Group Blog
 
All blogs
 
+++ วันที่ไมโลหายไป +++

                วันนี้อยากเล่าถึง สุนัขตัวหนึ่ง เค้าชื่อ "ไมโล" เจ้าไมโล เป็นพุดเดิ้ลสีดำ ที่โชคร้ายตั้งแต่เกิด เพราะตอนเค้าเกิดมาได้ไม่นาน เจ้าของก็ให้ไมโลกับญาติเรามา โดยคนที่ให้เข้าใจผิดว่า ญาติเราเป็นอาจารย์ เผื่อจะฝากลูกฝากหลานเข้าเรียนโรงเรียนดังๆได้ โดยไม่ต้องเสียแป๊ะเจี๊ยะ แต่ว่า เค้าเป้นอาจารย์ที่ไหนกันเล่า เหอๆๆ ไมโลเป็นสุนัขได้รับการเลี้ยงดูอย่างแกนๆ แทบจะไม่เคยได้อาบน้ำ ไม่ได้ไปหาหมอ เวลาไม่สบาย หรือแม้กระทั่งตกจากที่สูงขากระเผลกๆ ก็ไม่ยอมพาไปหาหมอ เราสงสารมากๆ อยากพาไปใจจะขาด เจ้าของเค้าก็ไม่ยอมก็ยังคงเลี้ยงมันไปอย่างนั้น คือให้กินข้าวทุกมื้อ มีบ้านให้อยู่ แค่นั้นจริงๆ.......



               ไมโลมีชีวิตวนเวียนอยู่อย่างนี้ คือตื่นมา กินข้าว เดินเล่น จับหนู นั่งมองผู้คนเดินผ่านไปมาทุกๆวัน กับอาการป่วยเล็กน้อย เช่น เป็นริดสีดวงทวาร ถ่ายไม่ค่อยออก และแล้วในที่สุด ก็เป็นมะเร็งปากมดลูก ไม่ยอมกินข้าว เมื่อนั้นแหละ พ่อเราถึงทนไม่ไหวแล้ว อุ้มไมโล กลับมาที่บ้านเรา ไมโลในวันนั้น มีเห็บหัวแม่ เบ้งๆอะนะ เต็มตัวไปหมด ขนพันกัน มองไม่เห็นตา อาจเป็นเพราะตัวดำอยู่แล้ว ถ้าคนมาได้เห็นไมโลวันนั้น คงไม่คิดว่าหมาตัวนี้มีเจ้าของแน่ๆ เราเริ่มต้นอาบน้ำให้ไมโล โดยราดน้ำลงไป ไมโลเป็นสุนัขที่กลัวน้ำมากๆ จนไม่น่าเชื่อว่า หมาจะกลัวน้ำได้ถึงเพียงนี้ เราอาบไปได้ 3 น้ำ มีแต่สีขี้โคลนออกมาจากตัว และเหม็นมาก เราไม่เคยอาบน้ำให้หมาสกปรกขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต แม้แต่หมาที่เคยเก็บๆมาเลี้ยง ก็ยังรู้สึกสะอาดกว่านี้ เราเริ่มจับไปโลไปหาหมอ ช่วยกันกับน้องๆ คุณหมอแถวบ้านใจดีมากๆ รักษาให้ไมโลโดยคิดค่ารักษาไม่แพงเลย บางครั้งมันดิ้นแรงๆ เข็มก็แทงโดนมือคุณหมอเลือดไหล แต่คุณหมอก็ไม่โกรธ ยังคงให้การรักษาต่อไป จนกระทั่งไมโลดีวันดีคืน พร้อมที่จะส่งคืนเจ้าของแล้ว


               ไมโลกลับไปอยู่ที่บ้านเดิม อยู่ประมาณ 6-7 เดือน ก็พบว่า การที่ขาดการดูแล ไมโลมีการกำเริบอีก อาจเป็นเพราะเป็นหมาแก่ ในตอนนั้นไมโลน่าจะอายุได้ 12 ปีแล้ว ตอนที่พ่อไปรับกลับมาอีกรอบ ไมโลตาแทบบอด เรียกชื่อก็ไม่ แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง น่าสงสารมากๆ น้าเราจึงต้องรับอาศา พาไปหาหมอไกรศร ซึ่งเป็นหมอที่เก่งมากๆ หมอทำการผ่าตัดไมโล จนในที่สุด ก็หายเป็นปรกติมากๆ เราเลี้ยงอยู่ได้หลายเดือน ให้ยาจนหายขาด และในที่สุด เจ้าของเก่าก็ทวงหมาคืน .......


               ไมโลได้กลับไปอยูบ้านเดิมอีกครั้ง จนกระทั่งเมื่อคืนนี้ พ่อโทรมาบอกว่า ไมโลหายไปจากบ้าน ด้วยอาการที่กล่าวคือ ยังต้องกินยาควบคุมมะเร็ง และยาบำรุงเพราะเป็นโรคตับ กับอายุถึง 13 ปี ตอนนั้นเราเครียดมากๆ เพราะไม่รู้จะไปหาไมโลได้จากไหน กลัวว่าจะตายไป โดยที่ไม่ได้มองหน้ากันเป็นครั้งสุดท้าย แม้แต่รูปถ่าย เรายังมีอยู่แค่ 5-6 รูปเอง เอาจริงๆแล้ว เราก็ไม่ค่อยให้ความรักไมโลเท่าไหร่ เราคิดแค่ว่า ไมโลเป็นหมาน่าสงสาร เพราะตอนที่เอามารักษาแรกๆ ไมโลไล่กัดลูกๆของเราเวลาที่เราให้ข้าวลูกๆกิน ให้ขนมลูกๆ ซึ่งเราให้ทุกๆตัวเท่ากัน แต่ไมโลก็ต้องรีบเข้ามาแย่ง อาจเป็นเพราะไม่เคยได้กินขนมก็ได้ ...T__T เราเริ่มโพสข้อความทาง internet ตามหาไมโล รู้สึกผิดที่ยอมให้ไมโลกลับไปอยู่บ้านเดิม เราทำได้แค่นั่งรอความหวัง น้องๆเริ่มออกตามหาไมโลตามที่ต่างๆ เราเพิ่งได้รู้ว่า ที่บ้านของไมโล จริงๆแล้วเค้าก็รักมันอยู่เหมือนกัน ญาติๆนั่งร้องไห้คิดถึงไม่โล (แต่ซีนนี้ลึกๆแล้วเรารู้สึกสะใจ รู้สีกว่า ไมโลได้มีอิทธิพลทำให้คนเสียใจบ้างแล้ว ไมโลที่ขาดการดูแล ขาดการเหลียวแล)


               และตอนบ่ายวันนั้นเอง เราก็ทราบข่าวว่า ได้พบไมโลแล้ว มีคนแถวๆบ้านเก็บไว้ให้เพราะคิดว่าเป็นสุนัขหลงทาง เหอๆๆ และไมโล ก็ได้กลับไปอยู่บ้านดังเดิม เราหวังว่า เหตุการณ์นี้จะทำให้เจ้านายของไมโล รักมันมากขึ้น ดูแลมันมากขึ้น เพราะเวลาของไมโล คงเหลืออีกไม่มากนัก อยากให้บั้นปลายของไมโล พบเจอแต่สิ่งดีๆ มีสิ่งที่น่าดีใจบ้าง ในชีวิตน้อยๆของ "เจ้าไมโล" ...... ^_____^



 









Free TextEditor


Create Date : 02 มกราคม 2552
Last Update : 2 มกราคม 2552 22:12:42 น. 8 comments
Counter : 161 Pageviews.

 
ใจดีจังเลยอ่ะหมาก้อน่ารัก


โดย: เหมียว IP: 117.47.234.52 วันที่: 2 มกราคม 2552 เวลา:19:38:41 น.  

 
สวัสดีค่ะ

มาทักทายนะคะ

ขอให้มีความสุขมากๆ ค่ะ


โดย: รัชนีกานต์ วันที่: 2 มกราคม 2552 เวลา:23:56:40 น.  

 
ไม่น่าให้หมาไปอยู่กับคนไร้รักเลยแหละ

เราว่าหมาควรอยู่กับคนที่อยากจะเลี้ยง ที่จริง ไมโลถ้าตั้งแต่แรกได้รับการดูแลอย่างดี ก็ไม่ต้องเป็นหมาน่าสงสาร

ก็อาจจะได้เป็นหมาตัวโปรดของใครสักคน และขึ้นทำเนียบลูกรักในดวงไปแล้ว...


โดย: spamchan* IP: 124.120.132.128 วันที่: 3 มกราคม 2552 เวลา:2:01:54 น.  

 
ที่บ้านผม ก็มีเจ้าไมโล แต่เป็นพันธุ์บางแก้ว ซึ่งดุมาก พ่อรักมันมากเลี้ยงดูอย่างดี อาบน้ำแปรงขนทุกอาทิตย์
และชอบกินไก่ทอดร้านประจำด้วย

ไม่อยาก ให้ลูกสุนัข กับคนอื่น ก่อนเลยถ้าเค้าไม่ได้อยากจะเลี้ยง หรือว่า รักสุนัขจริงๆ

แต่ไมโล ก็โชคดีนะ ที่มี คนเป็นห่วงเป็นใยน่ะครับ


โดย: แคปซูลสีฟ้า วันที่: 6 มกราคม 2552 เวลา:20:05:46 น.  

 
ไมโลน่ากิน เอ่ย น่ารักจังค่า



โดย: แม่ภูมิไทย (Artagold ) วันที่: 7 มกราคม 2552 เวลา:20:39:57 น.  

 
แอบมาเมียงมองดู
ว่าอัพบล็อกใหม่อะยังค่ะ



โดย: แม่ภูมิไทย (Artagold ) วันที่: 20 มกราคม 2552 เวลา:22:12:31 น.  

 
มาทักทายค่ะ คุณbiletec เป็นคนรักสัตว์เหมือนแฟนเราเลย รายนั้นเจอหมาแมวข้างทางไม่ได้ต้องแวะทัก ถ้าไม่ห้ามไว้สงสัย เก็บมาเลี้ยงเต็มบ้าน อิอิ


โดย: mma_mmi วันที่: 3 เมษายน 2552 เวลา:21:50:03 น.  

 
เมื่อก่อนที่บ้านมีลาบลาดอร์ หายไปเหมือนกันครับ เศร้าเลย

เลยไม่อยากจะเลี้ยงแล้ว สงสาร !!!~


โดย: หลานป้าตุ้น IP: 124.122.34.104 วันที่: 17 เมษายน 2553 เวลา:21:17:58 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นี่ก็คิดแล้วนะ
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ^__^
Friends' blogs
[Add นี่ก็คิดแล้วนะ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.