ใกล้...จนมองผ่านไป หรือว่าไกล...จนสุดมือคว้า
Group Blog
 
All blogs
 
ดาหลา...ยาใจ บทที่ 4

อรดีนั่งจิบกาแฟอยู่บนโต๊ะอาหาร เหลือบมองเห็นสองคนที่เดินตามกันเข้ามาในครัวอย่างสงสัย
แต่ไม่ได้ซักไซ้อะไร เพียงแต่ทักว่า “ตื่นเช้าจังเลยทั้งนัธ ทั้งพี่ปอ รับกาแฟมั๊ยคะ อรต้มเผื่อไว้”

“เอาสิจ๊ะ” ปรมัธตอบ

“นัธล่ะ ทานกาแฟรึเปล่า หรือจะเอานมในตู้เย็นก็มีนะ”
อรดีหันไปถามคนที่ไม่ยอมพูดอะไรตั้งแต่เดินกลับเข้ามา

“เอากาแฟดีกว่า” นัธฐาตอบ

“วันนี้มีโปรแกรมเที่ยวที่ไหนรึเปล่าอร” ปรมัธถามขึ้นเมื่อกาแฟเกือบจะหมดแก้ว

“ยังไม่มีค่ะ พี่ปอจะพาไปไหนเหรอคะ”

ชายหนุ่มยิ้ม ก่อนจะบอกสิ่งที่ทำให้อรดีตาโต

“เห็นคุณลุงบอกว่าอรไม่ได้มาที่เกาะดาหลานาน พี่จะพาไปรำลึกความหลัง ไปดำน้ำกัน”



ปะการังหลากสีหลากชนิดที่เห็นตรงหน้าทำให้อรดีตื่นเต้น
เมื่อก่อนเธอมาที่เกาะบ่อย ดำน้ำเป็นว่าเล่น แต่หลังจากเรียนจบต้องรับผิดชอบงานมากขึ้น
ทำให้เวลาที่จะได้มาพักผ่อนแบบนี้หายไป ปะการังที่เกาะดาหลายังสมบูรณ์
คงเป็นเพราะพ่อกับลุงชาญที่คอยดูแลอยู่เสมอ

สองสาวแช่น้ำทะเลจนบ่าย นัธฐาเริ่มตัวซีด ปากสั่น แต่ก็ยังอดทนดำน้ำเป็นเพื่อนของเพื่อนรัก
ที่ยังคงเพลินกับสิ่งมีชีวิตใต้ท้องทะเล จนปรมัธทนไม่ไหว ขู่แกมบังคับให้อรดีขึ้นจากน้ำ

หากเมื่อกลับไปถึงบ้าน นัธฐากลับต้องพบกับบุคคลที่เธอไม่อยากจะเจอ...อย่างน้อยก็ตอนนี้

มาวิน

‘มาทำไมกัน’
อรดีร่ำร้องในใจ ชังน้ำหน้าคนที่ยืนยิ้มเผล่อยู่หน้าบ้านนัก ตาก็เหลือบมองเพื่อนสาวที่เดินอยู่ข้างๆ อย่างเป็นห่วง

ผิดกับคนตัวโตที่เดินตามหลังสองสาวต้อยๆ ที่ดูจะเฉย ไม่เดือดร้อนสักนิด
ที่เห็นชายหนุ่มแปลกหน้าที่บ้านของอรดี ทั้งๆ ที่เขาก็พอจะเดาออกว่า
คนแปลกหน้านั้นคงจะเป็นคนที่สร้างบาดแผลให้คนหญิงสาวที่ก้าวเข้ามาป้วนเปี้ยนในใจเขา

ปรมัธบอกตัวเองว่าเขาไม่สามารถบังคับใจนัธฐาให้ลืมผู้ชายคนนั้นได้
มันเป็นสิทธิ์ของเธอที่จะตัดสินใจเอง และเขาก็พร้อมที่จะยอมรับการตัดสินใจทุกอย่าง

“นัธ” เสียงเรียกอย่างออดอ้อน หวังจะละลายปราการที่นัธฐาเพียรสร้างขึ้น

หากเป็นก่อนที่เธอจะมาที่เกาะดาหลา เธออาจจะใจอ่อน ยอมให้อภัยคนตรงหน้าอีกครั้ง
แต่หลังจากที่ใช้เวลาคิดให้ถี่ถ้วน เธอก็พบว่ามันง่ายเหลือเกินที่จะอภัยและลืมคนตรงหน้าซะ
ไม่ใช่เพราะเธอเจอใครคนใหม่
แต่เธอเพิ่งจะเข้าใจว่านอกจากมาวินแล้ว รอบๆ ตัวเธอมีอีกหลายชีวิตที่รักและเป็นห่วงเธออย่างจริงใจ

“มีอะไรหรือวิน มาทำอะไรที่นี่” นัธฐาถาม น้ำเสียงที่ใช้ช่างเย็นชานักในสายตาของมาวิน

“ใช่ นายมาทำอะไรที่นี่” อรดีถามย้ำอย่างไม่พอใจ ก้าวเข้ามาบังเพื่อนสาวเอาไว้...อย่างจะปกป้อง
โกรธคนตรงหน้า คนที่ทำให้เพื่อนเธอร้องไห้ แต่ก็ถูกปรามจากคนตัวโตที่เดินตามหลังมา

“อรอย่างยุ่ง มันเป็นเรื่องของนัธ” ปรมัธกระซิบเตือนก่อนจะหันไปบอกหญิงสาวอีกคน
ที่ตอนนี้เขาก็เดาอารมณ์ไม่ถูกเหมือนกันว่าเธอคิดอะไรอยู่

“พี่กับอรจะไปรอในบ้าน ถ้านัธคุยธุระเสร็จเมื่อไหร่ก็ตามเข้าบ้านไปแล้วกันนะ”
พูดจบก็คว้าแขนน้องสาวที่ดูจะไม่เต็มใจนักเข้าบ้านไป ทิ้งให้นัธฐาเผชิญหน้ากับมาวินตามลำพัง

“ว่าไงล่ะวิน มีธุระอะไรถึงมาถึงนี่” นัธฐาถามซ้ำ

“วินมาขอโทษ เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดวินยอมรับผิด สัญญาว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว”

นัธฐานิ่งเงียบก่อนจะยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้มาวินใจชื้น
แต่เดี๋ยวเดียวก็ต้องตะลึงเมื่อได้ยินคำตัดรอนจากปากของอดีตแฟนสาว

“นัธบอกแล้วว่าไม่มีโทษอะไรจะยกให้ ทุกเรื่องนัธอโหสิให้
ยอมรับเถอะวินว่าเราไปด้วยกันไม่ได้ วินรักนัธไม่พอ ไม่สิ เรารักกันไม่พอต่างหาก”

“วินรักนัธนะ” ชายหนุ่มปฏิเสธ

“แต่คนรักกันเค้าไม่ทำกันแบบนี้หรอก นัธไม่อยากจะพูดมาก แต่คงต้องบอกให้วินฟังชัดๆ ซักที
เรื่องที่นัธบังเอิญไปเจอวันนั้นมันไม่ใช่ครั้งแรกใช่มั๊ย ตอบนัธมาตามตรงสิ” นัธฐาถาม

“เอ่อ...คือว่า” มาวินอ้ำอึ้ง ไม่กล้าบอก .

“ไม่ใช่ครั้งแรกจริงๆ ใช่มั๊ย วินถึงไม่กล้าบอกนัธ ไม่ต้องทำหน้าสงสัยหรอกว่านัธรู้ได้ยังไง
สาวๆ ของวินส่งอะไรเยอะแยะมาให้นัธ ทำให้นัธรู้ว่าลับหลังแล้ว วินทำอะไรลงไปบ้าง”

คราวนี้ชายหนุ่มตรงหน้าหน้าซีดสนิท รู้ทันทีว่าทำไมนัธฐาถึงโกรธนัก

“วินสัญญาว่าจะเลิกทำแบบนั้น”

“วินทำไม่ได้หรอก และนัธก็รับเรื่องแบบนี้ไม่ได้เหมือนกัน”
คำยืนยันของหญิงสาวทำให้มาวินเริ่มโกรธ

“วินยอมนัธทุกอย่างแล้ว ทำไมไม่ให้โอกาสวินซักครั้ง”

“วินโยนมันทิ้งไปเองนะ นัธให้โอกาสวินมาตลอด ตอนนี้ขอโอกาสคืนนัธเถอะ
ให้นัธให้โอกาสตัวเองบ้าง”

“นัธมีคนอื่นแล้วใช่มั๊ย ไอ้หนุ่มนั่นรึเปล่า”
ไหล่บางถูกเขย่าอย่างไม่ปราณี ความโกรธเข้าครอบงำชายหนุ่มตรงหน้า

“นัธยังไม่มีใครทั้งนั้น วินอย่าโทษคนอื่นเลย ถ้าจะโทษก็โทษตัวเองดีกว่า”
คำตอบของนัธฐาทำให้สองมือที่เขย่าตัวเธอหลุดออกไป

“นัธไม่รักวินแล้วใช่มั๊ย” น้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความปวดร้าวทำให้เธอถอนใจ
ตัดใจตอบออกไปอย่างเด็ดขาด

“เรายังเป็นเพื่อนกันได้”

เพียงเท่านั้นก็ทำให้ความหวังทั้งหมดของมาวินพังทลายลง
เพิ่งจะรู้สึกว่ารักหญิงสาวตรงหน้ามากแค่ไหน เพิ่งรู้ตัวว่าโง่ที่ปล่อยให้เพชรเม็ดนี้หลุดมือไป

“เป็นได้แค่เพื่อนเท่านั้นหรือนัธ”

ไร้เสียงตอบรับ หากอาการพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน
อย่างไม่เหลียวหลังก็ทำให้มาวินทรุดนั่งบนผืนทรายอย่างหมดแรง

ความผิดนี้จะโทษใครได้ ถ้าไม่ใช่ตัวเอง...


คนที่แอบมองอยู่ในบ้านถอนหายใจเฮือกใหญ่ หลังจากลุ้นอยู่นานว่า
สาวน้อยตาโตจะตัดสินใจอย่างไรเมื่ออดีตคนรักตามมาขอคืนดี แต่เมื่อเห็นนัธฐาหันหลังเดินกลับเข้ามา
สองพี่น้องคนละพ่อคนละแม่ก็เกือบจะตะโกนออกมาดังๆ ด้วยความดีใจ หากแต่ต้องรีบเก็บอาการ
เพราะเจ้าตัวกำลังก้าวเข้ามาในบ้าน

“ยังไม่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกหรืออร เดี๋ยวก็เป็นปอดบวมหรอก”
นัธฐาถามอย่างตกใจเมื่อเห็นเพื่อนยังอยู่ในชุดดำน้ำ

“เออ ลืม งั้นอรไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ” พูดจบก็รีบแวบหายไป ทิ้งให้ปรมัธเผชิญหน้ากับเธอตามลำพัง

“พี่ปอก็เหมือนกัน ไม่ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอกค่ะ”

ไร้คำตอบ มีเพียงยิ้มอ่อนๆ ที่ส่งมาให้ ยิ้มที่ทำให้น้ำตาที่พยายามจะกลั้นเอาไว้ไหลออกมา
ปรมัธโอบร่างตรงหน้าเข้ามาแนบอก ร่างน้อยสั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้น

“หนูน้อยขี้แย ร้องไห้ทำไมครับ”
ปรมัธเอ่ยล้อๆ เจ็บจี๊ดนิดๆ ที่เห็นเยื่อใยที่หญิงสาวในอ้อมกอดมีให้ชายหนุ่มคนอื่น

ร่างน้อยส่ายหน้า ส่งเสียงอู้อี้ตอบ “ไม่ได้ร้องซักหน่อย”

มือเรียวที่โอบหญิงสาวคลายออก ไล้นิ้วบนแก้มที่เปรอะไปด้วยคราบน้ำตา
“แล้วที่เปียกๆ เนี่ย อะไรเอ่ย”

หญิงสาวถอนสะอื้น เสียงนุ่มๆ ยังเอ่ยต่อ
“ร้องไห้หมดเถอะถ้าอยากร้อง คราวนี้พี่ยอมให้ร้องเพื่อหมอนั่น แต่คราวหน้าพี่ไม่ยอมแน่ๆ”

“นัธคบกับเค้ามานานเหลือเกิน ผูกพันกันหลายอย่าง นัธเสียดายเวลาที่ผ่านไป” หญิงสาวพึมพำ

“เสียดายทำไมจ๊ะ เวลาที่ผ่านไปมันก็มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นไม่ใช่หรือ ฮึ” ชายหนุ่มแย้ง
“อย่างน้อยมันก็สอนให้นัธได้รู้จักที่จะรักใครสักคน”

“แม้ว่ามันจะเจ็บปวดหรือคะ”

“แต่มันก็จะทำให้นัธเข้มแข็งขึ้น กับรักครั้งใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้น”
ปรมัธซับน้ำตาบนใบหน้าของสาวน้อยตรงหน้า

“พี่จะรอจนกว่านัธจะเข้มแข็ง เมื่อถึงวันนั้นพี่จะมาทวงคำตอบ”


หลังจากนั้นราวสองอาทิตย์สองสาวก็กลับสู่ชีวิตปกติ
อรดีกลับไปวุ่นวายกับธุรกิจของครอบครัวที่เจ้าตัวแอบเกงานหนีไปพักร้อนเสียดื้อๆ
ส่วนนัธฐาก็วุ่นวายเกี่ยวกับงานเปิดตัวหนังสือเล่มแรกของเธอ

แม้จะมีงานยุ่ง แต่เธอก็มีความสุขขึ้น อาจเป็นเพราะกำลังใจดีๆ จากเพื่อน
และจากใครบางคนที่ค่อยๆ ก้าวเข้ามาในใจทีละน้อยๆ ราวกับน้ำที่ค่อยๆ หยดทีละหยด จนเต็ม

ใครคนนั้นที่ตอนนี้อยู่ไกลกันคนละซีกโลก

ปรมัธบินกลับอเมริกาไปเพื่อส่งวิทยานิพนธ์ ก่อนจะมีตำแหน่งดอกเตอร์นำหน้าชื่อ
โดยมีสองสาว อรดีและนัธฐาไปส่ง พร้อมด้วยคุณชาญ บิดาของปรมัธและคุณอธิคม

ก่อนขึ้นเครื่องชายหนุ่มดึงเธอไปพูดอะไรบางอย่าง

“พี่ไปเดือนอเมริกาสามเดือน จะคิดถึงพี่รึเปล่า”

“แค่ไปส่งวิทยานิพนธ์ ทำไมไปนานจังคะ” แทนที่จะตอบคำถาม เธอกลับย้อนถามเขา

“ต้องรอคอมเมนต์จากอาจารย์ และพรีเซนต์ให้บรรดาอาจารย์ที่นั่นดู บางทีอาจจะต้องแก้ไขอีก
ไม่แน่อาจจะเกินสามเดือนด้วยซ้ำ” ชายหนุ่มตอบ ก่อนจะถามคำถามเดิม
“แล้วจะคิดถึงกันมั๊ย”

นัธฐาพยักหน้ารับ “ก็...คงจะคิดถึง...มาก”

คราวนี้ชายหนุ่มยิ้มออก ถอดแหวนวงเล็กที่ใส่ติดนิ้วก้อยเอาไว้
จับมือของสาวน้อยข้างกายขึ้นมาสวมแหวนไว้ที่นิ้วนางข้างซ้าย

“มัดจำเอาไว้ก่อน ให้คนอื่นรู้ว่ามีเจ้าของแล้ว”

นัธฐาหน้าแดง อุบอิบตอบ “ขี้ตู่ นัธไม่ได้เป็นของใครสักหน่อย”

“เอาเถอะ ไว้กลับมาเราค่อยคุยกัน อยู่ที่นี้รักษาสุขภาพด้วยนะนัธ
อย่าหักโหมงานมากไป เดี๋ยวจะป่วยเอา” ปรมัธสั่งเมื่อได้ยินเสียงประกาศเรียกให้เตรียมขึ้นเครื่อง

“ค่ะ พี่ปอก็ด้วย ที่นู่นคงหนาวแย่ อย่าลืมใส่เสื้อหนาๆ นะคะ”

ปรมัธพยักหน้ารับ ฉวยมือนุ่มขึ้นจรดที่จมูกอย่างแผ่วเบา ก่อนกระซิบ

“พี่รักเธอ”

ทิ้งให้คนที่ถูกฉวยโอกาสอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวหน้าแดง ทั้งจากรอยอุ่นๆ ที่มือ
และจากคำพูดสุดท้ายก่อนเขาไป

บาดแผลที่เกิดเพราะพิษรักค่อยๆ จางหาย

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเป็นเพราะมนตราของเกาะดาหลาที่อรดีเสกให้ หรือเป็นเพราะเขากันแน่

ความรู้สึกนั้น อาจจะยังไม่ถึงกับรัก แต่ก็คงไม่ยากที่จะรัก...อนาคต คงต้องใช้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์

หวังว่าคงจะมีสักวัน ที่จะเธอบอกกับเขาได้อย่างเต็มปากเต็มคำ ว่านัธก็รักพี่ปอ



Create Date : 21 พฤษภาคม 2549
Last Update : 21 พฤษภาคม 2549 11:42:42 น. 0 comments
Counter : 112 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

@ลูกท้อแช่อิ่ม@
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เรียกยู้ได้นะคะ

แล้วก็ลงท้ายที่ MBA
Friends' blogs
[Add @ลูกท้อแช่อิ่ม@'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.