ฉันเห็นวันพรุ่ง...
Group Blog
 
All blogs
 
น้องโมจิ...กับคุณย่า...ในห้องเรียนการแสดง

คุณย่าของน้องโมจิ อายุประมาณ 60 ปี แต่ก็ยังขับรถมอเตอร์ไซค์จากรังสิต
เพื่อมาส่งน้องโมจิมาเรียนการแสดงแถวๆดินแดงทุกๆวันเสาร์ เรียนที่นี่ไม่เสียสตางค์
ฉันรู้สึกดีที่ทางกทม.มีคอร์สการแสดงแบบนี้ เพื่อให้เยาวชนได้ใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์
การเรียนการแสดงช่วยฝึกพัฒนาการของเด็กๆ หลายๆทาง ทั้ง สมาธิ การกล้าแสดงออก
ความคิดสร้างสรรค์ การทำงานเป็นกลุ่ม การยอมรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่น การเรียนรู้จักเพื่อนๆ
ที่แตกต่างจากโรงเรียนที่ตนเองอยู่ เรียกได้ว่า...ละคร ช่วยฝึกทักษะทั้งทางร่างกาย สติปัญญา จิตใจ อารมณ์ สังคม ครบรสกันเลยทีเดียว

คุณย่าบอกว่า...อยากให้น้องโมจิได้เรียน เพื่อจะได้มีสังคมที่หลากหลาย คิดและตัดสินใจเป็น
ตอนนี้น้องโมจิ อายุเพียงแค่ 9 ขวบ คุณย่ายังพอดูแลและสอนสั่งได้ หากย่าไม่ใส่ใจ
หลานรักในวัยเล็กๆอย่างนี้ อีกเพียงไม่กี่ปีข้างหน้า น้องโมจิก็จะโตเป็นสาว ถึงตอนนั้น
เราก็จะดูแลได้ยากขึ้น(ฉันก็เห็นด้วยเพราะสื่อสมัยนี้ยั่วยวนไปทางที่ไม่ดีได้ง่ายเหลือเกิน)
ตอนนี้ยังคงปรามได้ แต่ย่าไม่รู้ว่า วันข้างหน้าจะเป็นยังไง


สิ่งที่ได้รู้จากคุณย่าอีกเรื่องที่น้องโมจิโตมาในครอบครัวที่ไม่เหมือนเด็กทั่วไป โดยคุณย่าเป็น
คนดูแลน้องเค้า..


และอีกหลายๆเรื่องที่ฉันได้ใช้เวลาช่วงระยะเวลาสั้นๆในการไปกำกับการแสดงละครให้กับเด็กๆ
ในศูนย์เยาวชนแถวๆดินแดง.... เด็กๆมีความหลากหลาย มีความแตกต่างกันทั้ง อายุ การศึกษาและฐานะทางบ้าน..

แต่สิ่งหนึ่งที่เด็กๆทุกคนมีและชอบเหมือนกันก็คือ..ได้มาเล่นฝึกซ้อมละครร่วมกัน
เป็นช่วงเวลาที่เด็กและฉันมีความสุข
ถึงแม้ว่าจะเหนื่อยบ้าง จากการฝึกซ้อม หรือบางครั้ง เด็กๆก็มากันไม่ครบทำให้ยากต่อการซ้อม
ละครให้จบเรื่องได้..... แต่นั่นก็เป็นปัญหาส่วนหนึ่งที่ฉัีนต้องปรับแก้อยู่ตลอดเวลา


สิ่งหนึ่งที่ฉัน...เพียรไปสอนเพราะนึกถึงคำของคุณย่า..และแววตาของเด็กๆหลายคน
กิจกรรมละครจะเป็นสิ่งหนึ่งที่กระตุ้นเด็กๆให้เกิดการเรียนรู้ และเป็นการสะสม
ความสุขเล็กๆให้กับเด็กน้อยๆ เพราะเด็กน้อยเหล่านี้จะเติบโตขึ้น...นั่นหมายถึง
สังคมในโลกอนาคตในวันข้างหน้าของประเทศเราเองจะเป็นเช่นไร

ฉันก็มีความมุ่งหวังว่า...เค้าจะเลิอกทางเดินที่ดี...
และมีภูมิคุ้มกันที่แข็งแกร่งโดยมีแบบฝึกหัดการฝึกซ้อมละครร่วมกันเป็นเครื่องกำบัง...
ไม่หลงไปกับสิ่งอบายต่างๆเพราะละครที่เราสร้างขึ้นมาโดยการกระตุ้นความคิดจากเด็กๆเอง
จะช่วยสอนและหล่อหลอมเด็กน้อยไปในทางที่ดี

(อธิบายนิดนึง=ละครเวทีที่พวกเราทำไม่เหมือนละครตบตีกันทางฟรีทีวีหรอกนะ)



แต่ละวันที่ฉันลุกจากเตียงไปสอน...โดยมีกำลังใจจากเด็กน้อยเหล่า้นั้นนั่นเอง

...ขอบคุณครับ..ก่อนนอนจึงอยากเขียนบันทึกเรื่องนี้...เตือนใจตัวเอง^^






Create Date : 22 สิงหาคม 2554
Last Update : 22 สิงหาคม 2554 4:19:47 น. 2 comments
Counter : 299 Pageviews.

 


โดย: ponsaviman วันที่: 22 สิงหาคม 2554 เวลา:4:34:24 น.  

 
ขอบคุณครับ ติดตามๆๆๆ
................................................................................ . . . .
http://www.twitvid.com/MSRCZ' target='_blank'>. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .


โดย: aodblo22 วันที่: 12 ตุลาคม 2554 เวลา:4:28:52 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

จ็อบ
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ขอบคุณที่เข้ามาดู profile นะครับ คงคิดว่า เอ๊...ไอ้เจ้าของความคิดนี้...มันคือใครหว่า

... ตอนนี้ขอยังไม่เปิดตัวนะครับ...

ที่ผ่านมาอาจสร้างศัตรูไว้เยอะ 555

พร้อมเมื่อไร แล้วจะเปิดตัวน๊า
Friends' blogs
[Add จ็อบ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.