[reader] คดีฆาตกรรมเจ้าหญิงสโนว์ไวท์

คดีฆาตกรรมเจ้าหญิงสโนว์ไวท์ (Shirayukihime satsujin jiken)
เขียนโดย...มินะโตะ คะนะเอะ
แปลโดย...กนกวรรณ เกตุชัยมาศ
แพรวสำนักพิมพ์



จากผู้เขียน "คำสารภาพ"

เรื่องย่อ


เริ่มด้วย "โนริโกะ มิกิ" หญิงสาวพนักงานบริษัทผลิตเครื่องสำอางค์แห่งหนึ่ง ที่ทั้งสวยและนิสัยดี ถูกพบเป็นศพในป่าละเมาะ โดยสภาพศพถูกแทงหลายแผล และถูกเผาจนเหลือแต่ซากดำ

ขณะเดียวกัน "ชิโรโนะ มิกิ" เพื่อนร่วมงาน ผู้มีหน้าตาธรรมดา นิสัยธรรมดา และค่อนข้างจะไม่มีใครคบ ก็หายตัวไปทันทีหลังจากเกิดเหตุฆาตกรรม ทำให้เธอตกเป็นผู้ต้องสงสัย

"คะโน ริสะโกะ" รุ่นน้องในบริษัท นำเรื่องราวที่เกิดขึ้นไปปรึกษาเพื่อนเก่าผู้เป็นนักข่าวอิสระ "อะคะโฮะชิ ยูจิ" ทำให้เขาได้เข้ามาสืบหาความจริงของคดีนี้ ระหว่างที่สืบ ก็พบข้อมูลที่บ่งชี้ไปยังตัว "ชิโรโนะ มิกิ" ผู้ต้องสงสัยในคดี มากขึ้นเรื่อยๆ

แต่ยิ่งสืบเสาะลึกลงไป ก็ยิ่งพบเรื่องราวที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง

ตกลงว่า เรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่ ใครพูดเรื่องจริง ใครพูดโกหก...
แล้วเขาจะต้องนำเสนอเรื่องราวอย่างไร...

"อะไรกันแน่ที่ถูกต้อง ระหว่างอดีตที่สร้างขึ้นจากความทรงจำของตัวเอง กับอดีตที่สร้างขึ้นจากความทรงจำของคนอื่น..."


ใคร คือ ฆาตกร...


คุยกันหลังอ่านจบ

...
...
...
...
...

"คดีฆาตกรรมเจ้าหญิงสโนว์ไวท์" เล่าเรื่องในรูปแบบคล้ายๆ "คำสารภาพ"
คือเล่าผ่านมุมมองของตัวละครแต่ละตัว แต่ก็ไม่ได้เหมือนซะทีเดียว
ครั้งนี้ผู้เขียนนำเสนอโดย "การเล่าเรื่อง" ของตัวละครแต่ละตัวให้นักข่าวฟัง
ตัดสลับกับ "การนำเสนอ" ของนักข่าว ทั้งทางบล็อค และทางนิตยสาร
(ซึ่งผู้อ่านจะต้องพลิกหนังสือหน้า-หลัง ไปมา ---- สนุกดี ^//^)

ซึ่ง "การเล่าเรื่อง" ที่ว่า ก็ไม่ใช่การเล่าเหตุการณ์เดียวกันซ้ำไปซ้ำมา
แต่เป็นการพูดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับผู้ตาย และผู้ต้องสงสัย
ที่แต่ละคนเคยประสบพบเจอมา ซึ่งผู้อ่านจะต้องนำข้อมูลต่างๆ มาประมวลผลว่า
แต่ละคนลักษณะนิสัยเป็นอย่างไร ก่อนที่จะนำไปสู่คำตอบว่า "ใครเป็นคนทำ" และ "ทำอย่างไร"

ตอนแรกที่อ่านๆ ไป (เราจะรู้สึกเหมือนกำลังฟังเรื่องราวจากตัวละคร)
เราจะถูกทำให้เชื่อว่า คนๆ นี้เป็นแบบนี้ คนๆ นั้นเป็นแบบนั้น
พอไปฟังเรื่องราวจากอีกคน เรื่องราวหลักก็ยังไปในทำนองเดียวกัน แต่ก็มีข้อแตกต่างเล็กน้อย
พอฟังจากคนต่อไป เรื่องราวก็จะเริ่มแตกต่างกันเพิ่มขึ้น
ยิ่งฟังจากหลายคนไปเรื่อยๆ เรื่องราวก็ยิ่งแตกต่างออกไป มากขึ้นเรื่อยๆ

นี่ยังไม่นับอีกนะว่า
แต่ละครั้งที่ตัวละครเล่าให้นักข่าวฟัง แล้วนักข่าวเอาไปนำเสนอต่อ
ก็จะมีส่วนที่แตกต่างด้วยเล็กน้อย ทุกครั้งไป

จนผ่านไปสักพัก เราจะเริ่มได้ฟังเรื่องจากคนที่มีมุมมองต่างออกไปสิ้นเชิง
ซึ่งมุมมองของคนนี้ มันไปสอดคล้องกับข้อแตกต่างที่มีอยู่ในมุมมองของคนแรกๆ

อ่านไป เราก็จะยิ่งสงสัยไปว่า เอ...สรุปว่าเรื่องของใครคือเรื่องจริงกันแน่

สมกับที่ได้ชื่อว่าเป็น "ราโชมอนยุคดิจิตอล"
กว่าจะได้รู้ความจริง ก็วิเคราะห์กันหืดขึ้นคออยู่เหมือนกัน

เรื่องนี้ ทำให้เราเห็นอคติของคน
และที่เด็ดที่สุด คือ จิก ความเลวร้ายของสื่อ
ผู้นำเสนอข้อมูลที่โน้มเอียง ไร้จรรยาบรรณ
นำไปสู่การ "ตัดสิน" ความผิดผู้อื่น อย่างไม่ยุติธรรม และไร้ความรับผิดชอบ


มีคำกล่าวหนึ่งในหนังสือ แม่ของผู้ต้องสงสัย ด่านักข่าวของเราว่า

"...พวกเธอกลับเอาเรื่องพวกนั้นไปเขียนข่าวเขียนบทความโดยไม่คิดจะตรวจสอบให้ดีก่อนกระจายนิตยสารไปทั่วประเทศ แล้วหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ แหม ช่างเป็นอาชีพที่สบายจังนะ..."

อืม....แดกดันได้เจ็บพอสมควรเลยค่ะ โหะๆๆ

แถม

"ถ้างั้นแสดงว่าต่อให้ใครพูดโกหกเป็นร้อยเป็นพันเรื่อง
ก็ไม่จำเป็นต้องถูกตำหนิอะไรเลยงั้นสิ
ถึงว่า ทุกคนถึงได้พูดกันพร่ำเพรื่อไปหมดทั้งเรื่องจริงไม่จริง..."


สะท้อนถึงการนำเสนอเรื่องราวในยุคดิจิตอล
ทั้งการเป็นนักเลงคีย์บอร์ด
ทั้งการแชร์ข้อมูลผิดๆ
ทั้งการร้องเรียนที่ทำให้ผู้อื่นเสียหาย
และสุดท้ายทุกคนก็หงายการ์ดรู้เท่าไม่ถึงการณ์ แล้วรอดทุกที
ทิ้งไว้แต่บาดแผลที่บอบช้ำของผู้ที่ถูกทำร้ายด้วยข้อมูลที่ไม่เป็นความจริงเหล่านั้น
บาดแผล ที่บางที อาจไม่มีวันหายไป




Pawee, The Reader



Create Date : 02 สิงหาคม 2558
Last Update : 2 สิงหาคม 2558 2:16:34 น.
Counter : 1447 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

konakaori
Location :
เชียงใหม่  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]