Group Blog
 
All blogs
 

ผู้หลงทางในทิวทัศน์แห่งความเจ็บปวด



7. 
ภาพลวงตานั้นกลาดเกลื่อนไปด้วยความลุ่มหลง นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ข้าฯต้องสวมแว่นกันแดดของนักปรัชญา มันคือความเขลาอันตื้นเขินที่ปกป้องตัวเองจากชะตากรรมของข้าฯ ไร้ความรู้สึกต่อความงาม ปราศจากอารมณ์กระหายความเชื่อต่อสิ่งเร้า หมางเมินกิเลสบริสุทธิ์ของเหตุผลและความถูกผิด ข้าฯจะหยุดเขียนบทกวีและอ่านร้อยแก้วขนาดสั้นต่อหูของพวกเขา มุขปาฐะที่บอกว่า สายลมแสงแดดพูดไม่ได้นั้นหมดยุคสมัยไปนานแล้ว!

ทุกชีวิตต่างปรารถนาการเดินทางเพื่อหล่อเลี้ยงความหมายของตัวเอง ความตายรออยู่ในลมหายใจสุดท้าย บาปกรรมมิใช่เรื่องชวนหัว และโชควาสนาก็มิได้เป็นตลกร้ายของความบังเอิญ หากสวรรค์อยู่ในอก นรกจะอยู่ที่ใดเล่า นอกจากความคิดถือมั่นในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้เป็นเจ้าของ 

ฮ่าๆๆ ท่านเปล่งเสียงหัวร่อเหตุใดน้ำตาจึงหลั่งไหล

จะมีความจริงใดเท่ากับการ เกิด แก่ เจ็บ ตาย พุทธองค์ตรัสรู้เรื่องนี้ด้วยสติปัญญาอันสูงส่ง บำเพ็ญทุกรกริยา อดข้าว อดน้ำ เหลือเพียงกระดูกผอมกะหร่อง สาวกกลับสร้างจานบิน ปัดระเบิดนิวเคลียร์ ขายสวรรค์แก่ผู้ยากไร้ ปล่อยผู้ร่ำรวยอยู่ในปลักตมแห่งความงมงาย นำสังคมไปสู่ความวายป่วงแห่งศรัทธาที่ถกเถียงกันอย่างไร้มรรคผล

เมื่อข้าฯเผยความลับที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดชั้นในผืนนั้น พวกเขาก็โยนบาปทั้งหมดที่อยู่ในความลามกจกเปรตของตัวเองทับถมข้าฯ อลัชชีผู้มักมากในกาม นักบวชผู้ชอบเสพเมถุน สาวกผู้ครองจีวรรูปอีโรติกสีกา และผู้แต่งกายเลียนแบบสงฆ์ต่างดื่มกินเครื่องบรรณาการเลิศรสจากสัมภเวสีผู้เซ่นบาปตัวเองในนามนักบุญ

ผู้ไร้พรสวรรค์ดั่งข้าฯ เป็นได้เพียงนักประดิษฐ์ถ้อยคำที่ลอกเลียนแบบจากกวีผู้สูงส่งไปด้วยอารมณ์ศิลปินเท่านั้น มีผู้คนมากมายเขียนเรื่องราวในแบบของตัวเอง ข้าฯได้แต่เดินตามชีวิตต้อยๆเพื่อปกป้องความทรงจำบางอย่างที่กาลเวลาขโมยไปพร้อมกับอายุขัย

ข้าฯอยากกล่าวถึงหญิงสาวที่ข้าฯรักที่สุด แต่ถ้อยคำเหล่านั้นยาวเกินไป ข้าฯจึงอุทิศความเป็นที่สุดทั้งหมดให้กับนางด้วยชีวิตที่เหลืออยู่ นางเท่านั้นที่รู้และสัมผัสได้ พวกท่านนะหรือ? ก็มองชีวิตตามสิ่งที่ท่านเห็นไปสิ!

ข้าฯไม่เคยศรัทธาในรัก แต่ข้าฯศรัทธาในเจ้า (หญิงสาวที่รักของข้าฯ) ความศรัทธานำทางข้าฯ แต่เจ้ากลับเป็นมากกว่าการนำทางนั้น 

เพื่อข้าฯจะได้รักเจ้าอย่างที่เจ้าคู่ควรได้รับ ปล่อยข้าฯดูแลหัวใจแทนเรือนร่างเจ้า ปล่อยหัวใจข้าฯเข้าไปอยู่ในหัวใจเจ้า การกอดกระหวัดอันแสนวิเศษของเถาไม้เลื้อยแห่งวิญญาณของเราจะทำให้ความบ้าคลั่งของเราหวานชื่น

เพียงความเชื่อใจหนึ่งเดียวของเจ้า อาจทำให้เจ้าพบความสุขอย่างที่ข้าฯไม่เคยคาดฝัน

แม้มิได้สถิตในความทรงจำของเจ้ายามสิ้นวิญญาณแล้ว ก็ขอฯให้เราอยู่ด้วยกันยามมีชีวิต และข้าฯจะไม่ทรมานกับความโศกเศร้าทั้งหลายอีก ไม่ว่าความเจ็บปวดเหล่านั้นจะลึกซึ้งยิ่งกว่าความเจ็บปวดใดที่เคยเผชิญก็ตาม

ขณะนี้เรามีชีวิต เราอยู่ร่วมกับต้นไม้ สายน้ำ แสงแดดอยู่ร่วมกับเรา ละครน้ำเน่าก็อยู่ เราอยู่ในโลกซึ่งไม่เคยเป็นตัวของตัวเอง เพราะบางครั้งเราจน เราหิว! ครั้นพอเราร่ำรวย เราอิ่ม เราก็เอาแต่ใจเหมือนเด็กที่ไม่เคยถูกสั่งสอน!

วันหนึ่งเราจะตาย คำกล่าวนี้ไม่จำเป็นต้องออกจากปากพุทธองค์ สามล้อข้างถนนวิภาวดีก็สามารถสบถต่อผู้โดยสารที่น่ารังเกียจของเขาได้ เสื้อผ้าท่านจะถูกทิ้ง สมุดบันทึกของท่านจะถูกเผา ข้าวของท่านจะถูกบริจาค บางสิ่งจะถูกเก็บไว้โดยคนที่สืบทอดมรดกจากท่าน ของทุกชิ้นของท่านจะถูกครอบครองโดยผู้อื่น เพราะท่านไม่มีชีวิตเพื่อชื่นชมสมบัติบ้าเหล่านั้นอีกแล้ว

เราต่างมีความคิดเห็นต่อความเจ็บปวดตามประสบการณ์ของตัวเอง ท่านไม่มีวันเข้าใจผู้อื่น และเชื่อเถิดว่า มีไม่กี่คนบนโลกนี้เท่านั้นที่เข้าใจท่าน เข้าใจความเจ็บปวดของท่าน เข้าใจทิวทัศน์ที่ท่านกำลังลุ่มหลง เข้าใจความสุขทุกข์ของท่านอย่างที่ท่านไม่สามารถเข้าใจ

ข้าฯควรมีสวรรค์ไว้วาดวิมานกับหญิงที่ข้าฯรัก สวรรค์ที่สัมผัสได้โดยไม่ต้องตายเป็นผี สวรรค์ที่ล่มสลายไปกับความหึงหวงและเข้าใจผิดโดยไม่อาจอธิบาย นั่นแหละ แห่งเดียวกับที่ได้มองเห็นนรกด้วยดวงตาที่มองโลกสวย

ข้าฯกำลังมีชีวิตอยู่เพื่อรอวันจบ นี่คือทางเดินที่ข้าฯก้าวไปสู่หลุมรักและหลุมฝัง โชคชะตา หญิงสาว พรหมลิขิต เจ้าต้องการสิ่งใดจากข้าฯก็เอาไปเสีย ยกเว้นชีวิต! ข้าฯเหน็ดเหนื่อย แต่ก็ไม่อยากหยุดดิ้นรน ข้าฯจะต่อสู้กับความรู้สึกจนกว่าความโศกเศร้าจะหาไม่

ความตายอย่างนั้นหรือ ไม่นานก็ได้พบกันแล้ว ถึงตอนนั้นข้าฯจะรู้สึกอะไร ความดีชั่วที่ได้กระทำไว้เมื่อครั้งยังมีชีวิต ความถูกผิดที่เคยเอื้อนเอ่ย ความสุขทุกข์ที่คอยปกป้อง ความบ้าคลั่งที่ยึดติดว่า รักเท่านั้นจะชนะทุกสิ่งที่เกิดจากความรู้สึก ช่างพิลึกพิลั่นสิ้นดี!

การพบพานและพลัดพรากเป็นเรื่องยินดีและน่าเจ็บปวด แต่ใครเล่าสามารถหลีกเลี่ยง? ภูมิปัญญาอันเฉลียวฉลาดของท่าน ความมั่งคั่งร่ำรวยของท่าน หรือความสุขที่ท่านคิดว่าสมควรได้รับในหนึ่งชีวิตนี้ อื่นใดเล่าที่ท่านคิดว่าท่านสามารถหลีกเลี่ยงการพบพานและพลัดพรากของชะตากรรมได้

หัวร่อสิในเมื่อมันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้น้ำตาท่านไหลได้ในยามนี้




จากหนังสือชื่อ
"ผู้หลงทางในทิวทัศน์แห่งความเจ็บปวด"
โดย สหรัฐ พัฒนกิจวรกุล




 

Create Date : 05 กรกฎาคม 2559    
Last Update : 1 สิงหาคม 2559 9:29:41 น.
Counter : 306 Pageviews.  

วันเวลา


เก็บถ้อยคำจากดอกไม้ที่ละกลีบ
ตื่นรู้จากบทกวีที่เข้าใจไม่ได้
เหมือนดูหนังที่ไม่รู้จักผู้กำกับ
กลีบแห้งๆนั้นเปราะบางเหมือนอารมณ์
ความหมายของถ้อยคำเปลี่ยน
เหมือนการเกิดใหม่ในร่างเดิม
เรื่องราวยังคงวนเวียนอยู่ในกรอบคิด
เติบโตตามเหตุปัจจัยและการหล่อเลี้ยง
บางประโยคดูอ้วนขึ้น
บางบรรทัดดูผอมลง
ตอนแรกเราไม่รู้อะไรทั้งนั้น
แต่แล้วพวกเขาก็บอกเรา
ความเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่งและผู้คน
กาลเวลาบีบบังคับให้ถึงจุดหมาย
เพื่อเลือกว่าจะจมจ่อมอยู่ที่นั่นหรือเดินทางต่อไป
เราจำความหลังทั้งหมดไม่ได้
เราแค่พยายามลืมอดีตที่เต็มไปด้วยบาดแผล
บาดแผลที่วิ่งตามเราจากวิญญาณถ้อยคำที่สิงอยู่ในกลีบดอกไม้




 

Create Date : 02 มกราคม 2559    
Last Update : 2 มกราคม 2559 13:17:44 น.
Counter : 252 Pageviews.  

กว่าจะรู้


ความเศร้านั้นคิดถึงแต่อดีต
น้ำตาเธอคือสิ่งที่ฉันเขียนไม่ได้
รสจูบซาบซ่านเป็นเพียงการหลงผิด
เธอไม่รักช่างเจ็บปวด
แต่เธอไม่เคยรักกลับเจ็บปวดยิ่งกว่า
สายลมกรีดความหนาวเป็นแผล
สายฝนก็วิ่งไล่ราวกับคมมีด
พรมลิขิตผิดเวลาทำให้ฉันงมงาย
เธอผู้ปวดร้าวจากคนอื่น
บนไหล่ที่ต้องแบกรับของฉัน
กว่าจะรู้ว่าไม่รัก
ก็รักไปเสียแล้ว




 

Create Date : 24 ธันวาคม 2558    
Last Update : 24 ธันวาคม 2558 12:57:14 น.
Counter : 223 Pageviews.  

ชีวิต


มีดอกไม้มากมายที่ไม่รู้จัก
มีหญิงสาวมากมายที่ไม่เคยพบ
มีเพลงที่ไม่เคยฟัง
มีหนังที่ไม่เคยดู
มีหนังสือที่ไม่เคยอ่าน
มีความรักที่ไม่เคยเจอ
มีหลากหลายภาพที่ไม่เคยเห็น
ไม่เคยสูดกลิ่น 
ไม่เคยสัมผัส
ไม่เคยลิ้มรส
มีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยรู้สึก
จากบางคนที่ไม่คิดว่ามีตัวตนอยู่
มีประสบการณ์มากมายที่ยังไม่เคยเรียนรู้
เราช่างกระจ้อยร่อยไปด้วยความลุ่มหลง
จะมองชีวิตอย่างไรให้ลึกซึ้งถึงแก่นแท้
มีความรู้มากมายที่สติปัญญาเข้าไม่ถึง
ชีวิตคือคำถามที่ไม่มีคำตอบ
ท้ายที่สุดแห่งความตรากตรำที่ฝ่าฟัน
ค่ำคืนแห่งความหวาดกลัวที่หลอกหลอนในความมืด
จะส่งวิญญาณทุกดวงไปยังแม่น้ำสีส้ม
เราจะหายไปจากโลกนี้ 
ทีละคน ทีละคน
แต่สายฝนจะยังคงตกอยู่อย่างนั้น




 

Create Date : 21 พฤศจิกายน 2558    
Last Update : 21 พฤศจิกายน 2558 11:50:51 น.
Counter : 228 Pageviews.  

ไม่เท่าเทียม


คุณบอกว่าคนเรามีเสรีภาพเท่ากัน
ผมไม่เห็นด้วย
คนอยู่ในคุกกับอยู่นอกคุกต่างกันตรงไหน
หากความผิดที่ไม่ได้รับการพิสูจน์ยังลอยนวล
หากความผิดที่ถูกยัดเยียดได้ตัดสินไปแล้ว
กฎหมายควบคุมมนุษย์
หรือมนุษย์ควบคุมกฎหมาย
นักการเมืองตัวดี
ตั้งแต่ระดับตำบลถึงระดับประเทศ
ผมเชื่อในความเท่าเทียมกัน
แต่ผมยอมรับไม่ได้!
บางคนไม่ควรมีเสรีภาพ
คุณก็รู้!
คุณตัดสินคนจากการกระทำ
แต่ผมตัดสินจากผู้บงการที่อยู่เบื้องหลัง
เสรีภาพที่ถูกลิดรอนของพวกเรามีคุณเป็นคนเริ่ม
บาปที่ไม่อาจล้างจึงอาบรดร่างเราเปื้อนมลทิน
ผมเชื่อบางสิ่ง ในบางเวลา
แต่บางครั้ง ผมก็ไม่เชื่อ ในสิ่งที่ผมเชื่อ
เราคือเหตุผลของความย้อนแย้ง
ที่ยินยอมให้ผู้ทำบาปล่วงรู้ความลับ!
จุดยืนของผมยังคงเหมือนเดิม
ที่เปลี่ยนไปคือความเหมาะสม
คุณคือนักท่องกาลเวลา
ทำไมจะไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมพูด!






 

Create Date : 25 กันยายน 2558    
Last Update : 25 กันยายน 2558 20:11:49 น.
Counter : 231 Pageviews.  

1  2  3  4  5  6  7  

jazz..a.a.minor
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




Friends' blogs
[Add jazz..a.a.minor's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.