More Than I can Say
Group Blog
 
All Blogs
 

ข้อห้ามจากเพื่อน

เพราะเครื่องแบบ ฉันเลยไป สนใจเขา
หัวใจเรา หวังไปไกล ขั้นได้เสีย
หากตกลง เช้าและเย็น ยอมเป็นเมีย
ไม่ให้เสีย วันเวลา สักนาที
มาวันหนึ่ง เขียนจดหมาย ไปถึงเขา
แล้วนี่มัน จะตอบเรา หรือเปล่านี่
ซองจดหมาย นี่จะใช้ สีไหนดี
ส่งวันนี้ เวลาว่าง ก็นั่งรอ
นั่งมองทาง เขาตอบมา เป็นอาทิตย์
ด่าในใจ หรือไม่คิด จะติดต่อ
อยากให้ตอบ จดหมายมา จนหน้างอ
กูไม่ขอ ไปเป็นเมีย จะเสียใจ
ด่าลมแล้ง เล่นตามทาง ไปอย่างนั้น
เลิกกับมัน ตามปากว่า ไม่น่าใช่
เขากวักมือ ว่าตามตรง ฉันคงไป
เขาแทงใส่ ให้ฉันหนี ไม่มีทาง
เห็นเครื่องแบบ เขาใส่มา เลยตาบอด
เลยไม่รอด เขาเสร็จฉัน ในวันว่าง
รักจนหลง หอมหรือเหม็น ไม่เห็นทาง
ทุกสิ่งอย่าง ใครว่ากล่าว ไม่เข้าใจ
เพื่อนเอ่ยคำ มาทัดทาน เมื่อวานก่อน
จะเดือดร้อน ไมมึงทำ ยังงี้ได้
หากตำรวจ มันรู้เข้า คงเอาตาย
ใครสั่งสอน ให้มึงไป อมของหลวง




 

Create Date : 22 กันยายน 2560    
Last Update : 22 กันยายน 2560 9:46:08 น.
Counter : 35 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 

คำพูดของพ่อ

พ่อของผมไม่สบายมาก หกล้มในขณะที่กำลังซ่อมจักรยานให้หลาน
พ่อไม่สามารถเดินและช่วยตัวเองได้ ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา
ตอนนั้นผมทำงานอยู่กรุงเทพ
ผมกลับบ้านพาพ่อไปหาหมอ ทั้งแผนปัจจุบันและแผนโบราณแต่ไม่หาย
และต่อมาพ่อก็ลิ้นแข็งแล้วพ่อก็ไม่พูดอีกเลย แต่พ่อยังเข้าใจที่ผมพูด รวมถึงสามารถตอบรับหรือปฏิเสธด้วยการพยักหน้าหรือส่ายหน้าได้
ที่บ้านอยู่ใกล้คลอง ตอนที่พ่อแข็งแรงเวลาไปอาบน้ำที่คลองข้างบ้านตอนเย็น พ่อจะลงข่ายทิ้งไว้
ตอนเช้าถึงแม้จะหนาวเราจะมีปลากินกันตลอด
ตัวเล็กทอด ตัวใหญ่แม่จะต้มกับน้ำปลาร้าแล้วเอามาตำน้ำพริก
น้ำพริกปลาร้าจึงเป็นอาหารคู่บ้านมาตั้งแต่เกิด
ตอนนี้พ่อป่วยเลยไม่ได้กินกันอีก
วันผมจะกลับกรุงเทพมาถึง
ผมซื้อส้มเขียวหวานมาที่บ้าน แกะกินแล้วรสชาดหวานอมเปรี้ยวอร่อยมาก
ก็เลยคั้นเป็นน้ำส้มให้พ่อ ก็คั้นรวดเดียวทั้งถุงเลย กะว่าถ้าพ่ออยากกินจะได้ไม่ต้องคั้นบ่อยๆ
ได้น้ำส้มสองแก้ว
แก้วแรกพ่อกินหมด เลยบอกพ่อว่ายังมีอีกนะพ่อจะกินอีกไม๊
พ่อพยักหน้า และแก้วที่สองก็หมดอีก
โถพ่อครับ นี่พ่อคงหิวน้ำ แต่ด้วยความที่พูดไม่ได้เลยไม่มีใครหาให้กิน
แล้วนี่พ่อหิวมานานเท่าไหร่แล้วล่ะนี่
ผมเข้าไปลาพ่อกับแม่เพื่อที่จะกลับกรุงเทพ
แม่ประคองพ่ออยู่ในท่าเอนหลังผมไหว้แม่ แม่ก็อวยพรให้
หันไปไหว้พ่อบ้าง
เงียบ
ผมเลยพูดเล่นๆกับพ่อว่า พ่อ..ผมจะกลับกรุงเทพแล้วนะ อยากไห้พ่ออวยพรให้หน่อย
รู้ทั้งรู้ ว่าพ่อพูดไม่ได้ ผมก็ยิ้มๆไม่ได้คาดหวังอะไรนัก เป็นการพูดเล่นกับพ่อมากกว่า
มองเห็นเหมือนพ่อกำลังกลืนน้ำด้วยความลำบาก
และสิ่งที่พ่อพยายามพูดอยู่ตอนนั้น
พ่อพุดว่า "โชคดีนะลูก"
มันไม่ชัดหรอก แต่มันกินใจคนฟังอย่างผมเหลือเกิน
เพราะว่าพ่อไม่ค่อยสบาย เสียงที่พ่อพูดจึงไม่ดังมาก
แต่มันก็ดังมาจนกระทั่งถึงวันนี้
ตอนนี้พ่อไปสบายอยู่บนสวรรค์ชั้นฟ้าแล้ว ผมอยากจะบอกให้พ่อรู้เหลือเกินว่า

คำพูดของพ่อวันนั้น
มันเพราะมาก




 

Create Date : 23 ธันวาคม 2555    
Last Update : 23 ธันวาคม 2555 15:32:05 น.
Counter : 349 Pageviews.  

เขียนให้ลูกอ่าน


เขียนให้ลูกอ่าน

ฝ่ามือพ่อ เห็นแต่ภาพ ความหยาบกร้าน
เพราะสู้งาน หนักเบา เอาทุกที่
ด้วยความหวัง ที่ยังไกล อีกหลายปี
อยากเห็นลูก ในวิถี ที่ยาวไกล
เจ้าจะอยู่ ได้อย่างดี ถ้ามีพ่อ
พ่อไม่ท้อ พ่อยังอยู่ พ่อสู้ใหว
มือพ่อแข็ง แรงพ่อดี พ่อมีไฟ
ทั้วร่างกาย และจิตใจ สบายดี
จะส่งลูก คนหนึ่ง ให้ถึงฝั่ง
พ่อจะเป็น แนวหลัง อยู่ฝั่งนี้
จะผลักดัน ด้วยกำลัง ที่ยังมี
ให้ลูกนี้ ไปจนถึง ซึ่งปลายทาง
สัญญานี้ คอยเตือนใจ ให้สู้ต่อ
ไม่ย่อท้อ ทรหด ไม่หมดหวัง
การศึกษา อ่านและท่อง ต้องใช้ตังค์
เป็นความหวัง สานฝัน ให้มั่นคง
ประคองตน ให้มั่น อย่าหวั่นใหว
สิ่งแวดล้อม รอบกาย อย่าไหลหลง
มีสติ คิดอ่าน อย่างบรรจง
ให้ซื่อตรง ทำให้ถูก อย่างลูกคน




 

Create Date : 16 มกราคม 2555    
Last Update : 16 มกราคม 2555 20:39:42 น.
Counter : 192 Pageviews.  

กาแฟใส่เกลือ อ่านแล้วได้คำตอบเหมือนผมหรือเปล่า

เขาเจอเธอในงานเลี้ยงแห่งนึง เธอดูโดดเด่นมาก และมีคนมากมายรุมล้อมเธอ ในขณะที่เขาดูเป็นผู้ชายธรรมดาคนนึง ไม่มีใครใส่ใจเขาเลย

และหลังงานเลี้ยงเลิก เขาได้มีโอกาสชวนเธอไปทานกาแฟต่อ เธอประหลาดใจมาก แต่ท่าทีที่สุภาพของเขา ทำให้เธอตอบตกลง

พวกเขานั่งในร้านกาแฟดีๆแห่งนึง เขาดูประหม่าจนพูดอะไรไม่ออก เธอรู้สึกอึดอัดมาก จนคิดในใจว่า
ได้โปรดให้ฉันกลับบ้านเหอะ

แต่ทันใดนั้น.....

เขาถามบ๋อยว่า ขอเกลือป่นได้ไหม อยากเอามาใส่ในกาแฟ ทุกคนในร้านหันมาจ้องเขาด้วยความประหลาดใจ
เขาอายจนต้องก้มหน้า แต่ก็ยังเติมเกลือลงในกาแฟ และก็ดื่มมันเสียด้วย

ทำให้เธอต้องถามเขาอย่างอดไม่ได้ว่า เขาตอบว่าทำไมชอบกาแฟรสชาติแบบนี้ เขาตอบว่า เมื่อเขายังเด็ก
บ้านเกิดเขาอยู่ริมทะเล เขาเป็นลูกน้ำเค็ม เล่นกับทะเลทุกวัน เคยชินกับรสเค็มของเกลือ เหมือนกับรสชาติของกาแฟเค็ม เพราะฉะนั้นเมื่อทุกครั้งที่เขาได้ลิ้มรสกาแฟเค็มๆ เขาก็จะคิดถึงวัยเด็ก คิดถึงบ้านเกิด
เขาคิดถึงพ่อแม่ทียังอยู่ที่นั่น

เขาเล่าไปก็น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกสงสารเขาจับใจ นั่นเป็นความในใจลึกๆของเขา ผู้ชายคนไหนที่กล้าบอกว่าเขาคิดถึงบ้าน แสดงว่าเขาต้องรักครอบครัวอย่างมาก และมีความรับผิดชอบต่อครอบครัว
ดังนั้นเธอก็เริ่มประทับใจในตัวเขา เริ่มชวนเขาคุย เล่าถึงบ้านเกิดของเธอบ้าง ชีวิตในวัยเด็ก ครอบครัวของเธอ เธอกับเขาคุยกันถูกคอมากขึ้นเรื่อยๆ และจากการเริ่มต้นที่ดี ทำให้เขากับเธอคืบหน้าความสัมพันธ์ต่อไป

จนทีสุด เธอก็ค้นพบว่า เขาคือผู้ชายแบบที่เธอต้องการอย่างแท้จริง เขาใจกว้าง อ่อนโยน อบอุ่น และดูแลเป็นอย่างดี เขาเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ แต่เธอเกือบจะมองข้ามเขาไป! ต้องขอบคุณกาแฟแก้วนั้น
และชีวิตรักที่สวยงามเช่นนี้ ก็เหมือนดังเรื่องทั่วไป เมื่อเธอตกลงใจแต่งงานกับเขา
โดยทุกๆครั้งที่เธอชงกาแฟให้กับเขา เธอต้องใส่เกลือลงไปในกาแฟให้ทุกครั้งไป เธอรู้ว่านี่เป็นกาแฟที่เขาชอบมากที่สุด

หลังจากนั้นอีกสี่สิบปี เขาก็จากเธอไป ทิ้งจดหมายไว้ให้เธอฉบับนึง ข้างในมีใจความว่า

" ที่รัก อภัยให้ผมด้วย ที่ต้องโกหกคุณชั่วชีวิต มีเรื่องเดียวเท่านั้นที่ผมโกหกคุณ เรื่องกาแฟเค็มนั่น
จำวันแรกที่เรามีนัดกันได้ไหม ผมประหม่ามากในตอนนั้น จริงๆแล้วผมต้องการน้ำตาล แต่ผมพูดผิดเป็นขอเกลือ ซึ่งมันยากที่จะกลับคำในตอนนั้น ผมจึงต้องปล่อยมันไป ซึ่งผมไม่คิดว่า นั่นจะทำให้เราได้เริ่มต้นการพูดคุยกัน ผมพยายามที่จะสารภาพกับคุณหลายต่อหลายครั้ง แต่ผมก็ไม่กล้าที่จะสารภาพออกไป
ทำให้ผมสัญญากับตัวเองว่า จะไม่โกหกอะไรคุณอีกแม้แต่ครั้งเดียว ตอนนี้ผมจากไปแล้ว ผมไม่ต้องหวาดกลัวอะไรอีก ดังนั้นจึงเล่าความจริงในจดหมายฉบับนี้
แท้จริงแล้วผมไม่ได้ชอบทานกาแฟรสเค็มเลยแม้แต่น้อย มันรสชาติค่อนข้างแย่ทีเดียว แต่ว่าผมทานมันตลอดทั้งชีวิตตั้งแต่ได้รู้จักคุณ ผมไม่เคยนึกเสียใจในสิ่งที่ทำเพื่อคุณเลย การได้พบคุณเป็นความสุขอันยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดชีวิตของผม ถ้าผมได้มีโอกาสมีชีวิตอีกครั้ง ผมก็ยังอยากจะได้พบคุณ และมีคุณเป็นภรรยาผมอีกครั้งเช่นกัน
แม้ว่าผมจะต้องดื่มกาแฟรสเค็มอีกตลอดชีวิตก็ตาม! "

น้ำตาของเธอหยดใส่กระดาษจดหมายจนเปียกชุ่ม และหลังจากนั้น หากมีใครถามเธอ กาแฟเติมเกลือรสชาติเป็นเช่นไร เธอก็จะตอบเสมอว่า
" มันหวาน "




 

Create Date : 24 ธันวาคม 2553    
Last Update : 24 ธันวาคม 2553 20:06:44 น.
Counter : 144 Pageviews.  

ปาฏิหารย์

เมื่อได้ยินคุณพ่อคุณแม่คุยกันเรื่อง

แอนดรูว์น้องชายของ เทสส์ในวัย 8 ขวบ

ก็รับรู้ว่าแอนดรูว์กำลังป่วยมาก

และทั้งพ่อแม่ก็ไม่มีเงินเหลือติดตัวเลย

แถมเดือนหน้ายังจะต้องโดนย้ายไปอยู่อพาร์ทเม้นท์

เพราะพ่อหมดปัญญาที่จะหาเงินมาจ่ายค่าหมอและค่าเช่าบ้านนี้

หนทางเดียวที่จะช่วยชีวิตแอนดรูว์ได้ก็คือ

การผ่าตัดซึ่งต้องใช้ค่าใช้จ่ายสูงมาก

และดูเหมือนว่าจะไม่มีใคร

จะมาหยิบยื่นอะไรให้แก่ครอบ ครัวนี้เลย

แต่เทสส์ก็แอบได้ยินพ่อกระซิบกับแม่ที่มีน้ำตานองว่า

"ในตอนนี้...คงมีเพียงปาฏิหาริย์เท่านั้นที่จะช่วยแอนดรูว์ได้"

เทสส์จึงตรงไปยังห้องนอนของเธอและหยิบขวดโหลเจลลี่ที่ซ่อนเอาไว้ในตู้

แล้วแม่หนูก็เทเศษสตางค์ทั้งหมดลงบนพื้นห้อง ค่อยๆ

นับ...ถึง 3 ครั้ง

ก็ได้จำนวนเท่าเดิมแล้วบรรจงเก็บใส่

ขวดโหลและปิดฝาตามเดิม

เธอผลุบผลันวิ่งไปไกลถึง 6 บล็อกเพื่อไปยังร้านขายยา

ที่มีสัญลักษณ์รูปหัวหน้าอินเดียนแดงติดอยู่บนประตูทางเข้า



เทสส์นั่งรอเภสัชกรอย่างอดทนแต่เขาช่างดูยุ่งเสียเหลือเกิน

เธอจึงขยี้เท้าไปมาแต่เสียงนั้นก็ไม่ช่วยอะไรเธอเลย

ลองกระแอมดู แต่ก็ไร้ผลเช่นเคย

ในที่สุดเธอก็เอาเหรียญ 25 เซนต์ออกมาจากขวดโหล

แล้วเคาะกับเคาน์เตอร์กระจก...

ได้การล่ะ.. เภสัชกรหันมาถามด้วยเสียงรำคาญๆ ว่า

"หนูจะเอาอะไรเหรอ

ฉันกำลังคุยกับน้องชายที่เพิ่งมาจากชิคาโก

เราไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว"

เขาพูดต่อโดยมิทันที่จะรอคำตอบจากหนูน้อย

"ค่ะ.. หนูอยากจะคุยเรื่องน้องชายของหนู"

เทสส์ตอบด้วยเสียงเนือยพอกัน

"เขาป่วยหนักมากหนูเลยอยากจะมาขอซื้อปาฏิหาริย์"

"อะไรนะ" เภสัชกรถามขึ้น

"เขาชื่อแอนดรูว์ค่ะ

หนูรู้แต่ว่าเขามีอะไรก็ไม่รู้อยู่ในหัวใจ

ได้ยินพ่อพูดว่า

มีเพียงปฏิหาริย์เท่านั้นที่จะช่วยชีวิตเขาได้

เจ้าปาฏิหาริย์นี้ราคาเท่าไรค่ะ"

"หนู ..เราไม่ได้ขายปาฏิหาริย์หรอก ขอโทษนะฉันช่วยเธอไม่ได้หรอก"

เภสัชกรคนเดิมตอบเสียงนุ่มขึ้น

"แต่หนูมีเงินจ่ายนะคะ ถึงมันจะไม่พอ

แต่หนูจะเอาที่เหลือมาให้อีก

เพียงแต่ช่วยบอกหนูหน่อยเถอะว่า ราคาเท่าไร"

น้องชายของเภสัชกรผู้แต่งตัวภูมิฐานที่นั่งฟังมาโดยตลอดก้มลงถามแม่หนูว่า

"น้องชายของหนูอยากได้ปาฏิหาริย์แบบไหนเหรอ"

"หนูไม่ทราบค่ะ" ถึงตอนนี้น้ำตาเธอเริ่มเอ่อแล้ว

"หนูรู้แต่ว่า เขาป่วยหนักมาก แม่บอกว่า

เขาต้องได้รับการผ่าตัดแต่พ่อไม่มีเงินจ่ายค่าหมอ

หนูก็เลยอยากใช้เงินของหนูเองค่ะ"

"แล้วหนูมีอยู่เท่าไรล่ะ" ชายจากชิคาโกถามต่อ

"1 ดอลลาร์ กับ 11 เซนต์ค่ะ" เทสส์ตอบอย่างไม่เต็มเสียง

"มันเป็นเงินเก็บทั้งหมดที่หนูมีอยู่..แต่หนูจะหามาอีกถ้าเกิดจะต้องใช้มากกว่านั้น"

"อืมม.. ช่างบังเอิญแท้ๆ" ชายผู้นั้นยิ้ม

"1 ดอลลาร์ 11เซนต์ ช่างพอเหมาะพอเจาะกับราคาของปาฏิหาริย์เสียจริง "

เขากำเงินจำนวนนั้นในมือหนึ่ง

อีกมือหนึ่งฉวยถุงมือของแม่หนูพร้อมกับบอกว่า

"เอาละพาฉันไปที่บ้านหน่อย ฉันอยากพบพ่อแม่ของหนู

เราจะมาดูกันว่าฉันจะมีปาฏิหาริย์อย่างที่หนูต้องการหรือเปล่า"

ที่แท้ชายภูมิฐานผู้นั้นคือ คุณหมอคาร์ลตัน อาร์มสตรอง

ศัลยประสาทแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ

การผ่าตัดเสร็จสมบูรณ์โดยไม่ได้ใช้เงินเลยสักแดง

แอนดรูว์สามารถกลับบ้านได้ภายในเวลาไม่นานนัก

ทั้งยังมีสุขภาพแข็งแรงดี

พ่อกับแม่ดูมีความสุขมากที่ได้คุยถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้

"การผ่าตัดนี้..เป็นเหมือนดังปาฏิหาริย์

ฉันสงสัยจังว่ามันน่าจะต้องใช้เงินสักเท่าไรนะ" แม่พูดกับตัวเอง

เทสส์ยิ้ม เธอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่า

ปาฏิหาริย์นี้มีมูลค่าเท่าไร.. 1 ดอลลาร์ 11 เซนต์..

บวกกับความศรัทธา ของเด็กน้อยคนหนึ่ง

ปาฏิหาริย์มิใช่สิ่งที่เกิดขึ้นภายใต้กฎธรรมชาติ

หากอยู่เหนือกฎธรรมชาติ




 

Create Date : 24 ธันวาคม 2553    
Last Update : 24 ธันวาคม 2553 19:54:50 น.
Counter : 121 Pageviews.  

1  2  3  

Muhin
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add Muhin's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.