Welcome to My World :) You're Welcome.
คิืดจะคึก คิดเขียนเรื่องสั้น บทที่ (-2)

ตอนเย็นๆ ปลายเดือนกันยายน ณ ร้านกาแฟแห่งเดิมแห่งหนึ่ง ใจกลางเมืองกรุงเทพ
แก้วสองแก้วบนโต๊ะเล็กๆ ทำหน้าที่กั้นระหว่างโซฟานุ่มๆสองตัวมีหญิงและชายต่างจับจองที่นั่งกันคนละตัว บทสนทนาเรียบๆง่ายๆ แต่ดูท่าทางของทั้งคู่แล้ว เรื่องราวคงไม่เรียบง่ายเช่นบทสนทนา

“วันนี้ไม่ดื่มชาแล้วเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยปากถาม

“ครับผม” ฝ่ายชายตอบอย่างง่ายๆ

“วันนี้ดูคุณเครียดๆนะ เป็นอะไรหรือเปล่า อยากทานอะไรหรือเปล่าคะ” ฝ่ายหญิงถามด้วยความเป็นห่วง

“ผมมีเรื่องให้คิดเยอะน่ะครับ ขอโทษที”

“นี่ตั้งแต่เดือนที่แล้ว ยังไม่หายเครียดอีกเหรอคะ ระวังนะคะ ร่างกายจะโทรมเอา ความเครียดเนี่ยเป็นบ่อเกิดของสารพัดโรคเลยนะคะ ถ้าคุณไม่รู้ ฉันจะบอกให้” ฝ่ายหญิงบ่นด้วยความเป็นห่วง “เรื่องอะไรให้ฉันรู้บ้างได้ไหมคะ? ฉันอยากรับรู้เรื่องราวของคุณด้วย” เธอเอื้อมมือมาจับปลายนิ้วที่เย็นชืดของชายตรงหน้า

“มันเป็นเรื่องของผมน่ะครับ คุณไม่ต้องสนใจหรอก ผมต้องคิดอะไรเยอะ...ผมคิดมานานแล้วด้วย ผมคงต้องใช้เวลากับตัวเองสักพัก”

“...”

“...”

“คุณหมายถึงอะไรหรือเปล่าคะ? เป็นเรื่องของเรา ใช่มั้ย” ฝ่ายหญิงถาม เธอรู้สึกว่าหน้าเธอกำลังสูญเสียเลือด

ฝ่ายชายปากแห้งเผือดอีกครั้ง มือที่เย็นชืดแต่ชุ่มชื้นไปด้วยเหงื่อ ไม่ต่างอะไรกับฝ่ายหญิง ใบหน้าที่ตกแต่งมาอย่างสดใส เริ่มเปลียนสี ความเครียดเข้าครอบงำระหว่างคนทั้งคู่

“ผมว่า ผมคงจะคุยกับคุณน้อยลง และคงไปหาคุณน้อยลงนะครับ ผมกำลังสับสน ต้องการเวลาสำหรับคิดอะไร”

‘เวลา?’ หญิงสาวนั่งครุ่นคิดชวมดคิ้วอยู่ในใจ ‘แน่ใจเหรอคะ ว่าคุณต้องการเวลา ไม่ใช่ว่าคุณต้องกลับไปหาใคร’ เธอคิดนิ่งเงียบ เก็บไว้ในใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอรู้ว่าอะไรเป็นอะไร เธอพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวออก

ริมฝีปากหญิงสาวเม้มแน่น... ทางออกสุดท้ายของนี่เป็นยังไง เธอรู้ดี ถึงแม้มันจะไม่ได้เป็นดั่งที่เธอหวังก็เถอะ แต่สิ่งเดี่ยวที่เธอต้องการคือ คำตอบที่ชัดเจนมากกว่านี้

“คุณ จะกลับไปหาเขาใช่มั้ย?” หญิงสาวเอ่ยย้ำ หวังจะได้คำตอบในเชิงตอบรับ เพื่อเธอจะได้ยอมรับความจริงอย่างทันที

“เปล่า ผมบอกแล้วไง ว่าผมอยากอยู่คนเดียว ผมรู้สึกทำผิดต่อคุณทั้งคู่ ผมทำให้คุณทั้งคู่ต้องเสียใจ ผมไม่อยากทำให้ใครเสียใจไปมากกว่านี้ ผมคิดว่าผมควรอยู่คนเดียวไปสักพัก”

‘ความเสียใจมันมีมากกว่านี้อีกหรือ’ หญิงสาวถามคำถามนี้ในใจ ‘จะมาก จะน้อย มันก็เสียใจเหมือนกัน เพียงแต่ฉันไม่ได้อยากร้องไห้ให้เธอเห็นนี่ ฉันไม่ได้เจ้าน้ำตา บีบน้ำตาเหมือนเขาคนนั้นซักหน่อย การที่ฉันไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่เสียใจ หรือฉันเสียใจน้อยกว่าคนที่ร้องไห้หรอกนะ’

เปล่าเลย สิ่งที่ชายหนุ่มคนนี้ทำ ก็ไม่ต่างอะไรจากคนขี้ขลาดที่ไม่กล้ายอมรับความรู้สึกของตัว เอง และความรู้สึกจากคนอื่น เขาอ่อนโยนเกินไป... แต่บางครั้ง ความอ่อนโยน กับ ความอ่อนแอ มันก็ต่างกันไม่เท่าไหร่ เธอไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ชายหนุ่มตรงหน้าเธอจัดอยู่ในประเภทไหนกันแน่... อาจจะต้องใช้เวลาคิดสักเล็กน้อย

....
....
....

เขาเดินออกไปแล้ว ทิ้งเธอไว้เงียบๆคนเดียว เธอกำลังต้องการอยู่คนเดียวพอดี
มันก็แค่การกลับมานั่งกินกาแฟแก้วเดิม ในร้านเดิม เงียบๆคนเดียวเหมือนทุกที ไม่เห็นจะมีอะไรแปลกไปเลย...

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอหวังว่าจะเป็นเขา แต่ไม่ใช่.... เธอรับสาย...

“ฮัลโหล ว่าไงแก... อ๋อ... นั่นแหละ เหมือนเดิม เหมือนทุกครั้ง ไปแล้ว..” เธอคุยโทรศัพท์ไปพลาง ยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบไปพลาง ฟองนมนุ่มๆเลอะปาก... เธอเม้มริมฝีปาก...

“เฮ้อออ... ขมชะมัด.... ฉันว่ากาแฟเนี่ย ให้เติมน้ำตาล เติมนมขนาดไหน มันก็ยังขมอยู่ดี แกว่าไหม?

สงสัย มันคงถึงเวลาที่ฉันจะต้องเลิกกินกาแฟซักที....”


Create Date : 08 กุมภาพันธ์ 2553
Last Update : 8 กุมภาพันธ์ 2553 10:32:48 น. 0 comments
Counter : 185 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

My Lullaby
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Welcome to My Blog ^^
Nice To meet You all na ka :):)

This is my URL: http://lady-lullaby.bloggang.com
This is my Christian Blog :http://loukyie.blogspot.com/
Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add My Lullaby's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.