Group Blog
 
All blogs
 
ความทรงจำที่สนามบิน 1

ไหนๆ อีกไม่นานก็จะต้องย้ายไปสนามบินสุวรรณภูมิแล้ว
ขอเขียนถึงความทรงจำที่สนามบินดอนเมืองซะหน่อยแล้วกัน

ครั้งแรกที่มาสนามบินดอนเมืองก็คือไปส่งน้าเดินทาง
ยังเด็กมาก ไม่ได้เศร้าอะไรนัก รู้แต่ว่าแม่เศร้ามาก

เวลาที่เดินทางเองครั้งแรกคือไปฮ่องกง ตอนนั้นเพิ่งเรียนจบใหม่ๆ
มีเรากับเพื่อนรุ่นเดียวกันแต่จบคนละสถาบันที่เริ่มทำงานพร้อมกันเท่านั้นที่มีแม่มาส่ง
แต่พี่ๆก็ไม่ได้เห็นเป็นเรื่องแปลก ได้แต่รับปากแม่ว่าจะดูแลน้องๆอย่างดี

ตอนตรวจหนังสือเดินทาง ก็โดนตม.แซวเรื่องอาชีพอยู่ 2-3 คำ ก่อนจะประทับตราให้

แล้วพี่ๆก็ดูแลดีจริงๆ ยอมเป็นเพื่อนไปเล่นเครื่องเล่นที่ฮ่องกงจนลงมาเวียนหัวต้องเดินอัดบุหรี่กันเป็นแถว
พร้อมกับบ่นว่าเราสองคนซาดิสม์ เล่นไม่เลิก
แต่ไม่ว่าจะเป็นที่สนามบินที่ฮ่องกง หรือท่าเรือที่มาเก๊า
พี่ๆจะห่วงเราเป็นพิเศษ
จริงๆแล้วมีน้องผู้หญิงรุ่นเดียวกันอยู่ 4 คน
พี่ๆก็จะต้องเรียกให้มาอยู่ระหว่างแถว ที่ตัวเองสามารถดูแลได้
ไม่ยอมให้ไปต่อแถวอยู่ท้ายๆ เพราะกลัวมีปัญหาตอนตรวจคนเข้าเมือง เนื่องจากน้องๆเป็นสาวโสดหน้าตาน่ารัก


หนต่อมาไปอเมริกา รุ่นพี่ที่คณะที่ไปเรียนที่โน่น ฝากน้องสาวให้เดินทางไปพร้อมกัน
ตลอดเวลาได้แต่ติดต่อน้องสาวคนรองของพี่เขา
ส่วนน้องสาวคนที่จะไปนั่นได้คุยกันก่อนเดินทาง
ก็นัดแนะไปเจอกันที่สนามบิน
เธอบอกว่าพี่เสียงเพราะมาก ต้องสวยแน่เลย
ทำเอาเราหัวเราะก๊าก รีบบอกว่าอย่าคิดอย่างนั้นเดี๋ยวจะหากันไม่เจอ
เธอชื่อน้องเล็ก หน้าตาเหมือนรุ่นพี่ของเรา แต่เป็นเวอร์ชั่นสูบลมแล้ว เธอให้คำจำกัดความมาแบบนั้น
แล้วก็จริง

เรามักจะโดนเพื่อนล้อว่าหน้าตาน่าไว้ใจ พอที่ใครๆจะฝากพี่น้องเดินทางด้วย
เพราะขากลับมาจากชิคาโก ระหว่างที่เรากำลังเช็คอิน
ผู้หญิงผมดำคนหนึ่งได้ยินเราบอกว่ากระเป๋าเช็คทรูไปกรุงเทพฯเลย
เธอเดินตรงมาถามว่า คนไทยใช่ไหมคะ
พอถามเส้นทางการเดินทางเสร็จก็บอกว่า รบกวนฝากน้องชายคนหนึ่งนะคะ
เขาต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯคนเดียว
ฝากสายการบินแล้ว แต่คิดว่าฝากเราน่าจะดีกว่า

ตกลงเราก็เลยต้องดูแลลูกชาวบ้านนามว่าน้องปาล์ม
เป็นเด็กผู้ชายตัวสูง อายุ 12-13
น้องปาล์มเป็นเด็กที่น่ารัก นิสัยสุภาพ
มาถึงกรุงเทพฯ เราก็แยกกัน เมื่อญาติๆเขามารับ

ทุกครั้งที่สนามบิน บนเครื่องบิน เราไม่เคยถูกต้อนรับด้วยภาษาไทยเลย
ต่อให้มีลูกเรือคนไทยก็เถอะ
พอมาถึงเรา เขาและเธอเหล่านั้นจะต้องเปลี่ยนมาใช้ภาษาอังกฤษทุกครั้งไป

ทริปต่อมาเป็นทริปไปฟรังค์ฟวร์ต
จำได้แต่ง่วงมาก เพราะเครื่องบินออกตอนตีหนึ่ง
ตอนนั่งรอที่เกต มีแต่เด็กๆปริญญาตรีเต็มไปหมด
ไม่รู้จักสักคน
เรากระเด็นมานั่งห่างจากกลุ่ม โดยมีน้องคนหนึ่งที่กระเด็นมานั่งหน้าเราคนเดียว
แต่หลังจากสองอาทิตย์ผ่านไป
ตอนขากลับที่สนามบินฟรังค์ฟวร์ต หลังจากร่ำลากับใครบางคนแบบวนหนีคิง ตามภาษาไพ่แล้ว
น้องๆก็มาเดินเปิดหมวกขอบริจาคเศษเงินมาร์ค (สมัยนั้น) จากเพื่อนๆและพี่ๆ เอาไปซื้อไอติมกับช็อกโกเลตกินกัน

ทริปไปเวียดนาม และพม่า ก็ยังเป็นทริปที่เราถูกถามว่า Coffee or tea? อยู่ดี ทั้งไปและกลับ
ในขณะที่พี่ๆคนอื่นในคณะที่เดินทางด้วยกันถูกทักภาษาไทยตลอด ชาหรือกาแฟคะ
หน้าดิชั้นเหมือนพม่าหรือเวียดนามนักหรือไง
ก็เที่ยวบินที่กลับจากพม่ามากรุงเทพฯน่ะ
หน้าตาเอเชียก็มีแต่ไทยกับพม่าเท่านั้น ฮึ!



เที่ยวบินในประเทศมักเป็นทริปที่เราลืมเก็บของมีคมโหลดใส่กระเป๋าใหญ่บ่อยที่สุด
หนหนึ่งที่เชียงใหม่ ระหว่างเรากำลังสลึมสลือด้วยฤทธิ์ยาแก้เมารถเมาเรือ
เจ้าหน้าที่ก็ถามเราว่าในกระเป๋ามีมีดใช่ไหมคะ
ตายละวา มีดปอกผลไม้ มีแน่ แต่มันอยู่ซอกไหนล่ะ
เจ้าหน้าที่รอเราค้นอย่างใจเย็น
แน่ละ ก็เครื่องมันดีเลย์นี่
แล้วเราก็ต้องมารับมีดคืนที่สนามบินดอนเมือง
แต่ทริปนั้นเรามีเพื่อนคุยเป็นนักบินที่กลับไปเยี่ยมบ้านที่เชียงใหม่
ที่นั่งข้างๆเรา
ผู้ซึ่งถามด้วยความห่วงใยว่า ไม่สบายหรือเปล่าครับ
หลังจากเห็นเราขอน้ำมากินยาแก้ปวด ลดไข้
โดยที่ก่อนหน้านั้น เรานั่งอ่านหนังสือที่ซื้อมาจากร้านที่สนามบินตลอด ก่อนจะเก็บหนังสือตอนเครื่องบินขึ้น
"กลัวหรือเปล่าครับ เห็นตอนเครื่องขึ้นนั่งนิ่งๆมองไปข้างนอกตลอด" เขาชวนคุย
แต่คำตอบของเราก็ทำให้เขาเกือบหัวเราะออกมา
"เปล่าค่ะ ไม่ได้กลัว ชอบตอนเครื่องบินกำลังเทคออฟ มันเร็วสะใจดีค่ะ"
เราบอกว่าเรากินยาเพราะวันนั้นเราไปขี่จักรยานมารอบเมืองจนรู้สึกเหมือนจะเป็นไข้
เนื่องจากหาไฟลท์กลับจากประชุมไม่ได้
เราจำสีหน้ากับแววตาประหลาดใจของนักบินคนนั้นได้
เมื่อพูดกันถึงเรื่องเครื่องบินลดระดับเร็วเกินไป
แล้วเราถามถึง flap
"รู้จัก flap ด้วยหรือครับ ผมแปลกใจนะ ได้ยินผู้หญิงพูดถึง flap"
ต้องขอบคุณนักบินคนนั้นที่ทำให้เวลาน่าเบื่อบนเครื่องบินเป็นบทสนทนาที่ทำให้ถึงสนามบินเร็วขึ้น



Create Date : 03 กันยายน 2549
Last Update : 4 กันยายน 2549 0:34:35 น. 0 comments
Counter : 303 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

HoneyLemonSoda
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




เพราะทุกวันที่ตื่นขึ้นมา
คือของขวัญที่กาลเวลามอบให้
Friends' blogs
[Add HoneyLemonSoda's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.