Group Blog
 
All blogs
 
My Love ตอนที่ 14

ออกอากาศ: วันพุธ & วันเสาร์


หลังมื้ออาหาร พ่อแม่ลูกนั่งดูทีวีด้วยกันอีกพักใหญ่ ก่อนชมดาวจะพาลูกขึ้นไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวเข้านอน ส่วนเมฆาผละไปที่ห้องทำงาน

"กาแฟค่ะ คุณเมฆ" ปรางรอจังหวะอยู่นาน และเพิ่งสบโอกาส

"ฉันอิ่มจะแย่อยู่แล้ว สงสัยแกจะว่างจัด เพราะพักหลังนี้คุณภัสเขาดูแลลูกเอง" เมฆาหยิกแกมหยอก

"ปรางก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ นะคะ อย่างเมื่อตอนกลางวัน ถ้าปรางไม่เข้าไปขัดคอ คุณภัสกับคุณหมออะไรน้า... ที่มาส่งคุณดาว คงกอดกันไปแล้ว พอเห็นปรางเขาก็รีบปล่อยมือเลยค่ะ" พี่เลี้ยงสาวรีบรายงานเกินจริงทันที

"แกคิดเหรอว่าฉันจะเชื่อ" เมฆาเงยหน้าจากงานที่กองอยู่

"คุณเมฆจะไม่เชื่อก็ได้นะคะ คุณภัสสั่งป้าแจ่มว่าต่อไปให้เตรียมอาหารให้คุณหมอด้วยค่ะ เห็นเธอบอกว่าเบื่อที่ต้องทานข้าวคนเดืยว อยากให้คุณหมออยู่เป็นเพื่อนจะได้หายเหงา"

"หมดธุระแกแล้ว จะไปไหนก็ไป" เมฆาสั่งเสียงเรียบ ขัดกับความรู้สึกภายใน แม้จะรู้ว่าปรางเป็นคนอย่างไร หากแต่ความเคลือบแคลงก็ยังไม่วายก่อตัวขึ้นลับๆ ในใจ  ไม่อยากเชื่อว่าภรรยาสาวจะเอาเรื่องคนป่วยมาบังหน้า เพื่อคบหากับชายอื่นใต้จมูกตนเช่นนี้

เมฆาโยนปากกาจนกลิ้งตกลงพื้น เมื่อสมาธิเรื่องงานขาดสะบั้น พร้อมกับอารมณ์ขุ่นๆ ที่เข้ามาแทนที่ ด้วยภาพจินตนาการเกินจริงที่สรรสร้างขึ้นเอง จากคำบอกเล่าของพี่เลี้ยงสาว  ทั้งที่เรื่องหมอตี๋นี้น่าจะจบลงตั้งแต่ตอนที่เขาออกจากโรงพยาบาล แต่กลับย้อนมาพัวพันเข้าอีกจนได้



หลังจากลูกสาวตัวน้อยหลับไปแล้ว ชมดาวจึงเข้าไปดูความเรียบร้อยในห้องข้างๆ ร่างบอบบางยังคงนอนนิ่ง  หญิงสาวนั่งลงที่ขอบเตียงพินิจร่างตนเอง พลางคิดว่าหากคนตรงหน้านี้ฟื้นขึ้นมาจริงๆ อย่างที่หมอก้องอยากให้เป็น เธอเองก็คงมีความสุขเช่นกัน และจะรักเธอคนนี้เหมือนน้องสาวเลยทีเดียว

ขณะกำลังนึกวาดฝันสวยงามถึงครอบครัวสมบูรณ์แบบ ใบหน้าสดใสระบายไปด้วยรอยยิ้มก็มีอันสะดุดจากเสียงเรียกบึ้งตึง

"ภัส!" เมฆายืนกอดอก จ้องเธอด้วยสายตาไม่สบอารมณ์

"คุณเมฆ เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" ชมดาวทักถาม ไม่แน่ใจว่าเขาไม่พอใจอะไรหรือเปล่า

"กำลังรอโทรศัพท์ หรือคุยจบไปแล้วล่ะ คุณถึงได้นั่งฝันหวานขนาดนั้น" เมฆาว่าประชด มองไปที่อุปกรณ์สื่อสารในมือหญิงสาว

"เปล่านี่คะ ว่าจะเอามาดูเวลา จะได้ช่วยพลิกตัวให้ดาวค่ะ"

"คุณเลิกเอาเรื่องนี้มาบังหน้าเสียทีได้ไหม" เมฆาจับต้นแขนหญิงสาวให้ลุกยืน

"คุณเป็นอะไรไปคะคุณเมฆ" ชมดาวขมวดคิ้วมองสบตาชายหนุ่ม เมื่อสองสามชั่วโมงก่อนยังคุยกันอยู่ดีๆ แล้วทำไมตอนนี้...

"อย่าคิดว่าแอบทำอะไรในบ้าน แล้วจะไม่มีใครรู้ใครเห็น อย่างน้อยๆ คุณก็ควรมีความละอายต่อตัวเองบ้าง"

"ฉันทำอะไร คุณก็พูดมาสิ?" หญิงสาวพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง เพราะรู้ว่าโทสะเขากำลังพลุ่งพล่าน หากเธอแรงใส่จะไปกันใหญ่

"ผมคงจะทำให้คุณเหงามากสินะ ถึงอยากให้ไอ้หมอตี๋มาช่วยแก้เหงา"

"คุณจะมากไปแล้วนะคะ ฉันกับหมอก้องเป็นแค่เพื่อนกัน"

"พิสูจน์สิ ว่าคุณกับมันไม่มีอะไรกัน"

"คุณจะให้พิสูจน์ยังไงคะ"

"คุณต้องไม่ให้มันมาที่นี่อีก เลิกคบกันไปเลย"

"ได้ค่ะ ถ้าคุณยอมเลิกคบคุณวี ฉันจะทำตามนั้น"

"นี่มันคนละเรื่องนะภัส คุณจะเอาวีมาเกี่ยวข้องทำไม"

"ก็คุณวีเป็นเพื่อนคุณ ส่วนหมอก้องก็เป็นเพื่อนฉัน เราต่างคนต่างเลิก ยุติธรรมดีไม่ใช่เหรอคะ"

"แต่เคสของเรามันต่างกันนะภัส"

"ต่างกันยังไงคะ สมัยนี้เก้งกวางออกเยอะแยะ เวลาคุณออกไปไหนกันสองต่อสอง ฉันจะแน่ใจได้ยังไงคะ"

"คิดบ้าๆ"

"แล้วที่คุณคิดกับฉันแบบนั้นไม่บ้าหรือไงคะ"

เสียงไอเบาๆ จากร่างบนที่นอน ดึงความสนใจคนทั้งสองที่กำลังต่อปากต่อคำกันให้หันมองได้ทันที  รอยยิ้มตื่นเต้นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชมดาว พลอยทำให้เมฆาลืมเรื่องที่กำลังพูดคุยกันอยู่

"ดาวฟื้นแล้วค่ะ คุณเมฆ" หญิงสาวหันมาบอก แล้วกุมมือเขาแน่นด้วยความดีใจ  ทั้งสองนั่งลงที่ขอบเตียงเพื่อดูให้ถนัดตา

"ดาว ได้ยินฉันไหม" ชมดาวกุมฝ่ามือบางไว้เขย่าเบาๆ ปลุกคนที่นอนอยู่ด้วยความหวังว่าหญิงสาวจะลืมตาขึ้น หากแต่ยังไร้การตอบสนอง

"คงยังไม่ฟื้นหรอกภัส"  เมฆานั่งมองอยู่ด้านหลัง พลางกุมไหล่ภรรยาสาวไว้

"ก็ยังดีนะคะ อย่างน้อยๆ ก็ยังมีโอกาสมากขึ้น พรุ่งนี้ต้องโทรบอกหมอก้องค่ะ เขาคงจะดีใจ" ชมดาวเพิ่งรู้ว่าหลุดพูดอะไรไป เมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักฝ่ามือที่บีบลงบนไหล่ทั้งสองข้าง แล้วนึกอยากจะตีปากตัวเองขึ้นมาทันควัน

"คุณเมฆ! ฟังก่อนสิคะ" เมฆาลุกยืน แล้วฉุดข้อมือหญิงสาวกึ่งดึงกึ่งลากออกจากห้องนั้นทันที

"ฉันเจ็บนะ คุณเมฆ!" ชมดาวสะบัดข้อมือหลุดด้วยอารมณ์ขุ่น ตั้งท่าจะเดินเข้าห้องชมพู่

"ตะโกนเข้าไปสิ จะได้ตื่นกันทั้งบ้าน" ชายหนุ่มตรงเข้ารวบตัว แล้วอุ้มร่างบางขึ้นพาดบ่า ตรงกลับห้องตนเองที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

"ปล่อยฉันนะ!  ฉันจะนอนห้องนั้น" ชมดาวทุบแผ่นหลังแข็งแรง เขาจึงปล่อยเธอลงตรงหน้าประตูพอดี 

"เก่งนักก็ไปสิ" เมฆายืนชิดเบียดร่างเล็กแนบประตูห้องนอน จนแทบขยับตัวไม่ได้

"คนบ้า!" หญิงสาวออกแรงดันอกกว้าง แต่พอเขาเอื้อมมือไปเปิดแล้วผลักบานไม้หนาหนัก ร่างบางจึงถูกต้อนเข้าด้านในก่อนประตูจะปิดตัวลงอีกครั้ง พร้อมเสียงกดล็อค


"นี่พี่มด ถ้าพี่สงสัยว่านังนงค์มันมีชู้ พี่จะจัดการกับมันยังไง" ปรางลองประเมินสถานการณ์จากคนรอบข้าง

"เอ็งถามไอ้มดมันทำไมวะนังปราง หรืออนงค์มันแอบมีกิ๊ก" ป้าแจ่มกำลังเช็ดจานอยู่ในครัวถามสงสัย

"ฉันก็แค่สมมุติเท่านั้นแหละป้า" ปรางรีบแก้

"ขนาดสมมุติยังมีแต่เรื่องเลวๆ นังนี่" ป้าแจ่มว่าประชด

"ป้าอย่ายุ่งน่า" ปรางแห้วใส่ แล้วหันไปทางมดง่าม

"ว่าไงล่ะ พี่มด"

"ข้า..ก็" มดง่ามใช้ความคิดอยู่ชั่วครู่ ครั้นกำลังจะตอบ อนงค์ก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาซะก่อน

"ป้าๆ สงสัยคุณเมฆกับคุณภัสจะทะเลาะกันอีกแล้ว"

"รู้ได้ไงวะ อนงค์" ป้าแจ่มรีบซัก

"ฉันได้ยินเสียงดังมาจากข้างบนน่ะ"

"แล้วตอนนี้ยังทะเลาะกันอยู่หรือเปล่า" มดง่ามถาม

"ไม่รู้สิ คงทะเลาะกันต่อในห้องมั้ง ฉันได้ยินเสียงปิดประตู" อนงค์ว่า

"ปิดประตูตีแมวซะด้วย คุณผู้หญิงแย่แน่งานนี้" ปรางว่าเสียงสบายอารมณ์ จนคนฟังอดหมั่นไส้ไม่ได้

"แถวบ้านข้านะโว้ย ทะเลาะกันแบบนี้ ลูกหัวปีท้ายปีเลยล่ะ" ป้าแจ่มออกความเห็น

"จริงเหรอป้า?  ถ้าคุณชมพู่มีน้อง หนูจะขอคุณภัสเป็นพี่เลี้ยงเอง" อนงค์ว่าตื่นเต้น

"งั้นเอ็งก็รอฟังข่าวได้เลย" ป้าแจ่มหัวเราะ

"จะเป็นไปได้ยังไง?" ปรางกระชากเสียงไม่พอใจ

"คนไม่เคยมีผัวอย่างเอ็งจะไปรู้อะไรวะ" ป้าแจ่มว่าเหน็บ

"พูดยังกับป้าเคยมีงั้นแหละ เชอะ!" ปรางกระแทกเท้าออกจากครัวไปทันที


ชมดาววิ่งผ่านห้องแต่งตัว เข้าไปในบริเวณห้องอาบน้ำ มองซ้ายมองขวาหาที่หลบ แล้วก็เจอเข้าจนได้ ขณะที่คนไล่ล่าเยื้องย่างตามมาแบบไม่เร่งร้อนแล้วไปหยุดอยู่หน้าตู้อาบน้ำ

"คิดว่าไอ้ประตูกระจกไม่มีที่ล็อคนี่ มันจะช่วยอะไรคุณได้" เมฆายืนกอดอกใจเย็น รู้ว่าเหยื่อหมดทางรอดเสียแล้ว

"คุณจะทำอะไรฉัน ไปให้พ้นนะ" ชมดาวดันประตูแบบเลื่อนไว้สุดแรง

"ถ้าอยากรู้ทำไมไม่เปิดประตูออกมาล่ะ" เมฆาลูบคางไปมา

"ออกไปให้โง่น่ะสิ" หญิงสาวยังคงดันขอบประตูไว้แน่น

"คิดว่าอยู่ในนั้นแล้วจะฉลาดขึ้นหรือไง" ชายหนุ่มเริ่มออกแรงเลื่อนประตูให้เปิดออกด้วยกำลังเพียงครึ่งเดียว ประตูจึงเลื่อนออกนิดหน่อยแล้วปิดเข้าอยู่อย่างนั้น เพื่อเป็นการข่มขวัญอยู่สองสามครั้ง จนหญิงสาวคิดว่าต้านไม่ไหวแล้ว รีบใช้เท้าดันไว้แทน ขณะมือคว้าฝักบัวพร้อมกับเปิดน้ำไว้รอ

"นี่แน่ะ" ชมดาวฉีดน้ำจากบัวใส่หน้าเมฆาทันที เมื่อประตูเลื่อนออก หญิงสาวหัวเราะสะใจ  แต่แล้วอารมณ์ขันก็มีอันชะงัก เมื่อเขาเข้าประชิดตัว และคว้าอาวุธไว้ในมือได้สำเร็จ

"ชอบแบบนี้ใช่ไหม" เมฆารวบเอวเล็กไว้ ยกฝักบัวขึ้นเหนือศีรษะ ร่างบางหันหลังหลบกระแสน้ำพลางกระโดดโลดเต้นเพื่อให้หลุดจากลำแขนที่กอดเกี่ยวรอบเอวไว้แน่น ราวลูกแมวโดนน้ำเย็นราด

"ปล่อยฉันนะ!"

















Create Date : 02 มิถุนายน 2555
Last Update : 3 มิถุนายน 2555 23:13:46 น. 6 comments
Counter : 888 Pageviews.

 
น่าคิด ป้อจายสมัยนี้เดินมาสิบ แมนแท้ๆ ไม่เกินสอง ประชากรน้อยลง น้อยลง น้อยลง


วนเวียนรอบๆ เรือนเป็นเพื่อนคะ


โดย: Pa_Stang วันที่: 3 มิถุนายน 2555 เวลา:12:48:53 น.  

 
เขาบอกว่า 80% ของผู้ชายที่มีซิกซ์แพ็คเป็นเก้งกวางค่ะ

เมื่อวานผิดคิวไปหน่อยค่ะ พอดีพี่ชายโผล่มา เลยออกไปเที่ยวข้างนอกกันจนค่ำ


โดย: Kim-Ha วันที่: 3 มิถุนายน 2555 เวลา:13:27:38 น.  

 
นานๆ ได้หยุด เลยได้มุดท่อนั่งส่องแม่มณีกะคุณหลวง ปี 37 ตั้งแต่สายๆ ชักติดพันคะ


โดย: Pa_Stang วันที่: 3 มิถุนายน 2555 เวลา:15:58:10 น.  

 
สิเรียมกะสามีน้องกวางป่ะคะ จำไม่ค่อยได้ค่ะ

ดูแล้วติดค่ะ เคยนั่งดูสวรรค์เบี่ยงพี่แซม ถึงเช้าเลยค่ะ


โดย: Kim-Ha วันที่: 3 มิถุนายน 2555 เวลา:16:15:07 น.  

 
สิเรียมกะศรัญญูนะคะ เกือบจบละคะ คืนนี้คงได้ทำงานทำการมั่งคะ


โดย: Pa_Stang วันที่: 3 มิถุนายน 2555 เวลา:17:22:36 น.  

 
แป่ววววว

แสดงว่าความจำได้ที่แล้วค่ะ


โดย: Kim-Ha วันที่: 3 มิถุนายน 2555 เวลา:17:53:50 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Kim-Ha
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




จิ้นกระจาย ^^


Smileymissmynovel@gmail.com






Friends' blogs
[Add Kim-Ha's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.