HAPPy TAKKy ®™ บล๊อคนี้มีทั้งความสุขและความอร่อย
ผมชอบทำอาหาร ผมชอบท่องเที่ยว ผมชอบซักผ้า และผมรักแม่ที่สุดในโลก


ไอ้เรามันก็แค่คนบ้า ๆ บอ ๆ คนหนึ่ง

แต่เป็นคนบ้า ๆ บอ ๆ ที่ชอบทำกับข้าว
ไม่ได้แค่ชอบทำ แต่ทำเก่งด้วย
แต่เน้นหนักอาหารไทยและอีสาน
อาหารฝรั่งไม่ไหว เกลียดการชั่ง ตวง วัด เป็นที่สุด

นอกจากเป็นคนบ้า ๆ บอ ๆ ยังไม่พอ
ฟ้ากลั่นสวรรค์แกล้งให้เป็นคนมองโลกในแง่ร้ายอีก
ไม่รู้จะเคราห์ซ้ำกรรมซัดไปไหน
ไม่ได้มองโลกในแง่ร้ายแบบธรรมดา แต่เป็นการมองโลกในแง่ร้ายแบบสุด ๆ
คนอื่นอาจจะวัดการมองโลกด้วยน้ำในแก้ว
คนไหนมองโลกในแง่ดีก็คงมองน้ำที่เหลืออยู่
แต่คนไหนที่มองโลกในแง่ร้ายก็คงมองน้ำที่พร่องไป
แต่คนมองโลกในแง่ร้ายที่บ้า ๆ บอ ๆจะทะลึ่งกลางปล้องขึ้นมาว่า เฮ้ย แก้วสะอาดหรือเปล่าวะ แล้วนั่นน้ำดื่มหรือน้ำก๊อก
เห็นภาพมะ เห็นภาพมะ เห็นภาพมะ ?
อย่าให้ต้องฉายซ้ำนะ เกลียดการต้องพูดอะไรซ้ำ ๆ ซาก ๆ


แต่โชคดีที่นรกยังไม่ร่วมลงทัณฑ์ พอจะเหลือข้อดีไว้ก็ตรงที่เป็นคนคิดบวก
เลยกลายเป็นว่าต้องเป็นลูกเสี้ยวหลายอารมณ์ ทั้งมองโลกในแง่ร้าย ทั้งบ้า ๆ บอ ๆ ทั้งคิดบวก
กรณีข้างต้น หลังจากที่เพ่งพินิจแล้วว่าแก้วสะอาด แล้วน้ำเป็นน้ำดื่ม
ก็แค่หิวก็ดื่ม ไม่หิวก็ดื่ม จะเม็ดเยอะทำไม
แค่ถามก่อน กลัวเอาชามตักข้าวหมามาตักน้ำก๊อกให้กิน
เดี๋ยวจะพาลขี้ไหล ต้องหามดหาหมอ เสียเงินเสียทองอีก

ดื่มน้ำเยอะ ๆ นอกจากจะทำให้ปวดฉี่บ่อยยังช่วยทำให้ผิวพรรณเปล่งปลั่งปรับสมดุลย์ในร่างกาย
ปากไม่แห้ง ไม่ร้อนใน
แต่ดื่มน้ำเยอะเกินไประวังน้ำเป็นพิษนะจะบอกให้ (ยังอุตส่าห์จะมาจับผิด มองโลกในแง่ร้าย)
อาการน้ำเป็นพิษ คือ การดื่มน้ำมากเกินไป จนทำให้เกลือในร่างกายไม่สมดุลย์ เลือดแดงก็จะเอ๋อ ๆ (อธิบายแบบง่าย ๆ นะ อยากรู้ถามหมอก็แล้วกัน)

หลายคนที่รู้จักกันแบบผิวเผินคงรำคาญว่าอีนี่แม่งจะติอยู่ตลอดเวลาไปทำไม
ขอเม้าส์หน่อยเหอะว่านางเหล่านี้คงเจอพวกลูกอีช่างติบ่อยเลยคิดว่าใคร ๆ ก็เป็นแค่ลูกอีช่างติคนหนึ่ง
แต่บอกแล้วไงว่าเป็น "คนมองโลกในแง่ร้ายที่บ้า ๆ บอ ๆ แต่คิดบวก "
ติอย่างเดียวซะเมื่อไหร่ เราคิดเผื่อไว้ด้วยเสร็จสรรพ
วางแผนทั้งทีจะต้องมีแผน A แผน B แผน C สำรองไว้ตลอดเวลา
และมักจะมองเห็นในสิ่งที่คนทั่วไปมองข้าม
ข้อดีข้อนี้แหละที่เจ้านายสุดเท่ห์ปลื้มมาก
เพราะไม่ว่างานไหนรอยรั่วต่าง ๆ หรือสถานการณ์ฉุกละหุกจะโดนปราบซะเหี้ย
หลายครั้งปราบเหี้ยนไปหน่อยจนกระทบกระทั่งหลายคน
แต่ท้ายที่สุดเมื่อแผน B แผน C ของแผลงฤทธิ์อีพวกเหี้ยนทั้งหลายก็เลิกหมั่นไส้ แล้วตรัสรู้หมู่ร่วมกันว่า เออ อีนี่มันเป็น "คนมองโลกในแง่ร้ายที่บ้า ๆ บอ ๆ แต่คิดบวก"
ไม่ได้เป็นลูกอีช่างติอย่างที่พวกนางจิ้นไว้ตอนแรก

ข้อเสียทั้งหมดทั้งมวล ไม่รู้มันสุมมาจากทิศไหน เยอะแยะไปหมด
แต่เรื่องคิดบวกและอารมณ์ดีนี่มาจากแม่ล้วน ๆ
ถ้าลองให้เล่าถึงแม่ให้เห็นภาพ ... ยากแฮะ
เหมือนโอปอล์มั๊ง แต่เป็นเวอร์ชั่นอีสน และชอบหมอลำ
แม่แค่เกิดมาเร็วเกินไป สมัยนั้นสังคมคงไม่ขำกับความแรงของแม่
ถ้าแม่มาโตเป็นสาวเอายุคนี้นะ โอปอล์ ก็โอปอล์เหอะ ไมได้แอ้มแม่ฉ้านหรอก


"แม่ ณ วันนี้ ซื้อมงกุฎมาให้หลานสาว แต่แม่แฮ๊บมาใส่เองซะงั้น ชีแรงโอปอลล์ยังต้องหลบ"

เกริ่นมาซะเยิ่นเย้อ ยืดยาว ก็แค่อยากจะบอกว่าสามสิบห้าวันที่ผ่านมา เพิ่งรู้สึกตัวว่าเราก็รักแม่ไม่แพ้ใคร
เรื่องของเรื่องแม่เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย ไปเดินจ่ายตลาดแล้วลื่นหกล้ม
อารมณ์ห่วงของกินที่ถือไว้เลยไม่ทิ้งข้าวของ ก้นเลยกระแทกกับพื้น (ชอบเดินจ่ายตลาด นิสัยนี้ก็ได้จากแม่มาเหมือนกัน)
โชคดีคลินิคหมอกระดูกเจ้าประจำอยู่แถวนั้น แม่เลยเดินแวะไปเช็คซะหน่อย
แต่ถุงกับข้าวกับปลา และสินค้าราคาถูกยังอยู่ดีครบ ไม่กระทบพื้นซักถุง
ตอนแรกก็ยังไม่เจ็บ (สงสัยมันจะเจ็บจนชา) เลยไม่เป็นอะไร
แต่พอเดินถึงคลินิค (ราว 500 เมตร) เท่านั้นแหละเริ่มปวดหละ
พอหมอจับ x-ray เท่านั้นแหละ ชีถึงขั้นโอดโอย
จะโทรหาเตี่ยก็ไม่ได้ กลัวเตี่ยดุว่างกของกินไม่ห่วงชีวิต ( นิสัยนี้ก็ได้จากแม่มา 555+)
เลยนอนโอดโอยอยู่นั่นแหละตั้งนานสองนาน จนสุดท้ายเตี่ยคงกลัวจะเหมาตลาดเลยโทรตาม
ชีเลยสารภาพเสียงอ่อย พร้อมทูลความจริงทั้งหมดให้รู้
เตี่ยไม่ดุ ไม่โกรธ แต่รีบมาหาแม่ที่คลินิค แล้วพาแม่ไปโรงพยาบาล
พอถึงโรงพยาบาลปุ๊บ หมอสั่งให้เข้า ICU ทันที
นอนในนั้นตั้ง 1 คืน (ตอนนี้แหละที่เตี่ยโทรมาบอกว่าแม่ไม่สบาย แต่ไม่ได้บอกว่าเข้า ICU)
ไอ้เราก็นึกว่าเข้าโรงพยาบาลเพื่องัดดั้ง เลยบอกเตี่ยว่า ก็ดีแล้ว เฝ้ากันสองตายาย คิดซะว่าฮันนีมูนรอบสอง
พอตอนเช้าแม่ออกจาก ICU แต่หมอสั่งให้นอนพักที่โรงพยาบาลหนึ่งเดือน
โดยที่ต้องนอนนิ่ง ๆ อย่างเดีย
ขยับได้ แต่ต้องขยับแบบท่อนซุง
จินตนาการออกมะ ?
ที่ต้องทำตัวแข็ง ๆ พลิกได้แต่ซ้ายขวา
กิจวัตรประจำวันทุกอย่างที่มนุษย์พึงกระทำในแต่ละวันต้องทำบนเตียงคนไข้ในสภาพท่อนซุงทั้งหมด
ลุกจากเตียงก็ไม่ได้

ตอนนี้แหละที่เตี่ยเพิ่งโทรมาบอกว่าแม่อาการหนักเอาเรื่อง ที่ไม่บอกตอนแรกเพราะกลัวเราจะเสียการเสียงาน
ได้ยินเตี่ยพูดน้ำตาอาบแก้มเลย สงสารแม่จับใจ ณ อารมณ์นั้นไม่ห่วงแล้วงานหรือเงิน
หาตั๋วกลับบ้านอย่างด่วน (เหตุการณ์เกิดที่สกลนคร แต่อีตัวลูกทำงานที่กรุงเทพ)
ตั๋วเครื่องบินทุกสาย และทุกปลายทางที่ใกล้ ๆ แถวนั้นเต็ม ตั๋วรถทัวร์ก็เต็ม
เตี่ยโทรมาตอนบ่ายสาม หกโมงแล้วยังาตั๋วไม่ได้
นั่งซึมคิดถึงแม่อย่างแรง โอ๊ย ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ร้อนรน
สุดท้ายเช็ค บขส. อีกรอบ มีคนยกเลิกตั๋ว VIP รอยทุ่มครึ่ง
โอ๊ยยยยยย พระสัมมาทรงโปรด บึ่งไป บขส. แบบไม่คิดชีวิต
ตลอดทางนั่งกระวนกระวาย นอนไม่หลับ
ตีห้าถึงที่หมาย เราลงจากรถทัวร์แบบตัวสั่น ๆ เพราะไม่คิดว่ามันจะหนาว อารมณ์ห่วงแม่เลยรีบ ๆ ไม่ได้เผื่อเสื้อกันหนาวมาด้วย
เตี่ยมารอรับที่ท่ารถ เตี่ยไม่พูดอะไร เราก็ไม่มีอารมณ์ถาม สองคนพ่อลูกเงียบ...
อากาศที่สกลนครวันนั้นหนาวมาก ( 5 ธันวาคม 2551) หนาวจนมือชา หน้าชา ปากสั่น ตาแดง
อาการทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะความหนาว ยกเว้นอาการสุดท้าย
เตี่ยมองหน้าเราแล้วก็คงไม่กล้าพูดอะไร เพราะตั้งแต่จบประถมบ่อน้ำตาก็แห้งแบบกึ่งถาวร
ไม่เคยร้องไห้ให้เตี่ยเห็นเลย แกล้งแสดงเป็นคนเข็มแข็งตลอด
เพราะตั้งแต่ ม.1 ก็ไม่ได้อยู่ที่บ้านแล้ว ชีวิตระเห็จระเห โดนเลี้ยงแบบบุฟเฟ่ต์ตลอด
เพราะช่วงนั้นที่บ้านจน ทำมาหากินอะไรก็เจ๊งหมด
ชาวบ้านแถวนี้ชอบคิดว่าบ้านเรารวยมาก เพราะนามสกุลเดียวกับเจ้าสัวใหญ่เมืองสกล
ที่จริงก็ลุง ป้า น้า อา กันทั้งนั้นแหละ
ไม่รวย ก็รวยมาก ไม่งั้นก็รวยมาก ๆ
ทุกคนค้าขายรวยหมด มีเตี่ยนี่แหละอยากรับราชการ
ไปเราเลยต้องพึ่งบ้านญาติ ไปขออาศัยเค้าอยู่เหมือนเป็นบ้านตัว
ญาติแต่ละคนรักเรามาก ก็แหมลูกชายคนโต แถมบ้านคนจีนตระกูลใหญ่อีกต่างหาก ใครจะไม่โอ๋
ยิ่งลุง ป้า น้า อา โอ๋ราทำไหร่ เรายิ่งเจียมตัว
บางทีเค้าเลี้ยงเราดีกว่าลูกสาวบ้านเค้าซะอีก
ให้ใช้แต่ของดี ๆ ให้กินแต่ของดี ๆ

จนตอนเรียนมหาลัยก็เสร่อเอ็นท์ติดที่เชียงใหม่ ไกลบ้านซะอีก
เลยต้องทำเป็นมั่น พึ่งพาตัวเองได้ กลัวเตี่ยกับแม่จะเป็นห่วง
ลำพังเครียดเรื่องธุรกิจ สองคนตายายก็แอบกอดคอกันร้องไห้ประจำ แต่ไอ้เราดันทะลึ่งแอบเห็น เลยไม่อยากทำตัวเป็นภาระเพิ่มเข้าไปอีก
จะร่อนเร่พเนจรยังไงก็ไม่เคยปริปากบ่น วัลลีสู้คนตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา

สิบนาทีจากท่ารถถึงโรงพยาบาล เตี่ยเดินนำ เราเดินตาม ตอนนั้นตัวสั่นหละ น้ำตาเริ่มเอ่อ
ถึงหน้าห้องเตี่ยเดินเข้าไปก่อน เราบอกแป๊บนะ เดี๋ยวตามเข้าไป
เตี่ยคงเข้าใจว่าโมเม้นท์นั้นเราจี๊ดขนาดไหน เลยพยักหน้าไม่ถามอะไรเพิ่มเติม
ยืนจูนอารมณ์หน้าห้องอยู่พักใหญ่ จนได้ยินเสียงแม่ถามเตี่ยว่าลูกไปไหน ไปรับลูกแล้วทำไมกลับมาคนเดียว
สูดหายใจเฮือกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกใหญ่ แล้วเปิดประตูเข้าไป
ตอนแรกตั้งใจว่าจะทำหน้ายิ้ม ๆ แต่พอเห็นแม่อยู่บนเตียง กับอุปกรณ์ระโยงระยางเต็มไปหมดเลยแสร้งยิ้มไม่ไหว
ไม่ได้ปล่อยโฮออกมา แต่น้ำตามันร่วงกรูเหมือนมีใครมาไขท่อน้ำดับเพลิง
ภาพนั้นคงช๊อคทั้งเตี่ยทั้งแม่ เพราะคงไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพนี้
แม่ทำหน้าตกใจ ในขณะที่เตี่ยทำหน้าเข้าใจ
สามคนพ่อ แม่ ลูก นิ่งเงียบนานมาก
พ่อยืนอยู่หน้าห้องน้ำหันหลังไปด้านระเบียง ไม่รู้ว่าไม่อยากมองคนขี้แยหรือตัวเองหันไปร้องไห้บ้าง
ไอ้เรารึก็ยังยืนอยู่ตรงหน้าประตู กระเป๋ายังไม่ได้วาง แต่แอบเห็นว่าเตี่ยหูแดงมาก แล้วยกมือปาดตา อืม ร้องไห้เหมือนกันแฮะ
ไม่รู้ว่ายืนประจัญหน้ากับเตี่ยเหมือนดีว่ากำลัง battle กันด้วยเสียง vocal นานเท่าไหร่
(อันนี้ไมได้แหกปากแข่งกัน แต่น้ำตา
ไหลแข่งกัน)

สุดท้ายแม่คงทนไม่ไหว ตะโกนออกมาว่า "ยัง ยัง ฉันยังไม่ตายยยยยยยยยยยยยยย"


"คนป่วย แต่ยังมองโลกในแง่ดี"

ดีว่าสองฝั่งเลยเลิกร้องไห้ หัวเราะก๊ากออกมาทั้งน้ำตา
จังหวะนี้แหละที่เราแอบเห็นเตี่ยน้ำตาอาบแก้มเหมือนกัน
ณ โมเม้นท์นั้นเหมือนลอยเขว้งขว้างอยู่ในห้วงจักวาลแล้วหล่นตุ๊บมากลางพระราม 9 คาเฟ่ยุครุ่งเรือง (บอกแล้วแม่คือต้นแบบชองโอปอล์ตัวจริง)
สองพ่อลูกรีบปาดน้ำตา
เรารีบวางกระเป๋า ปาดน้ำตา พุ่งเข้าไปกอดแม่
เตี่ยทำเนียน บอกว่าปวดฉี่ ๆ เดินเข้าห้องน้ำซะงั้น (สงสัยจะไปล้างคราบน้ำตา)

ห้านาทีเต่อมาตี่ยออกมาจากห้องน้ำ เลยขอชักภาพแห่งความประทับใจ


"แม่หน้าเบลอเพราะมอร์ฟีนของเก่ายังไม่หมดฤทธิ์ ลูกตาเบลอเพราะน้ำตาท่วม"


สงสารแม่จับใจ ต้องนอนเป็นขอนไม้ ขยับทีก็โอย โอ๊ย โอย
ทุกครั้งที่แม่โอย แม่งเจ็บแปร๊บเข้าหัวใจเราทุกที
อยากจะเจ็บแทนแม่จริง
ตอนนั้นหกโมงกว่า ๆ ได้ยินแม่ร้องเจ็บ เราก็ร้องไห้ เลยต้องไปนอนตะแคงหันหลังให้แม่บนเตียงญาติคนไข้ที่อยู่ติดกัน
แกล้งทำเป็นหลับ แต่หูได้ยินตลอดเวลา
แม่ร้องให้เตี่ยไปตามหมอมาฉีดมอร์ฟีนให้ทุก 10 นาที
แต่เตี่ยเสียงแข็ง บอกว่า "ไม่"
ตอนแรกเราก็เอ๊ะ เตี่ยจะใจร้ายไปมั๊ยเนี่ย เป็นเราคงใจอ่อนไปแล้ว
กะว่าจะลุกขึ้นมาจากการแกล้งหลับแล้วไปตามพยาบาลมาฉีดมอร์ฟีนให้แม่
แต่ต้องเปลี่ยนใจแกล้งหลับต่อ ตอนได้ยินเตี่ยบอกว่า "ฉีดมอร์ฟีนก็ไม่เจ็บซิ เดี๋ยวก็เผลอขยับตัว เดี๋ยวเป็นอัมพาฒตลอดชีวิตทำยังไง"
ฟังเหตุผลของเตี่ยแทนที่จะสบายใจ ร้องไห้หนักกว่าเดิมทั้ง ๆ ที่แกล้งหลับ
ตอนแรกสงสารที่แม่เจ็บ แต่ตอนนี้สงสารเตี่ยที่ต้องทนใจแข็ง
เตี่ยก็คงสงสารแม่จับใจไม่แพ้เรา
เผลอหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ มาตื่นอีทีตอนได้ยินเสียงเตี่ยกับแม่หัวเราเสียงดังลั่น

งัวเงียเมาขี้ตาตื่นขึ้นมา
โอ้ววววว ภาพนี้ไม่ได้เห็นมานาน



ขอแช๊ะภาพเก็บไว้หน่อยก็แล้วกัน !




Create Date : 20 มกราคม 2553
Last Update : 24 มกราคม 2553 15:43:38 น. 9 comments
Counter : 287 Pageviews.

 

อ่านแล้วทั้งขำทั้งเศร้าเลยค่ะ ขอให้หายเร็วๆนะคะ

น่ารักมาก ^^


โดย: pao9law9 วันที่: 20 มกราคม 2553 เวลา:1:56:49 น.  

 


โดย: นนนี่มาแล้ว วันที่: 20 มกราคม 2553 เวลา:2:02:00 น.  

 
ผมว่า คนที่รู้ตัวเองว่ามองโลกในแง่ร้าย ยังดีกว่า คนที่คิดว่าตัวเองมองโลกในแง่ดีซะอีก...งงมั๊ย ก็เหมือนกับถ้าคุณคิดว่าคุณเพี๊ยน ผมก็เพ๊ยนแบบคุณนั่นแหละ... โลกใบนี้เป็นของเรา ...เรามีสิทธิเต็มที่จะคิดจะทำอะไร
...ผมตอบแทนโลกที่หน้าอยู่ใบนี้ด้วยการปลูกต้นไม้
อ่านเรื่องของคุณยังไม่จบ ขอAddเป็นเพื่อนไว้ก่อน
...ชอบไอ้ตอนที่บอกว่าชอบซักผ้าเนี่ย...มันยังหาคำตอบไม่ได้ ว่าทำไมแต่ตอนนี้ผมต้องรีบไปซักผ้าก่อน....เวลาวันหยุดมันช่างแสนสั้น.....


โดย: อออออออออฟฟฟฟฟฟฟฟฟ (standinsideyourlove ) วันที่: 20 มกราคม 2553 เวลา:7:55:59 น.  

 
เอาใจช่วยค่ะ คุณแม่น่ารักมากและอารมณ์ดีจังเลยค่ะ
คุณเองก็เป็นลูกที่น่ารักเช่นกัน


โดย: mame (@FirstblusH ) วันที่: 20 มกราคม 2553 เวลา:10:44:18 น.  

 
เจ๋งจริงค่ะ.. จขบ.และครอบครัวอ่าค่ะ


โดย: ผู้หญิงมากฝัน (maesnake ) วันที่: 20 มกราคม 2553 เวลา:11:36:10 น.  

 
แวะเข้ามาอ่านและทักทาย จขบ.
รักแม่ที่สุดในโลกเหมือนกันค่า..


โดย: I_sabai วันที่: 20 มกราคม 2553 เวลา:18:08:57 น.  

 
แวะมาเยี่ยมคนไข้คร่า...ขอให้คุณแม่ จขบ หายป่วยเร็วๆนะคะ


โดย: phaclam วันที่: 20 มกราคม 2553 เวลา:22:52:48 น.  

 
คุณออฟก็ชอบซักผ้าเหรอครับ ?

ขอบคุณทุกกำลังใจนะคร้าบ


โดย: ปางสนิท (ปางสนิท ) วันที่: 21 มกราคม 2553 เวลา:5:24:42 น.  

 
สุขสันต์วันเกิดค่ะ ขอให้สุขภาพแข็งแรง และมีความสุขมาก ๆ ค่ะ


โดย: thanitsita วันที่: 15 พฤษภาคม 2553 เวลา:20:30:03 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

piitakky
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Free Web Counter
Hit Counter 
Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add piitakky's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.