Thailand in the transition time ...
Group Blog
 
All Blogs
 
มหาวิทยาลัยที่ผลิต"สุนัข"

สถาบันที่ได้ชื่อว่าผลิตคนออกมารับใช้สังคม-ประชาชนในปัจจุบันนี้ ถ้าหากมองลงไปในเนื้อหาสาระแล้ว สถาบันเหล่านั้นผลิตคนออกมารับใช้บริษัทและระบบทุนนิยมในกระแสหลักตัวหาก...

สิ่งที่ผมประสบพบเจอมาโดยตลอดสมัยที่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยก็คือ การถูกตีตรวน Moral ให้เหลือเพียงแค่ Value อะไรบางอย่างในความเชื่อ นั่นก็คือ การถูก"ผลิตซ้ำ"ทางความคิดความเชื่อครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อที่จะให้นิสิตเหล่านั้นคิดเห็นไปในทางเดียวกัน เชื่อในสิ่งเดียวกัน กระทำแบบเดียวกัน เดินในวิถีเดียวกัน นิสิตถูกควบคุมความคิดผ่านกลไกความสัมพันธ์เชิงอำนาจระหว่างอาจารย์-นิสิต, หลักสูตรการเรียนการสอน, เกรด, ค่านิยมในสังคม, รวมไปถึงทัศนะคติบางอย่างที่เป็นรูปธรรม...

ผู้คนที่เข้าไปเรียนในสถาบันเหล่านี้จึงไร้ซึ่งอำนาจโดยสิ้นเชิง พวกเขาไม่มีความตระหนักรู้ เต็มไปด้วยมิจฉาฑิฐิ ถูกสอนให้ทำตามกันอย่างเซื่องซึม จนไปถึงการถูกทำให้เชื่อว่าพวกเขาเป็นแค่ฟันเฟืองตัวหนึ่งในระบบทุนนิยมไทยอย่างไร้ซึ่งทางต่อสู้...

ปรากฎการณ์ที่ผมเห็นได้บ่อยตอนใกล้เรียนจบก็คือ การวิ่งไขว่คว้าหางานทำตามบริษัทต่างๆของเพื่อนร่วมรุ่น ราวกับว่าพวกเขาเป็นสุนัขที่หิวโหยอาหาร จนตรอก และสิ้นหวัง...

บางคนถึงกับร่ำไห้ เมื่อรู้ว่าใบสมัครที่ตัวเองร่อนไปถึง 20-30 บริษัทนั้นไม่ได้รับการตอบสนองใดๆกลับมา..

จะไม่ร่ำไห้ได้อย่างไรเล่า เพราะพวกเขาเป็นคนที่ "ไร้ประสิทธิภาพ" ในสายตาบริษัทเหล่านั้น บริษัทต้องการคนที่มีความสามารถสูงๆ ไอคิวสูงๆ อีคิวสูงๆ เพื่อสามารถรีดหากำไรให้บริษัทได้อย่างมหาศาล เพื่อความมั่งคั่งและร่ำรวยของเจ้าของบริษัทและผู้ถือหุ้นที่อยู่ในตลาดหลักทรัพย์...

บริษัทต้องการมนุษย์ที่ผ่านการทดสอบความสามารถ แข็งแกร่ง พร้อมเสียสละให้องค์กรของเขา จึงจะรับเข้าไปทำงานให้เขา..

อนิจจา...การแข่งขันในสังคม ทำให้คนกลายเป็นสุนัขในฟาร์มเลี้ยงที่รอวันเวลาให้เจ้านายคนใหม่รับไปเลี้ยง..

สนัขที่เซื่องซึม เชื่องช้า เจ้านายไม่ต้องการ...
สุนัขที่ดุ กัดใครไม่เลือกหน้า เจ้านายไม่ต้องการ...
สุนัขที่เอาหน้าเก่ง ขยันเอาหน้า เจ้านายอาจรัก...
สุนัขที่กัดตัวอื่นเพื่อพาตัวเองไปสู่หัวหน้าสุนัข เจ้านายชื่นชม...
ฯลฯ

เราถูกมหาวิทยาลัยสอนให้ออกมาเป็นสุนัขเพื่อรับใช้ผู้อื่นที่ไม่ใช่ "ตัวเรา"

ผมถูกมหาวิทยาลัยตีตรวนทางจิตวิญญาณ..ทางความคิดมาโดยตลอด ห้ามเถียง ห้ามขัดขืน ห้ามคิดอะไรใหม่ ไม่เช่นนั้นจะตกงาน เป็นผู้ที่ไม่ประสบความสำเร็จในชีวิต..

แต่ผมพอใจที่ตัวเองเป็นผู้ "ตกงาน" และ "ไม่ประสบความสำเร็จในชีวิต"

ดีกว่าให้เป็นผู้ที่ได้งานและประสบความสำเร็จในชีวิตแต่เป็น "ขี้ข้า" บริษัทและนายทุนเหล่านั้น ดีกว่าไปรับใช้ความโสโครกของการขูดรีดแรงงานที่ไม่ได้ผลผลิตที่เป็นของเราเอง ดีกว่าไปยืนเอามือกุมไข่หำพยักหน้าเลียแข็งเลียขาเจ้านาย...

ผมพอใจจริงๆ...


Create Date : 28 มกราคม 2551
Last Update : 28 มกราคม 2551 0:17:45 น. 2 comments
Counter : 255 Pageviews.

 



..ที่ 1...เย้.......



โดย: jj (jelung ) วันที่: 28 มกราคม 2551 เวลา:1:40:31 น.  

 
คุณกำลังค้นหาประสิทธิภาพที่แท้จริงในตัวของคุณเอง ว่าคุณสามารถทำอะไรได้มากกว่า การเป็นลูกจ้างของคนอื่น คุณสนใจเรื่องอิสรภาพ และดังนั้นคุณจึงต้องยึดมั่น และหาคำตอบที่สมเหตุมาผลในสิ่งที่คุณทำ...นี่แหละคือบันใดขั้นแรกของสิ่งที่เรียกว่าความสำเร็จ อย่างแท้จริง ขอให้กำลังใจคุณ


โดย: เนื่อง มาจากเหตุ วันที่: 29 มกราคม 2551 เวลา:4:15:35 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

นายอึเหม็น
Location :
ชลบุรี Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




Friends' blogs
[Add นายอึเหม็น's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.