Group Blog
 
All blogs
 
โมโหอิ่ม...

เหตุเกิด...สดๆร้อนๆ ตะกี๊นี้เอง...

หลังจากอยากกิน"ราเม็ง"(ก๋วยเตี๋ยวญี่ปุ่น) มาหลายวันมากๆ ชวนลูกเท่าไหร่ก็ไม่เคยที่จะยอมไปกินกับเราเลย เจ้าหล่อนว่า มันเยอะ...กินไม่หมด (สงสัยกลัวอ้วนมากกว่า)

นี่้ถ้าพ่อบ้านเราอยู่ละก็ แค่กระดิกริมฝีปากนิดเดียวเท่านั้นแหล่ะ เดินตามก้นต้อยๆไปกินกะเราซะนานแล้ว นี่ดันไม่อยู่ซะนี่...

วันนี้หลังเลิกงาน กะว่า "เอาวะ...เป็นตายร้ายดียังไง ตูต้องกินราเม็งให้ได้" น่านนน...ว่าไปนั่น

แล้วก็คิดจริง ทำจริงซะด้วย ปกติไม่เคยเดินเข้าไปกินราเม็งในร้านราเม็งคนเดียวเลยนะเนี่ยะ ....นี่ด้วยความอยากจัด

ร้านเป้าหมายเป็นเจ้าอร่อย ที่ไปกินประจำกะพ่อบ้าน วันนี้ยอมลุยเดี่ยว พกความกล้า แล้วก็พกตังค์ไปด้วย ตั้ง"พันเยนแน่ะ" ปกติเป็นคนไม่ค่อยพกตังค์น่ะ( จริงๆแล้วไม่ค่อยจะมีให้พกน่ะ)

เปิดประตูร้านเข้าไป ในร้านไม่มีคนเลย อ้อ..มีซิ มีลูกค้าหนุ่มๆ นั่งโซ๊ยอยู่คนเดียวที่เค้าท์เตอร์

เข้าไปในร้านตั้งพักนึงก็ยังไม่ได้ยินเสียง "いらっちゃいませ~"(อิรัชชัยมาเซะ/ยินดีต้อนรับค่า-ครับ)เหมือนทุกๆครั้ง

คงเพราะไม่มีลูกค้า เด็กเสริฟเลยไปช่วยพ่อครัวอยู่ในครัว นั่นก็ไม่เท่าไหร่ มันไม่เจ็บใจเท่ากับ

ไอ้พ่อครัว(คนทำก๋วยเตี๋ยว)มันเห็นเราแล้วมันก็ยังไม่พูดต้อนรับ หนำซ้ำยังทำเป็นมองเราแบบแปลกๆ
เหมือนกับว่า เจ๊คนนี้หน้าตาแปลกๆ จะมากินก๋วยเตี๋ยว รึจะมาปล้น...อะไรประมาณนั้น

ทำให้เรารู้สึกโมโหมากๆ แต่ก็ต้องอดทนไว้ เพราะว่าอยากกินก๋วยเตี๋ยวของมันอ่ะ

้เท่านั้นแหล่ะ เด็กเสริฟถึงออกมาจัดที่นั่งให้ พร้อมเสริฟน้ำ
ด้วยความที่โมโห เราก็เลยสั่งก๋วยเตี๋ยวแบบเสียงแข็งๆ

เด็กเสริฟคงรู้ว่าเราไม่พอใจอะไรอยู่ แต่ก็พยายามทำตามหน้าที่ของเค้า

ซักครู่ ก๋วยเตี๋ยวก็ถูกนำออกมาเสริฟ
เด็กเสริฟ " ก๋วยเตี๋ยวอย่างที่สั่งใช่ไหนคะ?"
เรา..."......."เงียบ..ไม่มีเสียงตอบ แค่พยักหน้าตอบทีเดียวพร้อมๆกับหน้าหงิกๆ

ด้วยความอยากจัด ก็เลยจัดการโซ้ยก๋วยเตี๋ยวเบื้องหน้าซะราบคาบภายในไม่ถึง ๑๐ นาที น้ำเนื้อ ไม่มีเหลือร่องรอยไว้ให้เห็น หุหุ... (ก็มันหย่อยนี่..

อิ่มหนำสำราญแล้ว ก็ว่าจะเช็คบิลแล้วออกไปเลย แต่"ใจมันไม่ยอม"ออกไปเปล่าๆน่ะ ขอให้ได้ทำอะไรซักอย่างก็ยังดี

ว่าแล้วก็"ตามใจ"ตัวเองซะหน่อย
เรา..."โกะชิโซะซะมาเดะชิตะ...ก๋วยเตี๋ยวร้านนี้กินกีทีกี่ทีก็อร่อยนะ"(หยอดคำหวานไปก่อน ให้รู้ว่าเราเป็นลูกค้าประจำ)
เด็กเสริฟ..."ขอบคุณมากๆค่ะ ....ขอคิดค่าอาหารนะคะ...เจ็ดร้อยเยนค่ะ"
เรา..."นี่เธอ...ปกติไม่ค่อยมีผู้หญิงเข้ามากินราเม็งคนเดียวเหรอ?"
เด็กเสริฟ..."ือืมมม...เวลาหยั่งงี้ ไม่ค่อยมีค่ะ"
เรา..."มิน่าล่ะ...ทั้งเธอและพ่อครัวถึงได้มองฉันแปลกๆ"
เด็กเสริฟ..."..????..."ทำท่างงๆ ไม่ตอบอะไร
เรา..."แล้วเวลาลูกค้าเข้าร้านน่ะ แค่พูด อิรัชชัยมาเซะ ให้ซักประโยคนึง ฉันซึ่งเป็นลูกค้าก็ดีใจแล้ว นี่อะไร...ไม่พูดต้อนรับ แถมยังทำมองฉันแบบตัวประหลาดอีกแหน่ะ อย่าทำอย่างนี้กับลูกค้าคนอื่นๆนะ ร้านเธอจะไม่มีคนเข้าอีก และฉันก็จะเข้าเป็นครั้งสุดท้ายด้วย...."
ว่าเสร็จเราก็เดินสะบัดก้นหญ่ายๆออกนอกร้านไปเลย
เด็กเสริฟ..."....(สงสัยเอ๋อ..รับทาน..)????..."





Create Date : 17 มกราคม 2549
Last Update : 17 มกราคม 2549 18:15:56 น. 6 comments
Counter : 161 Pageviews.

 
いつもSMILE!


ใจเย็นๆอิอิ..







โดย: naruน้องใหม่ วันที่: 17 มกราคม 2549 เวลา:18:54:00 น.  

 
โธ่...เจ๊นารุ...เราน่ะ ทำใจดีสู้เสือไปงั้นแหล่ะ จริงๆแล้วกลัวกลัวจะตายปะ ..ก็แม่เด็กเสริฟน่ะ ดูท่าทาง"แยงกี้"เต็มตัวเลย กลัวโดนตืบเหมือนกันแหล่ะ


โดย: มาลัย1000ปี วันที่: 17 มกราคม 2549 เวลา:20:13:57 น.  

 
555..มีแต่เค้าโมโหหิว นี่ขนาดเค้าไม่ทำการต้อนรับ
ยังอร่อยขนาดนี้

แน่ใจเหรอคะ ว่าจะไม่ไปหม่ำอีกแล้ว
อร๊อยนะ

เล่าเรืองได้สนุ๊ก สนุก

อิอิ สนุกบนความโมโหของคนอื่นซะแล้วเรา...


โดย: พลอยสีรุ้ง วันที่: 17 มกราคม 2549 เวลา:20:36:51 น.  

 
สวัสดีปีใหม่ค่ะพี่มาลัย
ขอให้พี่และครอบครัวมีความสุข พบแต่คนดีๆ เจอแต่สิ่งดีๆ นะคะ

----------------

พี่เจ๋งมากๆ ค่ะ ถ้าเป็นหนุ่ย สงสัยรีบกินและลนลานออกจากร้านอย่างเร็ว
แต่พี่ยังสามารถเรียบเรียงคำพูดยาวๆ ระบายความรู้สึกออกมาได้ ได้ระบายออกมา ก็โล่งเนอะคะ


โดย: วดี วันที่: 18 มกราคม 2549 เวลา:6:22:59 น.  

 
อ่านแล้วก็ต้องยิ้ม ๆ จนเจ้าตัวเล็กเข้ามาถามว่าแม่เป็นอะไร
เจอคำพูดแบบนี้ของลูกค้าแล้วคงงงนะคะ
เอ...สงสัยเพลินจนลืมพูด หรือไม่ก็เจอคนงาม งงจนลืม

แต่อร่อยอย่างนี้คงต้องไปอีกแน่ ๆ


โดย: มาลีjp วันที่: 18 มกราคม 2549 เวลา:10:01:06 น.  

 
คุณพลอยสีรุ้ง...เราเองก็คิดยังคิดอยู่เหมือนกัน ว่าจะไม่ไปกินอีกได้เหรอ? อร่อยขนาดนั้นน่ะ...
เดี๋ยวต้องหาทาง ปลอมตัวไปกินดีกว่า เน๊อะ...


คุณหนุ่ย...ทำไมพี่จะไม่เจ๋งล่ะ ก็พี่น่ะนั่งเรียบเรียงคำพูดไว้ตั้งแต่ระหว่างนั่งโซ๊ยแล้วน่ะ ...โซ๊ยไปก็เตรียมคำพูดไป(เพราะภาษาญี่ปุ่นไม่แข็งแรง จะพูดไม่ออก ถ้าไม่มีการเตรียมการล่วงหน้า ) พี่ถึงได้ใส่ยาวๆได้ไงล่ะ ...อิอิ...ทำอะไรต้องมีการวางแผน และเตรียมการอ่ะ..


คุณมาลี....สงสัยเราคงจะงามจัดเกินไปมั๊ง พี่แกเล่นมองเป็นนานสองนาน เมื่อวานนี้พอถึงบ้านก็รีบโทรทางไกลไปฟ้องพ่อบ้านเลย(เจ็บใจขนาดไหนคิดดูก็แล้วกัน ขนาดเสียค่าโทรทางไกลต่างประเทศก็ยอมอ่ะ) พ่อบ้านบอกว่า .."จริงเร๊อ....ว่าจะไม่ไปกินน่ะ" ..แฮะๆ...เราก็ว่างั้นแหล่ะ...



โดย: มาลัย1000ปี วันที่: 18 มกราคม 2549 เวลา:17:11:45 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

มาลัย1000ปี
Location :
Kanagawa Japan

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add มาลัย1000ปี's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.