Dinner31
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Dinner31's blog to your web]
Links
 

 
ก่อนวันวาเลนไทน์

พรุ่งนี้เป็นวันวาเลนไทน์
...

ผมเป็นคนประเภทตีค่าวันพิเศษแบบนี้น้อยเป็นพิเศษ
ไม่ค่อยอินกับเทศกาลที่สุดวิเศษแต่แท้จริงแล้วสุดเศร้าเท่าไหร่นัก (วันครบรอบวันเกิดเป็นหนึ่งในวันเหล่านั้น)
ออกจะดูแล้วขวางโลกอยู่บ้าง แต่นั่นคือทั้งหลายทั้งมวลของความที่รู้สึก 'พิเศษ' ในวันพิเศษที่ผมมีให้มัน
เพราะความที่รู้สึกว่าตัวเองไม่อิน ทำให้อินกับความไม่อินนั่นแล
เหมือนวันประหารชีวิตของนักโทษคนหนึ่ง อาจมีผลต่อคนสองคนบนโลกนี้ต่างขั้วกันชนิดหัวท้ายปลายสุด

ขณะก้าวเท้าทอดน่องอยู่ในห้างสรรพสินค้าใหญ่ที่ดูแคบลงทันตาในวันเลนไทน์อีฟ
คนเยอะจนแทบไม่มีพื้นที่วางสายตาลงบนพื้นทางเดิน-ความรักอบอวลไปทั่วสารทิศ
ก็น่าจะจริงที่วันนี้น่าจะเต็มไปด้วยคนมีความรัก
เพราะตามทฤษฏีแล้ว ผู้ที่ไม่มีความรักมักหลบตาเทศกาลระลึกถึงนักบุญชาวโรมันคนนั้น

บันไดเลื่อนพาผมเคลื่อนตัวลง
ร้านกิฟต์ช็อปตรงข้ามเลื่อนตัวขึ้นมาจนเสมอสายตา
ไหล่ของใครสองคนตรงหน้าเว้นพื้นที่ว่างไว้เหมือนกับต้องการให้ใครสักคนมาเติมเต็มพื้นที่
ถัดมาเพียงสองก้าว ผมก็ได้เห็นคนในรูป รูปที่ผมคุ้นตา

ผู้หญิงผมยาวเจียนหลัง ตากลมโต ปากสวย ร่างผอมสูงคนนั้น
เธอที่กำลังใช้มือซ้ายขวาพิจารณาตุ๊กตาหมาตัวน้อยที่ยืนอยู่บนอุ้งมือทั้งสอง
ดูก็รู้, ไม่ได้ต้องการเลือกเพียงตัวใด แต่ต้องการให้ทั้งสองอยู่ด้วยกัน

ผมหยุดเดิน มองรูปนั้นไม่ละสายตา
ฝูงคนรอบข้างเดินเบียดผ่านไปราวหินขวางน้ำ

ก่อนหน้าวันนี้ไม่กี่วัน ผมนั่งทบทวนเรื่องราวในหัวใจของตัวเอง
นับกลับไปว่าผมเริ่มชอบพอผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไหร่-ใครเป็นคนแรก
ซึ่งไม่ได้เป็นเรื่องยากนักที่จะนึกออก ผมจำเธอคนนั้นได้แม่น
แต่จำไม่ได้ว่าเห็นเธอครั้งแรกตอนไหน
ผมมีรูปเธอด้วย-เป็นเธอคนเดียวกับรูปบนหัวไหล่ของใครที่ไม่รู้จักตรงหน้าผมนี่เอง
ถึงแม้จะสูงขึ้นมากและเป็นสาวมากกว่าเด็กประถมคนเดิมหลายเท่า
ยังคงกำกุญแจดอกเดิมที่พร้อมจะไขห้องหัวใจของผมเข้ามาได้ตลอดเวลาเหมือนเดิม

ตุ๊กตาหมาสองตัวหันหน้าหากัน ยืนเคียงข้างกันบนมือบางๆ ของเธอ
พวกมันบอกผมว่าเธอไม่ว่างจะสำรวจห้องหัวใจของผมแม้เพียงหน้าประตู-เสียใจ
ผมฉลาดกว่าหมานิดหน่อย จึงรู้ก่อนที่มันจะบอกอยู่หลายนาที

ผมเดินหลบตัวมายืนข้างตู้ตั้งโชว์สินค้าในร้านกิฟต์ช็อป
แอบมองเธออยู่ไกลๆ อย่างที่เด็กชายวัยประถมคนเดิมเคยทำ
ค้นพบว่าคนเราต่างเป็นกุญแจไขลิ้นชักความทรงจำของใครอีกคนเสมอ
เธอทำให้ผมย้อนอดีตกลับไปโดยที่ไม่ต้องพึ่งภาพซีเปียหรือฟิล์มสะดุดแม้แต่น้อย
ภาพจำที่พรั่งพรู ภาพในวันกีฬาสี ชุดพละ โต๊ะเรียนที่อยู่เยื้องกันชนิดเอื้อมไม่ถึง
ความรู้สึกอยากสนิทสนมกับอาจารย์คนหนึ่งเพียงเพราะท่านเป็นแม่ของเธอ

เจ้าหมาสองตัวโชคดี เพราะท่าทางเธอปลงใจจะเป็นเจ้าของพวกมัน
…คู่กับใครอีกคน

แถวหน้าแคชเชียร์ยาวเหยียด ยืดเวลาให้ผมได้มองเธอได้อีกหลายอึดใจ
เหมือนวันที่ผมรู้ว่าเหล่าอาจารย์ทั้งหลายมีประชุม
ผมก็ได้นั่งมองเธอจากใต้ต้นไม้ข้างศาลาอเนกประสงค์นานขึ้นเป็นพิเศษ

"สวัสดี ใช่คุณรึเปล่า" - ผมเอ่ยขึ้นลอยๆ เธอไม่มีทางได้ยิน
กิจกรรมเฟ้นหาคำทักทายที่เหมาะที่สุดในโลกของผมเริ่มต้นขึ้น
“จำเราได้ไหม เราแบงค์ไง เรียนชั้นประถมมาด้วยกัน จำได้รึเปล่า”
ถึงแม้ผมและเธออาจจำเสียงของกันและกันไม่ได้ แต่ผมมั่นใจว่าเราต้องจำกันได้
เพียงแต่ผมจำเธอได้คุ้นใจ เธออาจจำผมได้เพียงคุ้นตา

หมาสองตัวกำลังกระดี้กระด้าอออกจากคอก
ขณะที่ผมกำลังกระวนกระวายตื่นเต้นที่สุดในรอบปี

หลังจากที่พยายามหลบเลี่ยงการทักทายเพื่อนฝูงเก่าๆ ที่มักบังเอิญเจอเสมอ
ครั้งนี้เองก็เป็นเรื่องบังเอิญ… ความบังเอิญที่แสนสวยงาม
ผมยังพูดกับตัวเองไม่หยุด

เธอเป็นคนเรียบร้อย การแต่งตัวบ่งว่าเป็นพนักงานบริษัทเอกชนที่ไหนสักแห่ง
หากต้องใช้ความสง่างาม ดูสุภาพและฉลาด เธอทำได้ดีเยี่ยม
เหมือนสมัยประถมที่เธอจัดได้อยู่ในกลุ่มเด็กเรียนเก่งและน่ารักทั้งหน้าตานิสัย
ต่างจากผมที่ค่อนข้างเรียนแย่ และขี้อาย

ทุกอย่างเหมือนเดิม ไม่เว้นแม้ระยะห่างของเธอและตัวผม

ผมตัดสินใจจะใช้คำที่เรียบง่ายที่สุดในการเอ่ยปากกับเธอก่อน
แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ ร้านกิฟต์ช็อปคนพลุกพล่านเกินไป
ตรงหน้าร้านอาจเหมาะแก่การสร้างบรรยากาศของความบังเอิญ
มากกว่าที่จะเป็นผู้ชายคล้ายโรคจิตยืนจดจ้องเธออยู่ร่วมสิบนาที

หมาสองตัวมีเจ้าของใหม่ในที่สุด พรุ่งนี้มันคงได้อยู่พร้อมหน้าตาครอบครัวใหม่
เธอเดินออกจากร้านกิฟต์ช็อป อยู่ห่างจากผมไม่เกิน 5 ก้าว

"โลกนี้เต็มไปด้วยเรื่องบังเอิญ"
ผมนึกถึงคำพูดตัวเองขณะที่ปลอบโยนใครอีกคนซึ่งกำลังโศกเศร้า
ตอนนี้ผมบอกกับตัวเอง ผมได้พบ "รักครั้งแรก" ในวันคล้ายวันพิเศษอย่างนี้
... ก็เช่นกัน มันเป็นเรื่องบังเอิญที่กำลังดำเนินโลกทั้งใบ

นักวิทยาศาสตร์สะเทือนโลกทั้งใบได้เพราะความบังเอิญในบางเวลา
ศิลปินสรรสร้างตัวแทนจิตวิญญาณที่ตรึงตราใจคนหลายล้านได้
หลายครั้งก็เป็นพลังของความบังเอิญ

แน่นอน-ความรักก็เป็นเรื่องบังเอิญ เป็นเรื่องบังเอิญที่แสนสวยงาม
เป็นเครื่องหมายที่แสดงจิตวิญญาณของใครคนหนึ่งออกมาอย่างชัดเจนที่สุด
ทั้งในกาย และในใจของเขา

บังเอิญว่าผมอยู่ตรงนี้, เธออยู่ตรงนั้น
"ดอกไม้จะสวยงามกว่าที่เห็น หากเราไม่รู้มาก่อนว่ามันจะบาน"
บังเอิญผมบอกกับตัวเองอย่างนี้

5 ก้าว, 6 ก้าว, 8 ก้าว, 10 ก้าว, ...

ผมยืนนิ่งอยู่กลางป่าใหญ่ ถอยหลังไกลจากดอกไม้บานนั่นไปเรื่อยๆ
พลิกเท้าหันหลังให้ สาวเท้าก้าวเดินต่อไป
รอเวลาที่เดินหลงป่าจนเจอเธออีกสักหน
ปล่อยให้เธอและตุ๊กตาหมาทั้งสองเป็นความบังเอิญอันแสนวิเศษ

รอยยิ้มผุดบนใบหน้าของผม, ไอ้เด็กชายใต้ต้นไม้คนนั้นก็เหมือนกัน

…
พรุ่งนี้เป็นวันวาเลนไทน์

--------------------------
ไม่ต้องงงกันหรอก เขียนตั้งแต่วาเลนไทน์ 2551 น่ะ ดองไว้ให้พอเค็ม
นี่ว่าจะรออัพ 13 ก.พ. 2552 เลยนะเนี่ย แต่กลัวเค็มไป ฮะ-ฮะ



Create Date : 21 มิถุนายน 2551
Last Update : 21 มิถุนายน 2551 2:08:51 น. 6 comments
Counter : 200 Pageviews.

 
อืม..


๐ ยาม..โรยแรง อ่อนเน้น....เอนนอน
ไล่..ดับ เทียนบางตอน........หลับได้
ใย..นอนหลับ นับหลอน.......ลืมสั่ง
ลาม..ตื่น รื่นตาม ให้...........สุขด้วยนิทรา ๚ะ๛

ราตรีสวัสดิ์ขอรับพี่น้องครับ อิอิ



โดย: คนสาธารณะ วันที่: 21 มิถุนายน 2551 เวลา:2:39:07 น.  

 
กำลังดีเลยครับ

เค็มแบบนี้ น่ากินอีก


โดย: พยัคฆ์ร้ายแห่งคลองบางหลวง วันที่: 21 มิถุนายน 2551 เวลา:3:59:01 น.  

 
เรื่องบางเรื่อง มันก็แอบเศร้าอยู่ลึกๆ
ไม่รู้เจ้าตัวเศร้ารึเปล่า แต่คนอ่านนี่สิ

มันลุ้นน่ะ

น่าเอาไปทำ MV นะคะ


โดย: gluhp วันที่: 21 มิถุนายน 2551 เวลา:11:45:16 น.  

 
ตายแล้ว จะเอาผมไปส่ง บางขวางเลยนะเนี่ย

อืมมมมม์ จริง ๆ ในช่วงนั้นผมเสี่ยวมากครับ เรียนโรงเรียนชายล้วน กำลังเห่อหญิง แต่เอาเข้าจริงก็จีบไม่เป็นเสียที

เรื่องมีการแต่งเติมเล็กน้อย แต่โดยรวมก็มาจากความทรงจำที่ผมไม่กล้าลืมเลยครับ

วันนี้ผมยังคิดเล่น ๆ ว่า ถ้าเจอเธอคนนั้นอีกครั้ง

ผมจะเสี่ยวแบบในอดีตไหมหนอ

ยินดีที่ได้รู้จักครับผม


โดย: พยัคฆ์ร้ายแห่งคลองบางหลวง วันที่: 21 มิถุนายน 2551 เวลา:15:15:37 น.  

 
แหม โรแมนติคซะด้วย ได้พบรักครั้งแรกโดยบังเอิญ
^ - ^


โดย: momo IP: 58.9.92.219 วันที่: 21 มิถุนายน 2551 เวลา:20:39:32 น.  

 
โรแมนติกได้อีกนะคะ อิอิ


โดย: fon_jang IP: 125.25.119.86 วันที่: 24 มิถุนายน 2551 เวลา:12:26:50 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.