แม่จะเข็มแข็งเพื่อหนู/ที่หนึ่งในหัวใจ
Group Blog
 
All blogs
 

. . . . . เพราะ ศิลปะ คือ ส่วน หนึ่ง ของ ชีวิต . . . . .

วันนี้ปันปันเรียนคอร์สศิลปะครบ 10 ครั้งแล้ว



ครั้งสุดท้ายครูลองให้ปันปันวาดแผ่นใหญ่





ก่อนหน้านี้ครูแป๋มมีเกริ่นๆ กับปันปันไว้แล้วว่าจะให้วาดแผ่นใหญ่

ปันปันบอกว่า หนูตายแน่ หนูต้องตายแน่ แน่ หนูทำไม่ไหว

ออกแนวประเภทโวยวายไว้ก่อน แต่สุดท้ายก็ทำ





ครูคงมีบอกว่า ถ้าได้ทำแผ่นใหญ่เหมือนการได้เลื่อนชั้น

ก็จะมีสีเป็นของตัวเอง อะไรที่ได้ฟรี มักเป็นสิ่งล่อใจปันปันนัก

วันนี้ปันปันเลยพยายามที่จะทำให้เสร็จ ด้วยเวลา 4 .30 ชั่วโมง

และเราก็ต่อคอร์สไปอีก 1 คอร์ส



ก่อนกลับครูแป๋มมาคุยเรื่องปันปัน

บอกว่าดูปันปันไม่มีความมั่นใจในตัวเอง

เพราะจะเขียนอะไร วาดอะไร ลงสีแบบไหน

ต้องเรียก ต้องถามอยู่ตลอดเวลา

ไม่กล้าตัดสินใจ

ครูแป๋มถามว่า เราเคยคุยกับปันปันเรื่องรูปที่วาดบ้างหรือป่าว

มีการชม หรือให้กำลังใจไหม

เพราะดูเหมือนว่า เราอาจจะขาดการสื่อสารกับปันปันในเรื่องนี้

เราก็บอกไปว่า ทุกครั้งที่ขึ้นรถกลับบ้าน

จะให้เอารูปออกมาดู ถามว่าวาดเกี่ยวกับอะไร

เรื่องราวเป็นอย่างไร มีทั้งให้กำลังใจ เสียยิ่งกว่าให้ แทบจะไม่เคยว่าไม่สวยเลย




จะมีแค่ครั้งเดียวที่รูปออกมา มีแต่โทนสีดำ เลยบอกปันปันไปให้ระบายหลายๆสี

เอาแบบสายรุ้งเลยนะคราวหน้า แค่นั้น

ที่คุยกับครูแป๋มก็เข้าใจทันทีว่า

ครูคิดว่า เราอาจจะว่าหรือไม่ให้กำลังใจ หรือติมากเกินไปทำให้ปันปันขาดความมั่นใจ

เราก็บอกว่าไว้จะพยายามชมให้มากกว่าที่เคยแล้วก็จะถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับปันปันด้วย

เพราะปันปันไม่ใช่เด็กแบบไม่มีความมั่นใจ

ออกจะมีเสียล้นจนน่ากลัวมากกว่า

พอขึ้นรถก็ถามปันปันว่า

มีปัญหาอะไรหรือป่าว ทำไมปันปันถึงต้องถามครูตลอดเวลา



ปันปันบอกว่าเพราะหนูกลัวครูแป๋มตี

กลัวว่าถ้าวาดผิด หรือลงสีไม่สวยครูจะตี

ซึ่งครูแป๋มไม่เคยทำโทษให้เรื่องแบบนี้

เราอธิบายให้ปันปันฟังใหม่

ครูแป๋มจะตี จะดุกับเด็กที่ไม่ตั้งใจทำงาน ทำงานไม่เสร็จ

เล่น หรือคุย ในเวลาทำงานเท่านั้น




ส่วนเรื่องการวาด หรือ ระบายสี ขอให้ทำ จะสวยหรือไม่ ครูแป๋มไม่ตีหรอกนะ

การที่ไปถามครูบ่อยๆ คนอื่นเค้าก็ไม่มีโอกาสถามสิ

ปันปันบอก ใครๆก็ยังถามได้ ถามกันตลอด ถามกันทุกคนหล่ะ

เราเลยมาคิดว่า ที่ปันปันถามครูบ่อยๆ

ส่วนหนึ่งเกิดเพราะความไม่ถนัดในสิ่งที่ทำ

ทำให้ไม่รู้ว่าจะวาดแบบไหน วาดยังไง

และคิดว่าปันปันเป็นเด็กที่ไม่มีจินตนาการด้วย

จากรูปที่วาดทุกอย่างค่อนข้างจะเป็นแพทเทิร์นง่ายๆ

ทำให้คิดไปคิดมาก็เดิมๆอีก




ถึงไม่แปลกว่าเวลาเรียนครูแหลมวาดคนได้เป็นตัวคน

แต่เวลาไปเรียนศิลปะที่โรงเรียนก็กลับไปวาดคนก้างปลาเหมือนเดิม

เพราะฉะนั้นแล้ว

ขอกลับไปนั่งคิด นอนคิด ตีลังกาคิด ว่าควรทำไงดี

ศิลปะมันเป็นนามธรรมที่ไม่มีคำตอบแท้จริง

แต่เราต้องหาวิธีให้ปันปันเข้าใจและจับต้องได้

เผื่อให้รู้สึกมั่นใจตัวเองมากกว่านี้

เสียเงินแล้วงานเข้าอีก เฮ้อ...






ปล...ปันปันขอว่าไปเรียนวาดรูปสายๆได้ไหมเพราะอยากกินไอติมตอนบ่าย

หรือไม่ก็ขออยู่เล่นที่โรงเรียนนานๆได้หรือป่าวเพราะอยากเล่นกับเพื่อนบ้าง

อ่า... แล้วไหนบอกว่าไม่ชอบ ไม่อยากเล่น 5 5 5





 

Create Date : 29 สิงหาคม 2552    
Last Update : 29 สิงหาคม 2552 6:36:39 น.
Counter : 369 Pageviews.  

. . . . . ครูประจำชั้น . . . . .

ถึงแม้เรื่องการเปลี่ยนโรงเรียนของปันปันจะผ่านพ้นไปด้วยดีแล้ว

แต่ก็คงเป็นเหมือนการเริ่มต้นปัญหาใหม่ๆ

จากที่ปันปันหยุดเรียนไป 1 วัน

พอกลับไปโรงเรียนครู(ครูประจำชั้น)ถามว่า

ปันปันหยุดเรียนทำไม

ปันปันบอกว่าไปสอบย้ายโรงเรียนใหม่

ครูบอกว่า เธอจะไปเรียนที่ไหน

ปันปันบอกว่าโรงเรียนอัสสัมชัญ

ครูว่า นึกว่าจะไปอยู่โรงเรียนวัดซะอีก

เราก็ออกจะ งง กลับคำพูดของครูอยู่แต่ก็ยังไม่ถึงกลับโกรธหรือโมโห

เพียงแต่คิดว่าครูน่าจะพูดกลับเด็กให้ดีกว่านี้

ยังดีที่ว่า ปันปันไม่ถามว่าโรงเรียนวัดคืออะไร

วันจันทร์ไปส่งปันปัน เอาของไปฝากครู

ครูก็รีบบอกว่า ปันปันพูดมาก เถียงเก่ง มีข้ออ้างตลอด

ไม่ค่อยยอมทำงาน ความจริงแล้วเค้าก็หัวดีนะ แต่ถ้าตั้งใจเรียนมากกว่านี้ก็จะทำได้ดีมาก

ยังทำตัวเหมือนเด็ก ดุไปมากๆก็ร้องไห้

วันก่อนทำงานไม่เสร็จเลยไม่ให้ไปเรียนวิชาดนตรี

บอกเค้าว่าถ้าทำงานไม่เสร็จก็ไม่ต้องไปเรียนวิชาต่อไป

เราก็คิดในใจว่า ถ้าบังเอิญวิชานั้นปันปันไม่ชอบ มันก็คงเป็นข้ออ้างอย่างดีที่จะไม่ต้องเรียน

แล้วครูก็ถามว่า เห็นปันปันบอกว่าคุณแม่พาไปสอบที่ไหนค่ะ

เราก็เลยบอกว่า แค่ไปลองดูเฉยๆค่ะ ก็ไม่ได้คิดว่าจะย้ายอะไร

(เกิดบอกไปว่าย้ายแน่นอน ปันปันคงเดี้ยงแน่)

ครูก็ว่า อ๋อ ยังคิดเลยค่ะ ถ้าย้ายไปคุณแม่ต้องแย่แน่ๆเลยค่ะ คงเหนื่อยกว่านี้อีกหลายเท่า

ตอนเย็นไปรับกลับบ้าน

ปันปันงอนเราที่ไม่ยอมพาไปซื้อของกิน

พอขึ้นรถก็ทำหน้าง้ำหน้างอ

บังเอิญว่าครูปราณีเดินผ่านมาเห็นอีก

ครูก็พูดว่า เป็นไรอีกหล่ะ ห๊า ยังอีก ยังไม่พูดอีก

เราก็เลยต้องรีบบอกปันปันให้หันไปสวัสดีคุณครู

เราก็บอกว่า พอดีปันปันงอนเรื่องไม่ไปซื้อของด้วยหน่ะค่ะ

ครูบอกว่า เรื่องแค่เนี้ยเอง พอได้แล้ว โตแล้วนะเราอ่ะ แค่นี้ก็ต้องงอนด้วย

เราก็หัวเราะ ไหว้ครูแล้วรีบขับรถออกไป

อยากจะบอกว่า ครูของปันปัน อารมณ์เดียวกับครูแป๋ม ณ ครูแหลมเลย

นี่ก็เป็นเหตุว่า ถึงตอนนี้เราก็ยังไมได้บอกปันปันเป็นจริงเป็นจังว่าปีหน้าปันปันจะย้ายไปเรียนที่อัสสัมชัญ

เพราะรู้นิสัยปันปันดีว่าต้องเที่ยวไปบอกใครต่อใครเป็นแน่

ในความเป็นเด็กก็ไม่รู้หรอกว่าโรงเรียนใหม่ที่ย้ายไปดีกว่าเดิมหรือป่าว

เพียงแต่อารมณ์ประมาณเหมือนได้ของเล่นใหม่ก็ต้องอวดเค้าไปทั่ว

ขนาดวันที่จะพาไปพัทยาเราบอกก่อนล่วงหน้า 1 วัน

ยังเอาไปคุยที่โรงเรียนเลย ครูเพื่อน ก็รู้กันหมดว่าจะไปเที่ยวทะเล

ล่าสุดเมื่อวานปันปันบอกว่า

แม่ครูปราณีเกลียดหนูมากกว่าเดิมอีก

ปันปันใช้คำว่า เกลียด มันดูรุนแรงมากเลยนะ

เราถามว่าทำไมหล่ะ

ก็ครูหน่ะ ตีหนูเยอะกว่าเดิม แถมดีดหูหนูด้วย

(หือ ดีดหูด้วย อืมมมม)

แล้วปันปันร้องไห้ป่าว เจ็บไหม

หนูก็ร้องไห้ แล้วก็เจ็บนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร

ก็เลยอธิบายว่า ครูไม่ได้เกลียดปันปันแต่เพราะปันปันไม่ค่อยยอมทำงานหรือทำงานเสร็จช้า

ครูก็เลยต้องทำโทษ ถ้าปันปันไม่อยากถูกทำโทษปันปันต้องทำงานให้เสร็จทันเพื่อนๆนะ

ปันปันพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ

เราก็คิดไว้ว่า เปิดเรียนจะถามว่า ครูทำโทษอะไรอีกหรือป่าว แล้วเพราะอะไร ปันปันอยากให้เราไปพบครูไหม

อย่างน้อยปันปันก็จะได้ไม่คิดว่า เราเข้าข้างครูมากเกินไป

การสื่อสารของครูกับเรา ในเรื่องเดียวกันก็ไม่เหมือนกัน

อารมณ์ครูกับอารมณ์คนเป็นแม่ย่อมถ่ายทอดออกมาไม่เหมือนกัน

แต่เราคิดว่าปันปันไม่อยากให้เราไปเจอครูหรอก

ก็คนมีคดีเยอะขนาดนั้นเล่าสามวันก็ไม่หมด

จริงมะ




 

Create Date : 02 สิงหาคม 2552    
Last Update : 2 สิงหาคม 2552 21:08:25 น.
Counter : 272 Pageviews.  

. . . . ของ ขวัญ วัน เกิด . . . . .

เวลา 19.00 น ของวันที่ 20 กรกฎาคม 2552

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก

แม่คิดว่าอาจจะเป็นลูกค้าโทรมา

พอได้ฟังแค่ว่า ใช่ ผปค ของน้องปัญญ ... หรือป่าวค่ะ

แม่ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นครูที่โรงเรียน กรุงเทพคริสเตียนโทรมา

ใจแม่เต้นตูมตามมาก ขนลุกซู่ เลยเชียวหล่ะ

เป็นความรู้สึกที่แม่เองก็อยากจะให้เกิดขึ้นกับตัวปันปันเอง

ครูโทรมาแจ้งว่า ปันปันสามารถสอบเข้าเรียนที่โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนได้

หลังจากที่ครูแจ้งรายละเอียดเสร็จแล้ว แม่ก็ขอบคุณครูเป็นการใหญ่

กรี๊ดบ้านแตก ดีใจจนไม่รู้จะบรรยายอย่างไรถูก

แม่คิดว่าถือเป็นของขวัญวันเกิดของปันปันที่เยี่ยมที่สุดปีหนึ่งเชียวหล่ะ

แม่อยากจะย้อนไปก่อนหน้านี้ว่า

วันก่อนสอบ ปันปันไม่สบายมีไข้ขึ้น ทั้งๆที่แม่คิดว่าให้ ปันปันหยุดอยู่บ้านพักไปหนึ่งวัน

ก็ต้องกลายเป็นว่าพาไปทัวร์โรงพยาบาลซะงั้น

กลับมาบ้านก็ไม่ได้ติวอะไรกันเพิ่มเลย

เช้าวันที่สอบ

จอดรถที่ โรงพยาบาลเซ็นต์หลุยส์

พากันเดินไป ฝนก็ดันตกปรอยๆเสียอีก

เฮ้อ ใจยังคิด จะอะไรกันนักหนา แม่ไม่ได้เอาร่มมา

พอไปถึงที่ โรงเรียน โอ้โห คนเลยมากมาย

รีบพาปันปันไปเข้าแถวที่ 18 แล้วก็วิ่งไปซื้อนมมาให้กิน

ปันปันกินไปได้แค่ครึ่งกล่องเอง น้ำมูลก็ไหลอีก

เห็นแล้วก็สงสารเป็นที่สุด

บอกปันปันไปว่า ถ้าสอบๆแล้วไม่ไหวให้ยกมือบอกครูเลยนะ

ว่าไม่สบายไม่ไหวแล้ว

ปันปันก็โอเค และมีอ้อนนิดหน่อยตามประสาเด็กไม่สบาย

พอส่งสอบเสร็จแม่ไปทำงานให้อาม่ารอรับปันปันกลับ

ปันปันออกจากห้องสอบ 10.30 น อาม่ารีบโทรมา

แม่รึ ก็เป็นห่วงว่าจะไม่สบายหนักกว่าเดิมหรือป่าว

ปันปันก็อยากจะเล่าว่าทำสอบได้

ถึงจะไม่ได้ได้ง่ายมาก แต่ก็พอทำได้

อ่านโจทย์ได้ และทำตามคำสั่งได้

กระดาษทิชชูที่ให้ไปมีแต่น้ำมูกเต็ม

ถามไม่มีที่ทิ้งด้วย ต้องเอาเก็บใส่กระเป๋ามาตามเดิม

ผ้าปิดจมูกที่ครูแจกให้เด็กทุกคนก่อนสอบ

ของปันปันก็มีแต่น้ำมูก เยอะขนาดหยดลงให้ข้อสอบด้วย

นึกสภาพตามแล้วก็เหมือนเป็นแม่ใจร้ายจริงๆ เนอะ

ปันปันเล่าเสร็จ ก็ขอไปเล่นกับเด็กคนอื่นๆก่อน

ระหว่างเล่น ปันปันเก็บบัตรสอบที่หล่นได้

รีบวิ่งเอาไปให้คุณยาม ตามหาเจ้าของ

ช่างน่ารักเสียจริง

ณ เวลานี้ ถึงแม่จะได้เลือกให้ปันปันได้เข้าเรียนที่อัสสัมชัญภาค ep แล้ว

แม่ก็อยากจะให้ปันปันภูมิใจว่า ปันปันเองก็เป็นคนมีความสามารถ

ภูมิใจว่า ครั้งหนึ่งเคยสอบเข้าเรียนที่ โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนได้

ทั้งหมดทั้งมวลแล้ว เพราะพ่อของปันปันเองนั่นหล่ะ

คอยผลักดันแม่อยู่ตลอดเวลา

ทำให้แม่มีกำลังใจอยู่เสมอ

คำที่แม่ท่องจนขึ้นใจคือ

พ่อเชื่อว่าแม่ทำได้

แม่คิดว่าหากมีใครสักคนเชื่อมั่นใจตัวเรา

แล้วตัวเราหล่ะ จะไม่เชื่อมั่นในตัวเองได้ยังไง

ใช่ไหมครับ

นี่เป็นเพียงก้าวแรกของโลกแห่งการแข่งขัน

ยังมีอีกหลายบททดสอบที่เราจะต้องก้าวไปด้วยกัน

ใครจะว่าแม่เป็น แม่จอมดัน แม่จอมขยัน(ไปสอบ)

แม่ก็ไม่แคร์ เพราะเมื่อแม่ติวปันปัน แม่รู้ว่าความสามารถของปันปันมีแค่ไหน

อะไรที่น่าจะได้ และอะไรที่น่าจะไม่ได้

การเลี้ยงลูกเป็นงานที่ละเอียดอ่อน

ใส่ใจสักนิด ใจเย็นสักหน่อย

แล้วแม่ก็จะเห็นโลกที่บริสุทธิ์ของลูกจริงไหม

สำหรับปีนี้ ปันปันได้ให้ของขวัญวันเกิดตัวเองเป็นผลงานชิ้นสำคัญ

แม่หวังว่าอีก 10 หรือ 20 ปี ข้างหน้าถ้าปันปันได้มาอ่าน

คงจะรู้สึกภูมิใจกับเองให้มากๆ นับถือความสามารถของตัวเองในวันนี้

แม่ก็เป็นเพียงผู้คอยกระตุ้นให้หนูเอาความสามารถที่มีออกมาใช้

รักนะครับ

Happy Birth Day For Pan Pan 6 Years




 

Create Date : 01 สิงหาคม 2552    
Last Update : 1 สิงหาคม 2552 0:13:41 น.
Counter : 239 Pageviews.  

summer at a little maple

ส่งปันปันไปเรียน summer ที่ little maple ตั้งแต่วันที่ 15-31 มีนาคม 52

ตอนเช้าเรียนภาษาอังกฤษ ตอนบ่ายทำกิจกรรม

กลับบ้านมาปันปันบอกว่าสนุกดี

ตอนปิดคอร์สครูก็ให้ของที่ปันปันทำมาเยอะแยะมากมาย

มีบ้านที่ปันปันนั่งทาสีและตกแต่งเอง ต้นไม้ที่ปลูกไว้

สมุดระบายสี และครูก็ให้ซีดีที่รวมรูปปันปันมาให้

ก็รู้สึกประทับใจเหมือนกัน เพราะที่อื่นไม่เคยทำให้แบบนี้มั้ง

ตอนนี้พักไป 1 อาทิตย์

พอวันที่ 7 - 24 เมษายน ก็ไปเรียนต่อ

ช่วงเช้าเรียนภาษาอังกฤษเหมือนเดิม

ส่วนตอนบ่ายเป็นการสอนทำอาหาร

คิดว่าปันปันคงจะชอบ

ไหนๆครูเอารูปมาแล้วก็เลยแวะเอามาให้ชมกัน
























 

Create Date : 16 มิถุนายน 2552    
Last Update : 16 มิถุนายน 2552 20:30:02 น.
Counter : 274 Pageviews.  

บี โธ เฟ่น น้อย

ปันปันได้แสดงในงาน รร เนื่อจากวันแห่งการเรียนรู้

แบบอัจริยะภาพ

ได้แสดงเป็นพระเอกด้วย

เล่นเป็นบีโธเฟ่น

ไม่ต้องทำอะไรมาก

เล่นเป็นตัวเองก็พอ

เพราะ บีโธเฟ่น ตอนเด็ก

ดื้อ ซน และคิดแปลกจากคนอื่นๆเสมอ

กิกิ





 

Create Date : 11 มิถุนายน 2552    
Last Update : 11 มิถุนายน 2552 2:39:23 น.
Counter : 236 Pageviews.  

1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  

แม่เจ้าปัน
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




ขอรหัสผ่านหลังไมค์นะค่ะ
Free Counters
Friends' blogs
[Add แม่เจ้าปัน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.