~Lady in Lotus~เม้นก็ได้ ด่าก็ดี มีคุณค่ากับนางผู้นี้ทุกประการค่ะ
Group Blog
 
All Blogs
 
chapter14

ชินเดอเรล่าโล่งอกเมื่อเห็นน้องมิน สโนว์ฮยอน รวมทั้งเจ้าพิทบูลกลับมาได้อย่างปลอดภัย

“ยงเป็นห่วงแทบแย่เลยรู้ป่าว”เจ้าบุญยงบอก

“ก็เกือบแย่เหมือนกัน แต่ขอบใจที่เป็นห่วงนะ”สโนว์ฮยอนตอบพร้อมยิ้มหวานให้บุญยง

“นี่ๆยงจับปลาได้ตั้งห้าตัวแน่ะ ” เจ้ากบบอกทุกคน

“จริงเหรอบุญยง มาๆ เรารีบมาทำอาหารเย็นกันเถอะ”น้องมินพูดด้วยน้ำเสียงสดใส

“เดี๋ยวฉันทำเองค่ะ พี่กับมินไปอาบน้ำก่อนเถอะ” ชินเดอเรล่าบอกเสียงหวาน

“เอางั้นเหรอ”สโนว์ฮยอนมองหน้าน้องมินแวบหนึ่ง “งั้นเดี๋ยวเรารีบไปรีบมา”

“ให้ยงไปเป็นเพื่อนไหมจ๊ะ” เจ้าตัวดีรีบเสนอตัวพร้อมส่งสายตาวิบวับ

“ไม่ต้องเลย รู้นะว่าคิดอะไรอยู่”น้องมินตัดบทเสียงเขียว

“ว๊า เกลียดจังคนรู้ทัน อิอิ”

“แกอยู่เป็นเพื่อนยัยชินอ่ะ ดีแล้ว บุญยง พวกเราไปไม่นานหรอก”สโนว์ฮยอนบอก เจ้าบุญยงพยักหน้ารับคำสั่ง ก่อนกระโดดไปคาบเศษกิ่งไม้ที่น้องมินไปหามาเพื่อจะก่อกองไฟ

ดวงตะวันลาลับไปแล้ว ท้องฟ้าที่เคยสดใสนั้นกลับมืดดำอีกครั้ง หลังจากอิ่มกับอาหารมื้อเย็นแสนเรียบง่ายแล้วชินเดอเรล่าก็เดินมานั่งที่โขดหินริมลำธารซึ่งไม่ไกลจากกองไฟนัก ที่ตรงนั้นนอกจากจะได้ยินเสียงน้ำไหลเบาๆเคล้ากับเสียงแมลงสารพัดชนิดที่แข่งกันร้องเพลงแล้ว ยังสามารถมองเห็นดวงดาวนับล้านที่ทอประกายพราวระยับอย่างงดงามอีกด้วย

ครู่หนึ่ง อีกสองสาวก็มานั่งขนาบข้าง

“คิดอะไรอยู่เหรอ” น้องมินถามขึ้น

“กำลังคิดทบทวนทุกอย่างทีี่เกิดขึ้นน่ะ มันเยอะจนฉันแทบตั้งตัวไม่ทัน” สาวหน้าหวานส่งยิ้มอ่อนโยนให้น้องมิน ที่ตอนนี้ไร้หมวกแดงพันธนาการผมสลวยชั่วคราว

“จริงด้วยสินะ ฉันเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้มานั่งมองดาวในป่าแบบนี้”น้องมินยิ้มให้ดวงดาวบนท้องฟ้า

“ฉันเองก็ยังมึนๆงงๆอยู่เลยนะ จำได้ว่าวันก่อนยังเม้าท์แตกกันอยู่ที่ร้านน้องมินอยู่เลย แล้วพอรู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่ตรงนี้ซะแล้ว”สโนว์ฮยอนพูดพร้อมหัวเราะเบาๆในลำคอ

“แล้วเราจะเอายังไงกันดีคะ เรื่องทางไปป่าต้องห้ามน่ะ” ชินเดอเรล่าหันมาทางสโนว์ฮยอน

“ความจริงแล้วจุดมุ่งหมายของเรามันก็อยู่ที่ดินแดนซาตานนี่นะ” น้องมินเปรย

“ขึ้นชื่อว่าทางไปดินแดนซาตานแล้ว อันตรายมันมีเยอะแน่ๆ พวกเธอจะสู้ไหม” คนเป็นพี่ถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าจริงจัง สองสาวที่เหลือมองหน้ากันเชิงขอความเห็นซึ่งกันและกันครู่หนึ่ง

“ถ้าพี่ตัดสินว่าจะไปทางลัดนั่น เราก็จะไปกับพี่ค่ะ”คำตอบของน้องมินทำให้สโนว์ฮยอนยิ้มกว้าง

“เราจะไปด้วยกัน จะสู้ด้วยกันนะคะ”คำพูดของชินเดอเรล่าทำให้คนเป็นพี่ใหญ่ของกลุ่มซาบซึ้งจนพูดไม่ออก

สามสาวกอดกันกลมอย่างซาบซึ้งในมิตรภาพอันบริสุทธิ์ที่มีให้กันท่ามกลางทะเลแสงดาวที่พราวระยับ

……………………….

“บุญยง พาเราไปเส้นทางลัดที่บอกเมื่อวานทีนะ” น้องมินบอกในเช้าตรู่วันต่อมา

“ได้เลยจ้า ไม่ต้องห่วง ยงมีเนวิเกเต้อ” ทั้งสามคนย่นคิ้วก่อนมองหน้ากันแวบหนึ่งอย่างไม่เข้าใจ

“น้องกระรอกตัวนั้้นไงจ๊ะ” สามสาวมองตามแขนสั้นๆของบุญยง และพบกระรอกขนปุยตัวหนึ่งอยู่บนต้นไม้

“นั่นล่ะเนวิเกเตอร์ของยง เขาจะพาเราไปจ้้า สาวๆตามมาเลยนะ”ดูเหมือนว่าวันนี้เจ้าบุญยงได้ทำหน้าที่หัวหน้าขบวนอย่างเต็มภาคภูมิ

ระหว่างทางนั้น บุญยงก็ใช้คลื่นเสียงภาษาสัตว์คุยกับกระรอกผู้นำทางโดยที่สามสาวไม่อาจเข้าใจได้

“มนุษย์พวกนี้เป็นใครมาจากไหนเหรอ เจ้าจึงได้พามาป่าต้องห้าม มันไม่ใช่ที่ๆคนธรรมดาจะเข้ามาเที่ยวเล่นได้นะ”กระรอกถาม เจ้าบุญยงจึงตอบเพียงบางส่วน

“พวกนางไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาหรอก และมีภารกิจสำคัญถึงต้องมาที่นี่”

“รู้แล้วเหยียบไว้ด้วยล่ะ”บุญยงทำกระซิบกระซาบ “พวกนางเป็นทายาทเทพศิลปิน จะมาชิงเอาเครื่องดนตรีเทพคืนจากซาตาน”

“ห๊า เป็นพวกนางหรอกเหรอ”

“เจ้าพูดเหมือนว่ารู้จักเทพศิลปินยังงั้นล่ะ”

“พญากระรอกปู่ข้าเคยเล่าเรื่องเทพศิลปินให้ฟัง ปู่เล่่าว่าราชาซาตานเห็นโลกมีแต่ความสุขสงบเกินไป ส่วนหนึ่งคงมาจากดนตรีของเทพศิลปินที่ขับกล่อมมวลมนุษย์ เลยสั่งให้นำกองทัพซาตานไปบุกเทวพิมาน ทำลายทุกอย่าง พร้อมทั้งชิงเอาเครื่องดนตรีเทพมา” บุญยงตั้งใจฟังกะรอกเล่าอย่างสนใจ “แต่ชิงเอามาก็ท่านั้นล่ะ เพราะไม่มีซาตานตนใดเล่นเครื่องดนตรีเหล่านั้นได้ จนตอนนี้มันก็ยังอยู่ที่ปราสาทของราชาซาตานนั่นล่ะ”

“แล้วปราสาทนั่นมันอยู่ตรงไหนล่ะ” บุญยงถาม แต่กระรอกผู้นำทางส่ายหัวแล้วบอก

“ข้าไม่รู้หรอกเพราะข้าไม่เคยเข้าไปถึงดินแดนซาตานสักที อย่างมากก็สุดเขตป่าต้องห้าม แถวๆหอคอยของยัยแม่มดผมขาว” ชื่อนี้อีกแล้ว

“ใครกัน ยัยแม่มดผมขาว”

“ก็ยัยแม่มดผมขาวที่รับใช้ราชาซาตานน่ะสิ นางจะเฝ้าเขตชายแดนป่าต้องห้ามไม่ให้ใครเข้าในดินแดนซาตานได้ง่ายๆ มนุษย์ที่หลงเข้ามาถ้าไม่ตายก็จะถูกนางสาปให้เป็นอสูรรับใช้ เป็นครึ่งคนครึ่งสัตว์แบบเจ้าเยอะแยะเลยล่ะ ทีแรกข้ายังนึกว่าเจ้าเป็นอสูรรับใช้ของนางด้วยซ้ำไป”กระรอกก็หัวเราะเบาๆ”แต่พอข้าได้คุยกับเจ้าก็รู้ว่าเจ้าไม่ใช่อสูรรับใช้ของนางแน่ๆ เพราะอสูรรับใช้มันไม่เคยพูดดีๆ และไม่มีความสดชื่นแจ่มใสแบบเจ้า”

“เป็นอย่างนี้นี่เอง เจ้าถึงได้ไม่แปลกใจหรือตกใจกลัวที่เจอตัวประหลาดอย่างข้า”บุญยงยิ้มน้อยๆ

“เห็นว่านางเข้าไปรับใช้ราชินีแคว้นโชอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะกลับมาอยู่ที่นี่”แต่ถ้อยคำนี้ของกระรอกทำเอาบุญยงสะดุด

………..ใช่แน่ๆ นางคือแม่มดผมขาวที่ทำให้เจ้าชายบุญยงต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้…………

เหมือนเจ้ากระรอกจะสนใจการไต่กิ่งไม้มากกว่าจึงไม่ได้สนใจบุญยง แล้วพูดต่อไปอีก

“ข้าดีใจนะที่ได้มีโอกาสช่วยเหลือทายาทเทพศิลปิน ข้าอยากได้ยินบทเพลงจากสวรรค์พวกนั้นบ้าง เจ้าต้องพาพวกนางไปให้ถึง แล้วชิงเอาเครื่องดนตรีเทพกลับมาให้ได้นะ”

“ข้าจะต้องทำให้ได้ ขอบใจมากๆนะจ๊ะกระรอกแสนดี”บุญยงรับคำมั่นเหมาะ ก่อนจะตั้งใจเดินทางต่อไป

…………………….

ทางที่กระรอกและบุญยงนำไปนั้นเริ่มแคบลง ยิ่งเข้าไปในป่าลึกเท่าไร ต้นไม้ต่างๆก็หนาทึบ รกรังขึ้นเรื่อยๆ เสียงแปลกๆของสัตว์ที่ดังเป็นระยะทำให้ความกลัวเริ่มจับหัวใจสาวๆทีละน้อย ความรู้สึกที่เหมือนมีดวงตานับร้อยๆคู้จับจ้องอยู่ ทำให้แต่ละคนกำอาวุธของตนแน่นขึ้น เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ที่ไม่รู้จะมาถึงเมื่อไร

“ทำไมมันทั้งรก ทั้งอึมครึมแบบนี้ล่ะบุญยง” น้องมินเอ่ยขึ้น แต่ได้คำตอบคือ

” เริ่มเข้าเขตป่าต้องห้ามแล้ว ระวังตัวกันหน่อยนะครับ” บุญยงร้องบอกเสียงเรียบ ทันใดนั้น

“แคว๊กกกกกก”

“ว๊ายยยย” น้องมินร้องพร้อมวาดไม้กลองปัดป้องตัวเองโดยอัตโนมัติ และโดนเข้าเต็มๆ

“โห น้องมินเล่นซะเจ้าค้างคาวมันชัก กระแด่วๆ เลยอ่ะ”บุญยงลงจากหลังเจ้าพิตบูลมาดูเจ้าสัตว์โชคร้าย

“ระวังตัวนะพวกเรา” สโนว์ฮยอนเอ่ยเตือน ทุกคนรับคำแล้วจึงเดินทางต่อไป



Create Date : 30 กันยายน 2553
Last Update : 30 กันยายน 2553 19:32:01 น. 0 comments
Counter : 98 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

นางในดอกบัว
Location :
ขอนแก่น Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เป็นเพียงคนที่รักในอักษร
แม้บางอ่อนด้อยความรู้อยู่แค่ไหน
จินตนาการความฝันหล่อเลี้ยงใจ
เดินต่อไปอย่างเป็นสุขทุกคืนวัน
Friends' blogs
[Add นางในดอกบัว's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.