ปุ๊บปั๊บรับโชค!!...นึกจะแต่งก็แต่งหว่ะ
ก่อนหน้านี้ธนาสมัคร blog ไว้นมนานมากกกเป็นปีๆ แต่ไม่เคยจะเขียนเล๊ย!! ด้วยไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไร หรือความขี้เกียจหาข้อมูลในเรื่องที่เขียนก็แล้วแต่ ทำให้ไม่เคยหยิบจับซักที ผ่านมาจนกระทั้งเร็วๆนี้แหล่ะ นึกขึ้นได้ว่า เฮ้ยยแก๊!!แกควรเริ่มทำอะไรซักอย่างนะ ก่อนที่จะชีวิตที่เป็นอยู่มันจะเน่าเปื่อย จึงเกิดการเขียน blog บำบัดความน่าเบื่อของตัวเองขึ้นมา ประกอบกันอยู่ดีๆ อิชั้นก็ปุ๊บปั๊บรับโชคได้ "แต่งงาน" ซะงั้น ก็เลยมีเรื่องราวมาเมาท์มอยจารึกไว้ใน blog ซักที

ถ้าพิธีกรในงานแต่งงานถามว่า "ช่วยเล่าบรรยากาศตอนถูกขอแต่งงานให้พวกเราฟังกันหน่อยครับ"
ตัดภาพแยกนราธิวาส รถมอไซด์ติดไฟแดงนานเจ็ดชั่วโครต ธนาซ้อนมอไซต์ป.เปิ่นกลับบ้าน รถติดไฟแดงอยู่ นางก็เปิดกระจกหมวกกันน๊อค

ป.เปิ่น : "ได้ฤกษ์แล้วนะ 23 พฤศจิกานี้ ถ้าไม่เอาวันนี้ไม่มีแล้วนะ" /พูดเสียงดังสู้กับเสียงมอไซด์อีกเป็นสิบที่แม่งจอดไฟแดงใกล้ๆกัน...ซึ่งแม่งเสียงอิป.เปิ่นเบามากกก #กุประชด

ธนา : คิดในใจ..ฤกษ์อะไรฟระ บ้านใหม่ของแกก็เพิ่งทำบุญไปหนิ ก็เลยถามไป "ฤกษ์ไรวะเธอ'

ป.เปิ่น : "แต่งงานไง หลังจากนี้ไม่มีฤกษ์แล้วนะ"

ธนา : - - ประมวลผลไม่ทัน พอได้สติ "ห๊ะ...เอางั้นเหรอ"

ป.เปิ่น : "เอางั้นแหล่ะ"

......จอบอ.......

ก็นั่นแหล่ะฮะท่านผู้ชม....มันไร้ซึ่งความโรแมนติกใดๆทั้งสิ้น แม่งเซอร์เรียลมากก ถถถถถชีวิต!! นี่บอกเลยว่าอิชั้นเกลียดชมพู่มากกกกกกก..ที่ทำใหอิชั้นคาดหวังการขอแต่งงานมันต้องมีอีเวนต์พิเศษๆ และอิชั้นจะเลิกดูละครทั้งหลายแหล่ที่ทำให้อิชั้นจำเป็นภาพติดตาว่าการขอแต่งงานผู้ชายแม่งต้องคุกเข่าใส่แหวนให้......ฮือ..ฮือ...ชั้นเกลียดดดดด!!....ครั้งเดียวในชีวิต!!...พัง!!...หมดกัน!! คร่ำครวญกรีดร้องไปสามสิบวิ

หลังจากอิชั้นดึกสติกลับมาได้ ก็อยากจะเสียสติไปอีกรอบเพราะเรื่องสยองสองบรรทัด คือ "ฤกษ์ 23 พฤศจินะ ถ้าไม่เอาวันนี้ไม่มีแล้วนะ ต้องรอไปอีกสามปีนะ" ห๊ะ!! คืออะไร!! ดะ เดี๋ยว!! นี่แกเพิ่งจะขอชั้นแต่งงาน 3x สิงหา!! แล้วอิชั้นจะเตรียมตัวทันไหมคู๊ณณณณณ น้ำตาจะไหลหุ่นอิชั้นตอนนี้ขึ้นต่อยเฮฟวี่เวทได้อ่ะคุณ อะไรที่วาดฝันไว้ว่าจะทำถ้าได้แต่งงานเป็นอันม้วนพับเก็บไปเลยจ้า

ธนามีเวลาเตรียมงานประมาณสองเดือนกว่าๆ แม่เจ้า!! ชาวบ้านต้องคิดแน่นอนว่าอิชั้นท้องก่อนแต่งชัวร์!!งานนี้ ที่สำคัญคือหุ่นกุให้มากเลยจ้า ทุกวันนี้ถ้าวันไหนใส่เดรสไปทำงานแค่ทำท่าลูบท้องหรือจับเอวต้องมีคนลุกให้ธนานั่งตลอดอ่ะ T T เอาหล่ะคุณโจทย์ชีวิตยากขนาดนี้ บอกเลยว่างานนี้เป็นการใช้เงินอย่างบ้าคลั่งอยู่ไม่น้อยเพื่อแลกกับอะไรก็ได้ที่สะดวกรวดเร็ว

เพราะฉะนั้นจึงตั้งใจว่าจะเมามอยหอยสังข์รีวิวทุกอย่างๆที่ได้รับจากการเตรียมงานนี้ไว้เป็นข้อมูลเผื่อจะเป็นประโยชน์ให้กับทุกคู่ที่ต้องเตรียมงานนะจ๊ะ แบบว่าอะไรดีบุ๋มก็ว่าดี เป็นการตอบแทนข้อมูลต่างๆ จากการเสิชหาทุกสรรพสิ่งในโลกหล้าจากอินเตอร์เน็ต หลายๆอย่างธนาก็ได้จากการเสิชนี่แหล่ะคุณ เดี๋ยว blog หน้าอิชั้นจะมามอยท์ว่าอะไรหาได้จากร้านไหน ราคาเท่าไหร่ อ่อ...อ่านเอาฮา เอาเป็นข้อมูลกล้อมแกล้มเน้อ แต่จะมาเอาเป็นมาตรฐานในการเตรียมงานนี่ไม่ค่อยได้นะคุณ เพราะอิชั้นนึกอะไรได้ก็ทำๆไป ให้มันดีงามและทันเวลา!! ก็พอ



*ขออนุญาตใช้คำว่า "อิชั้น" แทน "อิฉัน หรือ ดิฉัน" นะคะ มันชินในพิมพ์จริงๆ ติดเป็นเสียงพูดมากกว่า T T






Create Date : 30 กันยายน 2558
Last Update : 1 ตุลาคม 2558 23:24:41 น.
Counter : 119 Pageviews.

0 comment
เริ่มใหม่อีกครั้ง...ครั้งที่พันแปดแล้วป่าววะ!?
เคยอ่านกระทู้หนึ่งในพี่พันนี่แหล่ะ มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับ "วิกฤตวัยกลางคน" http://pantip.com/topic/33948924 ที่คนวัยนี้จะเผชิญกับปัญหาต่างๆที่เราสรุปเอาเองว่ามันเป็นช่วง "เคว้งคว้าง" เป็นความรู้สึกที่ไม่พอใจอะไรในชีวิตที่ตัวเองมีซักอย่าง พูดง่ายๆก็คือเบื่อแม่งทุกอย่างในชีวิต เลวร้ายที่สุดก็คือบางคนแก้ปัญหาแบบสุดโต่งไปเลย คือลงมือทำอะไรแบบไม่คิดหน้าคิดหลังแล้ว เพื่อตอบสนองความต้องการตัวเองให้หลุดพ้นจากอาการนี้ ประมาณว่าถึงที่สุดแล้วโว๊ย "ช่างแม่ง" "กูจะทำ"

เอาจริงๆ เราว่าอาการนี้ไม่ได้เป็นเฉพาะแค่วัยกลางคนนะ มันสามารถเกิดได้กับทุกคนที่รู้สึกว่าความต้องการของตัวเองมันไม่ถูกเติมให้เต็มอ่ะ พอนานเข้ามันถึงจุดที่แบบ "กูไม่ทน" หลายๆคน เช่นเราอายุเท่านี้แล้วยังไม่รู้เลยว่าตัวเองชอบหรือต้องการอะไร คือให้ทำอะไรก็ทำได้แหล่ะ แต่ชอบหรือไม่ชอบมันก็อีกเรื่องหนึ่งนะ ยังดีที่ยังพอรู้ว่าที่ "ไม่ชอบ" คืออะไร หรือไอ้สิ่งที่อยากทำแม่งก็ไม่มีโอกาสได้ทำหรือไม่กล้าทำก็ไม่รู้ ที่แน่ๆมีข้ออ้างปฏิเสธ เลิกล้มเสมอ เออหว่ะ!! ทำไมก็ไม่รู้ 

รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนที่ไม่ "เป้าหมาย" ในชีวิต เหมือนเป็นคน "โปร่งแสง" ใช้ชีวิตไปวันๆ เฮ้ออออ!! ถึงเวลาที่ควรต้องทำอะไรสักอย่างแล้วแหล่ะ ไม่งั้นต้องน็อตหลุดแบบ "กูไม่ทน" แน่ๆ จึงเป็นเหตุที่มาของการขุด blog ขึ้นมาเขียน ถถถถถถอิชั้นมี blog มานานนม เพิ่งจะมีเขียนไปครั้งเดียว 5555 ดูซิ เอ้า!!ก็ว่าจะลองดู เริ่มจากเขียน blog บำบัดตัวเองนี่แหล่ะ สังเกตุตัวเองดูว่าชอบหรือไม่ชอบ มีอะไรที่อยากจะทำ ผ่านตัวอักษรนี่แหล่ะเนอะ เผื่อจะเจอหนทางที่มีพอมีความสุขเล็กๆร่วมไปกับเป็นมนุษย์ออฟฟิตธรรมดาที่รู้สึกไม่พอใจชีวิตซักอย่าง

ใครที่รู้ตัวว่าเริ่มมีอาการแบบ "วิกฤตวัยกลางคน" เหมือนเรา ลองดูเนอะว่าจะโฟกัสวางเป้าหมายอะไรดีให้ชีวิตมันไม่น่าเบื่อ มันอาจจะเริ่มจากเป้าหมายจุดเล็กๆก็ได้ เช่น ฉันจะออกกำลังกายทุกวัน ฉันจะอ่านหนังสื่อเล่มใหม่สัปดาห์ละเล่ม มาๆๆมาเริ่มไปด้วยกัน นี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวิธีไหนจะดีที่สุดแต่อย่างน้อยเราก็ลองแก้ปัญหาด้วยตัวเราเองเนอะว่ามั้ย

นี่อิชั้นกลับไปเป็นวัยรุ่นอีกครั้งเหรอเนี่ย แบบว่าค้นหาความต้องตัวเองงี้ 55555 



Create Date : 22 กันยายน 2558
Last Update : 22 กันยายน 2558 2:11:57 น.
Counter : 235 Pageviews.

0 comment
อยากจะผอมก็ต้องทำ...วินัยและเป้าหมายสำคัญที่ซู๊ดดด
คำพูดที่ว่า "ผู้หญิงยอมทำทุกอย่างให้ตัวเองผอมยกเว้นการออกกำลังกาย" นี่ถ้าจะจริง ธนาเองก็เป็นอีกคนที่เป้นอย่างที่เค้าว่า (ว่าแต่เค้าไหนก้ไม่รู้นะ -*- ) เท่าที่จำได้เมื่อสมัยสาวๆเนี่ยน้ำหนักและรูปร่างโอเคมากอยู่ในมาตรฐานผู้ชายไทย (มาตรฐานผู้ชายไทยนะจ๊ะไม่ใช่มาตรฐานธนา เพราะถ้ามาตรฐานธนาหนักแค่ไหนชั้นก็สวยชั้นก้เลิศจ๊ะ) น้ำหนัก 50-53 กก. เท่านั้นแหล่ะ สวยนะจ๊ะเลือกได้จ๊ะ ผู้ชายรุมล้อม ยืมตังค์ 555

คุณพระ!!ผ่านมาเพียงไม่กี่ปีคุณคะ ปาไป 70 หล่ะค่ะคุณ อืดและบวมมาก ไปช้อปปิ้งตลาดไหนไม่มีไซด์เสื้อเลยค่ะ ขากางเกงบางตัวใส่แขนธนาหล่ะค่ะ บ่นพึมพำเสมอว่าทำไมสมัยนี้เสื้อผ้าแม่งเล็กจังฟระ!? โลกนี้เมิงมีแต่ผู้หญิงไซส์เล็กหรือไง ร่ำร้องอุทรณ์ไปทั่ว 

ซื้อเสื้อผ้าแต่ละทีต้องซื้อของมียี่ห้อค่ะคุณ เพราะมีไซด์และไซด์ธนาก้น่ารักจุ๋มจิ๋มมากเมื่อเทียบกับฝาหรั่ง แน่นอนจ๊ะ ตัวใหญ่จ่ายแพงกว่า ตายแล้วพนักงานออฟฟิศเงินเดือนมาตรฐานแรงงานไทย จ่ายค่าเสื้อผ้ามาตรฐานฝาหรั่ง ผลก็คือ....จนค่ะจน

สิ่งที่ตามมาอีกอย่าง คือ สุขภาพแย่ค่ะ ป่วยบ่อยไม่ค่อยแข็งแรงเหนื่อยง่ายและที่สำคัญเป็นโรคขี้เกียจค่า คือมันจะมีความคิดแบบเดี๋ยวค่อยทำ ทำไปทำไม ทำไปก็ไม่สวย เมื่อขี้เกียจก็พาลเบื่อไม่มีแรงใจ เป้าหมาย ไม่สดใส สุดท้ายพาลให้ชีวิตการทำงานมันน่าเบื่ออ่ะค่ะ

สุดท้ายเบื่อๆมาก เซ็งมากๆ จนมันแบบ เฮ้ย!!แกนังธนา แกจะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วนะ คือ มันดูเป็นพวกเงาๆอ่ะ มีชีวิตจางๆซีดๆ ประมาณนั้น แกต้องเริ่มทำอะไรบ้างแล้วนะ สิ่งแรกที่ธนาทำ คือออกกำลังกาย ค่ะ วิ่งบ้าง โยคะ บ้าง เอาเท่าที่ทำได้ ไปซื้อรองเท้าสำหรับวิ่ง ซื้อแผ่นรองโยคะ แล้วก็ลุย!!เลยจ้า ผ่านมาเกือบ 2 อาทิตย์แล้วที่ทำแบบนี้

สิ่งที่เปลี่ยนไปแน่นอนเป็นคนนอนตื่นเช้าขึ้น สดใส รู้สึกกระปรี้กระเป่าที่จะไปทำงาน ทานข้าวครบ 3 มื้อ ทานน้ำเยอะขึ้นอึได้ทุกวัน จากเมื่อก่อน 2-3 วันครั้ง หายปวดไหล่ด้วยจ้า เมื่อร่างกายดีการทำงานมันก็แจ่ม ไม่ขี้หลงขี้ลืม จัดตารางการทำงานชัดเจนเพราะอยากไปออกกำลังกาย ดูมีสติสตังมากขึ้น สนุกในการทำงานและการตื่นเพื่อไปทำงาน

ธนาตั้งเป้าหมายไว้ว่าภายใน 3 เดือน ชั้นจะต้องวิ่งได้ 5 กิโลเมตรเพื่อแข่งมินิมาราธอนซักครั้ง และเป้าหมายในการทำงาน คือ ชั้นจะต้องชำนาญในสายงานที่ชั้นทำที่ทุกคนจะต้องฟังและยอมรับความคิดเห็น ชั้นต้องมีตัวตนในการประชุมและนำเสนองาน และเงินเดือนมันต้องดีกว่าเดิมซิฟร่ะ!!

ผ่านมา 2 อาทิตย์ หลังจากใช้ชีวิตจางมาๆ 2-3 ปี พบว่า จริงๆแล้วความอ้วนไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้ชีวิตมันบัดซบขนาดนี้ การที่เราไม่มีเป้าหมายต่างหากมันทำให้เราแย่ที่สำคัญคือความขี้เกียจและไม่มีวินัยกะตัวเอง ความอ้วน คือ ข้ออ้างที่เราเอามาอ้างกับตัวเองเพราะมันเห็นชัดเจน เพราะคนอ้วนที่เค้าสวยและชีวิตดีๆมีตั้งเยอะแยะ 

สุดท้ายไม่รู้ว่าไอ้การออกกำลังกายที่ทำอยู่จะดีกว่านี้หรือไม่ เป้าหมายจะสำเร็จหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ได้อยู่ๆก็อาจจะขี้เกียจและเลิกทำมันซะอย่างงั้นก็ได้.........แต่ก็จะพยายาม เพราะตอนนี้ธนารู้แล้วความขี้เกียจและการไม่มีวินัยมันทำร้ายตัวเองมาก ความขี้เกียจมันเริ่มจากสิ่งเล็กๆน้อยๆที่ทำ บางอย่างเราก็ทำมาตั้งแต่สมัยวัยรุ่นจนแทบจะเป็นสันดาน จนวันหนึ่งคุณเป็นผู้ใหญ่และจะต้องเป็นผู้นำ.....ขอบอกว่าชิบหายหล่ะค่า ^^ และอีกสิ่งหนึ่งที่ได้เรียนรู้ก็คือ การ Keep เป้าหมายให้อยู่กับเราตลอด แม่งยากกกยิ่งกว่าลดความอ้วนสุดๆอ่ะ







Create Date : 07 พฤศจิกายน 2555
Last Update : 7 พฤศจิกายน 2555 16:59:38 น.
Counter : 381 Pageviews.

0 comment

เริ่ดที่สุดในสามโลก
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



เมาท์มอย แชท แชร์ ทุกเรื่องราวที่ธนาสนใจและอยากแบ่งปันให้กับทุกท่าน.............เพี้ยนบ้าง อะไรบ้างก็อ่านเอาฮากันไปเนอะ ^^