ซาตานฝ้าย
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




นางมารร้าย
ชอบทำร้าย
แถมยังปากคอเราะร้าย
ใจร้ายอีกต่างหาก
Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add ซาตานฝ้าย's blog to your web]
Links
 

 
เปิดใจให้รัก



จาก blog puppy love ที่เคยเขียน  ครั้งนี้จะมาแชร์เรื่องราวความรักของเรา  ที่มีทั้งความหวาน  ความขมขื่น ความน่ารัก ความเจ็บปวด ครบทุกรสชาติ


หลังจาก puppy love  คราวนั้น  เราก็ไม่ได้สนใจใครอีก  ตั้งหน้าตั้งตาเรียนๆๆๆ ห้วงที่เราจะเล่าต่อจากนี้  เป็นห้วงที่เตรียมสอบเข้าเรียน ป.ตรี หลังจากจบ ม.6   ด้วยเราเป็นคนที่ออกไปทางแนวเกเรนิดๆ  >>>แต่เท่าที่ได้ยินมา...ไม่น่าจะนิดนะ<<<  ก็เลยไม่ได้ซีเรียสด้วยซ้ำไป  อ่านหนังสือแบบตรงมาตรงไป จำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง  ตอนนั้นคิดว่าเรียนที่ไหนก็ได้ สายอะไรก็ได้ เรียนได้หมด  ไม่ได้เข้ามหา'ลัยดังๆ ก็ไม่เป็นไร  แต่....มันไม่ง่ายขนาดนั้น


เพราะโดนกดดันจากครอบครัวให้เข้ามหา'ลัยชื่อดังแห่งหนึ่งของเชียงใหม่  ทำให้ถูกคาดคั้นและกดดันหนัก  จนยิ่งทำให้เกิดความรู้สึกว่าอยากหนีไปให้ไกลๆ จากความกดดันเหล่านี้  ยิ่งทำให้หันหน้าเข้าหา "เพื่อน" มากขึ้น  ให้เวลากับการเที่ยวกับเพื่อนมากยิ่งขึ้น  >>>มานั่งคิดตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจตัวเองว่าคิดอะไรอยู่ในตอนนั้น<<<   


จนจับพลัดจับผลูได้สนิทกับเพื่อนอีกกลุ่มที่รวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อน เป็นแก้งค์  ก็เลยยิ่งได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆ เยอะขึ้น  ยิ่งเดินออกนอกเส้นทางไปอีกนิดหน่อย >>>นิดอีกแล้ว<<<   แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ยังกลับมาเดินบนเส้นทางการเข้าสอบมหา'ลัยชื่อดังเหมือนเดิม  และทำได้ซะด้วย  >>>ขอเล่าข้ามห้วงเวลานี้ไป เพราะจะหลงประเด็นไปไกลเกิน<<<


เข้าเรียนใหม่ก็ต้องมีการรับน้องใหม่  แต่เราด้วยความที่ว่าออกแนวเกเรอยู่แล้ว ก็หาเรื่องเนียนเข้ารับน้องบ้างไม่เข้าบ้างตามประสา  บางทีก็แอบไปเนียนกับอีกคณะ  เป็นอย่างนี้อยู่จนหมดห้วงการรับน้องใหม่  จนตอนเปิดเรียนเพื่อนบางคนยังพูดเลยว่าทำไมไม่เห็นตอนรับน้อง  พึ่งมาลงทะเบียนรั้งท้ายหรือไง???   5555  เนียนจนได้เรื่อง


และจากความเนียนนี่แหล่ะ  ทำให้ได้เจอกับความรักครั้งนี้  ความรักหวานปนขมที่ใครหลายๆ คนไม่อยากจะเจอ   


เราเรียนคณะบริหาร  ส่วนรักของเราอยู่คณะสถาปัตย์  บังเอิญเหลือเกินที่ว่าตอนเราตีเนียนช่วงรับน้อง  ได้ไปวุ่นวายกับหลายคณะ  ทั้งอิเล็กฯ  เทคคอมฯ  ไฟฟ้าฯ  ช่างโลหะฯ  และที่สถาปัตย์ด้วย  ทำให้รุ่นพี่ที่คุยด้วยตอนนั้นยังทักว่ามารับน้องด้วยกันที่คณะทำไมไปเรียนบริหารซะได้  แต่ก็กลายเป็นรุ่นพี่ที่สนิทกันไปในหลายคณะ  


แฟนเราชื่อ "กานต์"  ส่วนเราชื่อ "เนย"  ในช่วงหลังวันรับน้องช่วงแรกๆ รุ่นพี่ในคณะก็จะยังมาคอยเฝ้าตามไปเรียน ตามไปสั่งนั่นสั่งนี่ตามประสา  เราก็ทำตามบ้าง ทำเนียนไปบ้างตามสไตล์  รอดพ้นมาได้เป็นวันๆ   มีอยู่วันนึง  เรากับเพื่อนชื่อ "แนน" ชิ่งวิชาเรียนคาบบ่าย กะว่าจะไปนอนเล่นที่หอ แล้วตอนเย็นชวนเพื่อนไปเที่ยวห้างกัน   


ระหว่างที่เดินออกจากตึกเรียนรวม ก็พอดีเจอกับขบวนเด็กสถาปัตย์ที่กำลังเดินมาเรียนที่ตึกเดียวกัน  รุ่นพี่หนึ่งในคนที่คุมแถวก็ทัก

รุ่นพี่ :  อ้าว!!  น้อง .... ตกลงเรียนบริหารเหรอ?  ย้ายคณะเหรอ?
เนย  :  คือ...  ลงเรียนบริหารอยู่แล้วค่ะพี่
รุ่นพี่  :  เฮ้ย!!  ได้ไง .... มานี่เลย มานี่ .... วิ่งรอบสนามบอลเลย มาให้ทำโทษซะดีๆ
เนย  :  โหยยย  พี่ .... จะไปแล้ว
รุ่นพี่  :  ไปไหน  นี่มันเวลาเรียนไม่ใช่เหรอ?  โดดเรียนเหรอ??? ยิ่งต้องโดนลงโทษ  มานี่ๆๆๆ  (แล้วเอาแขนมาล็อคคอลากเราไป >>>นี่ฉันเป็นผู้หญิงนะเฮ้ยยยย<<<)
เนย  :  โอ๊ยยย  เบาๆๆๆ  ไปไหน  ไม่เอา
รุ่นพี่  :  ไปๆ  วิ่งรอบสนาม 5 รอบ
เนย  :  ไม่เอา  
รุ่นพี่  :  (หัวเราะ)  ไม่ได้ให้เอา  ให้วิ่ง  (แล้วก็หัวเราะต่อ)  เร็วๆ เลย  ทำโทษที่หลอกพี่ว่าจะเรียนสถาปัตย์  (แล้วกระซิบข้างหูเบาๆ ว่า : อุตส่าห์ตั้งตารอ)  เอ้า!! เร็วดิ  บอกให้วิ่ง
เนย  :  โหยยย  เอาจริงดิ
รุ่นพี่  :  ละเราล่ะ (หันไปหาแนน)  จะวิ่งด้วยกันมั้ย  ถ้าไม่วิ่งกลับไปก่อนเลย  เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง
แนน  :  งั้นไปก่อนนะเนย  เจอกันที่ห้องนะ  (ละหันหลังวิ่งเลย  สงสัยกลัวโดนเรียกกลับมาวิ่ง)
รุ่นพี่  :  ชื่อไรนะเรา  เนยเหรอ?
เนย  :  ค่า
รุ่นพี่  :  จืดชืดดิ  งั้นพี่เรียกเราว่าน้องจืดดีกว่าเนอะ
เนย  :  บ้า!!!  มาเปลี่ยนชื่อเค้าได้ไง  น่าเกลียด
รุ่นพี่  :  อ้าว.... พูดกับรุ่นพี่อย่างนี้เหรอ??  งั้น  10 รอบเลย  ทวนเสียงดังๆ ด้วย  10 รอบ ปฏิบัติ!!!
เนย  :  10 รอบ  (ละก็วิ่งเหยาะๆ เลาะสนาม)  


ระหว่างที่วิ่ง  ในสนามฟุตบอลก็เป็นรุ่นพี่คณะสถาปัตย์ที่กำลังวอร์มร่างกายจะซ้อมฟุตบอลอยู่พอดี   เราไปสะดุดตากับกานต์  ที่สะดุดตาก็เพราะเป็นคนเดียวที่ผมจะยาวกว่าคนอื่น  ซึ่งปกติแล้วทุกคนจะดูผมสั้นเท่าๆ กันหมด  มีกานต์คนเดียวที่ผมยาวประมาณรองทรงต่ำแล้วผมด้านหน้าปรกลงมา  ทำให้สบตากันอยู่แวบนึง


พอวิ่งวนไปได้รอบที่ 5  เราก็เริ่มหอบ  เพราะว่าวิ่งไม่ไหวแล้วก็เลยหยุดวิ่งยืนก้มหน้าเอามือจับที่เข่า  รุ่นพี่ที่สั่งวิ่งก็เดินเข้ามาเทียบข้างๆ 
รุ่นพี่  :  ไง   อึดเหมือนกันนี่หว่า  ได้ตั้ง 5 รอบกว่าจะหยุด
เนย  :  ......
รุ่นพี่  :  โอเคๆๆ   พอละ  เดี๋ยวมาหัวใจวายแถวนี้พี่จะโดนด่า   ป่ะ....ไปนั่งทางโน้นก่อน  พักแป๊บ  เดี๋ยวพี่ไปส่ง
เนย  :  ค่ะ
รุ่นพี่  :  (พาเดินมานั่งตรงที่นั่งพักของกลุ่มฟุตบอล)  นั่งตรงนี้รอพี่ก่อน (แล้วก็เดินหายไป)
กานต์  :  (ระหว่างที่เรากำลังนั่งปาดเหงื่ออยู่  ก็เดินเอาผ้าขนหนูมายื่นให้)  อ่ะ...
เนย  :  ขอบคุณค่ะ (รับผ้าขนหนู)


พอได้มองใกล้ๆ  ถึงได้ทันสังเกตุว่าผมด้านหน้ายาวกว่าคนอื่นจริงๆ  (มารู้ทีหลังว่าปกติจะมัดพอเป็นจุกเล็กๆตลอด เลยดูเหมือนผมสั้น  ตีเนียนไม่ต้องตัดผม)  จากนั้นก็มีเสียงแซวกานต์ตามมาในทันที  จนรุ่นพี่คนเดิมเดินกลับเข้ามา
รุ่นพี่  : อะไรพวกมึงอ่ะ  ไม่ต้องแซวน้องเขาเลย  (ยื่นน้ำให้)  อ่ะ... ไปซื้อมาให้ละ  แม่งงงงง...เสือกไม่ทันไอ้กานต์
กานต์  :  เหี้ยไรมึง สั่งน้องเขาวิ่ง  คนละคณะ
รุ่นพี่  :  กูหยอกเล่น สัดด   มึงไปซ้อมเลยไป  กูจะไปส่งน้องเขาที่หอ
กานต์  :  มึงอ่ะต้องซ้อม  ไปได้ละ  กูเป็นหัวหน้าทีม...กูสั่ง  เดี๋ยวกูไปส่งน้องเขาเอง  (หันมามองเรา)  ป่ะ... เดี๋ยวพี่ไปส่ง  ขอโทษแทนไอ้ต๊ะด้วย  (แล้วจับแขนเราดันไปทางที่จอดรถ >>>ไม่ถง ไม่ถามอะไรซ๊าากกกกคำ<<<)


พอไปถึงที่รถ กานต์ก็บอกให้เรารอ  แล้ววิ่งไปเอากุญแจรถ  จากนั้นก็สอบถามทางไปส่งหอ   พอดีกับว่าหอที่เราพักอยู่ใกล้ๆ กับทางออกของมหา'ลัย ฝั่งคณะสถาปัตย์พอดี  กานต์ก็เลยเปลี่ยนใจบอกจะเดินไปส่ง  แล้วก็โยนกุญแจให้เพื่อนที่เล่นบอลด้วยกัน
กานต์  :  น้องเนยใช่ป่ะ
เนย  :  ค่ะ
กานต์  :  เป็นไรมั้ย??
เนย  :  ไม่เป็นไรค่ะพี่กานต์  ขอบคุณค่ะ
กานต์  :  ละไปบ้าวิ่งตามที่ไอ้ต๊ะมันสั่งทำไม??
เนย  :  ......  (อึ้งไป  เพราะคิดได้ว่า  เออ...วิ่งทำไมวะ?  ทำไมต้องทำตามที่เขาสั่งด้วย)
กานต์  :  บ้ารึเปล่า?  (หัวเราะ)  เดี๋ยวแวะใต้ตึกแป๊บนะ  เอากระเป๋าก่อน
เนย  :  (ยืนรอหน้าตึก)
กานต์  :  ป่ะ  เดี๋ยวไปส่งละจะกลับเลย
เนย  :  ละพี่กานต์อยู่หอไหน??  (ในใจแอบคิดว่า...อยู่ที่เดียวกันป่ะวะ)
กานต์  :  พี่อยู่..(ชื่อ)..คอนโด  เรามีมอไซค์ป่ะ
เนย  : มีค่ะ (เลิกคิ้วเป็นคำถาม)
กานต์  :  เดี๋ยวก็ไปส่งพี่ที่คอนโดก็ละกัน  >>>อร๊าายยยย ....  ให้ไปส่งด้วย  คิดไรป่ะเนี่ยยยย  อย่านะๆๆ เดี๋ยวทึกทักไปเองนะ<<<


พอกานต์เดินมาถึงที่หอเรา  ก็เดินตามไปส่งถึงหน้าห้อง  ละยืนรอที่หน้าห้องบอกให้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยไปส่ง  ด้วยความกำลังอึ้งและงง  เลยเปลี่ยนเสื้อผ้าละบอกแนนว่าเดี๋ยวมา  กลับไปส่งรุ่นพี่ก่อน  ไอ้แนนเลยมองด้วยสายตาสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร  เราเลยเอากุญแจรถมาเพื่อไปส่งกานต์
กานต์  :  มา  พี่ขับเอง  ละเดี๋ยวขับกลับได้ใช่ป่ะ
เนย  :  ได้สิ  ถามอะไรแปลกๆ
กานต์  :  เปล่า  (ยิ้มๆ)           >>>โอยยย  รอยยิ้มที่เห็นทำเอาใจละลาย  แค่หน้านิ่งๆ ก็อินเกาหลีไปละ  ยิ่งยิ้มยิ่งโอปป้าเลยทีเดียว<<<


พอไปถึงที่จอดรถใต้คอนโด  ก็ลงและหันมาพูดกับเราว่า
กานต์  :  ขี่รถกลับดีๆ นะ  แล้วโทรมาบอกด้วย  อยากรู้ว่าถึงหอรึยัง  (บอกเบอร์โทรพร้อมเลขห้อง  แถมยังมีการย้ำเลขห้องด้วย)
เนย  :  ขนาดนั้น  เว่อร์ป่ะ
กานต์  :  ไม่เว่อร์  ต้องโทรมาด้วยนะ  ถ้าภายในครึ่งชั่วโมงยังไม่โทรจะเดินกลับมาตามหาถึงห้องเลย
เนย  :  ยิ่งเว่อร์อ่ะ
กานต์  :  อยากรู้ก็ลองดู  ละคราวหน้าอ่ะ...ถ้าไอ้ต๊ะแกล้งอีกล่ะก็  บอกพี่นะ  เดี๋ยวพี่จัดการเอง


จากนั้นเราก็ขี่รถกลับมาที่หอ  มาถึงก็มานั่งจ้องโทรศัพท์  ลังเลว่าจะโทรดี หรือไม่โทรดี  จดๆ จ้องๆ อยู่นานจนไอ้แนนทักว่าแกจะกินโทรศัพท์เลยรึไง  จะโทรก็โทร   ด้วยความที่ว่ากลัวไอ้แนนจะแซวยาวก็เลยบอกว่าไม่โทรดีกว่า  พี่เขาคงล้อเล่น  ละก็เล่าให้ไอ้แนนฟัง  ระหว่างนั้นเพื่อนห้องข้างๆ ก็เลิกเรียกและกลับมาที่ห้องพอดี  เลยเข้ามานั่งร่วมวงสนทนาด้วยเลย  จนเวลาล่วงเลยและลืมไป   สักพักพอเพื่อนๆอาบน้ำกันเสร็จก็เตรียมตัวจะไปหาซื้อของกินของใช้ที่ห้างกัน  ก็มีเสียงเคาะห้องดัง  เรากับแนนและเพื่อนอีก 3 คนมองหน้ากัน  เพราะไม่น่าจะมีใครมาเคาะห้อง  ที่รู้จักและสนิทกันก็มีแค่นี้ 5 คน  แนนอยู่ใกล้สุดก็เลยอาสาไปเปิดประตู
แนน  :  ไอ้เนยยยยย
ทุกคน  :  หันไปมองที่ประตู
กานต์  :  (เอามือดันประตูเข้ามา)  ไอ้เนย!!!  เดี๋ยวจะโดนดี
เนย  :  เฮ้ย!!!  มาจริงอ่ะ
เพื่อน :  ใครวะมึง
แนน :  พี่สถาปัตย์  มาส่งไอ้เนยเมื่อกี้
เพื่อน : ไอ้เนย  มึงไปกับแฟนก็ได้ ไม่ต้องไปกับพวกกูหรอก  เดี๋ยวแฟนมึงโกรธ  ....  เฮ้ย...ป่ะๆๆๆ ไปกัน  ให้ไอ้เนยอยู่กับแฟนมัน   เดี๋ยวพวกกูซื้อของกินมาฝาก  ฝากไอ้เนยด้วยนะพี่
เนย :  เดี๋ยวๆๆๆๆ  ไม่ใช่   เอ่อ....เฮ้ย!!! (เพื่อนปิดประตูออกไป)
กานต์ : (จ้อง)  เราไม่โทรหาพี่  ลืมเบอร์เหรอ??  ย้ำแล้วนะ
เนย  :  เนยไม่รู้ว่าพี่จะเดินมาจริงๆ  นึกว่าพี่แค่ล้อเล่น
กานต์ : หน้าพี่เหมือนคนล้อเล่นเหรอ? 
เนย : ขอโทษค่ะ
กานต์ :  แทนคำขอโทษ  ไปหาอะไรกินกัน  แล้วไปส่งพี่ด้วย...


เรากับพี่กานต์ก็เลยได้พูดคุยสอบถามกันเรื่อยเปื่อย  แลกเปลี่ยนข้อมูลกันหลายๆ อย่าง  ก่อนจะไปส่งพี่กานต์กลับคอนโดอีกครั้ง  เป็นจังหวะที่รุ่นพี่สถาปัตย์คนอื่นๆ กลับเข้ามากันพอดี  เลยโดนแซวกันอีกยกใหญ่
กานต์ :  อย่าไปสนใจเลย  ไอ้พวกนี้ปากมันก็แบบนี้ล่ะ  ว่าแต่.....เราตกลงมั้ย???
เนย : ตกลงอะไร?
กานต์ :  อ้าว...ก็ตกลงคบพี่ไง
เนย : ไปตกลงอะไรกับพี่เมื่อไหร่กัน  บ้าบอ...ใครบอก
กานต์ : ก็พี่บอกอยู่นี่ไง  คบกันมั้ย???


ด้วยจังหวะและเวลา  ถึงแม้เป็นคนที่สะดุดตา น่าคบหา  แต่ก็ยังไม่ได้มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับตัวพี่กานต์เลย  เราก็เลยบอกว่าขอกลับไปคิดดูก่อน  พึ่งรู้จักกันเมื่อกี้จะมาถามคบกันมันก็เกินไป  กานต์เลยหัวเราะก่อนบอกว่าให้เวลาแค่วันเดียวนะ  พรุ่งนี้เย็นให้คำตอบด้วย  จะรอ  จากนั้นก็เมมเบอร์มือถือเราไว้แล้วบอกว่าจะโทรหาเพื่อฟังคำตอบ



Create Date : 09 มิถุนายน 2559
Last Update : 9 มิถุนายน 2559 15:08:13 น. 0 comments
Counter : 159 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.