ใกล้...จนมองผ่านไป หรือว่าไกล...จนสุดมือคว้า
Group Blog
 
All blogs
 
รัก...วาเลนไทน์ ภาคหนึ่ง จีรวดี (ต้อนรับเดือนแห่งความรัก)

ต้อนรับวาเลนไทน์กับเค้าซะหน่อย กะว่าสามตอนจบมั้ง...

ภาคหนึ่ง...จีรวดี

สองข้างทางที่เดินผ่าน ทั้งห้างสรรพสินค้าหรือร้านอาหาร ต่างประดับประดาไปด้วยของตกแต่งสีชมพู หรือกุหลาบ

อีกนัยหนึ่งหมายถึงสัญลักษณ์แทนคำว่า ‘รัก’

...ก็แน่ล่ะ ใครๆ ก็ต้องทำตามกระแสกันทั้งนั้น
วันนี้วันวาเลนไทน์นี่นา...

มองไปทางซ้าย...เค้าก็มากันเป็นคู่ พอหันไปมองทางขวา...ก็ยังมาเป็นคู่อีกนั่นแหละ
นั่น...จูงมือกันด้วยแฮะ แต่พอหันมามองตัวเองก็ได้แต่ยิ้ม

...ยิ้มให้กับความเดียวดาย

ไหนๆ ก็อยู่มาได้ 24 ปีแล้วนี่นา ต้องอยู่คนเดียวไปอีกปี คงไม่เป็นอะไร
ตาเริ่มร้อนและไอร้อนนั้นกำลังจะกลั่นออกมาเป็นหยดน้ำ ทำให้ต้องรีบกระพริบตาก่อนจะเงยหน้าและกลั้นความอ่อนแอเอาไว้

อย่าเชียวนะ...วันนี้วันดี อย่าร้องไห้เลย


หลับตาลง ภาพความหลังแวบผ่านเข้ามาในสมอง
การทรยศหักหลังของคนที่เคยเป็นคนรักกับคนที่เคยเป็นเพื่อนรักยังคงแจ่มชัดเสมือนมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ไม่ใช่เมื่อ 2 ปีก่อน

แต่ฉัน...ไม่ใช่คนที่ยึดติดกับอดีต แม้วาเลนไทน์จะเป็นอีกหนึ่งอดีตที่มีความทรงจำที่ไม่ค่อยดีฝังอยู่

แต่ก็อย่างที่บอก ฉันไม่ใช่คนที่ยึดติดกับอดีต...

แน่หรือที่ไม่ยึดติด ทำไมความทรงจำนั้นมันยังชัดเจนแบบนี้เล่า ทำไมถึงไม่ลืม…


++++++++++++++++++++++++++++


เสียงเพลงคุ้นเคยดังขึ้นเรียกความสนใจจากเจ้าของโทรศัพท์ที่กำลังง่วงอยู่กับคอมพิวเตอร์ตรงหน้า
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครโทรมา รีบหยุดงานก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย

‘ฮัลโหล ว่าไงจ๊ะต้น’ รอยยิ้มผุดขึ้นเหนือริมฝีปาดอิ่มยามเอ่ยทักทายปลายสาย
หากแต่ยิ้มนั้นกลับค่อยๆ จางหายไป เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยปาก

‘จี๊ด พรุ่งนี้ผมไม่ว่างมีธุระด่วน คงไปฉลองวาเลนไทน์กับจี๊ดไม่ได้นะ’
ธนดลย์บอกเล่าถึงสาเหตุที่ต้องโทรมา ก่อนจะร่ายยาวถึงความจำเป็นต่อไป

‘พรุ่งนี้ผู้บริหารบริษัทแม่จะบินมาที่บริษัท ผมต้องไปต้อนรับพวกเค้า ต้องอยู่ประชุมวางแผนงานประจำไตรมาสด้วย’
แล้วเหตุผลอีกร้อยแปดประการก็ตามมา
มันไม่เข้าหูฉันอีกแล้ว ตอนนี้เสียงที่ก้องอยู่ในหูคือ

‘ผมไม่ว่างมีธุระด่วน คงไปฉลองวาเลนไทน์กับจี๊ดไม่ได้’

หากแต่ที่ทำได้ไม่ใช่ตีโพยตีพาย แต่ต้อง ‘เข้าใจ’ และ ‘ยอมรับให้ได้’ เหมือนทุกครั้ง

‘ค่ะ จี๊ดเข้าใจ ยังไงเอาไว้เจอกันหลังคุณทำงานเสร็จก็ได้’ จีรวดีบอก
แต่น้ำเสียงหงอยๆ นั้นทำให้แฟนหนุ่มต้องรีบปลอบ

‘ขอโทษนะจี๊ด ที่ผิดสัญญา ไม่โกรธนะ’

นิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะตอบ ‘ไม่ค่ะ จี๊ดเข้าใจว่าคุณงานเยอะ’

‘งั้นเท่านี้นะจี๊ด ต้องไปประชุมต่อ แล้วเจอกัน’ จบประโยคปุ๊บก็ตัดสายปั๊บ ทั้งๆ ที่เธอยังไม่ได้บอกลา...

มือบางค่อยๆ ยกโทรศัพท์ออกห่างจากหู นั่งมองมันเหมือนตัวประหลาด
หันไปมองงานที่ทำค้างไว้ก็รู้สึกว่าสมาธิกระเจิงหายไปหมดแล้วเลยจัดการเซฟงาน ลุกขึ้นยืนบิดตัวไล่ความเมื่อยล้า ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ริมหน้าต่าง วั
นนี้ฟ้าโปร่ง พระอาทิตย์ไม่ได้ถูกเมฆบังเอาไว้อย่างถูกวัน ถึงกระนั้นอากาศก็ยังเย็นสบาย
เพราะอยู่ในช่วงปลายหนาว แต่ทว่าใจเธอกลับร้อนรุ่มพิกล ถอนใจก่อนจะละสายตาจากวิวเบื้องหน้า
กายร้อนยังพออาบน้ำให้คลายร้อน แต่ใจมันร้อนไม่รู้จะทำอย่างไรดี

แล้วพรุ่งนี้เราจะทำอะไรดีหนอ...

คนไม่รู้จะทำอะไรดีในวันแห่งความรักค่อยๆ พาร่างตัวเองมาที่ เดอ ลุกซ์ เลอคาเฟ
ร้านขนมชื่อดังย่านธุรกิจหลังมีเสียงตามสายลึกลับโทรมาเมื่อกลางดึกบอกว่าให้มาที่นี่เพื่อดูอะไรดีๆ บางอย่าง
เสียงนั้นคุ้นเอามากๆ แต่เธอก็นึกไม่ออก

ในร้านตกแต่งด้วยกุหลาบแดงกลิ่นหอม เมื่อมองไปโต๊ะไหนเธอก็เห็นแต่รอยยิ้ม
จนทำให้คนที่แอบเศร้าอย่างเธอต้องยิ้มตาม จีรวดีกวาดสายตาไปทั่วร้านก่อนจะหยุดที่ชายหญิงคู่หนึ่ง

...นี่ก็คุ้นมาก

หลังจากเลือกที่นั่งใกล้คนที่เธอว่าคุ้นอย่างแสนประหลาดพร้อมกับสั่งกาแฟและเค้กแล้ว
เรด้ารับคลื่นเสียงก็พร้อมปฎิบัติการพิสูจน์ความรู้สึกคุ้นเคยนั่น

‘มากับปอมแล้วจี๊ดไม่ว่าเหรอต้น’ ฝ่ายหญิงถามขึ้น

‘ไม่หรอก ผมบอกเค้าว่าผมติดงาน’ ฝ่ายชายตอบ

มิน่าถึงคุ้นนัก...แต่เรด้ายังจับคลื่นเสียงต่อไป

‘เมื่อไหร่ต้นจะบอกจี๊ดสักที เรื่องของเรา ปอมจะทนปั้นหน้ายิ้มมองดูต้นอี๋อ๋อกับจี๊ดไม่ไหวแล้วนะ’ ปอมหรือเปรสิกาพ้อ

เธอได้ยินฝ่ายชายเอ่ยปลอบว่า ‘ผมกำลังจะบอกเลิกจี๊ดเร็วๆ นี้ล่ะปอม
ที่ไม่อยากบอกวันนี้เพราะผมไม่อยากทำลายวันวาเลนไทน์ของจี๊ด ยังไงเค้าก็ดีกับเราสองคนมากนะ’

‘ปอมเข้าใจ’

‘จี๊ดก็เข้าใจ’

ธนดลย์ กับเปรสิกาเงยหน้ามองอย่างตกใจเมื่อได้ยินเสียงบุคคลที่สามที่เพิ่งกล่าวถึง
มือที่กุมกันไว้ผละจากกันราวกับจับต้องของร้อน

จีรวดีก้าวมายืนข้างโต๊ะของทั้งคู่ น้ำเสียงยังปกติ ใบหน้าก็ยังยิ้มแย้มเป็นปกติ หากเธอรู้ดี
ใจเธอกำลังร้องไห้...

‘ยินดีด้วยนะ’

คำสุดท้ายที่เธอบอกคนทั้งคู่

หนึ่งคนคือเพื่อนที่คิดมาเสมอว่าเป็นเพื่อนรัก อีกคนก็คือคนที่เธอรักที่สุด...
แต่กลับทำกับเธอแบบนี้...ทำได้อย่างไรกัน

คืนนั้นเธอไม่ได้เมา เธอไม่ได้ร้องไห้ ได้แต่นอนนิ่งๆ บนเตียง
รอบๆ มีอัลบัมรูปถ่ายสมัยเรียนกองอยู่เกลื่อนกลาด รูปของเพื่อนและคนที่เคยรัก
มือบางยกขึ้นปิดตา ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากใส่ใจทุกอย่างที่เป็นไปในโลกนี้
อยากหลับแล้วไม่ต้องตื่นมารับรู้อะไรอีกเลย

รุ่งขึ้นเธอก็ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด สองคนมาหาเธอแต่เช้า ปอมตาบวมบอกก็รู้ว่าคงผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก
ต้นเองสีหน้าก็ไม่ได้ดีกว่ากันสักเท่าไหร่ ผิดกับคนที่ควรจะต้องเศร้าที่สุด กลับไม่มีแม้แต่รอยหมองคล้ำใดๆ
หากใครจะรู้เล่าว่าตอนนี้ใจเธอแหลกเหลว ไม่มีชิ้นดี

ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิดตั้งแต่แรก เพราะธนดลย์เข้าใจว่าคนที่ส่งน้ำและขนมให้เขา
ตลอดเวลาที่เขาเป็นนักกีฬามหาลัยคือจีรวดีทำให้ประทับใจถึงกับเอ่ยปากขอคบหาดูใจกับเธอ
หากแต่เมื่อเวลาผ่านไปเขาถึงได้รู้ความจริงและรู้ใจตัวเอง คนที่ส่งน้ำและขนมคือเปรมิกาต่างหาก
มิใช่จีรวดี และเขาก็รักเปรมิกาหมดหัวใจ ที่ยังไม่กล้าบอกเธอก็เพราะไม่อยากให้เธอเสียใจ

‘จี๊ดบอกแล้วว่าจี๊ดเข้าใจ’ จะให้พูดอะไรเล่า...ในเมื่อเขารักกันเสียขนาดนี้
จะให้ต่อว่าหรือร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด เขาก็ยังรักกันอยู่ดีนั่นแหละ

ฟังแค่นั้นปอมก็ปล่อยโฮออกมาอีกรอบ ร้อนถึงต้นที่ต้องรีบโอ๋ปลอบ
ภาพความห่วงใยทำให้ฉันเจ็บแปล๊บ ก่อนจะเอ่ยปลอบบ้าง

‘อย่าร้องไห้เลยปอม จี๊ดไม่โกรธหรอก ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นความเข้าใจผิด’
นิ่งไปชั่วขณะ รวบรวมกำลังใจครั้งสุดท้าย ก็เมื่อเขารักกัน รั้งเอาไว้ก็ไม่มีประโยชน์ รั้งไว้ก็ได้แค่ตัวที่ไร้หัวใจ ปล่อยเค้าไปคงดีกว่า...

‘จี๊ดขอให้ปอมกับต้นมีความสุขมากๆ นะ เรายังเป็นเพื่อนกันเสมอ’

แสนจะเลี่ยนกับบทนางเอกผู้แสนดีที่กำลังแสดงอยู่ แต่จะให้เป็นนางร้ายก็ทำไม่ลง น่าสมเพชตัวเองจริงๆ...

พ้นร่างทั้งคู่ น้ำตาที่ไม่ยอมไหลในเมื่อวาน บัดนี้กลับไหลพรากๆ

...ก็คนอกหักจะร้องไห้คงไม่แปลกใช่มั้ย?


+++++++++++++++++++++


ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพื่อพบกับภาพในปัจจุบัน ยืนคนเดียวลำพัง ท่ามกลางผู้คนมากมายเดินขวักไขว่

โดดเดี่ยว...

เหอะ...ก็น่าจะชินได้แล้วนี่นา

ยิ้ม...อย่างให้กำลังใจตัวเองก่อนจะค่อยๆ ก้าวต่อไป


วาเลนไทน์...วันแห่งความรัก

หลายคนอาจกำลังมีความสุข...สุขกับคนรู้ใจ

ขณะที่ฉันกำลังเหงา...เหงาเพราะข้างกายไม่มีใคร


แม้วาเลนไทน์จะมีอดีตที่แสนเจ็บปวดฝังอยู่ แต่สำหรับฉัน วาเลนไทน์ก็ยังเป็นวันแห่งความรัก
ที่แม้มันจะหลุดลอยไปแล้วก็ตาม แต่ฉันเชื่อว่ารักแท้จะต้องคืนกลับมาในสักวัน




Create Date : 06 กุมภาพันธ์ 2550
Last Update : 6 กุมภาพันธ์ 2550 12:24:06 น. 1 comments
Counter : 129 Pageviews.

 
เศร้าจังนะเหมือนเราอีกแล้วซิขอบคุณครับที่มีคนเศร้าเหมือนเรา


โดย: หมออแคน IP: 124.120.161.85 วันที่: 6 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:13:24:42 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

@ลูกท้อแช่อิ่ม@
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เรียกยู้ได้นะคะ

แล้วก็ลงท้ายที่ MBA
Friends' blogs
[Add @ลูกท้อแช่อิ่ม@'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.