1 ปี...
  1 ปีแล้ว...ที่ทำงานนี้ (นับจากวันนี้มา)

ยอมรับว่า งานนี้ไม่ใช่งานในฝัน

เตรียมใจมาโดยตลอดว่า มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

ถ้าจะถามว่า 1 ปีที่ผ่านมานี่ เจอเรื่องอะไรที่รู้สึกว่ามันร้ายแรงที่สุดของการทำงาน...ก็คงตอบว่าไม่มี

ไม่รู้สิ...ไม่ได้ถูกเลี้ยงดูมาให้มีความฝันแบบคนทั่วๆไป - -...แต่ตอนนี้กำลังถูกใครบังคนให้ฝันแบบคนทั่วๆไป(เสียที)

1 ปีที่แล้ว...บอกกับตัวเองว่า จะเที่ยวให้ครบเลย!!...

ทุกวันนี้...นับประเทศได้ 555

1 ปี...ได้ทำตามเป้าหมาย ที่ควรจะทำ แต่ไม่ใช่เป้าหมายที่มาทำงานนี้เลย - -

1 ปี...ร้องไห้ กับงาน 1 ครั้ง...กับความรัก 3 ครั้ง...

ปีก่อน ไปสถิตอยู่ยุโรป เกือบสองเดือน จำได้ว่า วันที่ต้องกลับ รู้สึกแย่มาก...ไม่อยากกลับ...เหมือนฝัน ที่ได้มาอยู่ที่นั่น 

ปีนี้...ก็ยังไม่ home sick 555 ยังมีความสุขที่ได้กลับไทย นานๆครั้ง... (เกือบทุกเดือน ถุยยยยยย)

กลับไปขนอาหาร - -...ขนหนังสือ...เอาเข้าจริง ชีวิตที่อยู่ตอนนี้ เหมือนตอนอยู่ไทย นั่นแหล่ะ - -

1 ปี...รู้สึกแก่ขึ้น มาก...มากเกินไป - -...อุดมการณ์ที่เคยมี ร่อยหรอไปหมดละ - -...ความฝันบรรณารักษ์ แบบโคโลเนี่ยลลิสต์ อันตรธานไปหมดละ - -...

กลายเป็น...ถ้ามีลูกจะให้ไปเรียนที่ไหนดี - -...(เอิ่มขุ่นวุ้นใสคะ ช่วยหาสามีให้ได้ก่อนนะคะ)

1 ปี...ที่รู้สึกว่า ถ้ายังไม่เริ่มมีเป้าหมายระยะยาว(มากกว่า 1 ปี) มั่นใจว่า จะเขียนหัวข้อบล๊อกว่า 7 ปี แน่นอน(ถ้าไม่โดนไล่ออกนะ555)

ความจริงที่เขียนบล๊อก ครบ 1 ปี เพราะฉลองที่ยังอยู่รอดมาครบหนึ่งปี (พร้อมวอนนิ่งเลทเทอร์ใบนึง 555)

แต่อย่างว่า...ไม่มีงานไหน ที่สบายใจขนาดนี้อีกแล้ว...เพราะรู้ตัวว่า ถ้าเกลียดใครแล้ว จะดูออกง่ายว่าเกลียด...บางคน ทำงานด้วย 6-7 ชั่วโมง เรายังจะตายเลย

ถ้าทำงานปกติ แล้วเจอคนแบบนั้นทุกวัน คงตายพอดี - -...

1 ปี...ยังไม่เคยทำนายได้ว่า หนังหน้าอย่าง วุ้นใส ทำงานด้านนี้ 555 ยกเว้นพนักงานร้านซูปเปอร์มาร์เก็ตที่แฟรงเฟิร์ต - -...

1 ปี...ความพยายามที่จะเข้าใจ วัฒนธรรม นิสัย...ไม่สำเร็จ

1 ปี...คิดว่าจะสนิทกับเพื่อนร่วมห้อง...ไม่สำเร็จ (ให้ตายเหอะ วุ้นไม่สามารถเป็นเพื่อนกับคนสวยขนาดนั้นได้จริงๆ - -...เห็นหน้านาง ก็เขินม้วนต้วนไปนอกตึกแล้ว -..-)

1 ปี...ที่รู้ตัวว่า เป็นคนที่ชอบผู้หญิงน่ารักมากๆ - -(เช่นเพื่อนร่วมห้องตัวเอง)...ชอบมอง เพลินตาจริงจัง - -...เริ่มเข้าใจตัวเองว่าทำไมอยู่คณะนั้น และมาทำงานด้านนี้...และก็รู้ตัวเองจริงๆว่า ไม่ใช่ไบ จริงจัง - -...

1 ปี...ยังไม่ได้เที่ยว ประเทศที่ตัวเองมาอยู่จริงจังเลย

1 ปี...ยังไม่ได้อัพรูปลงบล๊อก อย่างเคยบอกว่าจะทำ - -












ก้ออ่านะ




Create Date : 23 ธันวาคม 2556
Last Update : 23 ธันวาคม 2556 3:52:35 น.
Counter : 328 Pageviews.

0 comment
P o p p y H i l l . . . P u p p y L o v e
  บอกกับตัวเองเอาไว้ว่าจะเขียนบล๊อกเกี่ยวกับอาชีพการงานตัวเอง - -...สุดท้ายก็ล่ม

พอมาทำงาน ลายมือนี่เลวร้ายลงมากเพราะไม่ค่อยได้เขียนภาษาไทย(ภาษาอังกฤษก็ไม่ได้เขียนมาก - -)

วันนี้มีโอกาสได้ดู From up on Poppy Hill เลยนึกถึงเรื่องๆนึงที่อยากเขียนนานแล้วแต่ไม่มีโอกาส (เพราะขี้เกียจไปเสียก่อน)

ปกติดูแต่ ซีรี่ย์ หนังการเมือง - -..หนังสือที่อ่านก็การเมือง...พอหยิบจับมั่วๆที่การเมืองต่ำๆ ก็เลยมาลงบล๊อก (ความจริงการ์ตูนนี่ก็การเมืองมาก - -...เข้าสถานการณ์ตอนนี้พอดี...เพราะพระเอกต่อต้านทุนนิยม - -ประชาธิปไตยเสียงข้างมาก - -...ขณะที่วุ้นดู กำลังมองในมุมที่ตัวเองเป็นนางเอก สงสัยว่านางเอกคิดอะไร...แต่ดูไปดูมา ก็แบบ...เธอเอาพระเอกนะ วุ้นขอเพื่อนพระเอก -..- วุ้นเป็นโรคแพ้ผู้ชายใส่แว่น - -)

กลับมาที่ปั๊ปปี้เลิฟดีกว่า

วุ้นเรียนโรงเรียน ญ ล้วนตั้งแต่ อนุบาลสอง ถึง ป.ห้า (ตอนอ.หนึ่ง เคยโดนเพื่อนล้อว่าเป็นแฟนกับเด็กผู้ชายคนนึง ที่แอบหอมแก้มเราตอนหลับ -มีคนบอกมา - -)
ตอนเด็กๆ วุ้นเกลียดผู้ชายมาก - - ไม่รู้ไปเอาความคิดมาจากไหน คิดว่าผู้ชายเป็นตัวสกปรก ทำให้ผู้หญิงเดือดร้อน(อาจเป็นปมวัยเด็ก - -) เนื่องจากวุ้นบ้านวุ้นอยู่ชานเมือง เลยต้องนั่งรถตู้ประจำมาส่งที่โรงเรียน ซึ่งก็จะต้องเด็กจากโรงเรียนอื่น รวมถึงเด็กผู้ชายด้วย - -...ตอนเด็กๆวุ้นจะเอากระเป๋ามากั้น หากมีผู้ชายนั่งข้างอย่างเสียไม่ได้ (ปกติจะสลับที่หนี) พอผู้ชายลุก ก็ปัดเสนียดของผู้ชายที่ติดกระเป๋าออก ทำนองนั้น - - เกลียดจริงจังมาก - -...
พอมีเหตุต้องย้ายโรงเรียนไปอยู่โรงเรียน สห ตอนป.หก ก็ยังเกลียดผู้ชายอยู่ วุ้นมามองผู้ชายเป็นคนปกติ ตอนม.สองมั้ง - - เพราะม.หนึ่งตอนปฐมนิเทศยังเอากระดาษมารองมือตอนต้องแตะมือกับผู้ชายอยู่เลย - -...ส่วนเดินจับมือกับผู้ชายนี่ ครั้งแรกตอนม.หก จำได้ว่าผู้ชายมาจับมือ แล้ว วุ้นก็สะบัด ผู้ชายตกใจมาก 555 วุ้นก็ตกใจ อะไรวะ555 แล้วต้องมาฝึกเดินจับมือ - - ถุยชีวิต

กลับมาที่ป.หก สารภาพเลยว่า เป็นคนที่รู้ตัวว่าหน้าเหี้ย - -...เลยต้องเรียนเก่งเพื่อชดเชยความหน้าเหี้ยของตัวเอง - -...ประวัติหน้าเหี้ยของตัวเอง ก็เสื่อมทรามมาก - -...เพราะ ถ้าไปดูรูปวุ้นตอนเด็กๆจะเห็นว่า น่ารักมากๆ - -(ตอนเด็กๆเคยอยากเป็นนางสาวไทยนะเออ - -)...พอโตมากลายพันธุ์ - -...ด้วยความเชื่อว่า เผลอไปแตะน้ำลายเพื่อนที่ไม่สวยตอนเด็ก เลยติดเชื้อไม่สวยมา - - ต่ำตมจริงจัง
พอรู้ตัวว่าไม่สวย เพราะงั้นถึงจะเข้าสู่วัยแรด - -(คือเพื่อน ญ ล้วนมันเริ่มคิดเรื่องแฟนตั้งแต่ป.สี่ แต่วุ้นไม่นะ - - เพราะอยู่ ญ ล้วน ตอนนั้นหน้าเลือด คอยหาของมาขายเอากำไรอย่างเดียว - - วีรกรรมสมัยเด็กๆนี่เยอะ - - เยอะจนสงสัยว่าทุกวันนี้มันถูกกระบวนการทางสังคมแบบไหนที่ทำให้เป็นแบบนี้ - -) เลยไม่มีความคิดเรื่องผู้ชายหล่อ วุ้นไม่เคยมองผู้ชายหล่อ จน ม.ปลาย ซึ่งอันนั้นมองเฉยๆไม่คิดอะไร(และแน่นอนผู้ชายที่วุ้นมอง มันใส่แว่น - -) กลับมา จากการย้ายโรงเรียน จาก ญ  ล้วนเป็น สห นี่ culture shock เยอะมาก ตั้งแต่ การล้อชื่อพ่อชื่อแม่ ญ ล้วนไม่มีคร่าาา วุ้นโดนครั้งแรก น้ำตาคลอ (คือเป็นคนไม่ร้องไห้ - - ตั้งแต่เด็กแล้ว ถูกสอนให้เข้มแข็ง การอยู่สังคมโรงเรียน เรื่อง bully มันมีอยู่แล้ว วิธีที่จะเอาตัวรอดได้ เราต้องเข้มแข็ง เพราะฉะนั้น วัยเด็กต่อหน้าเพื่อนๆ วุ้นร้องไห้นับครั้งได้ ไม่น่าจะถึงสามครั้งนะ - - จนมหาลัย - -...เพิ่งสำเหนียกว่า โลกนี้อยู่ยากแฮะ - -) ผู้ชายที่ล้อ ตกใจมาก ปกติวุ้นสู้คน ไม้บรรทัดเหล็กไล่ตี ไม้พลองลูกเสือ...ตอนเด็กๆ วุ้นถือคติว่า โดนตีหนึ่งครั้ง ต้องโดนคืนสองครั้ง เพราะ ครั้งที่สองเป็นค่าเสียเวลาที่วุ้นต้องมาตามแก้แค้น คนแกล้งวุ้นจะน้อยมาก ถ้าไม่แน่จริง - -

ตอนนั้นวุ้นอยู่ห้อง 1 คนๆนั้นอยู่ห้อง 2 ตอนแรกวุ้นไม่รู้เรื่องอะไรเลย เรียน เนิร์ด ช่วงพักเบรกก็ไปห้องสมุด พักกลางวันกินข้าวเสร็จก็เข้าห้องสมุด - -...นอกจากต้องทำการบ้านก็จะนั่งทำตอนพักเบรก (พยายามไม่มีการบ้านกลับบ้าน กลับบ้านเอาไว้อ่านหนังสือ(ทั้งหนังสือเรียนและนอกเวลา)) ทีนี้ ก็จะมีเด็กผู้ชายคนนึง ชอบมายืนแอบมองวุ้นอยู่ ตอนแรกไม่รู้ตัว นึกว่ามันมองเพื่อนวุ้น ก็ไม่สนใจอะไร เพราะเป็นเด็กเรียนอ่อน แบบผู้ชายร้ายๆ สเป๊กวุ้น ต้องเนิร์ดๆใส่แว่น -..-
มารู้ตัวตอนที่ วุ้นไปห้องสมุด ตอนนั้น ที่ห้องสมุดที่ อกาธา คริสตี้ เกือบครบมั้ง วุ้นเลยมีภารกิจว่า จะอ่านมันให้หมด - - เพราะงั้น ว่างก็เข้าห้องสมุด เพราะอ่านที่ห้องไม่ไหว เสียงดัง วุ้นเป็นเด็กใหม่ แล้วเนิร์ด เรียนเก่ง(ก็โรงเรียนที่ออกมา มันมาตรฐานสูงกว่าที่เรียนอยู่ - -) ก็จะโดนเล็งแกล้ง ถ้าอยู่ที่ห้องคงไม่ได้อ่าน เพราะ คงเสียเวลาไล่ตบตี พวกนั้น - - แต่ห้องสมุดมันมีกฎห้ามวิ่งไล่กัน - - สบาย...

ตามเคย วุ้นจะมีมุมส่วนตัวของตัวเองอยู่ ก็นั่งอ่านอย่างสบายใจ อ่านไปอ่านมา สักพักเหมือนมีคนมานั่งใกล้ๆ ก็ไม่สนใจ สักพัก ใกล้จนเอาเข่ามาชนเรา วุ้นก็ขยับหนี สักพักก็มาชนอีก วุ้นก็หนี (เนิร์ดมาก หมกมุ่นกับหนังสือมาก เพราะกำลังสืบสวนมันส์เลย) พอชนรอบที่สาม วุ้นก็เงยหน้าเตรียมตัวจะด่า ก็เห็นเด็กผู้ชายคนนี้ (ความจริง วุ้นมีโค้ดเรียกมัน ว่า กุหลาบ เพราะ มันสวย แต่มันมีหนาม อย่าเข้าใกล้ - -) นั่งยิ้มมองหน้าเราอยู่ วุ้นก็ตกใจ เฮ้ย อะไรเนี่ย เลยลุกหนีไปนั่งอ่านที่ใหม่...สักพักมันก็มาตามนั่งด้วย - -...ตอนนั้นเลยรู้แล้วว่า มันมาจีบ...

ตามขนบ ผู้หญิงแบบลูกสาวกำนัน เราต้องเล่นตัว ต้องทำเป็นไม่สนใจ - -(ทั้งๆที่หน้ามึงแดงมาก - -)
วุ้นก็จะคอยไล่ เดินหนี ไรงี้ ความจริงงี้ ใจเต้นตูมตาม - -(แรดมาก) กุหลาบก็จะมาคอยแหย่ เรียกร้องความสนใจ แซวมั่ง มาตี(เบาๆให้เราวิ่งตาม) ตอนเด็กวุ้นดุ - -...จำได้ ตอนนั้น เพลง ใจละลายของซาซ่ากำลังดัง วุ้นอารมณ์นั้นมากๆ - -



เถียงไม่ได้นะ ว่า กุหลาบไม่หล่อ มันหล่อเลยล่ะ - -...แต่ก็นะ ...รูปแบบความสัมพันธ์ของ วุ้นกับ กุหลาบเหมือน พวกนิยายแจ่มใส ยุคแรกๆ นายตัวร้าย กับยายซื้อบื้อ ทำนองนั้น - -...เจอกันไม่เคยคุยกันดีๆ ซึ่งตอนจบ เราก็ไม่ได้คุยกันดีๆ 555 เพราะมันไปชอบคนอื่นก่อน 555 วุ้นก็อกหักไป - -




ก้ออ่านะ



Create Date : 26 พฤศจิกายน 2556
Last Update : 26 พฤศจิกายน 2556 2:41:22 น.
Counter : 272 Pageviews.

0 comment
คำอธิบาย
- -...เริ่มหงุดหงิด - -...เขียนจะเสร็จ แล้วมันหายหมดเนี่ย - -...

คือวุ้นซื้อคอมใหม่ไม่มีโปรแกรมไรเบย - -...

ม่ะ...ที่ตั้งหัวข้อบล๊อกใหม่ เพราะจะได้เห็นชัดว่า มีเป็นเรื่องราวในยุคหลังวุ้นใสจ้านะ (อารมณ์ post modern ไรงี้) เพราะ ช่วงชีวิตที่วุ้นร้างราจากบล๊อกไปนั้น

วุ้นไปเรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง...มันมีการเติบโตทางความคิด(วุ้นมโน)...จะให้มาแบ๊วๆใสๆแบบเมื่อก่อนคงไม่มี 555

วุ้นยอมรับเลยว่า ช่วงที่เรียนมหาลัย วุ้นโตขึ้นเยอะ คงเพราะได้เรียนในคณะที่ไม่วายวอดแบบหมอด้วยมั้ง เลยมีเวลาเยอะ เลยเอาไปค้นหาตัวเอง ทำทุกอย่างที่อยากทำ ลงเรียนวิชาที่อยากเรียนโดยไม่แคร์เกรดที่ต่ำตมของตัวเอง

ได้ทดลองไปทำงาน ไปฝึกงาน ได้เจอผู้คนใหม่ๆ ได้เลิกคบผู้คนเก่าๆ (เอ๊ะ!!) ได้เจอคนดีๆ และคนที่ไม่ดี(มากๆ) ได้มีคนรัก ได้อกหัก ได้ท่องเที่ยว ได้เจออะไรมากมาย ได้เรียนรู้การตั้งใจเรียน(- -แสดงให้เห็นสันดานวุ้นใสอย่างดี) เพื่อที่จะขอทุนต่อโท(สุดท้ายก็ไม่ไป เพราะบ่จี๊ - -)

สิ่งเหล่านี้ เป็นบทเรียนชั้นดี ให้วุ้นเผชิญต่อโลกความเป็นจริงได้ดียิ่งขึ้น (ไม่มองโลกใสๆเหมือนเมื่อก่อน เราทำดีกับเค้า เค้าคงไม่ร้ายกับเราหรอก - -...นาอีฟเวอร์)...แต่อย่างไรก็ตาม - - ก็ยังไม่สามารถเรียกตัวเองใหม่ว่า วุ้นกร้านโลก - -...เพราะสันดาน เป็นคนมองโลกดีเกินไปอยู่ดี - -...ดีจนหัวหน้างานด่า ว่าระวังจะซวยเอา ดีจนเพื่อนร่วมงานเตือนว่า จะโดนเอาเปรียบเอา - -...เอาน่า - -...วุ้นไม่แอ๊บ ละกัน จบนะ

ตั้งใจจะเขียนบล๊อกไอเสกดีๆ เผื่อเขียนดีจะรวมเล่มขาย(นโมสุดๆ)...สุดท้ายก็เขียนไปสามสี่บล๊อก - - อีวุ้นนี่

แต่วุ้นคงเขียนเรื่องไอเสกต่อไป - -...ในกรณีที่มีเดย์ออฟ - -...เพราะช่วงที่ผ่านมา เทรนอยู่ แล้วเรียนหนักเวอร์ (ซึ่งทำงานหนักกว่า - - )

ต่อไป ถ้าไปเที่ยวที่ไหน จะพยายามเก็บรายละเอียดมาเยอะๆ...อยากให้คนที่อยากเที่ยวถูกๆได้เที่ยวถูกๆ 555...

ปีที่ผ่านมา วุ้นเที่ยวเยอะมาก เดี๋ยวมีโอกาสจะมาอัพ...นะฮะ...
















ก้ออ่านะ




Create Date : 28 กุมภาพันธ์ 2556
Last Update : 28 กุมภาพันธ์ 2556 0:04:49 น.
Counter : 324 Pageviews.

0 comment
1  2  

วุ้นใสจ้า
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



อืม สวัสดีครับ ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดี(กับตัวเอง)ก่อนที่หลงเข้ามาดูบล๊อกของข้าพเจ้า และแสดงความเสียใจ(กับท่านที่กำลังอ่านอยู่)ที่บล๊อกไม่มีอะไรเลย - -

จบข่าว - -



ก้ออ่านะ