( ^ o ^ ) - > K E E N Y ' S D I A R Y < - ( ^ o ^ )
16 ตุลาคม 2552 เมื่อหนูเกิด <My Baby ->KEEN<- New Born>

วันที่หนูจะลืมตาออกมาดูโลก เป็นวันที่เเม่ยังอิ่มจากมื้อเย็นของเมื่อวานอยู่เลย
เพราะไม่ได้คิดว่าหนูจะอยากออกมา ก่อนหน้านั้นคุณตาคุณยายน้าพีชและเเม่
ไปกินบุฟเฟ่ห์ร้าน โชคดีติ่มซำ ที่เซ็นทรัลเเจ้งวัฒนะ อิ่มมาก ย้ำง่าอิ่มมากๆๆๆ
จนต้องให้ที่ร้านห่อกลับบ้าน เพราะกินไม่หมด(เสียเงินเพิ่มด้วย)
พอกลับไปบ้าน เเม่เริ่มปวดท้องเเล้วเเหละ เเต่คงยังอิ่มอยู่เลยรู้สึกไม่มากนัก

ตอนเช้าเเม่ลงมานั่งเล่นคอม ก็เริ่มปวดถี่ขึ้นเรื่อยๆ เเต่เเม่ยังทนได้
นั่งเล่นเกมส์ใน facebook hi5 ไปเรื่อยเปื่อย จนรู้สึกว่าถี่มากขึ้นอีก
รู้ตัวอีกทีคือ ปวดทุก 10 นาทีเเล้ว เลยบอกคุณยายว่าปวดท้องเเล้วนะ
คุณยายจะให้ไปโรงพยาบาลเลย เเต่เเม่อยากอาบน้ำก่อน เพราะเหงื่อออก
กลัวลูกจะเหม็น ก็เลยขึ้นไปอายน้ำแถมขัดตัวอีกต่างหาก

ระหว่างทางขับรถไปโรงพยาบาลคุณยายดูร้อนรนมาก จนเเม่บอกให้ใจเย็น
ถึงโรงพยาบาล ประมาณ 10 โมงนะ ถ้าเเม่จำไม่ผิด นั่งรถเข็นไปหาคุณหมอ
(ตื่นเต้นไม่เคยนั่ง) คุณหมอเป็นคุณหมอเวร ตรวจปากมดลูกเปิดเเค่ 2 เซ็นเอง
คุณหมอบอกสงสัยคงพรุ่งนี้เช้า เเต่เเม่ปวดมากเลย คิดว่าคงวันนี้แหละ
ดีซะอีก เดิมทีพรุ่งนี้คุณหมอนัดมาเร่งคลอดเลย เเต่ลูกคงรู้ว่า
ถ้าหนูไม่ออกมาวันนี้ พรุ่งนี้เเม่ต้องเจ็บตัว เเสนรู้จริงๆเลยลูกแม่

คุณยายก็โทรไปเรียกคุณตา เเละคุณยายอีกคนของลูกมา(ป้าของเเม่)
ขณะที่เเม่ก็โดนเข็นเข้าห้องรอคลอด โดนคุณพยาบอลสวนก้นด้วย
เเต่เเม่คิดว่าคงไม่ออกเท่าไหร่หรอก เพราะที่กินไปเมื่อวานยังย่อยไม่หมดเลย
เเต่ก็ออกนะ เเม่ต้องรีบนั่งให้ออกให้หมด เพราะไม่อยากเบ่งลูกไปพร้อมเบ่งอุนจิ

นอนปวดได้สักพักคุณยายก็เข้ามาหาแม่ เเม่ก็บ่นไปเรื่อย เพราะปวดมาก
เเล้วคุณยายก็ออกไปให้คุณยายอีกคน(ป้าของแม่)เข้ามาบ้าง
เเต่ละคนเข้ามาแป๊ปเดียวเอง เเม่ยังบ่นไม่หนำใจ ก็ออกไปกันหมดเลย
ไปรอกันที่ห้องพัก สบายใจเฉย -*-

พอนอนได้สักพัก คุณพยาบาลก็มาโกนจิมิเเม่ เตรียมรอหนูออกมา เดี๋ยวจะโดนขนทิ่มตา ^^
ตอนนั้นเเม่ปวดมากเลย ไม่เคยปวดอะไรมากเท่านี้เลย หลังจากนอนหอบอยู่สักพัก
คุณพยาบาลก็เดินมาถามว่าจะเอายาแก้ปวดไหม จะช่วยให้ไม่เจ็บมาก
ตอนนั้นอะไรเเม่ก็เอาหมดเเหละ เเต่หลังจากฉีดไปเเม่รู้สึกมึนๆ จนง่วงเลย
กะว่าจะงีบสักหน่อย หนูคงยังไม่ออกมา ที่ไหนได้ ยาอยู่ได้แป๊ปเดียวเอง
กลับมาปวดต่อ ขอยาคุณพยาบาลอีก เขาไม่ให้เเล้ว ให้ได้ครั้งเดียวเท่านั้น
(ไม่บอกกันก่อนเลย จะได้ยังไม่ใช้)

สักพักเเม่ก็รู้สึกเหมือนปวดอุนจิ
ลองเบ่งดู เท่านั้นเเหละถุงน้ำคร่ำแตกเลย เรียกคุณพยาบาลมา ทีนี่เเตกตื่นกันทั้งห้องเลย
คุณพยาบาลโทรหาคุณหมอของเเม่ แต่คุณหมอของเเม่อยู่ไกลมาไม่ทัน
เลยต้องให้คุณหมอเวรมาทำคลอดเเทน เเต่เเม่ไม่กังวลหรอก ใครก็ได้แหละตอนนั้น

ระหว่างที่รอเตรียมเข็นเเม่เข้าห้องคลอด เเม่ก็ไม่ไหวเเล้ว พยายามเบ่ง
คุณพยาบาลก็บอก คนไข้อย่าเพิ่งเบ่งค่ะ เเต่ตอนนั้นมันกลั้นไม่ได้เเล้ว
คุณพยาบาลก็รีบเข็นเเม่เข้าห้องคลอดเลย เเต่คุณหมอยังไม่มา
พอเเม่ทำท่าจะเบ่งอีก คุณพยาบาลก็บอก คนไข้อย่าเพิ่งเบ่งค่ะ หมอยังไม่มา
เเต่เเม่จะตายเเล้วนี่ลูก จนเกือบกลั้นไม่ไหว คุณหมอมาพอดี
คุณหมอบอกให้เเม่เบ่ง เเม่ก็เบ่งเลย ทีเดียวพรวด ลูกไหลออกมาเลย

ตอนนั้นเเม่รู้สึกโล่งมาก ในใจคิด รอดเเล้วตู คุณหมอเอาลูกมาวางบนอกแม่
หนูตัวเล็กเหลือเกิน จนเเม่คิดแอบผิดหวังว่า ที่ท้องมันใหญ่เพราะเเม่กินเยอะเอง
ไม่ใช่เพราะตัวหนูใหญ่ สงสัยการลดน้ำหนักคงอีกยาวไกลเเน่เลย
หลังจากแม่เห็นหน้าหนู นี่เหรอเด็กคนนี้ที่อยู่ในท้องเรา หน้าตาเป็นอย่างนี้นี่เอง
เเล้วคุณพยาบาลก็เอาตัวหนูไปทำความสะอาด จากนั้นคุณหมอก็เย็บแผลเเม่
ที่จริงคุณหมอบอกให้แม่หลับไปเลยก็ได้ เเต่เเม่หลับไม่ลงหรอกลูก
เเม่ตื่นเต้นที่ได้เจอหนู คิดว่าเมื่อไหร่คุณหมอจะเย็บเสร็จสักที จะได้เจอหนูอีก

การเย็บเเผลน่าจะใช้เวลาเกินครึ่งชั่วโมง เเม่ก็ถูกเข็นออกมาที่ห้องรอคลอดที่เดิม
บ่าย 3 เเล้ว ดีที่การคลอดไม่นานอย่างที่คิด โล่งอกมาก ถ้าปวดท้องข้ามวันเเม่ตายแน่เลย
นอนไปสักพัก คุณพยาบาลก็อุ้มหนูมาให้เเม่ หนูลืมตาเเล้ว ตาตี่มากเลยลูกเอ๋ย
อยากจะถามคุณพยาบาลว่า หยิบผิดหรือเปล่าค่ะ เเต่ก็ยั้งปากได้ทัน
คุณพยาบาลป้อนนมหนูไปแล้ว ดีแล้วแหละ เพราะเเม่น้ำนมยังไม่มีทีท่าว่าจะมาเลย
แม่หอมแก้มหนูไปหลายทีเลย จนคิดว่าท่าฟัดหนูตอนนี้หนูจะเป็นอะไรไหมนี่

เเล้วคุณพยาบาลก็เอาหนูไปนอน สักพักแม่จึงได้ไปห้องพัก
คุณตากับน้าพีชได้กินของอร่อยตลอดเวลาที่เเม่อยู่โีรงพยาบาลเลย
เเม่ก็นอนไม่หลับตลอดคืนเลยลูกเอ้ย มานอนตอนกลางวันเเทน
เเต่ก็ได้กินอาหารอร่อยๆนะ แถมไอติมอีก สรุปว่าที่หนูไม่มีนมกิน เพราะเเม่กินไอติมนี่แหละ







Create Date : 24 เมษายน 2553
Last Update : 24 เมษายน 2553 3:55:43 น. 5 comments
Counter : 520 Pageviews.

 
ความรู้สึกตอนนั้นคงมะต้องมีคำบรรยายใดๆ เมื่อเห็นหน้าใครกะมะรุ้มาแอบ
อยุ่ในพุงน้อยๆของเราตั้งเกือบ 9 เดือน แต่แปลกนะค่ะว่าทำไมเราถึงรักคนแปลกหน้าคนนี้มากมาย เน๊าะ...


โดย: MomTaWan วันที่: 24 เมษายน 2553 เวลา:10:35:34 น.  

 


โดย: thanitsita วันที่: 24 เมษายน 2553 เวลา:14:20:29 น.  

 


โดย: Loveaddicted8 วันที่: 24 เมษายน 2553 เวลา:14:26:25 น.  

 
ร่วมลุ้นไปกับคุณแม่ด้วยค่ะ แหม...เขียนบรรยายได้เห็นภาพมากค่ะ
รีบเอารูปตอนโตมาดูไวๆน่ะค่ะจะรอดู
เพราะรูปที่โชว์มันเล็กมาก เห็นความน่ารักไม่พอ


โดย: jyst วันที่: 24 เมษายน 2553 เวลา:15:14:08 น.  

 
คุณ MomTaWan
-ใช่ค่ะ แถมยังหน้าเเปลกอีก อิอิ

คุณ thanitsita
-เริ่มไม่สนใจอะไรเเล้วล่ะค่ะ ยกเว้นเรื่องของคนๆนี้

คุณ Loveaddicted8
-ขอบคุณค่ะ ร้อนจริงๆทุกวันนี้

คุณ jyst
-ขอบคุณมากเลยค่ะ กลัวใส่รูปใหญ่จะเปลืองพื้นที่เหมือนกัน


โดย: darkheart วันที่: 13 พฤษภาคม 2553 เวลา:23:14:02 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

darkheart
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




LilySlim - Personal pictureLilySlim Weight loss tickers

Lilypie - Personal pictureLilypie First Birthday tickers

Lilypie - Personal pictureLilypie Second Birthday tickers

Lilypie - Personal pictureLilypie Third Birthday tickers
Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add darkheart's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.