เมื่อมันถึงเวลาอันสมควร ผมรู้สึกไปเองรึเปล่าที่ว่าทุกวันนี้เวลามันผ่านไปเร็วเหลือเกิน ตอนเข้าเรียนปีหนึ่งที่คณะนี้ก็รู้สึกว่าเวลาตอนม.ปลายมันเร็วจัง พอมาถึงตอนนี้ยิ่งรู้สึกว่าเวลาเพียงแค่สี่ปีที่เขามาเรียนอยู่ในรั้วมหาลัยนั้นช่างสั้นยิ่งนัก มีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่ผมอยากจะทำในขณะที่อยู่ที่นี่แต่ว่าก็คงไม่มีโอกาสแล้ว เพราะเหลืออีกเพียงไม่กี่วันก็จะจบแล้ว(หรือว่าไม่จบหว่า) เพื่อนๆทุกๆคนที่ผมได้มารู้จักที่นี่ทั้งที่เรียนคณะเดียวกันและต่างคณะ พวกเราได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันหลายอย่าง บางครั้งมีเพื่อนมาปรึกษาผมและหลายครั้งที่ผมเองก็ได้รับคำปรึกษาดีๆจากเพื่อน ขอบคุณทุกคำแนะนำที่ดีนะครับ เมื่อเวลาผ่านไปอีกซักหน่อยเราคงจะกลับมามองตัวเองเองสมัยเรียนและคงนึกขำกับหลายๆสิ่งหลายๆอย่างที่เคยทำตอนนี้ ขนาดตอนนี้ก็ยังยิ้มได้เสมอทุกครั้งที่คิดถึงเมื่อสมัยมัธยม อาจเป็นเพราะว่าคนเราจะจำแต่สิ่งที่ดีๆก็ได้ละมั้งๆไอ้สิ่งที่ไม่ดีก็ขอให้เพื่อนเก็บมันไว้เป็นบทเรียนละกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องอกหัก(เหมือนจะหลายคนเลย...รึป่าวนะ?) ก็ขอให้มันเป็นบทเรียนที่จะทำให้เราแกร่งขึ้นและเสริมสร้างภูมิต้านทานให้กับหัวใจ การที่เราทำอะไรร่วมกันนี่ก็ทำให้เราสนิทกันรู้จักกันมากขึ้นเนอะ ฉะนั้นเพื่อนๆที่ยังไม่ค่อยสนิทกันก็พยายามเข้านะใกล้จบแล้ว ผมเองก็จะพยายามในส่วนของผม พวกเรามาสร้างความทรงจำดีๆให้คงอยู่ด้วยกันนะ สิ่งใหม่ๆที่จะเจอต่อไปจะเป็นอะไรก็ยังไม่รู้ ไม่รู้ว่าจะดีหรือไม่ดี และไม่ว่าเพื่อนใหม่ที่ได้คบได้รู้จัก ยังไงผมก็จะไม่มีวันลืมเพื่อนๆที่เคยสุข เคยทุกข์ร่วมกันมา ขอให้มิตรภาพของพวกเรานั้นคงอยู่ตลอดไป   Create Date : 16 กุมภาพันธ์ 2549     2 comment Last Update : 16 กุมภาพันธ์ 2549 0:50:29 น.   Tweet