคอมอีก!!!

เล่นคอนโซลเรื่อยมา ไม่ว่าจะเป็น Mega SFC N64 DC PS1-2 Xbox จนมาถึงปัจจุบัน PS3 360 Wii มีเล่นหมด เพราะมีงานทำไม่ค่อยเดือดร้อนเท่าไร ไม่พอก็ขอเมีย ^__^"

แต่ PC นี่ผมก็เล่นตามประกบคอนโซลมาตลอด เล่นมาตั้งแต่โน้นเลย Prince of persia SystemShock UFO Turok ฯลฯ มาโดนใจเข้าอย่างจังก็เพราะชะแลงเหล็กของนาย Gordon Freeman ที่เอาไปฟาดกะบาลซอมบี้ใน Blackmesa

เพราะ HL ผมจึงเล่น PC มากกว่าคอนโซล เกมคอมในช่วงยุค Direct x 7-9c นี้ผมยกให้มันในฐานะเปิดโลกใหม่ให้แก่วงการเกม

เพราะกราฟฟิคเกมคอนโซลยุค Next-G เน้นเทคโนโลยีไปทาง PC มาก ผมอาจลำเอียงไป ช่วยเถียงผมด้วยครับ(ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ) ผมเลยให้ความสนใจเกมคอมมากกว่าคอนโซล ผมชอบที่จะนั่งปรับโน่นปรับนี่ในเมนูเกมคอม มากกว่าใส่แผ่นแล้วเล่น ไม่รู้ทำไมเสน่ห์มันช่างต่างกันนัก

ที่แพล่มมาทั้งหมดเกี่ยวอะไรกับหัวข้อนี้?

ผมคิดว่ายังมีอีกหลายคนที่มีนิสัยคล้ายๆกับที่เล่ามา ผมยังเชื่อว่ามีหลายๆคนผ่านประสบการณ์การเล่นเกมที่เหมือนผมมา คือเล่นทุกอย่างที่ขวางหน้าไม่ว่าคอนโซลเครื่องนั้นจะอยู่นานหรือไม่นานก็ตาม ได้ชื่อว่าเป็น Hardcore gamer อย่างที่เราให้คำนิยามกัน

อันที่จริงแล้วผมเล่นเกม Online เป็นประจำครับ แต่ต้องเป็นเกมที่มี "คุณภาพ" สมราคาที่จ่ายไป ผมเล่น BF ตั้งแต่ภาคสงครามโลกจนถึงสงครามอนาคต ไล่ยิงกะบาลฝรั่งใน UT ทุกภาค ตอนนี้กำลังติด ET:QW อย่างหนัก กลับบ้านต้องเล่นก่อนทำการบ้านกับเมีย อุอุ

ผมเล่นเกม Online บ่อยมากครับ

แต่เกมประเภทที่ต้อง "ซื้อบัตรเติมเงิน" กับ "ซื้อบัตรเติมไอเทม" เพื่อเล่นมัน ผมกลับดูแคลนไม่เหมือนเกมที่ผมเล่นอย่างที่เล่ามา ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่สิ่งที่ผมจับได้เวลาที่(เคย)เล่นเกมพวกนั้น คือ....

โปรแกรมพวกนี้มันไม่ใช่เกมสำหรับผม แต่มันคือโปรแกรมเอาไว้หลอกเด็กๆให้ซื้อบัตรเติมเงินเพื่อมาเล่นมัน หรือว่าเอาไว้ "หากิน" กับไอเทมในเกมหรือเงินในเกมโดยแลกมันกับเงินจริงๆที่อยู่ในชีวิตประจำวัน

โปรแกรมพวกนี้เอาไว้ให้เด็กวัยรุ่นเล่นเพื่ออวดกันว่า "อา..ข้านี้อินเทรนยิ่งนัก"

ไม่ต้องใช้อะไรมากมายในการเล่น แค่ "คลิ้ก" เพื่อฟันศัตรูเพื่อเก็บเลเวล และตั้งกลุ่มเพื่อล่าไอเทมในเกม อาจเป็นความสุขของคนกลุ่มหนึ่ง แต่นั่นไม่ใช่ผมแน่ๆ...

ผมได้ยินเด็กๆคุยกันว่า จะทำยังไงให้ตัวละครตัวเองเลเวลเยอะที่สุด ไอเทมเทพที่สุด บางคนคุยว่าจะ "โกง" ยังไงให้ตัวละครตัวเองดีที่สุด ฯลฯ

ใจหาย สปิริตในการเล่นเกมมันหายไปหมดแล้ว...

บางท่านอาจนั่งค้านผมในใจ อาจมีเหตุผลที่ดีกว่านี้ มันเป็นผมเองครับที่ยังยึดติดในค่านิยมเดิมๆในการเล่นเกม ผมเองก็บอกไม่ถูกว่าค่านิยมที่ว่าเป็นยังไง แต่มันไม่ใช่อย่างเกมออนไลน์ในปัจจุบันนี้แน่นอน สังคมในเกมออนไลน์แย่มาก อาจไม่ใช่ทุกเกม ผมอาจลำเอียงก็ได้ครับ...

ประมาณเดือนมกราคมปีหน้า งาน Thailand Game Show ก็จะจัดกันอีกครั้งหนึ่ง ครั้งที่แล้วผมไปคนแรกๆของงาน รู้สึกใจหายเหมือนกันที่บูตเกมออนไลน์ใหญ่มาก เหลือบูตเกมออฟไลน์เพียงนิดเดียว

โทษใครไม่ได้ครับ เขาทำธุรกิจ ตลาดไหนใหญ่กว่าก็ให้ความสำคัญกับตลาดนั้น เผอิญบ้านเราตลาดเกมออนไลน์ใหญ่กว่าเกมออฟไลน์ในแง่ธุรกิจ ซึ่งไม่เหมือนอเมริกาและญี่ปุ่นซึ่งเกมออฟไลน์เป็นตลาดที่ใหญ่มาก ได้แต่อิจฉาเขา (อยากไปงาน E3 ดูบ้าง แต่เก็บตังค์ก่อน อิอิ)

กลับกลายเป็นว่าทุกวันนี้ผมคือชนกลุ่มน้อยในตลาดเกมออนไลน์ที่แข่งขันกันสูงอย่างในทุกวันนี้ โฆษณาเกมออนไลน์ในสื่อกระแสหลักก็เห็นจนชินตา พูดตรงๆผมไม่เคยเห็นเกม Doom3 หรือเกม HL2 ลงไทยรัฐหรือเดลินิวส์ซักที!!!




 

Create Date : 31 มกราคม 2551    
Last Update : 31 มกราคม 2551 11:27:51 น.
Counter : 242 Pageviews.  


นายอึเหม็น
Location :
ชลบุรี Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




Friends' blogs
[Add นายอึเหม็น's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.