Group Blog
 
All Blogs
 

ใช่ว่าไม่รัก

หลายเดือนก่อน ผมไปงานเลี้ยงเพื่อนร่วมรุ่นมหาวิทยาลัย ได้พบปะกับมิตรสหายที่ไม่ได้เจอหน้ากันนับสิบปี หลังจากไต่ถามสารทุกข์สุขดิบกันแล้ว เพื่อนหลายคนที่มีครอบครัว เริ่มหยิบรูปลูกมาอวดโชว์กัน

ผมคิดว่า มันคงกลายเป็นธรรมเนียมไปแล้วกระมัง ที่พ่อแม่ชนชั้นกลางรุ่นใหม่จะต้องพกพารูปน่ารัก น่าชังของเจ้าตัวเล็กหรือเจ้าแสบน้อยติดตัวเอาไว้ จะเป็นรูปเล็กจิ๋วใส่ไว้ในกระเป๋าเงินอย่างของผม หรือจะเป็นไฟล์ภาพในโทรศัพท์มือถือสุดหรูเหมือนของเพื่อนผมก็แล้วแต่อัตภาพและรสนิยม

ระหว่างชื่นชมภาพน่ารักๆอยู่นั้น สาวเอ...เพื่อนผู้เพิ่งจะประกาศข่าวดีว่าเธอกำลังท้องได้ 2 เดือนถามโพล่งขึ้นกลางวงว่า

“ถามหน่อยเหอะ...จริงๆแล้วผู้ชายรู้สึกอย่างไรตอนรู้ว่ามีลูก....”

เจอคำถามนี้ บรรดาหนุ่มๆผู้สวมสถานะคุณพ่อต่างอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะทบทวนถึงความรู้สึกในอดีต...

ผมตอบคำถามของเอเป็นคนแรกว่า ผมดีใจ ตื่นเต้นมากที่จะได้เป็นพ่อ จำได้ว่าทันทีที่เห็นผลการทดสอบของแผ่นตรวจการตั้งครรภ์แสดงผลเป็นบวก น้ำตาลูกผู้ชายมันเออไหลด้วยความปิติยินดียิ่ง แต่ท่ามกลางความสุขอีกวูบหนึ่งของสำนึกคือ ภาระความรับผิดชอบที่มากขึ้น

จะว่าไป เพียงวูบแรกที่รู้ว่าเป็นพ่อ ผมเหมือนเดินข้ามเส้นเข้าสู่อีกโลกหนึ่งที่หนักอึ้งด้วยภาระ ความรับผิดชอบต่อเจ้าตัวน้อยๆที่ค่อยๆเติบใหญ่ในครรภ์ของหญิงสาวอันเป็นที่รัก

เด็กที่จะเรียกผมว่าพ่อในอนาคตจะมีชีวิตอย่างไร จะมีอนาคตแบบไหน จะมีความประพฤติเช่นใด ล้วนเป็นผลจากการบ่มเพาะเลี้ยงดูของคนเป็นพ่อแม่อย่างปฏิเสธไม่ได้

เพื่อนผู้ชายอีกหลายคนล้วนให้คำตอบไม่แตกต่างไปจากผมว่า พวกเขาล้วนดีใจ สุขใจที่ได้เป็นพ่อคน แต่ขณะเดียวกันก็หนักใจ กังวลใจอยู่ลึกๆเหมืนกันว่าจะเป็นพ่อที่ดีได้หรือไม่

หลังจากฟังเพื่อนๆบอกเล่าถ่ายทอดความรู้สึกแล้ว สาวเอ พูดเปรยขึ้นว่า....”น่าอิจฉา แฟนพวกเธอจัง”

“อ้าว ทำไมละ” เพื่อนทุกคนต่างถามด้วยความแปลกใจ

เอเล่าให้เพื่อนทุกคนฟังว่า สามีของเธอไม่เห็นจะตื่นเต้นดีใจกับการเป็นพ่อเหมือนคนอื่น ทั้งที่สามีเธอเป็นฝ่ายรบเร้าให้เธอไปทำกิ๊ฟ หลังจากพยายามมีลูกด้วยวิถีทางธรรมชาติแต่ไร้ผลมาหลายปี

“คิดดูสิ...เราเจ็บเนื้อเจ็บตัว ทรมานแค่ไหนกับการทำกิ๊ฟ กว่าจะได้ลูก เครียดก็เครียด แต่แฟนเรากลับไม่ค่อยสนใจใยดีอะไร เขาทำตัวห่างเหิน...ไม่เหมือนเดิม เชื่อไหม บางครั้งปล่อยให้เราไปหาหมอตรวจครรภ์คนเดียว เราเลยอยากรู้ว่า ผู้ชายเป็นอย่างไรตอนรู้ว่าเป็นพ่อคน” เอระบายความรู้สึกอึดอัดที่ฝังแน่นภายในใจ

ความคับข้องใจในกรณีของเอจะว่าไปคงคล้ายกับว่าที่คุณแม่อีกไม่น้อยที่หงุดหงิด ไม่เข้าใจ ไม่พอใจกับพฤติกรรมของสามี

แต่ช้าก่อน...ว่าที่คุณแม่ทั้งหลาย สิ่งที่กังวลใจว่า สามีกำลังจะนอกใจ หรือกำลังจะเบื่อคุณ เพราะการเปลี่ยนแปลงทางสรีระอันเนื่องมาจากการตั้งครรภ์นั้น บางทีอาจจะไม่ได้เป็นเช่นนั้นก็ได้นะครับ

Jack O’Sullivan นักจิตวิทยา ผู้เชี่ยวชาญด้านปัญหาครอบครัวคนหนึ่งของออสเตรเลีย ได้พูดถึงเรื่องนี้ว่า ผู้ชายบางคนเมื่อต้องเปลี่ยนสถานะเป็นคุณพ่อจะทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะทำตัวอย่างไรดี บางคนกลัว...เป็นห่วงทั้งแม่และลูกในท้อง บางคนจะรู้สึกว่าถูกกีดกันจากภรรยา ทำให้ไม่มีส่วนร่วมในช่วงการตั้งครรภ์

“ผู้ชายจำนวนไม่น้อยรู้สึกผิดที่เป็นสาเหตุทำให้ภรรยาต้องท้อง ต้องเจ็บปวด ไม่สบาย ยิ่งถ้าภรรยาแพ้ท้องอย่างหนัก อาเจียน คลื่นไส้ อยู่เป็นประจำ ยิ่งทำให้ผู้ชายพวกนี้ทำตัวไม่ถูก เพราะยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ บางคนนึกโกรธ และโทษตัวเองที่ไม่สามารถแบ่งเบาความเจ็บปวดจากภรรยา บางคนพยายามจะเข้าไปช่วยภรรยาแบ่งเบาความทุกข์ ช่วยทำโน่นทำนี่ให้ แต่กลับถูกตวาด หรือถูกห้ามปราม ทำให้พวกเขาไม่มีส่วนร่วมกับการตั้งครรภ์”

Jack O’Sullivan แนะนำว่าให้ทั้งฝ่ายว่าที่คุณพ่อกับคุณแม่หันหน้าเข้าหากัน พูดคุยบอกเล่าความรู้สึกลึกๆต่อกัน

ฝ่ายหญิงเองต้องพยายามดึงให้ผู้ชายมีส่วนร่วมในการตั้งครรภ์ ฝ่ายชายเองก็ควรเรียนรู้เข้าใจว่าในแต่ละช่วงของการตั้งครรภ์ สภาพร่างกายและจิตใจของสาวข้างกายแปรเปลี่ยนไปในรูปลักษณ์ใด

ข้อแนะนำสำคัญที่ Jack ให้กับว่าที่คุณพ่อทั้งหลายคือ พยายามเข้าไปมีส่วนร่วมกับการตั้งครรภ์ของภรรยาตั้งแต่เริ่มต้น หมั่นพาภรรยาไปตรวจครรภ์ อยู่ร่วมในช่วงตรวจอุลตาซาวด์ และเข้าคอร์สคุณพ่อคุณแม่มือใหม่ด้วยกัน

กำลังใจและการอยู่เคียงข้าง คือปัจจัยสำคัญที่ช่วยพัฒนาคุณภาพของเจ้าตัวน้อยในท้องแม่

.......................................................................................................

เมื่อคืนผมเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากเอ หลังจากผมถามเอว่า แฟนของเธอยังเป็นแบบเดิมที่เธอกังวลอยู่หรือเปล่า เอหัวเราะแล้วบอกผมว่า....

“ตอนนั้น เอคงเครียด เลยคิดมาก เชื่อไหมวันที่เอไปอุลตาซาวด์ แฟนเอก็ไปด้วย พอเห็นร่างลูกดุ๊กดิ๊กไปมา แฟนเอหัวเราะใหญ่เลย ยิ่งพอเห็นชัดว่าเป็นลูกผู้ชาย เขาตะโกนลั่นอย่างกับแมนยูฯยิงประตูชัย เสียงดังจนหมอเอ็ดเอาเลย...ตอนนี้แฟนเขาโอ๋เอ เห่อลูกอย่างกะอะไรดี”

ครับ...ผมหวังว่าคุณๆที่กำลังเครียดจากพฤติกรรมของสามี คงจะหัวเราะและมีความสุขได้อย่างเอ

........................................................................................................
บทความนี้ผมเขียนลง ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Mother & Care ฉบับที่ 22 เดือน ตุลาคม 2549




 

Create Date : 17 มกราคม 2551    
Last Update : 17 มกราคม 2551 14:08:54 น.  

เจ้าแสบน้อย

“สายน้ำครับ ตื่นเช้ามา สวัสดีพ่อ...แม่หรือยังครับ”

“ไม่สวัสดี” เจ้าตัวเล็กรีบเอามือน้อยๆซ่อนไว้ด้านหลังของเขาอย่างรวดเร็ว

“สายน้ำครับ ไม่ปาของเล่นนะลูก”

“จะปา” พอพูดจบ วายร้ายตัวน้อยปาของเล่นลงพื้นทันที

“สายน้ำครับ ไม่ดื้อสิลูก”

“จะดื้อ” ฯลฯ

ตั้งแต่ลูกชายของผมอายุย่างเข้าสองขวบ พฤติกรรมและอุปนิสัยหลายอย่างของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัด จากเดิมเคยว่านอนสอนง่าย กลายเป็นการปฏิเสธและทำทุกอย่างตรงกันข้ามกับสิ่งที่บอก

แน่นอนครับว่า พฤติกรรมแบบเจ้าแสบน้อยเช่นนี้เรียกความหงุดหงิด และอารมณ์โมโหของพ่อแม่ รวมทั้งคนเลี้ยงดูเด็กได้ไม่ยากนัก

พ่อแม่และคนเลี้ยงเด็กหลายคนลุแก่โทสะฟาดลูกวัยขวบ...สองขวบอย่างรุนแรง เหตุเพราะลูกดื้อ ลูกซน พ่อแม่เหล่านี้คิดว่าการลงโทษด้วยการเฆี่ยนตีจะสามารถหยุดยั้งความดื้อของลูกได้

แต่จากงานวิจัยหลายๆชิ้นในต่างประเทศ สรุปออกมาอย่างชัดเจนแล้วว่า การเฆี่ยนตีเด็กไม่สามารถหยุดยั้งหรือปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของเด็กได้เลย

ซ้ำร้ายมันยังเป็นการก่อตราบาปให้กับลูก เพราะการตีด้วยอารมณ์โกรธเป็นการบ่มเพาะและสอนให้ลูกเข้าใจไปเองว่า การใช้ความรุนแรงกับผู้อื่นเป็นสิ่งที่กระทำได้

ดังนั้นในหลายๆประเทศ รวมทั้งออสเตรเลียถึงกับมีกฎหมายลงโทษพ่อแม่ที่เฆี่ยนตีลูกอย่างรุนแรง เพราะถือว่าเป็นการกระทำทารุณกรรมเด็ก

อืม...แล้วเราจะสอนลูกหลานตัวน้อยๆในวัยต่อต้านอย่างไรละ ถ้าไม่ใช้การเฆี่ยนตี

ผมขอหยิบยกเอาข้อมูลของศูนย์ช่วยเหลือพ่อแม่ Parent Help Line ในประเทศออสเตรเลียมาบอกเล่าเป็นแนวทางให้ปรับใช้กับเจ้าแสบน้อยของคุณๆท่านๆ

เอกสารของศูนย์ช่วยเหลือพ่อแม่ ซึ่งแจกให้กับพ่อแม่ชาวออสซี่ระบุว่า เด็กในวัยตั้งแต่ขวบถึงสามขวบเป็นช่วงที่มีความอยากเป็นตัวของตัวเองสูง รวมทั้งอยากมีอิสระทำตามใจตัวเอง

เจ้าตัวเล็กในวัยนี้จึงมักจะยึดตัวเองเป็นศูนย์กลาง

แล้วด้วยความเป็นเด็ก ทำให้เขาไม่คำนึงถึงความรู้สึกของคนรอบข้าง การแสดงออกหลายๆอย่างของเจ้าวายร้อยตัวน้อยจึงมักไปกระตุ้นอารมณ์ต่อมโมโหของพ่อแม่และคนเลี้ยงดูให้คุกรุ่น หรือระเบิด

ดังนั้นสิ่งสำคัญที่สุดคือ พ่อแม่และคนเลี้ยงดูเด็กจะต้องพยายามควบคุมอารมณ์ตนเองให้ได้ พึงระลึกไว้อยู่เสมอว่า การที่ลูกซน...ดื้อ...ต่อต้าน...ท้าทายนั้น ลูกไม่ได้อยากจะเกเรกับคุณ เพียงแต่ลูกกำลังสับสนกับโลกกว้าง สับสนกับอารมณ์หลากหลายในตัวเอง อีกทั้งยังไม่สามารถสื่อสารถึงอารมณ์ความรู้สึกของตนเองออกมาให้กับพ่อแม่ได้อย่างชัดเจน

สำหรับวิธีช่วยเหลือเพื่อปรับพฤติกรรมของเด็กวัยต่อต้านนั้น ศูนย์ช่วยเหลือพ่อแม่แนะนำว่า

1. ก่อนอื่นจะต้องคิดล่วงหน้าว่าอุปกรณ์หรือจุดใดๆในบ้านที่อาจก่ออันตรายให้กับลูก เมื่อหาพบให้พยายามป้องกันการเกิดอุบัติเหตุเอาไว้ก่อน เช่น ควรล็อคตู้เสื้อผ้า ลิ้นชัก ปิดห้องครัวให้มิดชด หรือซื้อที่ปิดเต้าไฟฟ้าทุกแห่ง

การกระทำเช่นนี้จะช่วยลดคำพูดห้ามของพ่อแม่ประเภท “อย่าทำอย่างโน้น อย่างนี้นะลูก” ขณะเดียวกันยังเปิดโอกาสให้เจ้าตัวน้อยกลายเป็นนักสำรวจภายในบ้านอย่างอิสระ ไม่ต้องถูกห้ามทำโน่น ทำนี่อีกด้วย

2. พยายามเลี่ยงการใช้คำว่า “อย่าทำ....” “ห้ามทำ....”ต่างๆกับลูก ยกเว้นว่าการกระทำเช่นนั้นจะเป็นอันตรายกับลูก เช่น พูดว่า “ลูกครับ ช่วยกันเก็บของเล่นใส่กล่องดีกว่า” แทนที่จะพูดว่า “อย่าปาของเล่นลงพื้นสิลูก”

3. พยายามให้ลูกกิน นอนอย่างเป็นเวลา เพราะถ้าลูกหิว หรือง่วงนอน เขามักจะดื้อและงอแง

4. เวลาจะให้ลูกทำกิจกรรมอะไร พยายามหาวิธีให้เขาสนุกด้วยการเปลี่ยนกิจกรรมนั้นๆให้เป็นเกมส์ หรือการแข่งขัน เช่น “พ่อว่า…พ่อใส่รองเท้าได้ไวกว่าลูกนะ ถ้าไม่เชื่อเรามาแข่งกันสิ”

5. ในช่วงที่ลูกเริ่มงอแง ให้พยายามหากิจกรรมอื่นๆที่น่าสนใจมาหลอกล่อ อาทิ การร้องเพลงโปรด หาของเล่นใหม่ๆมาเล่น

6. พยายามเสนอทางเลือกง่ายๆให้ลูกได้ตัดสินใจเอง เช่น “วันนี้ลูกจะใส่รองเท้าสีแดง หรือสีขาว” หรือ “คืนนี้ลูกจะกินส้มหรือแตงโม”

7. สอนลูกให้รู้จักการพูดสื่อสารถึงอารมณ์ ความรู้สึกของตนเอง เช่น ชอบ ไม่ชอบ เศร้า หงุดหงิด โกรธ ง่วงนอน หิว โดยอาจจะใช้เกมส์หรือหนังสือเป็นสื่อสอนลูก

8. พยายามอย่าสนใจ อย่าดุด่า เวลาลูกตัวน้อยต่อต้านด้วยคำว่า “ไม่” แต่พ่อแม่ควรจะชื่นชมเวลาลูกทำในสิ่งที่ถูกต้องเหมาะสม

9. พยายามอธิบายเหตุผลง่ายๆแก่ลูก เช่น “เล่นกับแมวจะต้องระวังนะ เล่นเบาๆ ถ้าเล่นแรง เดี๋ยวมันกัดหรือข่วนเอา แล้วลูกจะเจ็บ”

10. อย่าเถียงเพื่อเอาชนะกับลูกน้อยวัยตะเต๊าะ

ครับ...นี่คือ 10 ข้อเสนอแนะในการปราบเจ้าแสบน้อย นำไปปรับใช้กับวายร้ายตัวน้อยได้ผลอย่างไรจะมาเล่าอีกครั้ง

........................................................................................................
บทความนี้ผมเขียนลง ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Mother & Care ฉบับที่ 21 เดือน กันยายน 2549




 

Create Date : 14 มกราคม 2551    
Last Update : 14 มกราคม 2551 13:59:48 น.  

เจ้าตัวเล็กกับโจรบ้ากาม

เชื่อไหมครับว่า ประเทศพัฒนาแล้วต่างประสบกับปัญหาการคุกคาม ทำร้าย ล่วงเกิน ข่มขืนเด็ก (child sexual assault) ไม่น้อยหน้าประเทศด้อยพัฒนาอื่นๆ

อย่างเช่นที่ประเทศออสเตรเลีย ทุกปีจะมีเด็กถูกลักพาตัวโดยเฉลี่ยประมาณ 650 คน หรืออีกนัยหนึ่ง มีเด็กออสซี่ถูกล่อลวงทุกวัน วันละ1- 2 คน

เด็กเหล่านี้ส่วนใหญ่จะถูกลวงไปคุกคามทำร้ายทางเพศ เหยื่ออาชญากรรมทางเพศมีทั้งเด็กชาย และเด็กหญิง บางรายเป็นเพียงทารกวัยไม่ครบขวบด้วยซ้ำไป

นี่ขนาดประเทศฝรั่งมังค่า ที่เขาพร่ำโฆษณากันว่า เป็นประเทศ “พัฒนา” หรือเป็นประเทศที่คำนึงถึง “สิทธิมนุษยชน” ยังมีสถิติตัวเลขอาชญากรรมอันน่ารังเกียจมากขนาดนี้ อดคิดไม่ได้ว่าสยามประเทศเรา การข่มขืน ทำร้าย ลักพา ล่อลวงเด็กจะมีมากมายเพียงใด

จะว่าไปแล้วเรื่องการลักพา คุกคาม ทำร้าย ล่วงเกินทางเพศเด็ก สร้างความหวาดวิตกให้กับบรรดาพ่อ แม่ ผู้ปกครองชาวออสซี่มาตลอด ครั้งหนึ่งถึงกับมีผู้นำเสนอว่าควรฝังตัวไมโครชิป (microchip) ไว้ในผิวหนังของเด็ก เพื่อจะได้ติดตามรู้ตำแหน่งของลูกหลานตนเองอยู่ตลอดเวลา

แน่นอนครับว่า พลันที่มีผู้เสนอแนวทางนี้ก็มีแรงตอบโต้กลับทันทีว่า “ละเมิดสิทธิความเป็นส่วนตัวของเด็ก” เลยกลายเป็นประเด็นวิวาทะระหว่าง

“ความปลอดภัยของเด็ก” กับ “สิทธิเสรีภาพ”

ต่อมาด้วยวิวัฒนาการที่ทันสมัย บริษัทมือถือหัวใสรายหนึ่งได้นำเสนอนวัตกรรมใหม่ของเขา นั่นคือ มือถือบอกตำแหน่งด้วยเทคโนโลยี GPS หรือ (Global Positioning System)อันเป็นการใช้เครื่องมือการบอกตำแหน่งทางการทหารด้วยดาวเทียม ใส่ไว้ในโทรศัพท์มือถือ ลูกค้าของโทรศัพท์ชนิดนี้คือ เหล่าพ่อแม่ผู้ปกครองซึ่งต้องการติดตาม รู้ตำแหน่งของลูกหลานตนเองนอกจากจะสามารถติดตามตำแหน่งของโทรศัพท์แล้ว เจ้าเครื่องนี้ยังมีปุ่มฉุกเฉินให้เด็กกดหากเจอกับภัยร้ายคุกคามอีกด้วย

แต่ไม่ว่าจะใช้เทคโนโลยีอะไรมาปกป้องลูกหลาน มันคงจะเปล่าประโยชน์โดยสิ้นเชิงหากเจ้าตัวน้อยไม่ตระหนักถึงภัยร้ายที่คุกคามเขาอยู่ ด้วยเหตุนี้ พ่อแม่ผู้ปกครองชาวออสซี่จึงได้รับการแนะนำว่าควรจะให้ความรู้ ความเข้าใจเกี่ยวกับการล่อลวง คุกคาม ทำร้าย ล่วงเกินทางเพศเด็กแก่ลูกหลานตนเอง

สถานรับเลี้ยงเด็ก หรือโรงเรียนหลายแห่งในออสเตรเลียบรรจุเรื่องนี้เป็นหลักสูตรที่ต้องสอนให้เจ้าตัวเล็กรับรู้ถึงพิษภัยที่สามารถคุกคามทำร้ายพวกเขาได้ตลอดเวลา

ตรงนี้ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า เมืองไทยเรายังมองเรื่องเพศเป็นเรื่องควรปกปิด ไม่ควรให้เด็กได้รับรู้ ทำให้พ่อแม่ชาวไทยจำนวนมากละเลยการสอนหรือไม่ได้แนะนำให้ลูกหลานตนเองตระหนักถึงภัยทางเพศ

เอาละครับ ฉบับนี้ผมขอพาคุณๆไปดูกันว่า พ่อแม่ผู้ปกครองชาวออสซี่ ได้รับการแนะนำว่าควรให้การศึกษาลูกหลานในเรื่องนี้อย่างไรบ้าง

หน่วยงานด้านพิทักษ์ปกป้องเด็กของออสเตรเลียแนะนำว่า การคุกคาม ทำร้ายทางเพศเด็ก เกิดขึ้นได้จากบุคคลที่มีอายุแก่กว่า หรือมีขนาดของร่างกายเติบใหญ่กว่าเด็ก

นั่นหมายความว่า ไม่ใช่เฉพาะผู้ใหญ่ หรือคนสูงอายุเท่านั้นที่ก่ออาชญากรรมทางเพศเด็ก

เด็กที่มีอายุมากกว่า หรือตัวโตกว่าเหยื่อ อาจจะเป็นผู้ก่ออาชญากรรมนี้ได้เช่นกัน !

คนพวกนี้จะใช้อำนาจ ใช้พละกำลัง ใช้ความเชื่อถือ ใช้ศรัทธาของเหยื่อมาล่อลวงเด็ก

คนส่วนใหญ่มักจะคิดว่า ผู้ก่ออาชญากรรมทางเพศเด็กมักจะเป็นคนแปลกหน้า หน้าตาน่ากลัว

ทั้งที่โดยความจริงแล้ว ผู้ก่ออาชญากรรมเหล่านี้มักจะเป็นคนใกล้ชิดกับเด็ก

อาจจะเป็นคนในครอบครัว หรือเป็นครูบาอาจารย์ หรือคนสอนศาสนา ที่เด็กรักและเคารพศรัทธา หรือหากเป็นคนแปลกหน้า ก็มักจะเป็นคนที่แต่งตัวน่าเชื่อถือ สะอาด สะอ้าน ดูรักและเอ็นดูเด็ก

อาชญากรรมทางเพศเด็ก ไม่ได้หมายความแค่การข่มขืน ร่วมเพศกับเด็กเท่านั้นนะครับ หากมันยังหมายรวมถึงการกอดจูบ ลูบไล้ ล่วงเกินเด็กด้วยตัณหา ราคะ ตลอดจนการสำเร็จความใคร่ด้วยการให้เด็กใช้มือ หรือปากอีกด้วย

แล้วเราจะช่วยปกป้องเด็กได้อย่างไรละครับ ?

เขาแนะนำว่า พ่อแม่ผู้ปกครองควรสอนให้เด็กตระหนักถึงความปลอดภัยทางเพศของตนเอง เหมือนการตระหนักถึงความปลอดภัยอื่นๆ

สอนให้เจ้าตัวเล็กรู้ว่า มันไม่ถูกต้องนะ หากมีใครมาจับ หรือสัมผัส ลูบ ถู ถูกอวัยวะที่อยู่ภายใต้กางเกงใน และไม่ถูกต้องด้วยเช่นกันที่จะไปสัมผัส หรือจับต้องของสงวนของคนอื่น ไม่ว่าผู้ใหญ่ หรือเด็กที่โตกว่าคนนั้นจะยินยอม หรือเชื้อเชิญก็ตาม

พยายามให้เจ้าตัวเล็กบอกหรือเล่าให้ฟังทุกครั้งที่มีคนมาจับของสงวนของเขา รวมทั้งให้เจ้าตัวน้อยบอกด้วยหากเขามีเรื่องกังวลหรือกลัวในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ทั้งนี้เพราะมีหลายครั้งที่ผู้ก่ออาชญากรรมทางเพศกับเด็ก ข่มขู่และบังคับให้เด็กเก็บเรื่องดังกล่าวเป็นความลับ

แล้วจะทำอย่างไรละครับ ถึงพอจะรู้บ้างว่าเด็กถูกล่วงเกิน ทำร้ายทางเพศหรือไม่

อันนี้ค่อนข้างดูยากครับ แต่มันพอจะมีสัญญาณบอกเหตุให้พอรู้ได้ อย่างแรกคือ จากการบอกเล่าของเด็ก

แม้ว่าเด็กที่ถูกทำร้าย ล่วงเกินทางเพศส่วนใหญ่จะไม่บอกให้พ่อแม่ผู้ปกครองรับทราบ แต่ถ้าเด็กเล่าให้ฟังในเรื่องที่ทำให้เชื่อมโยงได้ว่าถูกคุกคามทางเพศ พ่อแม่ผู้ปกครองควรรับฟังอย่างสงบ พยายามพูดคุยกับเจ้าตัวเล็กด้วยน้ำเสียงปกติ อย่าตะคอก หรือแสดงอารมณ์โกรธ โมโห เกรี้ยวกราดใดๆ เนื่องจากการทำเช่นนั้น จะทำให้เด็กตกใจ กลัว และไม่กล้าเปิดเผยเรื่องราวใดๆอีก

ขณะเดียวกันพ่อแม่ผู้ปกครองต้องพยายามบอกให้เด็กรับรู้ว่า เชื่อในเรื่องราวที่เด็กเล่า และบอกเขาว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดบาปของเขาเลย

ต่อมาคือ สังเกตจากพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของเด็ก

เด็กที่ถูกล่วงเกินทางเพศในแต่ละรายจะมีพฤติกรรมที่แตกต่างกันไป บางคนอาจจะหวาดระแวงต่อความมืด ไม่อยากไปโรงเรียน มีพฤติกรรมก้าวร้าว หรือปลีกตัวอยู่ในมุมมืด หรืออาจจะดูดนิ้ว ฝันร้ายและปัสสาวะรดที่นอนเป็นประจำ ฯลฯ

พฤติกรรมที่เปลี่ยนไปในลักษณะนี้ แม้ว่าความจริงแล้วอาจจะไม่เกี่ยวข้องกับการถูกล่วงละเมิดทางเพศ แต่พฤติกรรมเหล่านี้ล้วนเป็นสัญญาณที่พ่อแม่ควรสนใจ หามูลเหตุแก้ไขทั้งสิ้น

และที่สำคัญคือพิจารณาจากสัญญาณทางร่างกาย

พ่อแม่ผู้ปกครองสามารถสังเกตได้จากบาดแผล รอยช้ำ บวม บริเวณอวัยวะเพศ ก้น หรือปากของเด็ก อย่างไรก็ตามในกรณีนี้อาจจะมีเด็กอีกจำนวนหนึ่งที่ถูกละเมิดทางเพศแล้วไม่พบบาดแผลใด

นี่เป็นเพียงจุดสังเกตเล็กๆน้อยเท่านั้นที่พ่อแม่ผู้ปกครองจะพอทราบได้ว่าลูกหลานถูกคุกคาม ทำร้ายทางเพศหรือไม่ แต่ก่อนจะเกิดเหตุร้ายขึ้น เรามาร่วมกันให้ความรู้ ความเข้าใจเรื่องอาชญากรรมทางเพศแก่เจ้าตัวเล็กกันไม่ดีกว่าหรือครับ

........................................................................................................
บทความนี้ผมเขียนลง ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Mother & Care ฉบับที่ 20 เดือน สิงหาคม 2549




 

Create Date : 12 มกราคม 2551    
Last Update : 12 มกราคม 2551 11:03:52 น.  

เมืองเด็กอ้วน

ว่ากันว่า ถ้ามีคนออสซี่ (ออสเตรเลีย) เดินผ่านหน้ามากลุ่มหนึ่ง อย่างน้อยครึ่งหนึ่งในนั้นจะเป็นคนอ้วน

คำกล่าวนี้ หาได้เกินจริงไม่ เพราะจากการศึกษาวิจัยของรัฐบาลออสเตรเลีย พบว่าประชากรของเขามีน้ำหนักเกินปกติถึงร้อยละ 60 หรือเกือบ 8 ล้านคนทีเดียวที่จัดว่าเป็นพวก “อ้วน”

ที่น่าตกใจคือ เด็กออสซี่อายุตั้งแต่ 2-17 ปี มีน้ำหนักเกินพิกัดถึงร้อยละ 23 และคาดการณ์กันว่า ตั้งแต่ปีค.ศ. 2015 ครึ่งหนึ่งของเด็กๆแห่งเดินแดนดาวน์อันเดอร์จะเป็นโรคอ้วน ซึ่งทำให้ตัวเลขของโรคเบาหวานในเด็ก และโรคเกี่ยวเนื่องกับความอ้วนพุ่งสูงตามมา

ผลวิจัยชิ้นนี้ชี้ชัดว่า ในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา คนอ้วนในประเทศออสเตรเลียมีปริมาณเพิ่มขึ้นกว่าเดิมกว่าเท่าตัว ตัวเลขนี้ส่งผลให้เมืองจิงโจ้ขึ้นอยู่แถวหน้าเคียงบ่าเคียงไหล่กับสหรัฐอเมริกาในเรื่องประเทศที่มีพลเมืองอ้วนมากที่สุดในโลก!

ครับ แม้ว่าเมืองไทยเราจะไม่มีตัวเลขสถิติชี้ชัดว่า พลเมืองไทยมีจำนวนคนอ้วนมากน้อยแค่ไหน หรือเด็กไทยเป็นโรคอ้วนเพิ่มขึ้นเท่าใด แต่เชื่อว่าจำนวนคนอ้วนในไทยคงเพิ่มปริมาณขึ้นจากเดิมมาก

ทั้งนี้เนื่องจากการปรับเปลี่ยนวัฒนธรรมการกินอยู่ของไทยเรา ทุกวันนี้คนเมืองในสังคมไทย และผู้คนในออสเตรเลีย หรือตามเมืองใหญ่ๆทั่วโลกต่างเดินเส้นทางเดียวกัน

นั่นคือเส้นทางบริโภคนิยม...เส้นทางแห่งหายนะ

วันนี้ผมจึงขอเล่าประเด็นร้อนๆเกี่ยวกับเรื่องเด็กอ้วนในเมืองจิงโจ้ หวังว่าพ่อแม่ ผู้ปกครอง รวมไปถึงรัฐบาลไทยจะตระหนักถึงภัยร้ายที่คุกคามคุณภาพชีวิตของเด็ก และเยาวชนของชาติ แล้วหันมาแก้ไข ก่อนจะสายเกินการณ์

เมื่อเร็วๆนี้ หนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่ของเมืองซิดนีย์ ชื่อ The Sydney Morning Herald พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งเกี่ยวกับปัญหาเด็กอ้วนในแดนจิงโจ้ สร้างความฮือฮา แตกตื่นจนกลายเป็นประเด็นวิพากษ์ วิจารณ์ในหมู่คนออสซี่

ข่าวดังกล่าวระบุอ้างอิงถึงผลการวิจัยล่าสุด ของ Dr Michael Booth แห่งมหาวิทยาลัยซิดนีย์ที่สำรวจเด็กนักเรียนในโรงเรียนรัฐบาลกว่า 90 แห่งจำนวน 5407 รายพบว่า ปริมาณเด็กอ้วนที่เพิ่มขึ้นในประเทศออสเตรเลีย ไม่ได้เกิดจากการที่เด็กขาดการออกกำลังออก เหมือนความเชื่อเดิมๆ

จากการวิจัยพบว่าเด็กออสซี่ออกกำลังกายเพิ่มขึ้นกว่าในอดีตมาก แต่ขณะเดียวกันจำนวนเด็กอ้วนในประเทศกลับมีปริมาณเพิ่มพุ่งขึ้นอย่างมากมาย

ทั้งนี้เนื่องจากเด็กมีปัญหาเรื่องการบริโภคเกิน โดยเฉพาะการบริโภคอาหารขบเคี้ยว อาหาร Fast food ที่ไม่มีคุณค่าทางโภชนาการ

ผมจำได้ว่า ในการรณรงค์การเลือกตั้งของประเทศออสเตรเลียครั้งล่าสุด หัวหน้าพรรคฝ่ายค้านในขณะนั้นได้ออกมาเสนอนโยบายระดับชาติว่า โรคอ้วนในเด็กคือปัญหาด้านสุขภาพที่ร้ายแรงที่สุดในชุมชน ดังนั้นเขาจึงเสนอให้รัฐบาลออสซี่ออกกฎหมายห้ามโฆษณาอาหารขยะ พวก Fast food หรือที่ไทยเราเรียกเชิงประชดว่า “อาหารแดกด่วน” ในรายการโทรทัศน์ของเด็ก

เพราะที่ผ่านมาอาหารแดกด่วนเหล่านี้พุ่งเป้าโฆษณามาที่เด็กและเยาวชน เห็นได้ชัดจากการจัดรณรงค์ทางการตลาดด้วยการขาย หรือแถมของเล่น ของที่ระลึกควบคู่กับการขายอาหารขยะของตนเอง

หนังเด็กจากฮอลลีวู้ดแทบทุกเรื่องจะต้องมีสปอนเซอร์จากเหล่าร้านอาหาร Fast food ร่วมรณรงค์ทางการตลาดด้วยกัน

ถึงแม้ว่าในช่วงหลังๆ ร้านอาหารประเภทแดกด่วนเหล่านี้จะพยายามปรับเปลี่ยนภาพลักษณ์ของตนเองว่า ไม่ใช่อาหารขยะ โดยเพิ่มประเภทอาหารสุขภาพอย่างสลัดผักเข้าไปในเมนูอาหาร หรือการระบุว่าอาหารของค่ายตนเองมีคุณค่าทางการบริโภคมาก แต่เหล่านี้มิอาจปฏิเสธความจริงได้ว่า อาหาร Fast food คือ มูลเหตุหนึ่งที่ทำให้เด็กและเยาวชนเป็นโรคอ้วน

พลันที่หัวหน้าพรรคฝ่ายค้าน ออกมาเสนอห้ามโฆษณาอาหารขยะในช่วงรายการโทรทัศน์ของเด็ก เสียงตอบรับจากบรรดาพ่อแม่ผู้ปกครองต่างสรรเสริญแซ่ซ้อง พ่อแม่ออสซี่จำนวนมาก แสดงความเห็นผ่านสื่อต่างๆทั้งวิทยุ ทีวี หนังสือพิมพ์ สนับสนุนแนวคิดนี้ หลายคนอยากให้แบนโฆษณาอาหารขยะเหมือนสินค้าประเภทบุหรี่ด้วยซ้ำไป

นั่นคือ ห้ามทำกิจกรรมทางการตลาด หรือโฆษณาทั้งทางวิทยุ ทีวี หรือหนังสือพิมพ์

แต่ฝั่งรัฐบาลของนาย John Howard รีบออกมาปฏิเสธแนวคิดของฝ่ายค้าน โดยมองว่าการห้ามโฆษณาสินค้า Fast food ในรายการโทรทัศน์ของเด็ก มิใช่ทางแก้ไขปัญหาโรคอ้วนในเด็กและเยาวชนออสซี่

นาย John Howard บอกว่า ทางแก้ไขปัญหาโรคอ้วนในเด็กคือ การเพิ่มกิจกรรมการออกกำลังกายในโรงเรียนและศูนย์เลี้ยงเด็กอ่อน เขาเสนอให้ศูนย์รับเลี้ยงเด็กอ่อนทั่วประเทศออสเตรเลียเพิ่มพื้นที่ เพิ่มอุปกรณ์และกิจกรรมการออกกำลังให้เด็กเล็กก่อนวัยเรียน พร้อมทั้งเสนอให้พ่อแม่ผู้ปกครองรับผิดชอบเกี่ยวกับพฤติกรรมการกินอาหารของลูกหลานตนเองให้มากขึ้น

ครับ ฟังดูง่ายดี แต่ตอนทำจริงสิลำบาก เพราะเด็กๆส่วนใหญ่มักถูกยั่วเย้า ดึงดูดจากโฆษณาสีสันฉูดฉาด เสียงเพลงเร้าใจ เนื้อเรื่องเร้าอารมณ์ ยิ่งมีตัวตุ๊กตุ่น ตุ๊กตา ของเล่นเป็นตัวหลอกล่อด้วยแล้ว พ่อแม่เกือบทุกคนคงต้องทำใจว่าจะต้องเจอลูกอ้อนจากเจ้าตัวน้อยให้พาไปร้านอาหารแดกด่วนเป็นแน่

อันที่จริง ไม่เพียงแต่อาหารจากร้านประเภท Fast food เท่านั้นที่เป็นตัวการก่อให้เกิดโรคอ้วนในเด็ก อาหารประเภทน้ำอัดลม ของขบเคี้ยว มันฝรั่งทอดกรอบ ท้อฟฟี่ ช็อกโกแลต ฯลฯ ล้วนเป็นภัยที่พ่อแม่ผู้ปกครองควรชั่งใจให้มากก่อนซื้อหามาปรนเปรอเจ้าตัวน้อย

หลังจากที่หนังสือพิมพ์ The Sydney Morning Herald ตีแผ่ข้อมูลว่าการบริโภคอาหารขยะคือปัจจัยสำคัญที่ก่อให้เกิดโรคอ้วนในเด็ก ไม่ใช่การขาดการออกกำลังกาย ส่งผลให้ภาคประชาสังคมของประเทศออสเตรเลียหันกลับมารุกรัฐบาลให้ควบคุมการโฆษณาสินค้าอาหาร Fast food และขนมขบเคี้ยวหลอกเด็กให้มากขึ้น รวมทั้งเสนอให้ถอนสินค้าเหล่านี้ออกจากการเป็นสปอนเซอร์กีฬาเยาวชนทุกประเภทอีกด้วย

เอ...ว่าแต่นักการเมืองไทยจะไม่สนใจ มองประเด็นเรื่อง “โรคอ้วนในเด็ก” เป็นประเด็นหาเสียง หานโยบายดีๆมาแก้ปัญหาสุขภาพของประชากรเหมือนนักการเมืองออสซี่เขาหรือครับ...

........................................................................................................
บทความนี้ผมเขียนลง ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Mother & Care ฉบับที่ 19 เดือน กรกฎาคม 2549




 

Create Date : 10 มกราคม 2551    
Last Update : 10 มกราคม 2551 12:06:11 น.  

สอนลูกหลานให้ทันสื่อ

เมื่อตอนที่แล้ว ผมเขียนเล่าว่าขณะนี้ประเทศทางซีกโลกตะวันตกกำลังตื่นตัวที่จะศึกษา หาองค์ความรู้เพื่อให้ประชากรของเขารู้เท่าทันสื่อ ถึงขนาดมีหลักสูตรวิชา“รู้ทันสื่อ” (Media literacy) ในการศึกษาแทบทุกระดับ

คราวนี้ ผมขอเล่าเรื่องที่เพิ่งไปเยี่ยมชม การเรียนการสอนวิชานี้ในโรงเรียนแห่งหนึ่ง ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย

ห้องเรียนที่ผมไปนั่งสังเกตการณ์ เป็นนักเรียนระดับชั้นประถม มีเด็กประมาณ 30 คน ครูผู้สอนจัดโต๊ะแยกเด็กนั่งออกเป็นกลุ่ม 4 กลุ่มด้วยกัน โดยครูเริ่มต้นการเรียนการสอนด้วยการฉายหนังโฆษณาทางโทรทัศน์หลายเรื่องให้เด็กๆดูประมาณเกือบ 10 นาที

หนังโฆษณาที่ครูนำมาให้ดูทุกชิ้นต่างเป็นโฆษณาที่ฉายจริง และผ่านตาเด็กนักเรียนมาแล้วทั้งสิ้น โฆษณาเหล่านี้ ล้วนเป็นภาพเรื่องราวกระตุ้นให้เด็กอยากทานขนมลูกอมสีลูกกวาด อยากเป็นเจ้าของตุ๊กตา ผมทองยาวสลวยในชุดเจ้าหญิงงามแสนสง่า หรืออยากเล่นเกมส์สนุกๆ ประเภทเตะต่อย ยิงกันเลือดสาด

เมื่อดูเสร็จ ครูจะให้เด็กๆแต่ละกลุ่มพูดคุย แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันว่า เมื่อพวกเขาชมโฆษณาเหล่านี้แล้ว เขาอยากได้สินค้าใดในโฆษณาที่เพิ่งดูไปเมื่อครู่บ้าง และสินค้าอะไรที่เขาไม่อยากได้ โดยให้เหตุผลด้วยว่า ทำไมถึงอยากได้ และทำไมถึงไม่อยากได้

หลังจากปล่อยให้เด็กนักเรียนตัวน้อย แสดงความคิดเห็นกันในกลุ่ม ครูให้เด็กแต่ละกลุ่มออกมาเล่าว่า เพื่อนๆในกลุ่มมีความคิดเห็นอย่างไร

เด็กหญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง เดินออกมาหน้าห้องเรียน บอกว่า “โทนี่อยากซื้อลูกอม เขาบอกว่ามันหวานอร่อยมากเลย แต่หนูว่าไม่ควรซื้อ เพราะมันทำให้ฟันผุ ปวดฟัน กินแล้วฟันจะหลอ”

แค่เปิดประเด็นแรก เด็กๆในห้องต่างยกมือขอแสดงความคิดเห็นกันอย่างสนุกสนาน บางคนเห็นด้วย บางคนเห็นแย้ง

มีเด็กนักเรียนชายคนหนึ่งยกมือขึ้น แล้วพูดถามครูว่า “ครูครับ ทำไมหนังโฆษณาเมื่อครู่ถึงไม่บอกละว่า กินลูกอมแล้วฟันจะผุ”

ครูอมยิ้ม ถามเด็กชายตัวน้อยๆกลับว่า “อืม...เป็นคำถามที่ดีมาก แต่ครูจะยังไม่ตอบคำถามนี้หรอกนะ ครูคิดว่าเธอน่าจะมีคำตอบดีๆอยู่เหมือนกันใช่ไหม”

เด็กชายยิ้มหน้าบาน ยืดร่างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า “ครับ ผมคิดว่า เขาคงกลัวขายลูกอมไม่ได้ เขาเลยไม่บอกในโฆษณาว่า กินลูกอมแล้วฟันจะผุ”

“เก่งมากเลย แสดงว่าหนังโฆษณาที่เราดูๆกัน มันไม่ได้บอกความจริงเราทุกอย่างสินะ” ครูเปิดประเด็นถามทุกคนในห้องเรียน

หลังจากนั้นไม่นาน ประเด็นการพูดคุยของเด็กๆได้เปลี่ยนไปจากหัวข้อการอยากซื้อหรือไม่ซื้อสินค้าอะไรในหนังโฆษณา เป็นประเด็นว่า โฆษณาที่เพิ่งผ่านตาไปไม่ได้บอกความจริงอะไรบ้าง

ครับ...นั่นเป็นเพียงบางส่วนของการเรียน การสอนวิชา“รู้ทันสื่อ” ของเด็กระดับประถมต้น อายุเพียง 7-8 ขวบเท่านั้น !

หลังชั่วโมงเรียน ผมมีโอกาสพูดคุยกับ David…ครูผู้สอนวิชานี้ เขาบอกว่า ตั้งใจจะกระตุ้นให้เด็กคิด และเรียนรู้จักสื่อ รู้จักธรรมชาติของสื่อด้วยตนเอง มากกว่าจะสอนให้ท่อง ให้จดจำว่าสื่อเป็นอย่างไร

David บอกว่า “อย่างโฆษณาลูกอม ลูกกวาดที่เห็นในห้อง ถ้าเราบอกเด็กเองตรงๆว่า อย่าไปเชื่อโฆษณา ที่จริงแล้วกินลูกอมจะทำให้ฟันผุ แน่นอนว่าอาจจะมีเด็กเชื่อบ้าง ไม่เชื่อบ้าง แล้วยังไงละ... เราจะต้องคอยไปบอก ไปเตือนเขา เกี่ยวกับโฆษณาทุกชิ้นที่ผ่านตา ผ่านหูเขา ตลอดชีวิตเลยหรือ ดังนั้นผมคิดว่า ทางที่ดีเราน่าจะสอนให้เขารู้จักคิด รู้จักธาตุแท้ของสื่อน่าจะดีกว่า เพราะพอโตขึ้น เขาน่าจะสามารถพินิจพิจารณา เลือกเชื่อ หรือไม่เชื่อสื่อได้ด้วยตัวเขาเอง”

ครูออสซี่ผู้นี้ เล่าให้ผมฟังว่า นอกจากการสอนเรื่อง สื่อโฆษณาแล้ว รายวิชานี้ยังสอนให้รู้จักธรรมชาติของสื่ออีกหลายชนิด อย่างเช่น สื่อคอมพิวเตอร์ สื่อออนไลน์ ภัยของเกมส์คอมพิวเตอร์ ฯลฯ

เด็กแต่ละระดับชั้น การเรียนการสอนจะมุ่งเน้นความลุ่มลึกของเรื่องแตกต่างกันไป

อย่างเช่นเด็กโตระดับมัธยมของโรงเรียนแห่งนี้ การเรียนการสอนวิชา “รู้ทันสื่อ” จะมุ่งให้วิเคราะห์ ข้อเท็จจริงของข่าวสาร ทั้งข่าวหนังสือพิมพ์ ข่าวโทรทัศน์ วิทยุ ฯลฯ โดยให้เด็กนักเรียนรวบรวมข้อมูลข่าวสารในประเด็นข่าวที่เป็นข่าวฮือฮา ประเภท นาครสนนทนา หรือ Talk of the town ในสื่อแต่ละประเภทแล้วมาวิเคราะห์กันในกลุ่มว่า อะไรคือข้อเท็จจริง อะไรคือสิ่งที่ขาดหายไปในข่าว

หรือบางครั้งอาจจะหยิบยกเอาประเด็นข่าวใหญ่ๆมาพูดคุย แลกเปลี่ยนความเห็นกัน อย่างเช่นคราวที่เกิดภัยสึนามิคร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย เด็กนักเรียนทุกคนต่างรับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับภัยพิบัติครั้งนี้ การเรียนวิชา “รู้ทันสื่อ” ได้เปิดโอกาสให้เด็กได้ระบายความรู้สึกเมื่อเห็นข่าวโศกนาฏกรรมที่ฉายซ้ำๆทางสื่อโทรทัศน์ และถูกตอกย้ำผ่านทางสื่อวิทยุ หนังสือพิมพ์

เด็กหลายคนสะท้อนความคิดเห็นว่า รู้สึกกลัวและเครียด หดหู่กับภาพความสูญเสียที่เกิดขึ้น เสียงของเด็กเหล่านี้ทำให้ David ต้องรีบเชิญนักจิตวิทยาของช่วยพูดคุยให้คำปรึกษา แนะนำกับเด็กนักเรียนในโรงเรียน

ครูชาวออสซี่ที่ผมพูดคุยด้วยคนนี้ แสดงความคิดเห็นว่า ด้วยพัฒนาการทางเทคโนโลยี่ ทำให้เด็กยุคใหม่เสพสื่อมากกว่า และหลากหลายชนิดกว่าคนรุ่นก่อน เด็กวัยรุ่นจำนวนมากเสพติดสื่อพร้อมๆกันทีเดียวหลายๆสื่อ อย่างเช่นเปิดเพลงฟังทางวิทยุ ขณะเดียวกันก็โหลดเพลงใหม่ๆจากคอมพิวเตอร์ พร้อมๆกับพูดโทรศัพท์มือถือกับเพื่อน หรือแชทคุยกับเพื่อนทางเนท ขณะโหลดข้อมูลทำรายงานจากอินเตอร์เนท ฯลฯ

เพราะฉะนั้นคนรุ่นใหม่เหล่านี้ จำเป็นจะต้องมีภูมิวัคซีน “รู้ทันสื่อ” อยู่ในความนึกคิด มิเช่นนั้น จะถูกสื่อควบคุม จนกลายเป็น ทาสของสื่อ

........................................................................................................
บทความนี้ผมเขียนลง ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Mother & Care ฉบับที่ 18 เดือน มิถุนายน 2549




 

Create Date : 08 มกราคม 2551    
Last Update : 8 มกราคม 2551 10:00:29 น.  

1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  
สายน้ำกับสายเมฆ
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 6 คน [?]




Locations of visitors to this page

Tracked by Histats.com
Friends' blogs
[Add สายน้ำกับสายเมฆ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.