Group Blog
 
All Blogs
 
Chapter 6 : The secret woods

... ตัวละครนิสัยเสียตัวเดิม เดินโซซัดโซเซออกมาจากความมืดของห้องขัง มาสู่ที่โล่งที่มีแสงสว่างสาดส่องจนแสบตา –ห้องขังที่เธอเป็นคนทำตัวเองให้ต้องเข้าไปอยู่- เมื่อเธอไม่เหลืออะไรอีกต่อไป ทั้งเกียรติ เงิน ฐานะทางสังคม ...สิ่งที่เธอรู้มาตลอดลึก ๆ ก็คือ เธอได้ทำบางสิ่งหล่นหายไป บางสิ่งที่เงินก็เอาคืนมาไม่ได้ (ในเรื่องอีวาเมาจนโดนจับเข้าคุก และกระเป๋าก็หายไป ข้างในมีรูปเทมมะอยู่ และเธอก็ตามหามัน) ฉากที่เธอพบกับโรแบร์โต้ นักฆ่ามือขวาของโยฮัน ผู้กำลังพยายามตามลบทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับโยฮัน แล้วเธอก็ถูกหลอกใช้ให้ไปฆ่าเทมมะที่ แต่แล้วก็หักหลังโรแบร์โต้ พยายามช่วยให้เทมมะรอด แม้ต้องแลกกับชีวิตของเธอเองก็ตาม (ถูกยิงที่ขาและไล่ให้ดีเทอร์ไปบอกเทมมะให้หนี โดยไม่ต้องมาช่วยเธอ)...ในฉากนั้น มุขเดิมๆที่เราเห็นจากการ์ตูนแทบทุกเรื่องก็คือ อีวาในใจลึกๆแล้ว อยากจะช่วยเทมมะจริงๆ ไม่อยากให้เทมมะตาย แต่เธอกลับอ้างว่า ไม่อยากให้ตายเพราะอยากให้เทมมะถูกจับมากกว่า ไม่ต่างอะไรกับเรื่องอื่นๆ ที่ตัวร้ายมาเป็นพวกพระเอกแล้วก็อ้างนู่นนี่ ว่าเพราะอยากกำจัดพระเอกเอง ...สิ่งที่(ผมว่า)แตกต่างก็คือ ในการ์ตูนเรื่องอื่น ตัวร้ายนั้นๆจะทำหน้าโกรธแบบเขินๆ ว่าไม่ได้อยากช่วยหรอกนะ(จ๊ะ) แต่เรื่องนี้ใบหน้าอันบูดเบี้ยวจริงจังของอีวาขณะสาปแช่งเทมมะ ทำให้รู้สึกได้ว่า สิ่งที่เห็นมันเป็นเพียงหน้ากากหรือเปลือกนอกเท่านั้น เป็นเปลือกที่ผุพังจนกลวงน่ารังเกียจ ขณะที่ภายในของเธอนั้น แม้เธอจะเคยนิสัยแย่มาก่อน แต่หลังจากสูญเสียทุกสิ่ง แล้วได้บทเรียนว่าอะไรคือสิ่งสำคัญ ภายในของเธอก็ได้เปลี่ยนไป ... ในขณะที่ลุงค์เก้ค่อยๆกลายเป็น monster สนุกกับการไล่ล่า ไม่สนชีวิตใคร แม้แต่ชีวิตตัวเอง(เกือบตายตอนล่าเทมมะ) ...อีวากลับเป็นตัวละครที่ค่อยๆออกจากความมืด ...สู่แสงสว่างสาดส่องจนแสบตา...

... ไออุ่นของแสงแดดตกกระทบลงบนอุ่นไอของโต๊ะกินข้าว ... แสงแดดถูกนำมาใช้เป็นสัญลักษณ์อีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ความหมายของความสว่าง แต่เป็นที่ความอุ่นของมัน ... ประเด็นด้านมืดอีกด้านหนึ่งของมนุษย์ได้ถูกหยิบยกขึ้นมา “ความโลภ” (จะว่าไปการ์ตูนเรื่องนี้ก็แตะประเด็นนี้เพียงแค่ผิวๆเท่านั้น) ในเรื่องมีการพูดถึงการเล่นสนุกของโยฮันในเรื่องความโลภและทำให้เกิดความวุ่นวาย ฆ่าชิงกันเพื่ออำนาจและเงิน

... หลังจากเราเห็นคุณค่าของชีวิต และการอยากมีชีวิตอยู่แล้ว ...เนื้อเรื่องได้ให้แนวคิดเกี่ยวกับการใช้ชีวิตด้วยเช่นกัน อะไรคือสิ่งสำคัญในชีวิต อำนาจ? เงิน? ความสำเร็จ?... เราได้เห็นแนวคิดนี้ทั้งในช่วงของเทมมะ-อีวา และช่วงท้ายเล่มซึ่งเป็นการปูเรื่องเพื่อไปสู่จุดเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในเล่ม 9 (เรื่องของมหาเศรษฐีผู้มีอดีตที่เคยทิ้งลูกไป และลูกชายของเค้า) อะไรอยู่ในดวงตาของ คนที่มาถึงบั้นปลายของชีวิต ... อดีตที่ไม่อาจแก้คืน ...และอะไรเหลืออยู่ข้างกายบ้างเมื่อปีนขึ้นไปถึงยอดเขาที่เรียกว่าประสบความสำเร็จแล้ว ประเด็นพวกนี้ผมคงทิ้งไว้ให้ไปพลิกๆอ่านเอาเองนะครับ

... ในเล่มนี้จะว่าไปแล้ว เป็นครั้งแรกที่เราเห็นบทบาทความคิดและการแสดงออกของโยฮันอย่างชัดเจนมากขึ้น (ตอนอื่นๆมีแต่เดินแว่บไปมา ไม่ก็แค่คนเอ่ยถึง) เราได้เห็นความน่ากลัวของโยฮันในการเจาะไปที่จุดอ่อนในใจคน แล้วกุมหัวใจคนคนนั้นไว้ในกำมืออย่างเลือดเย็นไร้ความรู้สึก สัญลักษณ์ของจุดอ่อนนั้นน่าจะเป็นสัญลักษณ์ผ่านคำว่า “the secret woods” ที่ซึ่งโยฮันได้ก้าวเข้าไปในใจมหาเศรษฐีชูวาล์ด ผู้พร้อมที่จะหลอกตัวเองทุกเมื่อถ้าเกี่ยวข้องกับอดีต ... ผมไม่แน่ใจว่า สิ่งที่แสดงออกทั้งการหลั่งน้ำตา(เมื่อฟังเรื่องลูกที่พลัดพรากจากพ่อแม่) และการเล่นกับเด็กกำพร้า เป็นสิ่งที่ออกมาจากจิตใต้สำนึก(เพราะเค้าลืมอดีต) เลยทำให้มีสองบุคลิก หรือเป็นการแสดงกันแน่ ..หรือทั้งสองอย่าง??

... ขณะที่อีวามีหน้ากากนางมารร้าย แต่ข้างในเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ ความรู้สึกผิด ...หน้ากากของโยฮันที่เป็นเทพบุตร แต่เบื้องหลังมีเพียงความว่างเปล่า เลือดเย็นไร้ตัวตนความรู้สึก ... ช่างเป็นฉากที่ชวนให้เสียวสันหลังจริงๆ ... และเมื่อนั้น...ระวังโยฮันจะก้าวเข้ามาใน the secret woods ของคุณแล้วกุมหัวใจคุณไว้ในมือล่ะครับ



Create Date : 29 มีนาคม 2548
Last Update : 30 มีนาคม 2548 1:06:33 น. 7 comments
Counter : 277 Pageviews.

 
มาอ่านแล้วขอรับ ส่วนตัวข้าน้อยชอบฉากที่อีวานั่งกินข้าวกับคนที่ เทมมะรักษาให้ที่บ้านพักนะขอรับ

รู้สึกอ่านฉากนี้แล้วอบอุ่นยังไงบอกไม่ถูก แบบว่าแอบที่จะอดอมยิ้มไม่ได้เลยขอรับ

กล่องข้อความคอมเมนต์น่ารักมากๆขอรับ


โดย: evil_kun วันที่: 29 มีนาคม 2548 เวลา:21:41:21 น.  

 
รู้สึกดีจังเลยคะ ทบทวนเรื่องที่ผ่านมา เหมือนกับทบทวนด้านมืดในชีวิตไปด้วย... ขอบคุนนะคะที่วิเคราะห์แล้วนำเสนอมา จะเข้ามาติดตามอีกคะ


โดย: >>rina IP: 202.28.180.201 วันที่: 30 มีนาคม 2548 เวลา:7:55:31 น.  

 
ขอบคุณครับ จะพยายามทำความเข้าใจครับ

ปล.ถ้าละเอียดกว่านี้ซักนิดก็จะขอบคุณมากเลยครับ แฮะแฮะ


โดย: Gasp IP: 203.156.27.239 วันที่: 31 มีนาคม 2548 เวลา:12:03:34 น.  

 
evil kun ...เห็นด้วยๆ ฉากนั้นดูแล้วอบอุ่นดี
เค้าเขียนเรื่องได้สื่ออารมณ์ดีมากๆ ประทับใจหลายฉากมากๆ

rina... ขอบคุณครับ บางครั้งก็วิเคราะห์บวกความเห็นตัวเอง ถ้าเก็บไปคิดต่อกับประเด็นต่างๆ ก็คงทำให้ได้อะไรในชีวิตเยอะแยะ

Gasp... อ่า ผมอยากให้ไปอ่านเองมากกว่าน่ะครับ แม้จะดูน่าเบื่อในการอ่านใหม่อีกรอบ แต่ผมอ่านนี่รอบสามละ ทุกครั้งก็ยังตกใจกับอารมณ์และแนวคิดที่ได้ใหม่ ไม่เบื่อแน่ครับถ้าอ่านใหม่


โดย: ว้างกลางหาว วันที่: 1 เมษายน 2548 เวลา:3:26:43 น.  

 


โดย: Bright IP: 61.90.31.46 วันที่: 27 เมษายน 2548 เวลา:2:51:20 น.  

 
ติดตามเรื่อยๆคับ


โดย: rena IP: 58.10.195.64 วันที่: 18 กรกฎาคม 2548 เวลา:1:57:28 น.  

 
อ่านเรื่องนี้แล้ว ทุกครั้งที่เรื่องแสดงถึงความสิ้นหวังก็จะทำใจเลยว่ามานต้องจบแบบไม่แฮปปี้แน่ๆ และถ้ามานจบอย่างงั้นจริงๆก็จะทำใจได้ แต่พอเรื่องมานแฮปปี้ก็แทบน้ำตาร่วงแนะ ในเรื่องนี้กล่าวถึงเรื่องหลายเรื่องเลยนะ คอยลุ้นตลอดอะ


โดย: Goy IP: 58.10.45.139 วันที่: 10 มีนาคม 2549 เวลา:20:54:42 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ว้างกลางหาว
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ก็แค่... อยากคิดอยากเขียนกะเค้ามั่ง

Friends' blogs
[Add ว้างกลางหาว's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.