การเรียนรู้ที่ประเสริฐ คือ การเรียนรู้ที่มีฐานบนความรู้เนื้อรู้ตัว
Group Blog
 
All Blogs
 
มองทะเลผ่านการเห็นอันบริสุทธิ์

การอยู่คนเดียวแล้วใช้สายตาทอดยาวมองไปยังท้องทะเลอันกว้างใหญ่ เห็นเส้นขอบฟ้าที่เป็นจุดบรรจบกันระหว่างผืนน้ำและผืนฟ้า ณ ขณะนั้นเรามักไม่รู้ว่าเราเป็นใคร ราวกับว่าตัวเรากับธรรมชาติที่ปรากฏตรงหน้าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

แท้จริงมนุษย์ก็เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ เราต่างถือกำเนิดขึ้นมาจากปรากฏการณ์แห่งความเกิด ความงอกงามเติบโต เฉกเช่นเดียวกับต้นไม้ใหญ่หรือทะเลกว้าง สิ่งที่แตกต่าง คือ เราที่เป็นมนุษย์นั้นมีธรรมชาติแห่งความรับรู้ติดตัวมาด้วย และธรรมชาติของความรับรู้นี้เองที่พัฒนางอกเงยขึ้นเป็นธรรมชาติของความปรุงแต่ง

แทนที่การเห็นและสัมผัสกับธรรมชาติแวดล้อมด้วยความรู้สึก เรากลับค่อยๆใช้ความปรุงแต่งมาบดบังสภาพอันแท้จริงของทุกสิ่งไว้ เราคุ้นชินกับการวิพากษ์ ตัดสิน และให้คุณค่ากับทุกสิ่งทุกอย่างที่รับรู้ และนั่นย่อมทำให้การรับรู้ของเราเป็นความรับรู้ที่ไม่บริสุทธิ์ ถึงจะมองเห็นก็เป็นการมองเห็นที่เจือด้วยความคิด เจือด้วยการแปลความหมาย และเสพมันผ่านแว่นของความคิดความเห็น แน่นอนว่าการเห็นแบบนี้ย่อมไม่บริสุทธิ์และไม่ได้ฉายภาพของความจริงแท้ในตัวมันเองออกมา เรียกว่าไม่ได้เห็นตามเป็นจริง ไม่ได้เห็นแบบยอมรับถึงความ “เป็นเช่นนั้นเอง” ของทุกสรรพสิ่ง เพราะเราเห็นแบบมีผู้เห็น และมีสิ่งที่ถูกเห็น เราได้แยกเอาธรรมชาติของความเห็นและสิ่งที่ถูกเห็นออกจากกัน โดยหลงลืมไปว่า แท้ที่จริงธรรมชาติทั้งสองสิ่งล้วนเป็นธรรมชาติที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

จึงไม่แปลกที่เวลาเรามองไปยังทะเลกว้างใหญ่ เราจะรู้สึกลางๆว่าเราไม่ใช่ ”ใครคนหนึ่ง” เพราะธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ได้กลืนกินความเป็นเราลงไป เป็นช่วงเวลาที่เราจะเป็นอิสระจากความคิด และชีวิตได้ถูกปลดล็อคจากโซ่ตรวนแห่งทิฏฐิมานะที่พันธนาการเรามาตลอด ( อย่างน้อยก็ในช่วงเวลาหนึ่ง )

นั่นคือเหตุผลที่คนทั่วไปมักชอบไปทะเลเวลาที่มีปัญหาชีวิต เวลาที่ชีวิตกำลังกลุ้มรุมไว้ด้วยความหนักใจและรู้สึกว่าถูกขังไว้ด้วยปัญหาอย่างไม่มีทางออก..แท้ที่จริงแล้วไม่มีทางออก และไม่มีใครถูกกักขังพันธนาการไว้ มีแต่ความคิดปรุงแต่งเท่านั้นที่เราสร้างขึ้นมาจองจำเราไว้เอง และทำให้รู้สึกจริงๆว่ามีเราอยู่ มีปัญหาอยู่จริงๆ และมันช่างยิ่งใหญ่เสียเหลือเกิน

การมุ่งหน้ามาที่ทะเลอย่างน้อยก็เป็นการหลบตัวเองออกมาจากปัญหาชั่วคราว อย่างน้อยก็เพื่อให้ความคิดที่กำลังสับสนยุ่งเหยิงนั้นได้มีเวลาผ่อนพักบ้าง ได้ใช้ความเป็นธรรมชาติที่แท้เยียวยาตนเองดูบ้าง

ทะเลจึงเหมือนเป็นแหล่งพักพิงสุดท้ายที่รอคอยที่จะปลดเปลื้องความมีความเป็นของมนุษย์ ให้มนุษย์ได้ตระหนักถึงความไม่มีไม่เป็นอะไร ..อย่างน้อยก็ในช่วงเวลาหนึ่ง

( แรงบันดาลใจจากการฟัง “ทัศนะสู่ธรรม” ของท่านอาจารย์โกวิท เอนกชัย – เขมานันทะ )



Create Date : 09 กุมภาพันธ์ 2553
Last Update : 9 กุมภาพันธ์ 2553 10:20:23 น. 0 comments
Counter : 96 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

กุมารน้อย
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add กุมารน้อย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.