ย้ายบ้านไปเจอกันที่ facebook.com/why dachshund? นะคะ
Group Blog
 
All blogs
 

สะพานสายรุ้ง และ สวนแห่งความทรงจำ


เรียบเรียงจาก The Dachshund Memorial Garden



มีด้านนึงของสวรรค์ที่เรียกว่า สะพานสายรุ้ง ที่ซึ่งสัตว์เลี้ยงอันเป็นที่รักของเราจะเดินทางไป เมื่อมันตายลง ที่นั้นมีทุ่งและเนินเขาให้วิ่งเล่น สมบูรณ์พร้อมด้วยอาหาร น้ำ และแดดอุ่น

ที่เคยเจ็บป่วยหรือชรา ที่เคยถูกทำร้ายหรือพิการ ทั้งหมดจะได้รับการเยียวยาให้กลับมาแข็งแรงสดใส เหมือนภาพในวันวานที่เราจดจำได้ สัตว์เลี้ยงเหล่านี้จะมีแต่ความสุข ยกเว้นเพียงสิ่งเดียวคือต่างคิดถึงใครคนหนึ่งที่พวกมันทิ้งไว้เบื้องหลัง จนกระทั่งเมื่อวันหนึ่งมาถึง... ขณะกำลังวิ่งเล่นอยู่ด้วยกัน จะมีซักตัวหยุดกะทันหันแล้วมองออกไปยังหนทางยาวไกล แววตาส่องประกาย ร่างที่สั่นด้วยแรงตื่นเต้นนั้นจะดึงมันออกจากกลุ่ม แล้ววิ่งราวกับบินผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจี เร็วขึ้น และเร็วขึ้นเรื่อยๆ

เขาจำเราได้ แล้วเพื่อนรักก็ได้พบกันในที่สุด ต่างกอดความสุขของการพบโดยไม่พรากอีกต่อไป รอยจูบแห่งความสุขใจจากเจ้าเพื่อนยากจะเปียกทั่วใบหน้า มือของเราก็จะได้ลูบหัวและมองเข้าไปในดวงตาที่ซื่อสัตย์นั้นอีกครั้ง นานแสนนานที่หายไปจากชีวิต แต่ไม่เคยซักนิดที่จะหายไปจากหัวใจ

จากนั้นเราก็จะข้ามสะพานสายรุ้งนี้ไปด้วยกัน





สวนแห่งความทรงจำ

ดอกแพนซี มีความหมายว่า การปลอบประโลมหัวใจ เราจึงหวังให้ความปวดร้าวจากการสูญเสียได้รับการเยียวยาลงบ้างในที่แห่งนี้ กรุณาเหยียบย่างไปเบาๆ เพราะต่อไปที่นี่อาจถูกหล่อเลี้ยงด้วยความโศรกเศร้าและรดด้วยน้ำตาจำนวนมาก แต่ดอกใบของมันที่เราจะเก็บขึ้นมาคือ ความหวังและความทรงจำที่ดี
เจ้าหมาน้อยได้ล่วงหน้าไปยังสะพานสายรุ้งก่อนพวกเรา แล้วรอคอยอยู่ที่นั่น


since : 24 กรกฎาคม 2548


ฮอทดอก หรือ น้องเตี้ย (12 ตุลาคม 2550, 17 ปี, เพศเมีย)

น้องหมาที่รักมากตัวนี้จากไปด้วยโรคไต แบบที่ไม่มีเวลาให้ตั้งตัวเท่าไหร่เลย
เค้าป่วยไม่กี่วัน ไม่ทานข้าว ไม่ทานน้ำ และซึมจนผิดสังเกต พาไปให้หมอตรวจเลือด พบว่าค่าไตสูงมาก (อย่างที่คาดไว้) อาการหนักขึ้นทำได้เพียงแค่ให้น้ำเกลือ พยายามจะป้อนอาหาร วันแรกๆ ทานได้บ้าง วันหลังๆ ทานไม่ได้เลย แหวะออกหมด เพลีย เดินไม่ได้ เราก็เริ่มคิดได้เวลาทำใจแล้วสินะ

เราอยู่กะเค้ามา 17 ปีแล้วสินะ เป็นน้องหมาที่สนิทที่สุด รักที่สุด ห่วงที่สุด ผ่านอะไรกับเรามามากมายที่สุด ทุกวันตั้งแต่เรียนมัธยม มหาวิทยาลัย จนทำงานก็แล้ว กลับบ้านทุกวัน เค้าต้องดีใจกระโดดเต้นๆ พร้อมกับยิ้มให้เห็นฟันขาวทุกวัน ส่งเสียงทักทายกันอย่างดีใจที่สุด เหมือนไม่ได้เจอกันนานแสนนาน

ในชีวิต ฮอทดอกหรือนู๋เตี้ย เกิดอุบัติเหตุอยู่ 3 ครั้ง ครั้งแรกโดนรถทับขาหัก (เพราะมัวแต่เลียตัวเองหลังอาบน้ำไม่รู้เลยไม่เห็นรถ) ครั้งที่สอง รถทับเหมือนเดิม เพราะดันเดินไปขวางรถเข้า ตอนนั้นอายุมากแล้ว 15 ขวบได้ ผ่านการผ่าตัดมาโดยไม่รู้จะเดินได้ไหม ช่วงนั้นเราต้องพาไปว่ายน้ำ หัดเดินให้เค้า ให้กำลังใจเค้าตลอดเวลาจนเขาเดินได้อีกครั้ง ครั้งที่สาม มะเร็งเต้านม ครั้งนี้น่ากลัวนัก เพราะต้องวางยาสลบแต่ก็ผ่านมาได้อีกครั้ง ดีใจเป็นที่สุด แต่แล้ว.. ครั้งนี้มันคงถึงเวลาจริงๆ ของเค้า เวลาที่เค้าต้องจากไปเสียที ร่างกายที่อ่อนล้า... ได้เวลาพักแล้วเสียสินะ

วันนี้แม้ว่าจะไม่มีเค้าให้เห็นอีกต่อไป แต่ในความทรงจำเค้าไม่เคยไปไหน ทุกที่ในบ้านๆ ทุกๆ มุมที่เค้าเคยอยู่ ที่นอนอันโปรดของเค้าเรายังมองเห็นภาพเค้าชัดเจน

ลาก่อนที่รัก ขอบคุณสำหรับเวลาและสิ่งดี ๆ ที่เคยทำให้ทั้งหมด ความทรงจำดีๆ ความอบอุ่นที่เคยได้รับ กำลังใจที่เคยได้จาก"หมา" ตัวนึง จะไม่ลืมเลย,
jazzila




 

Create Date : 14 ตุลาคม 2550    
Last Update : 30 มีนาคม 2551 19:36:15 น.
Counter : 229 Pageviews.  

หมาทุกตัวล้วนต้องตาย?

(ขอยืมประโยคนี้จากชื่อหนังสือเล่มนึง ที่ไม่กล้าหยิบอ่าน)
เพราะไปเจอเว็บที่ชื่อ The Dachshund Memorial Garden มา เป็นเว็บที่เศร้ามาก แต่ก็แสดงความผูกพันระหว่างคนกับเจ้าดัชชุนด์ได้ดีเหลือเกิน เขาเชื่อกันว่าสุนัขที่เสียชีวิตจะไปรอเจ้าของอยู่ที่สะพานสายรุ้ง (Rainbow Bridge) เพื่อข้ามไปสู่สวรรค์ด้วยกัน เจ้าของที่สูญเสียสุนัขของตัวเอง ก็จะมาแปะรูปและคำอาลัยไว้ที่นี่ เหมือนกับที่อยู่บนป้ายหลุมศพของฝรั่งเขาน่ะค่ะ รวมถึงประกาศตามหาดัชชุนด์ที่หายไปจากบ้านด้วย

~~~~~~~~~~~



ช้อทซี่ (เมษายน 1961, 13 ปี, เพศเมีย)

เจ้าเป็นที่รักแห่งวัยเยาว์ และเป็นดัชชี่ตัวแรกของทั้งหมดที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เราต่างอยู่ในวัยเดียวกัน เจ้าสอนฉันให้รู้ซึ้งถึงรักและความอ่อนโยน ด้วยประกายในดวงตาคู่นั้น ผ่านมา 40 ปีแล้ว ตั้งแต่ที่เจ้าจากไปรอคอยยังสะพานสายรุ้ง ฉันรู้ว่าเจ้าไม่โดดเดี่ยว เพราะจะมีใครอีกมายตามไปรวมกันที่นั่น ขวบปียาวนานที่ผ่านไป บางความทรงจำของฉันจางลง ยกเว้นแต่ความรักของฉัน ฉันยังคงพูดกับรูปของเจ้าทุกวัน ยังคงยิ้มเมื่อนึกถึงวันเวลาที่เราอยู่ร่วมกันในอดีตอันยาวนาน คอยดูพวกเราไว้ แล้วเราจะได้พบกันอีกครั้ง ฉันรักเจ้าอย่างไม่เปลี่ยนแปลง...

~~~~~~~~~~~



บารอน วอน เฮย์ดี (มูชี่) (กรกฏาคม 1966, อายุ 7 ปี 7 เดือน, เพศผู้)

ดัชชี่ผู้สง่างามตัวนี้เดินทางมาหาเราในวันหนึ่งที่เต็มไปด้วยหิมะของเดือนกุมภาฯ ปี 1959 เป็นสิ่งตอบแทนจากการที่พ่อผู้เป็นอัจฉริยะด้านเครื่องยนต์ของเรา ได้ซ่อมรถของเพื่อนคนหนึ่งให้ เพื่อนคนนั้นไม่มีเงินสดพอในตอนนั้น แต่กลับมีลูกดัชชุนด์จาก AKC อยู่หลายตัว เขาถามพ่อว่าอยากได้ไว้ให้เด็กๆ ซักตัวมั้ย? พ่อมองไปในลังแล้วอุ้มเจ้าตัวเล็กสีแบล็กแอนด์แทนที่กำลังแกว่งหางไปมา แล้วตอบไปว่า “แน่นอน”

นับจากวันนั้น มูชี่ก็กลายเป็นหนึ่งในครอบครัวเรา มันชอบนั่งรถไป A&W ร้านโปรด เพราะพ่อมักแวะซื้อไอศครีมใส่โคนให้ทุกคน (รวมถึงมูชี่ด้วย) มันเป็นนักออกค่ายผู้ยิ่งใหญ่ตัวน้อยและไปตกปลากับเราด้วยทุกครั้ง รวมถึงการเดินเท้าหลายๆ ไมล์เข้าไปในป่ามากกว่าหนึ่งครั้ง ก่อนอายุจะครบขวบ มันลงไปว่ายในแม่น้ำ Yukon ที่อยู่เหนือ Arctic Circle (เส้นขนานกับเส้นศูนย์สูตรที่ 23* 28’S ของขั้วโลกเหนือ) มาแล้ว ในฤดูหนาวมันชอบเล่นหิมะ มันสามารถเอาหัวมุดเข้าไปในกองหิมะได้ เรามักต้องลากตัวมันเข้าบ้านเสมอ ฤดูร้อนต่อมามันก็ไปเที่ยว Al-Can Highway กับพวกเรา หลังย้ายจากซีแอตเทิลระยะหนึ่ง ในฤดูใบไม้ผลิปี 1963 มันก็ย้ายไป Mojave Desert พร้อมกับเรา มูชี่กลัวทะเลทรายมาก เห็นได้จากแววตาของมัน ความฝันของมูชี่คือย้ายกลับไปยังอลาสก้า ทะเลทรายได้ทำลายความแข็งแกร่งของมัน และท้ายที่สุด งูตัวหนึ่งก็นำหายนะมาถึง

ยามที่ฉันนึกภาพของมันอยู่ตรงสะพาน มูชี่กำลังสนุกกับการเล่นหิมะ หรือไม่ก็กำลังกินไอศรีมใส่โคนอยู่กับ เอิร์ล น้องชายของฉันซึ่งไปพบกับมันที่สะพานนั้นแล้ว ตั้งแต่เดือนมิถุนา ปี 2001

รออีกซักหน่อย ที่รักทั้งสอง วันหนึ่งทั้งแม่ พ่อ และฉันจะตามไปรวมกับพวกเธออีกครั้งที่นั่น
ด้วยรักหมดหัวใจ, ดีดี้


since : 13 กรกฎาคม 2548




 

Create Date : 13 กรกฎาคม 2548    
Last Update : 30 มีนาคม 2551 2:17:53 น.
Counter : 256 Pageviews.  


มะแต้มมะตูม
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ยินดีต้อนรับสู่ ’พื้นที่ของคนรักดัชชุนด์’ เรียก ดัชชุนด์ อาจฟังไม่คุ้นหู ถ้าเรียกว่า หมาไส้กรอก คงนึกออกกันทุกคน นึกออกตั้งแต่รูปร่างไปจนถึงบุคลิกฮาๆ เลยทีเดียว

เนื่องจากได้รับความนิยมมานานนับร้อยปี ผ่านมาแล้วทั้งจุดสูงสุดและต่ำสุดของความนิยม เจ้าหมาไส้กรอกก็เลยมีเรื่องน่าสนใจอยู่มาก บางเรื่องก็ขำ บางเรื่องก็เศร้า

คลิกที่เมนู group blog ด้านซ้ายมือ เพื่อไปยังหัวข้อต่างๆ เกี่ยวกับดัชชุนด์และมะแต้มมะตูมได้เลยค่ะ

คลิกเพื่อฟังเพลงมาร์ชของดัชชุนด์

"I can assure you that there's no dog like this dog. No companion as comical, as loving or as adaptable. His goal in life is to love you, protect you, and be your very best friend." ~Ann Carey~

"Observation... Walk a Poodle, Husky, German Shepard, Collie or whatever other kind of dog and few people take notice. Walk a Dachshund and everybody takes notice."

"If you've never owned dachshunds, no explanation is possible. If you have owned dachshunds, no explanation is necessary." ~Benny Archuleta~

Dachshunds range in size from 6 pounds to 32 pounds. But it doesn't matter what size they are, they're great!

"A mans best friend is a dog. Outside a dog, a mans best friend is a book. Inside a dog it's to dark to read." ~Groucho Marx~

"A dog is the only thing on earth that loves you more than you love yourself." ~Josh Billings~

Friends' blogs
[Add มะแต้มมะตูม's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.