แม่จะเข็มแข็งเพื่อหนู/ที่หนึ่งในหัวใจ
Group Blog
 
All blogs
 

ขอโทษ

ไม่ว่าปันปันจะเป็นหรือไม่เป็น

ทั้งสมาธิสั้นและออทิสติก

ทุกสิ่งแม่คิดว่าเป็นเพราะแม่เองที่ผิด

แม่ไม่เคยคิดว่าปันปันจะต้องกินยาอะไร

และแม่ก็สาบานกับตัวเองว่า

ยาพวกนั้นจะไม่มีวันมาอยู่ในร่างกายปันปัน

ไม่ว่ามันจะดีเลิศแค่ไหน

ยาสร้างมาจากสารเคมี

บังคับหรือระงับสมองและร่างกาย

ให้ทำในสิ่งที่เราต้องการได้เพียงแค่ชั่วคราว

แต่มันไม่ได้ดูแลจิตใจของปันปัน

แม่เชื่อว่ายาที่วิเศษที่สุด

คือ ยาที่เกิดจากความรัก

ความรักของแม่ที่มีปันปัน

และความรักของปันปันที่มีให้แม่

แม่อยากให้ปันปันจำไว้นะครับ

ชีวิตคนเราจะมีค่าเมื่อเรารู้ว่าเราสามารถทำอะไรเพื่อใคร

จุดหมายของชีวิตก็สำคัญ

หนทางที่เราจะไปยังจุดหมายก็ใช่จะมีแค่ทางเดียว

บางครั้งเราอาจจะต้องเดินไกลกว่าเดิม

ลำบากกว่าเดิม เหนื่อยกว่าเดิม

แต่ถ้าเราพยายามสักวันมันจะต้องถึงจุดหมายนั้น




 

Create Date : 04 พฤศจิกายน 2550    
Last Update : 4 พฤศจิกายน 2550 23:06:16 น.
Counter : 247 Pageviews.  

สัปดาห์หนังสือ

ผ่านไปแล้วกับงานสัปดาห์หนังสือ

เป็นปกติที่ต้องไปเดินสองรอบ

ทุกครั้งจะตั้งงบไว้ว่าจะซื้อไม่เกินจำนวนเงินเท่าไหร่

ครั้งนี้ดูจะซื้อน้อยมากๆ

หนังสือปันปันก็งั้นๆ เริ่มตัดใจได้หล่ะ

ให้ฝึกทำทีละเล่ม สองเล่ม หมดแล้วค่อยซื้อ

เพราะหนังสือเด็กราคาไม่แพงมากมายเท่าไหร่

ปันปัน เลยซื้อได้เป็นหนังสือนิทานมาหนึ่งเล่ม

ชื่อ นิทานอ่านอร่อย

แบบผู้ใหญ่ได้ประโยชน์ เด็กก็ฟังเพลิน

จบนิทานแต่ละเรื่อง มีสอนวิธีทำอาหารแถมให้ด้วย

น่ารักดี เด๋วนี้คนทำหนังสือก็ช่างคิดนะ

มีการผูกเรื่องช่วยทำให้ครอบครัวผูกพันกันมากขึ้น

ไปรอบแรกกับเพื่อนสาว

ระหว่างที่อิชั้นมัวเม้าท์อยู่กับรุ่นน้อง

เพื่อนสาวโดนปันปันหลอกพาไปซื้อของเล่นได้มาหนึ่งชิ้น

หึหึ ไว้คราวหน้าจะพาเพื่อนๆ ไปให้ปันปันหลอกวันละคนแล้วกัน

อิชั้นจะได้ไม่ต้องเสียตังค์ซื้อให้เอง 555 ว่าไปนั่น

รอบสองไปกันยกครัว

น้องเล็ก มูนกับสาลี่ ช่วยกันดูปันปัน

อิชั้นก็สามารถเดินเฉิดฉายได้

ตามล่าหาบูธ Bliss กว่าจะเจอ

มุมนี้ไม่ work มากๆ เลย ไกลจากผู้คน

ยังไม่ทันจะคิดว่าซื้อเล่มไหน

ก็เจอสาวใจดีให้แชร์บัตรลด 30% ด้วยกัน

อิชั้นเลยไม่เลือกไรมากนัก คว้าเล่มใหม่ๆ

อ่านปกหลัง ฟังคำเชียร์ แล้วจับวาง

ได้มา 5 เล่ม เจ็ดร้อยกว่าบาท เอ่อ คุ้มฟ่ะ

เดินไปอีกหน่อย ไปซื้อนิยายอีก 2 เล่ม

ไปอีกฮอลล์หนึ่งบูธของมติชน

ซื้อแบบเล่มละ 50 บาท แล้วก็แบบลด 50%

แถมด้วยหนังสือใหม่ที่ลด 15% รวมๆ ก็ 8 เล่ม

เบ็ดเสร็จก็ประมาณ พันกว่าบาท

พอหล่ะเด๋วเกินงบ

ซื้อเสร็จต้องเอาแอบไว้หลังรถก่อน

แล้วค่อยๆ หยิบมาอ่านที่ละเล่ม สองเล่ม

ไม่งั้นเด๋วเฮียว่า แกชอบบ่นเรื่องซื้อหนังสือ

แต่มันอดไม่ได้จริงๆ นี่น่า

แกบอกอดใจไว้อีกปีหนึ่ง

พอแกไม่อยู่อยากจะซื้ออะไรก็ค่อยซื้อ

ซื้อมากแค่ไหนก็ไม่มีใครว่า

ดู๊ ดู แกทำเหมือนว่าพอครบหนึ่งปีที่หมอบอกปั๊บ

แกจะต้องไปแน่นอน

อิชั้นขำก๊ากกกกก บอกจะไปยึดติดอะไรขนาดนั้น

แล้วถ้าเกิดแกไม่ไปหล่ะ

อิชั้นก็คงต้องอดซื้อหนังสือไปอีกกี่ปีก็ไม่รู้

เพราะฉะนั้นอิชั้นต้องคว้าเวลา ณ ตอนนี้ไว้ก่อนหล่ะ

เพื่อนบางคนถามว่า ซื้อหนังสือเยอะแยะขนาดนี้อ่านหมดเหรอ

ตอบว่าไม่หมดอ่ะ แต่อยากซื้อ

เพราะรู้ว่าสักวันหนึ่งจะต้องได้อ่าน

ยังมาถามต่ออีกว่า หนังสือหนาขนาดนี้อ่านกี่วันจบ

คงแล้วแต่อารมณ์ และความสนุกของหนังสือมั้ง

เหมือนคนติดละครหน่ะ บางทีต้องไปเช่ามาดูก่อน

ดูให้มันจบๆ ไปซะ จะได้ไม่ต้องมาคอยตามดู

หรือไม่ก็แอบลักไก่ เปิดไปหน้าสุดท้ายซะเลย

รายละเอียดค่อยมาตามเก็บกันที่หลัง

แต่จะมีอยู่บูธหนึ่งที่ต้องไปเดินวนเวียนอยู่ทุกครั้ง

ก็คือ ณ บ้านวรรณกรรม

ไปดูว่ามีโปรโมชั่นเกี่ยวกับหนังสือเพชรพระอุมายังไงบ้าง

ไปจับๆ ลูบๆ คลำๆ ก็ยังดี

แต่ก็ตัดใจซื้อไม่ได้สักที

ไม่รู้ทำไม

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


เวลาที่ได้เจอคนที่พูดคุยภาษาเดียวกัน

คอเดียวกัน คิดแบบเดียวกัน

รู้สึกชีวิตมีความหวังดีนะ

เหมือนความฝันเล็กๆ ที่เคยเก็บไว้ในซอกหลืบ

ถูกฉุดดึงขึ้นมาอีกครั้ง

และมันจะไม่เป็นเพียงแค่ความฝันอีกต่อไป

อย่างที่มีคนเคยบอกไว้

ก้าวที่ยากที่สุด คือ ก้าวแรกของชีวิต

ก้าวแรกของสิ่งที่เราคิดจะทำ

สำหรับประโยคที่ว่า

“รู้สึกโชคดีที่ได้มาเจอพี่”

อยากจะเปลี่ยนใหม่ว่า

“รู้สึกโชคดีที่เราได้มาเจอกัน”

ได้มีโอกาสร่วมคิดและสร้างสิ่งดีดี

แค่นี้ก็ดีใจที่สุดแล้ว




 

Create Date : 01 พฤศจิกายน 2550    
Last Update : 2 พฤศจิกายน 2550 8:40:22 น.
Counter : 234 Pageviews.  

จุกจิก






ปันปันมักจะเล่นของแบบทิ้งเกลื่อน กระจัดกระจายไปคนละทิศละทางเสมอ

ต้องตามเก็บอยู่เป็นประจำ มีตั้งแต่ของชิ้นเล็กๆ ไปจนถึงชิ้นใหญ่ๆ

บางครั้งก็เสียอารมณ์เหมือนกัน เพิ่งเก็บไป ปันปันก็เทตะกร้าเอามาเล่นใหม่

ล่าสุดปันปันรื้อของมาเล่นเหมือนเดิม

“แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยย ปันปันรื้อมาไมลูก เก็บเด๋วนี้เลย ไปหยิบตะกร้าอันเล็กมา”

“โหหหหห แม่เก็บไมอ่ะ หนูอยากจะเล่น”

“เก็บเด๋วนี้ หยิบตะกร้าเล็กแล้วเก็บของจุกจิกให้หมด”

“โธ่..เอ๊ย แม่ แล้วของจุกจิกมันอันไหนหล่ะ หนูไม่รู้”

แม่ขำก๊ากกกกก ปันปัน งง อยู่ดีดีทำไม แม่หัวเราะ

เลยต้องมานั่งอธิบายว่า ของจุกจิกคือของชิ้นเล็กๆ

แม่หยิบตัวอย่างให้ดูหนึ่งชิ้น ปันปันเข้าใจ

เริ่มเก็บของใส่ตะกร้าจนหมด

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มีอยู่คืนหนึ่งที่ช่อง 9 เอาการแสดงมายากล ของเดวิท คอปเปอร์ฟิล มาฉายให้ดู

เป็นตอน เดินทะลุผ่านกำแพงเมืองจีน

ปันปันจากแรกๆ ที่นอนดูอยู่ ก็ลุกขึ้นมานั่งดู

พอจบการแสดง ปันปันถามใหญ่

“แม่ แม่ เค้าเดินผ่านกำแพงเมืองจีนได้ยังไง”

หึหึ กรรมเลยคราวนี้ มานั่งอธิบายว่ามันคือการแสดง

คนเราไม่สามารถเดินผ่านกำแพงได้หรอก

ปันปันเหมือนจะเข้าใจ แต่ไม่เข้าใจ

เพราะยังมาถามอยู่บ่อยครั้ง

มายากลคืออะไร

คนนั้นเค้าเดินผ่านกำแพงเมืองจีนได้ด้วย

หนแรกคิดว่าอยากพาปันปันไปดูที่จะมาแสดงเมืองไทย

แต่พอได้ดูรายการที่จะโชว์แล้ว ก็เปลี่ยนใจ

มีโชว์เลื่อยคนแยกออกเป็นสองท่อนด้วย

ไม่อยากคิดว่าปันปันจะถามอะไรต่อ

แล้วสิ่งที่เราได้อธิบายไป ปันปันสามารถเข้าใจได้มากน้อยแค่ไหน

เด็กก็คือเด็ก เชื่อในสิ่งที่เห็น

บางทีการอธิบายเรื่องบางเรื่องให้เด็กฟังกลับกลายเป็นเรื่องยากเย็น

เพราะเราคือคนที่ลูกไว้ไจ เค้าย่อมเชื่อในสิ่งที่เราพูด

และหลายๆ สิ่งคงมีผลต่อไปถึงอนาคตข้างหน้า

ไม่อยากจะเป็น พ่อแม่รังแกฉันเลย จริงๆ ให้ดิ้นตายสิ




 

Create Date : 26 ตุลาคม 2550    
Last Update : 28 ตุลาคม 2550 0:31:11 น.
Counter : 203 Pageviews.  

... กัด + กัด + กัด ...

ปิดเทอมปันปันว่าง และแม่ก็หาเรื่องอีกหล่ะ

เรียนซัมเมอร์ที่โรงเรียนแพงจะตาย

ไม่ต้องเรียนหรอก

ไปเรียนที่อื่นเปลี่ยนบรรยากาศดีกว่า

ตอนนี้โรงเรียนใกล้ๆ บ้านก็เรียนมาหลายที่หล่ะ

จนปันปันจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการปรับตัวกับสิ่งแวดล้อม

เน้นว่า เฉพาะสิ่งแวดล้อม ที่ไม่สามารถหายใจได้

ส่วนครู เพื่อน สัตว์ และต้นไม้ ใบหญ้าไม่นับรวม

โรงเรียนนี้แนะนำโดยลูกพี่ลูกน้องที่เรียนมาก่อนหน้าแล้ว

เป็นโรงเรียนเน้นวิชาการ(ใครๆ ก็บอกว่าไม่เหมาะกับปันปัน)

แต่อย่าเพิ่งสงสารปันปัน........ถ้าอ่านยังไม่จบ

ไปเรียนตั้งแต่วันที่ 1 ตค ที่ผ่านมา

วันแรกไปถึงแต่เช้า เจ็ดโมงกว่า

เค้าเข้าเรียนกันเก้าโมง

แบบแม่อยากให้ปันปันชินกับสถานที่

อยู่ด้วยกันสักพัก ปันปันก็ปีนป่ายตามประสา

พอเราขับรถจะออกจะโรงเรียน

เห็นปันปันยืนกอดเสา โบกมือบ๊าย บาย

แต่ตาละห้อยฟ่ะ

ทำเอาแม่ใจเสีย

แต่ต้องอดทน

ให้เบอร์โทรครูไว้เรียบร้อยแล้ว

ถ้ามีอะไรครูก็คงโทรมาบอกเอง

ตอนเย็นรับกลับบ้าน

ถามครูน้องเป็นไงบ้างค่ะวันนี้

ครูถามกลับ เอ่อ ไม่ทราบว่าน้องอายุกี่ขวบค่ะ

สี่ขวบกว่าค่ะ

แล้วเรียนชั้นอะไรค่ะ

อนุบาล 2 ค่ะ

อืม แต่อนุบาล 2 ของน้องเค้าไม่เท่ากับอนุบาล 2 ของที่นี่นะค่ะ

อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะครู แม่ไม่ซีเรียส ครูจะให้น้องไปเรียนรวมกับอนุบาล 1 ก็ได้ค่ะ

อุ๊ยๆ คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่น้องเค้าเขียนไม่ค่อยได้ แต่ถามก็ตอบได้ ไม่
เป็นไรค่ะ

เด๋วครูจะค่อยๆ ฝึกจับมือน้องเขียนเองแล้วกันนะค่ะ

แล้วแต่ครูหล่ะกันค่ะ

พอมาดูสมุดการบ้าน โอ้...อยากจะบร้า

บวกเลข 3 หลักค่ะ

แค่หนึ่งหลักที่โรงเรียน ปันปันยังทำถูกๆ ผิดๆ อยู่เลย

ส่วนภาษาไทยเขียนแบบ 2 พยางค์

แล้วปันปันจะกดดันมากไหมนี่

ถามปันปันบอกไม่ชอบโรงเรียนหรือป่าว

ปันปันไม่บอกอะไร(เหมือนว่าให้ตรูไปไหนตรูก็ไปได้หมด)

วันที่สองไปส่งก็ไม่งอแง ลงไปเล่นที่สนามโดยดี

ทุกวันผ่านไปด้วยเหตุการณ์ปกติ

จนเช้าวันหนึ่งของสัปดาห์ที่ 2 ของการเรียน

ครูมาฟ้อง คุณแม่ค่ะ น้องกัดแขนเพื่อนค่ะ

ปันปันรีบบอก เค้าตีหนูด้วย

ครูพูดต่อ ก็หนูไปกัดแขนเค้า เค้าก็ตีหนูสิ

เราเลยบอกครู ปันปันไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะค่ะ

ไว้เด๋วจะกลับไปสอบสวนที่บ้านให้นะค่ะ

ถามได้ความว่าเพื่อนไม่แบ่งของให้ ไม่รู้จะทำไงเลยกัด

เราก็บอก กัดเพื่อนไม่ได้นะ ของให้แบ่งกันเล่นพูดกันเพื่อนดีดี

ปันปันก็ หงึกๆ พยักหน้า แล้วก็ไปเล่น(คงเข้าซ้ายและทะลุขวาหล่ะนั่น)

ผ่านไปถึงสัปดาห์ที่สาม

มาอีกหล่ะ วันนี้สดๆ ร้อนๆ

ปันปันกัดหูเพื่อน อ๊ากสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส

ปันปันมานคิดว่าตัวเองเป็น ไมค์ ไทสันหรือไงฟ่ะ

ถึงไปกัดหูเพื่อน

แล้วก็บอกเหมือนเดิมว่า

เพื่อนตีหนูที่ท้อง

ก็แหงหล่ะ ถ้าไม่ฮุคท้องปันปัน

ก็คงต้องหูแหว่งแน่ๆ

เหตุเกิดเพราะเพื่อนไม่ยอมให้ปันปันเล่นสไลเดอร์

หนูเลยกัดหูเค้า

คราวนี้เราเลยบอกปันปันว่า

ปันปันถ้าหนูกัดเพื่อนอีก แม่จะให้เพื่อนทุกคนให้ห้องมากัดปันปันดีไหม

ปันปันมานร้องไห้อ่ะ บอกไม่เอา

งั้นคราวหน้าถ้าจะเล่นของแล้วเพื่อนไม่ให้เล่น

ก็ไปบอกครูว่าอยากจะเล่นบ้าง เข้าใจไหมครับ

ถ้าหนูไปกัดเพื่อน เพื่อนเค้าเจ็บ เค้าก็ต้องตีหนูนะครับ

เหมือนจะรู้เรื่อง

เอาเถอะ รู้เรื่องหรือไม่รู้เรื่องอีกไม่ถึง 10 วันจบคอร์สก็ได้รู้กัน





 

Create Date : 18 ตุลาคม 2550    
Last Update : 18 ตุลาคม 2550 8:54:08 น.
Counter : 233 Pageviews.  

เพื่อนกันมันส์ดี





ต่อเนื่องจากที่รถเสีย ตะบึ่งขับเข้าศูนย์

โทรบอกเพื่อนสาว(โสด) ให้ไปรอรับอิชั้นและปันปันที่ศูนย์รถ

กว่าจะไปถึง กว่าจะคุย กว่าจะเคลียร์เสร็จ สายค่ะ

ไปเรียนโยคะ(แสนรัก)สายไปครึ่งชั่วโมง

ทุกคลาสต้องมีคนสาย แต่ครูก้อยก็ต่อเวลาให้

วันนี้ปันปันดีขึ้นไม่ค่อยป่วนมาก

มีบางครั้งก็วิ่งมาทำท่าตามบ้าง

คงต้องอาศัยความอดทน(ของคนรอบข้าง)เป็นหลัก

ท่าที่สอนก็เริ่มจะทำได้อย่างง่ายดาย

ยกเว้นท่ากางขา 180 องศา ยังทำไม่ได้จินๆ

เรียนเสร็จก็ถึงเวลาที่รอคอย

ข้าวเที่ยง ร้านอาหารแถวสุขุมวิทเป็นอะไรที่ยั่วยวนใจเป็นอย่างยิ่ง

น่ากินไปทุกสิ่งอย่าง โน่นก็อร่อย นี่ก็น่าชิม

วันนี้โชคร้ายในโชคดี

เพื่อนจะพาไปกินก๋วยเตี๋ยวไก่ โชคร้ายร้านปิด

เลย(โชคดี)ไปกินร้านก๋วยเตี๋ยวเป็ดแทน

เป็นสายพันธุ์เดียวกันก็พอทำเนา

แต่ก่อนไปก็ต้องตระเวนหา ชาเย็นให้เพื่อนกินก่อน

มีอยู่คนนึงมันขาดไม่ได้ ต้องกินทุกวัน

อืม เข้าใจ อารมณ์ประมาณคนติดบุหรี่ กาแฟอ่ะนะ

ร้านที่ซื้อบรรยากาศดูน่านั่ง แต่เรื่องรสชาดอย่าถาม รสใครรสมัน

ส่วนร้านเตี๋ยวเป็ดอยู่กลางซอยทองหล่อ ชื่อร้านบ๋วยโภชนา

ก็อร่อยใช้ได้ระดับนึง ราคาก็สมกับที่ตั้งอยู่ทองหล่อ

ปันปันกลับมาเรียนเทควันโดตอนบ่ายโมงกว่า เพราะจะได้มีเพื่อนเรียนด้วยกัน

เพื่อนมานไล่บอกให้ลงมารอ ปันปัน ข้างล่างเพราะเด๋วมันไม่มีสมาธิเรียน

นั่งคุยกันไปกันมา มีเพื่อนเป็นโสดมันดีแบบนี้นี่เอง

ว่างตาหลอด แค่พูดกันขึ้นมาว่าไปเกะกันเถอะ She นัดเสาร์หน้าเลย

หือออ ไม่ต้องดูตารางอารายกันบ้างเลยหรือค่ะ

อิชั้นเลยต้องเบรกไปนิดนุง ขอหายใจหน่อยเป็นเสาร์ถัดไปแล้วกัน

ยังไม่ทันไป ก็จองไมค์กันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

อิชั้นก็คงทำหน้าที่เดิม แจกยิ้ม และหน้าม้าหัวเราะ

ที่สำคัญเป็นตัวกินกับที่ดีเยี่ยม เอาเถอะเพื่อนมีฟามสุข อิชั้นก็สุขด้วย

บ่ายสองโมงเด็กที่เรียนคลาสเดียวกับปันปันมาแล้ววววววววววววววว

เป็นพี่น้อง หญิง-ชาย 1 คู่ กับ เด็กชายต่างชาติอีก 1 คู่

เพื่อนบอกว่าเด็กหญิง-ชายที่เป็นพี่น้องกัน โตกว่าปันปันหน่อย

เป็นหลานของเจ้าสัวธนาคารใหญ่บึ้ม

บอกเพื่อน เฮ้ย จริงเหรอ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด

ปันปันจะมีเพื่อนเป็นไฮโซแอบขึ้นไปดู

โห ปันปันคึกใหญ่ ขนาดครูยังเดินมาบอก

ตอนเรียนคนเดียว ปันปันอย่างหงอย พอมีเพื่อนมาแค่นั้นหล่ะ

บอกให้ทำอะไรรีบทำ เด็กก็แบบนี้หล่ะนะ

น้องโตกว่าปันปัน เลยไม่ค่อยเล่นแรง

แต่ปันปันจิ ทุบน้องเค้า อึก อึก เห็นแล้วเสียวแทน

ต้องรีบกลับบ้านไปสั่งสอนปันปันเป็นการด่วน

จากที่จะได้มีเพื่อนกับเค้า ก็กลายเป็นแม่มานต้องไปนอนมุ้งสายบัวแทน

เพราะลูกชายสุดรักไปทำร้ายร่างกายเพื่อน ขณะเรียนเทควันโด

ถ้าอิชั้นหายหน้าไปเกิน 5 วัน ก็ช่วยโทรมาสอบถามความเป็นอยู่ของอิชั้นด้วยนะเพื่อนๆ




 

Create Date : 09 ตุลาคม 2550    
Last Update : 9 ตุลาคม 2550 10:07:12 น.
Counter : 262 Pageviews.  

1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  

แม่เจ้าปัน
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




ขอรหัสผ่านหลังไมค์นะค่ะ
Free Counters
Friends' blogs
[Add แม่เจ้าปัน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.