~! Sieze the Day !~

เป็นวันที่เศร้าที่สุดวันนึง ในชีวิตผม

เรื่องของเรื่อง มันค่อนข้างจะยาว ไม่อยากปูพื้น ไม่อยากรื้อฟื้น
แต่มาวันนี้ เราก็ได้รู้ความจริงบางอย่างว่า ในส่วนลึกของชีวิตเค้าคนนั้น
"ไม่เคยมีเราอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว" สิ่งที่ทำร่วมกัน สถานที่ที่ไปด้วยกัน
เธอก็ทำเหมือนไม่มีฉันอยู่ในเหตุการณ์นั้นๆ เธอสามารถเล่าให้ใครๆ ฟัง
โดยที่ไม่พาดพิงถึงฉัน แม้แต่รูปเธอที่ฉันเป็นคนกดชัตเตอร์ให้ เธอก็เลี่ยง
ที่จะไม่พูดถึงมัน

ฉันเป็นส่วนเกินในชีวิตเธอขนาดนั้นเลยเหรอ...???

ค่าความดีของฉันที่ทำมาทั้งหมด เทียบไม่ได้กับของที่เธออยากได้ เลยใช่มั๊ย..??

คำทักท้วง ด้วยความจริง มันกลายเป็นการไม่ให้กำลังใจเธออย่างงั้นเหรอ

เธออยากทำอะไร อยากได้อะไร ต้องได้ แบบนั้นใช่มั๊ย..?? ถึงมันจะไม่เข้าท่า
ในสายตาใครๆ แต่เธอก็พร้อมจะทิ้งทุกคนที่ไม่เห็นด้วย เพราะเธอจะถือว่าเค้าไม่ให้กำลังใจเธอ ถึงแม้เค้าจะเคยดีกับเธอแค่ไหนก็ตาม อย่างงั้นเหรอ...???

ความดีของคนเหล่านั้น ไม่มีค่าให้เธอฉุกคิดถึงสักนิดเลยเหรอ..??

ถึงวันนี้ เธอกล้าที่จำทำสิ่งแย่ๆ เพื่อประชดฉัน แล้ววันข้างหน้า ถ้าฉันขัดใจเธอ มันจะไม่ยิ่งกว่านี้เหรอ...

บอกตามตรง ฉันกลัว..!!

เธอมีสังคม ที่สามารถพบใครใหม่ๆ ได้ตลอดเวลา ดังนั้น ฉันจึงไม่จำเป็นสำหรับชีวิตมากสินะ
ส่วนฉัน วันๆ ไม่ได้ไปไหน ต้องทำงาน ต้องเสียสละ สิ่งที่ฉันรัก สิ่งที่ฉันอยากทำ
เพื่ออนาคตของเรา จนวันนี้ฉันถลำมาลึกจนไม่สามารถ กลับไปทำสิ่งที่ฉันรักได้อีก
แล้วเธอก็ไป...

ปากเธอบอกว่าเธอเข้าใจ แต่ในใจเธอมันร่ำร้องหาในสิ่งที่ตรงกันข้าม

ทุกครั้งที่ฉันพูด หรือ ทำอะไรที่ถูกใจเธอ เธอก็จะดีใจ
หลายครั้งที่ฉันพูด หรือ ทำอะไรขัดใจเธอ มันกลายเป็นเรื่อง
ถึงแม้ว่าสิ่งนั้น เป็นสิ่งที่เธอเองก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันคือ ความถูกต้อง
แต่เธอก็เลือกที่จะลืมมัน

เหมือนกับที่เธอเลือกจะลืมฉัน

นี่แหละมั๊ง คงเป็นความต่างของเราสองคน

คนนึง เลือกจะจำแต่สิ่งที่ดีๆ

อีกคนนึง เลือกที่จะลืม ลืมมันให้หมดทุกอย่าง ทำให้มันไม่มีค่าซะ
มีค่าได้เพียงแค่ความทรงจำนึงในชีวิตเธอ

ณ วันนี้ เธอทำอะไรได้ตามสบาย อย่างที่เธออยากทำ
ตรงข้ามกับฉัน ที่ถลำลึกมาจนไม่สามารถกลับไปทำอะไรแบบนั้นได้อีก
ถ้าฉันรู้ว่า วันนี้ เราสองคนจะต้องเป็นแบบนี้ ฉันสาบานเลยว่า
ฉันจะไม่ถลำในงานของฉันมาลึกขนาดนี้

"ฉัน" เลือกจะเสียสละ ความชอบส่วนตัว เพื่อคำว่า "เรา"
"เธอ" เลือกจะเสียสละ "ฉัน" เพราะความชอบส่วนตัวของ "เธอ"

ฉันโง่เองแหละ ที่ดูคนไม่ขาด โง่เองที่คิดว่าเธอจะฝากอนาคตไว้กับฉัน...

ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าคนเราทะเลาะกัน 100 ครั้ง ฉันจะผิดได้ทั้ง 100 ครั้ง
และต้องเป็นฉันที่ขอโทษเธอทั้ง 100 ครั้ง...

วันนี้เธอได้พิสูจน์ให้ฉันเห็นแล้วว่า "เธอไม่เอาฉันแล้ว จริงๆ"

ฉันไม่รู้ว่าวันข้างหน้า เราสองคนจะเป็นยังไง
แต่ถึงยังไงฉันก็ขอให้เธอโชคดี สมหวังกับชีวิตเธอต้องการก็แล้วกัน...




 

Create Date : 04 กันยายน 2550    
Last Update : 4 กันยายน 2550 17:00:16 น.
Counter : 120 Pageviews.  


JazzRock
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add JazzRock's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.