~Lady in Lotus~เม้นก็ได้ ด่าก็ดี มีคุณค่ากับนางผู้นี้ทุกประการค่ะ
Group Blog
 
All Blogs
 

เรื่อง แม่หญิง

......ศักราช ๙๖๙ มะเมียศก กรุงศรีอยุธยา ในแผ่นดินสมเด็จพระเอกาทศรถเจ้า บ้านเมืองสงบสุขร่มเย็นเป็นล้นพ้นบนผืนธรณีอันเป็นเอกราช มิใช่อยู่ในเงื้อมหัตถ์ของจ้าวอยู่หัวแผ่นดินอื่น
ศาลาท่าน้ำที่มีทางเดินต่อลงมาจากบันไดทางขึ้นเรือนไทยหลังงาม ปรากฏร่างแม่หญิงนางหนึ่ง นั่งอยู่ในศาลาน้อยนั้น ชะแม่คาดหน้าอกด้วยแพรเพลาะสีตองอ่อน และนุ่งผ้าจีบหน้านางสีเขียวเข้ม เครื่องทองอันวิจิตรที่ประดับอยู่บนเรือนกายนั้นบ่งบอกว่าแม่หญิงลำดวนผู้นี้ มิใช่นางไพร่อย่างสามัญ แต่เป็นถึง บุตรีของพระมหาเทพมนตรี ขุนทหารผู้รับใช้ใกล้ชิดเบื้องพระบาท พ่อเจ้าอยู่หัว แต่หากพิศนวลหน้าอันงามนั้น กลับขุ่นหมอง
“เหตุใดข้าต้องถวายตัวด้วยเล่า” แม่หญิงลำดวนรำพึงออกมา โดยที่ไม่รู้สึกตัวว่ามีแม่หญิงแก่วัยกว่าเดินเข้ามาใกล้และได้ยินในสิ่งที่แม่หญิงเอ่ยเมื่อครู่
“เพราะเจ้าเป็นข้าบาทของพ่อเจ้าอยู่หัว” แม่หญิงลำดวนผินหน้ามาหาเสียงนั้นทันใด

“นายแม่” แม่หญิงร้องขึ้นเมื่อปะกับเจ้าของเสียงแล้ว
“เจ้ายังไม่แจ้งแก่ใจอีกรึ ว่าเหตุใดต้องถวายตัว” แม่นายลำเจียก นั่งลงเคียงข้างลูกสาว แพรคาดหน้าอกสีแดงและผ้าจีบหน้านางสีหมากสุก ประกอบกับเครื่องทองบนตัวนั้นทำให้แม่นายงามไม่แพ้บุตรสาว
“ลูกไม่ใคร่จักไปถวายตัว ลูกอยากอยู่สนองคุณคุณพ่อกับนายแม่เจ้าค่ะ” แม่นายยิ้มน้อยแล้วเอื้อมมือเรียวงามไปลูบมุ่นมวยผมของบุตรีอย่างเอ็นดู ก่อนพูด
“แม่ลำดวน ลูกน่ะเป็นบุตรีของพระมหาเทพมนตรี ข้าบาทในองค์พ่อเจ้าอยู่หัว ลืมแล้วรึ”
“ข้อนั้นลูกก็มิได้ลืมดอกเจ้าค่ะ แต่ในเมื่อคุณพ่อเป็นข้าในพระองค์แล้วไยลูกต้องเข้าถวายตัวอีกเล่าเจ้าคะนายแม่” คิ้วโก่งอันงามของแม่หญิงลำดวนย่นเข้าหากัน
“เจ้าควรดีใจที่มีโอกาสได้ถวายตัว พ่ออยู่หัวพระองค์นี้ทรงพระปรีชานัก ขับไล่พม่าข้าศึกเคียงคู่พ่ออยู่หัวพระองค์ก่อน ครั้นว่างเว้นจากศึกก็ทรงทำนุบำรุงบ้านเมืองแลพระศาสนาให้รุ่งเรืองสืบมา”
“ลูกก็หาลืมไม่ แต่ลูกมิได้มีใจต่อพระองค์”
“เมื่อแรกแม่ก็หาได้มีใจต่อพ่อเจ้าไม่ อยู่ด้วยกันก็จักรักกันไปเอง เชื่อแม่เถิด”
“แต่พระสนมในพระบรมมหาราชวังนั้นมิได้มีเพียงลูกนะเจ้าคะ”
“มิยากดอก เพียงแต่เจ้าอย่าไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ใดให้มากเกินนัก รู้จักอ่อนน้อม อ่อนโยน ทำใจตนให้เป็นสุข มันคงมีความสุขได้” แม่นายดึงบุตรีมาสวมกอดอย่างรักใคร่
“แต่ลูกยังมิอยากจากทุกผู้คนที่นี่ไปเลยเจ้าค่ะ”
“เจ้าก็ขอพระราชานุญาตออกมาเยี่ยมแม่กับคุณพ่อก็ได้” สตรีงามสองนางยะยิ้ม
“จำไว้นะลูก ว่าข้าแผ่นดินเช่นเจ้า มีโอกาสได้ทดแทนพระมหากรุณาพ่อเจ้าอยู่หัวนั้นประเสริฐนัก เจ้าจงทำแต่สิ่งดีถวายพระองค์ อย่าให้ทรงขุ่นหมองพระทัยนะลูก” แม่ลำดวนคลายกอดจากมารดา
“เจ้าค่ะ ลูกแจ้งใจแล้ว”
“กลับขึ้นเรือนเถิดลูก” แม่นายลำเจียกเอ่ยขึ้น
“ลูกขออยู่นี่อีกบัดเดี๋ยวเถิดนะเจ้าคะนายแม่”
“ตามใจเจ้าเถิด"จากนั้นแม่นาย ก็ขึ้นเรือนไป

ครั้นแม่นายไปจนลับตาแล้ว นางทาสผู้หนึ่งคลานเข่าเข้ามาหาแม่หญิงลำดวน
“แม่หญิงเจ้าคะ” นางทาสนี้คือผู้รับใช้ใกล้ชิดชะแม่มาแต่ครั้งยังเยาว์ มีรึจักมิแจ้งใจว่าแม่หญิงผู้เป็นนาย คิดอันใดอยู่
“แช่ม ข้าจักทำเยี่ยงใดดี นายแม้จักให้ข้าถวายตัว ข้ามิอยากไปเลยแช่ม” เสียงของแม่หญิงนั้นสั่นเครือ นางแช่มมิรู้จักปลอบนายได้อย่างไร ด้วยรู้เห็นทุกประการว่าแม่หญิงลำดวนมีชายที่อยู่ในดวงใจแล้ว คงมิอาจรักผู้ใดได้อีก มาตรว่าผู้นั้นจักเป็นถึงพ่ออยู่หัวของแผ่นดินอโยธยาก็ตาม
“โถ่ แม่หญิงของบ่าว”
“แช่ม ข้าอยากพบพี่กล้า” น้ำตาหยดน้อยระรินจากดวงตาคู่งามของแม่หญิง
“จะดีรึเจ้าคะ คราก่อนก็เกือบถูกคุณพระท่านจับได้นะเจ้าคะ”
“ช่วยข้าอีกสักคราเถิดแช่ม เห็นใจข้าเถิด แช่ม” แม่หญิงร่ำไห้เบาๆ
“ก็ได้เจ้าค่ะ เพื่อแม่หญิงของบ่าว อย่าร้องนะจ้าคะ เดี๋ยวผู้ใดมาปะเข้าจักสงสัย”
ครั้นรุ่ง นางแช่มบอกแก่แม่หญิงลำดวนว่านัดแนะพ่อกล้าไว้ยามบ่าย แลเที่ยงต้องทำอุบายเพื่อออกไปพบพ่อกล้า
“นายแม่เจ้าคะ บ่ายนี้ลูกขอไปตลาดปสานกับนางแช่มนะเจ้าคะ”
“อีแช่มผู้เดียวพอรึ ไยมิเอาบ่าวไพร่ไปด้วยอีกเล่าลูก”
“นางแช่มผู้เดียวก็พอแล้วเจ้าค่ะ ลูกจักรีบไปรีบกลับนะเจ้าคะนายแม่”
“อีกมินานเจ้าก็ต้องเข้าวังแล้ว อาจมิได้เที่ยวเล่นเช่นนี้อีก ไปเถิดลูก”
ครั้นเพลาบ่ายแม่หญิงลงเรือไปกับนางแช่มแต่หาได้ไปตลาดปสานไม่ นางแช่มพาแม่หญิงมาพบกับชายหนุ่มผู้หนึ่งที่ ใต้ต้นไทรใหญ่ เพื่อพบกับชายชาตินักรบผู้หนึ่งที่นั่น
“พี่กล้า มารอข้านานแล้วรึ” แม่หญิงลำดวนเอ่ยขึ้นพลางยะยิ้ม
“ไม่ดอกแม่ลำดวน” ชายผู้นั้นเอ่ยพลางแย้มยิ้มตอบชะแม่
“พี่รู้แล้วรึว่าข้าต้องเข้าถวายตัว” ดวงหน้าอันแช่มชื่นพลันเปลี่ยนเป็นโศกทันใด
“พี่แช่มบอกข้าแล้ว” หน้าคมเข้มนั้นสลดมิต่างกัน
“แล้วข้าจักไปทัพได้เยี่ยงใด”
“ไปทัพ!! พี่จักไปทัพใดอีกเล่า” แม่หญิงฉงนขึ้นมาทันใด
“มีข่าวมาว่าหัวเมืองฝ่ายเหนือมิสู้สงบนัก พ่อเจ้าอยู่หัวทรงเกรงจักมีการแข็งเมืองจึงมีรับสั่งให้ออกพระสุนทรราชานำทัพไป แลข้าก็จักต้องไปในทัพนี้ด้วย”
“เมื่อใด”
“วันพรุ่ง” คำตอบทำให้แม่หญิงลำดวนร่ำไห้ด้วยมิได้คาดเดามาก่อน
“ข้ามิอาจขัดได้ด้วยมันคือหน้าที่ของชายชาตินักรบ” พ่อกล้าเอื้อมไปจับมือแม่หญิงลำดวนมาเกาะกุมไว้
“เมื่อใดพี่จึงจักได้คืนมาเล่า”
“หารู้ไม่ ข้าอาจมิได้กลับมาอีก”
“พี่มิรักข้าแล้วรึ” แม่หญิงดึงมือเรียวงามนั้นคืนมา
“ข้ารักเจ้าสุดหัวใจ แลข้าก็รักแผ่นดินนี้ยิ่งชีวิต การไปทัพครานี้เป็นสิ่งที่ข้ามิอาจเลี่ยง ด้วยเป็นการณ์ของแผ่นดินแลพ่อเจ้าอยู่หัว” พ่อกล้าตอบด้วยดวงหน้าที่ครุ่นคิดนัก
“นายแม่บอกว่า การเข้าถวายตัวจักเป็นสิ่งเดียวที่ข้าจักแทนพระมหากรุณาธิคุณของพ่อเจ้าอยู่หัวแลคุณแผ่นดินนี้ได้อย่างสมเกียรติของข้า แม้นว่าข้ามิรักพระองค์ก็ตาม”
“ข้าเห็นจริงตามคำแม่ของเจ้า แม่หญิงของไอ้กล้า จงภูมิใจเถิดว่าแม่ได้มีส่วนให้แผ่นดินอโยธยาสงบร่มเย็น” พ่อกล้าฝืนยิ้มให้แม่หญิง
“แล้วพี่เล่า”
“มิเป็นอันใดดอก แม้นข้าต้องเจ็บปวดหัวใจเพียงใด มินานคงหาย แต่ข้าจักเก็บรักที่เจ้าให้ข้านี้ไว้มิให้ผู้ใดล่วงรู้ตราบจนวันตายของข้า เจ้าก็ต้องทำเยี่ยงกันนะ เก็บรักของข้าไว้ในใจเจ้าอย่าให้ผู้ใดล่วงรู้ได้” พลันชะแม่ก็มาอยู่ในอ้อมอกอันแข็งแรงของทหารกล้าผู้นี้ พ่อกล้ากอดแม่หญิงไว้เนิ่นนาน ประหนึ่งจะให้ภาพนี้ประทับตรึงอยู่ในดวงจิตตราบชั่วลมหายใจ
“ข้ารักพี่ แลจักทำตามที่พี่บอก” แม่หญิงเอ่ยพลางน้ำตาไหล
“กลับเรือนเถิด แม่เจ้าจักสงสัยได้ วันพรุ่งข้าจักต้องไปทัพแล้ว อย่าได้ร้องไห้คิดถึงข้า จงยิ้มแลเตรียมตัวเข้าวังถวายตัว” พ่อกล้าบรรจงเช็ดน้ำตาให้แม่หญิงอย่างนิ่มนวล
“แม้นชาตินี้ข้ามิอาจครองคู่กับพี่ ข้าก็ขอเป็นชาติหน้าที่ได้เคียงคู่อย่าได้พรากจากด้วยหน้าที่เช่นชาตินี้เลย” แม่หญิงเอ่ยแลยิ้มอย่างงามยิ่ง
“ลาก่อนพี่กล้า” แม่หญิงเอ่ยก่อนเดินไปหานางแช่มที่รออยู่โดยมิหันกลับมาอีก พ่อกล้ามองตามแม่หญิงจนกระทั่งลงเรือแลไปจนลับตา ....




 

Create Date : 27 พฤศจิกายน 2554    
Last Update : 27 พฤศจิกายน 2554 21:00:08 น.
Counter : 310 Pageviews.  


นางในดอกบัว
Location :
ขอนแก่น Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เป็นเพียงคนที่รักในอักษร
แม้บางอ่อนด้อยความรู้อยู่แค่ไหน
จินตนาการความฝันหล่อเลี้ยงใจ
เดินต่อไปอย่างเป็นสุขทุกคืนวัน
Friends' blogs
[Add นางในดอกบัว's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.