โลกไกลบ้าน ชีวิตนักเรียนทุนรัฐบาลไทยในอเมริกา
Group Blog
 
All Blogs
 
เปิดฉาก...ชีวิตนักเรียนทุนรัฐบาลไทยในอเมริกา




... เมื่อสามปีที่แล้ว ก้าวแรกที่ได้เหยียบดินแดนเสรีภาพ


ภายใต้ชื่อว่า "นักเรียนทุนรัฐบาลไทย"


ผมคิดว่าหนทางข้างหน้าคงมีแต่กลีบกุหลาบโรยไว้



แต่สามปีที่ผ่านมานี้ ทำให้ผมรู้ว่า กลีบกุหลาบที่ดูสวยงามนั้น


โรยไว้บนรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ มิตรภาพ หยาดเหงื่อ และหยดน้ำตา



ความสุขที่สุดอยู่ที่นี่ ความทุกข์ที่สุดก็อยู่ที่นี่


ทุกข์จนเคยคิดที่จะทิ้งความหวัง ความฝัน และทุกสิ่งทุกอย่างกลับบ้าน


หลายครั้งหลายครา




แต่บางที ก็ยังอดสงสัยไม่หาย ว่าผ่านเรื่องร้ายๆเหล่านั้นมาได้ยังไง ...



.......





เกิดอะไรขึ้น
สามปีแล้วครับ ที่ไม่ได้เขียนอะไรเป็นภาษาไทยจริงๆจังๆ
วันนี้ได้ฤกษ์งามยามดี เคาะแป้นเป็นครั้งแรกซะที
ทั้งๆที่ทางบ้าน คอยดันให้เขียนอะไรเก็บไว้บ้าง (กะไว้แอบอ่านชัวร์...รู้ทัน)
พี่สาวก็เป็นนักเขียนไดอารี่ออนไลน์
เล่าบรรยายชีวิตการเป็นหมอ

เคยแอบเข้าไปด้อมๆมองๆ
ก็เห็นคนมาให้กำลังใจเยอะดี
แต่พ่อกับแม่เข้าไปอ่าน วันละสามครั้งหลังอาหาร
(อันนี้ไม่ได้เว่อร์ ของจริง... เลยไม่อยากเขียนเรื่องตัวเอง ฮาๆ)
เอาเป็นว่า บล็อกนี้ขอมอบให้ของขวัญวันแม่แล้วกันนะครับ
จะได้มาอ่านวันละสามครั้งก่อนอาหารสามสิบนาที (ยาแก้อักเสบหรือปล่าวเนี่ย)





เขียนทำไม
เคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับความทรงจำของมนุษย์เรา
เค้าบอกว่าถ้าไม่อยากให้เป็นโรคความจำเสื่อมตอนแก่
ให้หมั่นนึกถึงเรื่องราวของตัวเองในอดีตเข้าไว้ ประวัติตอนยิ่งเด็กได้ยิ่งดี
วันก่อนว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ก็แอบไขกุญแจ เข้าไปอ่านสเปซตัวเอง ที่เขียนไว้หลายปีที่แล้ว
ภาพต่างๆถ้อยคำต่างๆ ไหลพรูมาหยิ่งกะน้ำป่าไหลหลากยังไงยังงั้น

ก็เลยมาคิดว่า จริงๆเขียนเก็บไว้ก็ดีนะ จะได้จำได้ว่าตอนนั้นเรารู้สึกยังไงบ้าง
เรียนรู้อะไรมาบ้าง โตขึ้นบ้างรึปล่าว
(อันนี้ความคิดนะ.. ไม่ใช่อวัยวะส่วนใดส่วนหนึ่ง...อันนั้นน่ะ โตมานานแล้ว)
และบางทีพอถึงวัยทอง อาจจะได้เล่าเรื่องแบบนี้ให้ลูกหลานฟังก็ได้



ชีวิตรันทด
ตอนแรกคิดว่าจะเขียนเก็บไว้คนเดียวแล้ว
แบบเขียนเอง อ่านเอง ขำเอง ร้องไห้เอง อะไรประมาณนั้น

(แต่ไม่อยากโดนหาว่า บ้า...คนเรามักไม่ยอมรับความจริงของตัวเอง)
ตอนต้นซัมเมอร์นี้ไม่มีอะไรทำ เลยลองดู Youtube สุ่มๆดู
ไปเจอรายการที่พี่แอร์กี่ เจ้าของบทประพันธ์งานเขียน
ที่ถูกไปดัดแปลงเป็น ละครสงครามนางฟ้า

เค้ามาสัมภาษณ์รายการจับเข่าคุยกัน กับกลุ่มคนผู้เสียหาย ... แรงมาก
แต่ไม่ตกใจครับ เพราะชีวิตจริงก็เคยเจออะไรแรงๆ มาเหมือนกัน
บางทีก็ยังแอบแปลกใจเลย ว่ารอดมาได้ยังไง
(รายละเอียด เก็บไว้ทีหลัง ไม่อยากชักใบให้เรือเสีย)

ก็เลยลองเสิร์ชหาดู ใช้คีย์เวิร์ด ว่า "แอร์กี่"
ขึ้นมาเลยครับที่ต้องการ
"ชีวิตรันทด … เรื่องจริงผ่านคอม" โด่งดังมากในเว็บพันทิพย์
ภาษาที่เค้าเขียน ไม่เหมือนกับนักเขียนที่เคยอ่านมาเลย
เหมือนเพื่อนเม้าท์กันมากกว่า
แต่อ่านไปอ่านมา วิธีการเขียนแบบนี้ดูมีพลังดีจัง
เหมือนฟังเพื่อนเล่า อ่านแล้วเข้าใจง่าย ไม่เกร็ง และก็อยากรู้ต่อด้วย

ชอบตั้งแต่บทแรกเลยครับ ไม่ได้ชอบที่เค้าตบตีกันนะ อย่าตุ๊ต๊ะไป
แต่เค้าเล่าชีวิตเค้าไปด้วย เล่าเรื่องอาชีพบนฟ้าไปด้วย น่าสนใจดีครับ
สามสี่ปีนี้ที่มาเรียนที่อเมริกา เราก็ใช้บริการบนฟ้าบ่อย
แต่ไม่เคยยักกะรู้กลไกภายใน อะไรทำนองนั้น
แต่ก็พอนึกภาพออกครับ

ขนาดเราคุ้นเคยระดับหนึ่ง ยังตื่นเต้นตามได้ขนาดนี้
แล้วสำหรับคนที่ไม่เคยได้สัมผัสมันมาก่อน คงจะหัวใจพองโตน่าดู
ทั้งที่คนที่เป็นแอร์เป็นกับตัน อาจจะคิดว่า
เป็นเรื่องซ้ำซาก ไม่เห็นมีอะไรน่าตื่นเต้นเลยก็เป็นได้





ช่วยพูดหน่อย
เลยฉุกคิดขึ้นมาครับ
ว่าเรามาอยู่ที่นี่ ไกลบ้านมาขนาดนี้ ถึงสามปี ตอนนี้ก็ชินเกือบหมดทุกอย่างแล้ว
ชินกับสี่ฤดู ที่ร้อนจะละลาย และก็หนาวได้จับใจ
และชินกับอีกเยอะแยะต่างๆมากมาย
จนกลายเป็นรู้สึกว่า ชีวิตเราก็ธรรมดา น่าเบื่อไปวันๆ
เลยลืมนึกไปเลยว่า คนอีกซีกโลกนึงที่ไม่เคยได้มีโอกาสมาสัมผัสอะไรแบบนี้
คงแอบอย่างรู้เรื่องราวซ้ำๆ (ซึ่งบางทีก็แอบช้ำๆ ) ของคนที่นี่เหมือนกัน

ขอนอกเรื่องนิด ... ใครรักใคร ก็รีบๆบอกรักไปเสียนะครับ
เราอาจคิดว่าคำๆเดียว ไม่สำคัญไรมากมั้ง
แต่ไม่แน่นะ ใครบางคนอาจแอบลุ้นตัวโก่งตัวงออยู่ก็ได้
บางคนเถียง ... ไม่เชื่อ
อย่างน้อยก็ลองถามคนที่บ้านดูสิครับ ว่าท่านอยากได้ยินเราพูดบ้างหรือปล่าว
ใครที่เป็นคนขี้อาย เก็บเอาไว้ ไม่กล้าบอกเธอ
เค้าจัดวันนึงไว้ให้โดยเฉพาะเลยครับ...วันแม่ไง
เสียดายจังปีนี้ ที่ไม่ได้มีโอกาสไปกราบตักแม่ ตื่นมาทำบุญตักบาตรด้วยกัน
ใครมีโอกาสดีๆอยู่แล้ว ก็รีบๆคว้าไว้นะครับ
คนทางนี้อิจฉาตาร้อนจะแย่อยู่แล้ว



ความฝันเมื่อเยาว์วัย
เคยถูกเชิญ (หรือ เสนอตัวก็ไม่รู้ จำไม่ได้) จากโรงเรียนสมัย ม.ต้น
ไปบรรยายให้เด็กๆฟัง ตอนซัมเมอร์ที่แล้ว
เราก็จิ๊กรูปจาก facebook (คล้ายๆ Hi5 ของไทยครับ แต่เมกาเค้านิยม facebook กัน)
ไปลง ลง ลง Power Point
น้องๆนั่งดูตาแป๋ว ตาโปนเลย แบบว่าตื่นเต้นมาก
แล้วแอบได้ Feedback กลับมาจากทางโรงเรียนว่า เป็นแรงบันดาลใจให้น้องๆพวกนั้นมาก
(ที่จะขายบริการให้ฝรั่ง... เฮ้ย ไม่ใช่........... ที่จะสอบชิงทุนมาเรียนเมืองนอก)

ตอนนี้มาอยู่จนลืมไปแล้วว่า ตอนเรายังเป็นเด็กบ้านนอก
ที่ไม่เคยแม้แต่จะมีโอกาสได้ไปเที่ยวต่างประเทศ

จะแอบฝันถึงการมาเรียนเมืองนอกรึปล่าวน้า
เห็นมั้ย... โทษของการไม่เขียนอะไรเก็บไว้



สัปดาห์ที่ผ่านมานี้ เพื่อนๆพี่ๆที่ไทยรวมสิบกว่าชีวิต มาถามเรื่องการเรียนต่อที่อเมริกา
นึกถึงตัวเองตอนที่กำลังจะมาเลยครับ ตื่นเต้นใหญ่ และก็หวังไว้ซะหรู
อ่านไปเรื่อยๆ ก็จะรู้เองล่ะครับ
ว่าบ้านเมืองนี้ เค้าก็ไม่ได้มีแต่กลีบกุหลาบ โรยไว้อย่างเดียว
ใครชอบบล็อกนี้ ส่งต่อความหวังดีให้คนรอบข้างได้นะครับ ไม่เก็บค่าเข้าชม





รูปแบบการเขียน
เนื่องจาก นักเขียนโลภมาก
อยากให้บล็อกนี้เป็นทุกอย่าง ศูนย์รวมความบันเทิง นินทาชาวบ้าน
แนะแนวบรรยายชีวิตเมืองนอก นักเรียนทุน มุมมองชีวิต การเรียนรู้จากโลกไกลบ้าน
แต่ละตอนเลยอัดแน่น คือแบ่งสั้นได้สุดแค่นี้แล้ว
ถ้าตัดกลางคัน คงกลับมาด้วยโมเมนตั้มที่ไม่เหมือนเดิม

จากการลง Creative Writing มาสองสามตัว
และจากการสังเกตด้วยตัวเอง ทำให้รู้ว่า
งานเขียนที่ยาวเกิน มักทำให้คนอ่านถอดใจ
เพราะสมาธิคนเรามีอย่างจำกัด สายตาก็เพ่งได้เวลาจำกัด

ทางเราเลยเอื้ออาทรสุดๆ ช่วยคุณเต็มที่
แบ่งเป็นประโยคสั้นๆแต่ละบรรทัด ทำให้กวาดสายตาได้สะดวก
เอารูปมาคั่น ทำให้ดูตื่นเต้น มีชีวิตชีวา พักสายตา
และก็มีชื่อตอนย่อยให้ด้วย เผื่อใครพักไปดื่มน้ำ
กลับมาได้ไม่หลงทาง
จะกลับมาอ่านวันพรุ่งนี้ก็ได้ครับ แต่ขอให้กลับมาละกันนะ



ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ
ขนาดเกริ่นนำนะเนี่ย ยาวซะขนาดนี้
เก็บกดมาจากไหนกันนักหนานะเรา
คราวหน้าจะเอาอะไรที่มีสาระ น่ารู้มาฝากซักทีครับ
เอาเป็นว่า อาจจะเป็นเรื่องที่เรามาเหยียบที่นี่ครั้งแรก เมื่อสามปีก่อน
มันส์หยดแน่ น้ำตาก็อาจจะหยดด้วย
เดินทางๆไปพร้อมๆกันนะครับ

ตอนนี้ยังไม่รู้หรอกครับว่า คิดถูกหรือปล่าวที่มาโพสต์
หรือเก็บไว้คนเดียวดี กลัวจะกลายเป็นว่าพูดเอง เออเอง อยู่คนเดียว
ใครสนใจที่จะอ่านตอนต่อไป ช่วยลงชื่อไว้หน่อยนะครับ
คนทางนี้จะได้รู้ว่ามีคนแอบอยากฟังอยู่เหมือนกัน

คอยเป็นกำลังใจด้วยนะครับ
ให้คนที่อยู่บนโลกไกลบ้าน ได้มีแรงเดินต่อไป







Create Date : 11 สิงหาคม 2551
Last Update : 16 สิงหาคม 2551 3:00:53 น. 21 comments
Counter : 1394 Pageviews.

 
คนแรกค่ะ

เขียนดีมากเลยนะคะ

แล้วเราจะติดตามอ่านตอนที่ 2 ค่ะ


โดย: Joy_Deknarak IP: 202.90.6.36 วันที่: 11 สิงหาคม 2551 เวลา:14:51:40 น.  

 
อยู่มาสามปีแล้ว เพิ่งเริ่มเขียนเองเหรอ แต่เอาค่ะ เขียนๆจดๆไว้เอาไว้เตือนความจำและระลึกถึงไว้ก็ดีค่ะ ใส่ควสมคิดตัวเองลงไปด้วยคงดี จะได้รู้พัฒนาการทางความคิดและอารมณ์ พี่เองก็ไม่ได้บันทึกไว้หรอกค่ะตอนอยู่อเมริกา แต่ก็จำได้และเอามาเป็นบทเรียน

มีความสุขกับการเขียนบันทึกและการใช้ชีวิตในอเมริกานะคะ แล้วเก็บเกี่ยวประสบการณ์และความรู้กลับมาพัฒนาบ้านเราเนอะ


โดย: Chulapinan วันที่: 11 สิงหาคม 2551 เวลา:16:54:28 น.  

 
จะติดตามอ่านต่อไปค่า


โดย: nickie IP: 161.246.1.32 วันที่: 11 สิงหาคม 2551 เวลา:17:06:07 น.  

 
ติดตามอ่านต่อไป


โดย: Oh! IP: 117.47.59.110 วันที่: 11 สิงหาคม 2551 เวลา:18:13:56 น.  

 
มาเป็นกำลังใจให้มือใหม่นะ สำหรับเราการเขียนบล็อกตอนแรกก็แค่บันทึกความทรงจำของตัวเอง หลังๆ เริ่มเปลียนแนวคิด บางเรื่องที่เราได้เรียนรู้แต่คนอื่นๆ อีกหลายคนกลับไม่มีโอกาส ก็ถือว่าเราได้เล่าประสบการณ์ดีๆ สู่เพื่อนๆ แล้วจะแวะมาอ่านบ่อยๆ นะ


โดย: patthanid วันที่: 11 สิงหาคม 2551 เวลา:18:22:11 น.  

 
น่าสนใจมาก ติดตามอ่านค่ะ ^^


โดย: Ralph IP: 124.120.29.137 วันที่: 11 สิงหาคม 2551 เวลา:18:49:07 น.  

 
ขอลองอ่านเหมือนกันนะ
ในฐานะนักเรียนทุนเหมือนกัน
คิดว่าเรื่องที่เจอคงหนักหนาบ้าง

แต่ของเราอยู่มาเจ็ดปีแล้วเพิ่งนึกจะเขียน
555

โชคดีนะจ้ะ
ยังไงก็เป็นกำลังใจให้


โดย: แสบน้อย ศิษย์สกลราช วันที่: 11 สิงหาคม 2551 เวลา:19:03:48 น.  

 
เขียนอีกนะ เขียนได้ดีมาก ไม่น่าเบื่อ ไม่ยาวมาก น่าติดตาม


โดย: หมอกบาง IP: 75.121.102.108 วันที่: 11 สิงหาคม 2551 เวลา:19:14:47 น.  

 
จะติดตามแน่นอนค่ะ

เพราะอีกไม่นานก็คงต้องไปเผชิญชีวิตที่เมกาเหมือนกัน

ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยไปต่างประเทศเลย









โดย: Goldfish IP: 158.108.210.123 วันที่: 11 สิงหาคม 2551 เวลา:20:20:26 น.  

 
จะตั้งตารออ่านนะคะ อยากไปเรียนต่อที่อเมริกาเหมือนกัน กำลังวางแผนอยู่


โดย: beau IP: 125.25.218.233 วันที่: 11 สิงหาคม 2551 เวลา:21:45:29 น.  

 
เคยไปอยู่แค่สามเดือนยังคิดถึงบ้านแทบขาดใจ
นี่ไปสามปีแล้ว แม่เจ้า คิดถึงบ้านเป็นแน่แท้

สู้ต่อไปนะคะ


โดย: moonsky วันที่: 11 สิงหาคม 2551 เวลา:22:29:47 น.  

 
น่าสนใจดีนะครับ
ดูเป็นสาระดี
คนที่ไม่ค่อยชอบอ่านเรื่องมีสาระอาจจะยังไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่
ไม่แน่
ตอนต่อๆ ไปของพี่แอร์กี่อาจจะน่าตื่นเต้นกว่านี้ก็ได้
ยังไงก็ตาม ผมขอเข้ามาติดตามด้วยคนครับ
อย่างหนึ่งที่ผมชอบคือพี่เขียนให้ดูอ่านง่ายดี
มีหัวข้อขั้นไว้เป็นเรื่องๆ ไม่เขียนติดกันเป็นพืดเหมือนนักเขียนบางคน
สบายลูกกะตา ภาษาที่ใช้ในบางตอนอาจทำให้ดูมีชีวิตชีวาได้มากกว่านี้อีกครับ
overall good start!


โดย: undoubtedly IP: 68.190.126.85 วันที่: 12 สิงหาคม 2551 เวลา:14:35:14 น.  

 
แวะมาแอบอ่าน + ให้กำลังใจนะฮ้า


โดย: สุดสวย IP: 58.8.21.108 วันที่: 13 สิงหาคม 2551 เวลา:1:12:44 น.  

 
หน้าม้ามาแล้วว

สู้ๆน้อง

(พี่สาวเธอ บังคับให้พี่มาอ่าน อิอิ)


โดย: พี่เบียง IP: 220.255.7.162 วันที่: 14 สิงหาคม 2551 เวลา:20:58:58 น.  

 
เสียวจัง จะรออ่านนะครับ คือจะไปอีก 2 ปีข้างหน้า ตั้งแต่อ่าน blog เมกาของแต่ละคนแล้ว ได้ความรู้และความคิดเปลี่ยนไปเยอะคือ ต้องศึกษาข้อมูลให้มาก ๆ และรู้สึกว่าดีนะที่ไม่ได้ไปก่อนหน้านี้ ที่ยังไม่ค่อยจะรู้เบื้องลึกจริง ๆ เห็นแต่ในซีรี่ หรือหนัง ดูดีไปซะส่วนใหญ่ โปรดชี้แนะด้วยนะครับ ไม่ต้องแม้มนะคับพี่เล่าให้ละเอียดเลย เอาใจช่วยครับ


โดย: Everything gonna be alright IP: 203.121.167.243 วันที่: 14 สิงหาคม 2551 เวลา:21:41:39 น.  

 
ทำไมเราเขียนอะไรที่เป็นสาระแบบนี้บ้างไม่ได้!!
ของเรามีแต่เรื่องไร้สาระทั้งนั้นเลย โฮะๆๆ
ยังไงก็ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ ตั้งใจเรียนนะคะ


โดย: amp_joe วันที่: 16 สิงหาคม 2551 เวลา:23:31:26 น.  

 
ขอเป็นกำลังใจด้วยคน แล้วจะแวะมาอ่านบ่อยๆ รูสึกว่าได้ข้อคิดไปเยอะ ขอบคุณนะค่ะที่เขียนให้ได้อ่านกัน


โดย: Sunlight IP: 202.12.73.19 วันที่: 18 สิงหาคม 2551 เวลา:11:45:31 น.  

 
อ่านต่อค่า
เกริ่นนำเรื่องได้น่าอ่านดีจ้า ^^


โดย: Sweetiiez - Kim Sam Su วันที่: 21 สิงหาคม 2551 เวลา:8:50:05 น.  

 
มาลองอ่านดูค่ะ และจะเป็นกำลังใจให้


โดย: tatakae IP: 124.121.23.130 วันที่: 27 สิงหาคม 2551 เวลา:12:30:42 น.  

 
หวัดดีค่ะ
หนูตอนนี้อยู่ม.6 กำลังจะเอ็นท์
รู้สึกเหนื่อยกับตัวเองค่ะ
ที่ขี้เกียจเหลือเกิน ตั้งใจจะทำอะไรไว้แล้วแต่ทำไม่สำเร็จลุล่วงซักที
อยากขอคำแนะนำหน่อยค่ะ


โดย: นานาฮาระ IP: 118.173.178.28 วันที่: 14 มกราคม 2552 เวลา:17:20:52 น.  

 
สู้ๆค่ะ ซักวันเราจะตามไป


โดย: นิคกี้ IP: 58.9.123.112 วันที่: 24 ตุลาคม 2553 เวลา:22:42:33 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ลูกคิดไกลบ้าน
Location :
กรุงเทพฯ United States

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เป็นนักเรียนทุนรัฐบาลไทย กำลังเรียนปริญญาตรี คณะวิศวกรรมอยู่มหาลัยแห่งหนึ่งที่อเมริกาครับ ยังไงก็เป็นกำลังใจให้ด้วยนะครับ
Friends' blogs
[Add ลูกคิดไกลบ้าน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.