Group Blog
 
All blogs
 
พักร้อน

ฉันไม่ได้เขียน Blog นานมาก นานจนฉันเองก็ลืมว่าฉันเคยเขียน (หรือเปล่า) ฉันลาพักร้อนกลับเมืองไทยซะหนึ่งเดือน จริงๆ เรียกว่าลาพักร้อนเปรี้ยงปร้าง ไปเจอร้อนแบบชื้นช้านจะดีกว่า ก็แค่ล้อเครื่องบินแตะรันเวย์ ฉันเตรียมพร้อมรอที่บ้านมารับ เดินออกสนามบินสุวรรณภูมิ ลมร้อนชื้นก็มาปะทะหน้าฉันเต็มๆ แต่ให้ความรู้สึกว่า นี่แหละบ้าน

แปลกมากสำหรับฉัน จะเรียกว่ากระแดะก็ไม่เชิง ครั้งแรกที่ฉันกลับเมืองไทย ฉันนั่งเครื่องที่ต้องแวะพักที่ญี่ปุ่น ระยะทางจากญี่ปุ่นถึงเมืองไทย ฉันร้องไห้ไม่หยุด เปล่าหรอก ฉันไม่ได้อกหัก รักสลาย แต่ฉันคิดถึงเมืองไทย ต้องเรียกว่าคิดถึงแผ่นดินเกิดจะดีกว่า ตอนที่กัปตันประกาศว่าขณะนี้เรากำลังบินอยู่เหนือประเทศไทย ที่ระดับเท่าไหร่ก็ไม่รู้นั่นหนะ ฉันก็ร้องไห้ดีใจเป็นวรรค เป็นเวร นัยว่าเพื่อนผู้โดยสารคนอื่นๆ คงคิดว่า อีนี่สงสัยโดนทิ้งมาซะหล่ะมั๊ง ฮะ ฮะ ฮะ

แต่สิ่งที่เกิดหลังจากนั้นคือว่า ฉันคิดถึงอเมริกาที่เหมือนเป็นบ้านหลังที่สองของฉันซะงั้น ตลอดระยะเวลาที่ฉันพักร้อนที่เมืองไทยครั้งแรก กลับมาแล้วฉันก็ไม่กล้าเล่าให้ใครฟังในตอนแรก แต่หลังจากได้เปิดใจคุยกับพี่และเพื่อนที่สนิท ต่างก็บอกว่า เออ แปลก รู้สึกเหมือนกันเลย ฉันคิดว่าอาจเป็นเพราะเราจากเมืองไทยไปนาน แต่พอกลับไป เรากลับไปแบบนักท่องเที่ยว คือ เราไม่มีที่มีทางเป็นของตัวเอง เพราะเรากลับไปพักแค่เดือนเดียว เพื่อนๆ ทั้งหลายก็ทำงานกัน ส่วนเราก็ตะลอนๆ เที่ยวไป ให้ใจสะดิ้งว่า เออหนอ อาหารไทย กินที่เมืองไทยนี่มันอร่อยหลายจริงๆ ให้ดิ้นตาย

จากนั้นฉันก็กลับเมืองไทยอีกเป็นครั้งที่สองด้วยความรู้สึกของนักท่องเที่ยวอีกเช่นกัน ฉันถ่ายรูปทุกอย่าง ชนิดที่ว่าคนอื่นคิดว่าฉันเป็นนักท่องเที่ยวจริงๆ ก็ฉันกลับเมืองไทยที สี่ปีครั้งได้ แต่ฉันก็โก๋พอใช้นะ เพราะฉันกลับไปปั๊บ ฉันก็ขับรถเลย และมือชั้นนี้แล้วไม่มีชน ขอบอก เพื่อนต่างชาติของฉัน ทึ่งมาแล้วกับสายน้ำไหล พวกเค้าแทนให้กับพี่นักบิดมอเตอร์ไซด์บ้านเรา ที่เหมือนสายน้ำไหลจริงๆ ทะลุทะลวงไปทุกตรอก ซอก ซอยที่สามารถ จนไปประจันหน้ากันที่ไฟแดง แห่แหนกันเรียกได้ว่า อย่าได้กะพริบตาเวลาไฟเขียว เพราะอาจพลาดโอกาสชิงโชคทองกับซองมาม่า

ปีนี้ฉันก็เพิ่งกลับไป ทุบสถิติการกลับเมืองไทยของฉันถล่มทลาย เพราะปรกติ สี่ปีครั้ง แต่นี่ฉันเพิ่งกลับไปปีที่แล้วนี้เอง เพราะพี่สาวฉันแต่งงาน ญาติโกโหติกามากันทั่วฟ้าเมืองไทย หมายถึงญาติๆ ทั้งหลายที่อยู่ต่างประเทศมากันคับคั่ง จากนั้นก็กลับสู่ต่างแดนกันรวมทั้งพี่สาวฉันด้วย ที่กลับมาอยู่ที่อเมริกากับฉันดังเดิม แต่ที่ไม่เดิมคือ พี่ฉันแต่งงานแล้วและย้ายไปอยู่กับสามีเค้าที่ห้องตรงข้ามฉันนั่นเอง ฮะ ฮะ ฮะ

กลับเมืองไทยคราวนี้ ฉันรู้สึกว่าฉันคุ้นเค้ย คุ้นชินกับอากาศ รถราที่ติดได้ติดี แต่สิ่งที่ฉันไม่คุ้นเอาซะเลย คือ การขับรถของคนไทย ที่ขอติหน่อยเถอะว่า ไม่มีระเบียบวินัยเอามากๆ ไม่ใช่ว่าฉันกระแดะมาจากไหนหรอกนะ แต่ฉันคิดว่าคนไทยเห็นแก่ตัวกับการใช้ท้องถนนมากๆ เลย ซึ่งฉันคิดว่าเป็นข้อเสียนะ คนในรัฐที่ฉันอยู่มีระเบียบวินัยกว่ามาก ซึ่งฉันคิดว่าถ้าคนไทยพัฒนาวินัยของตัวเองขึ้นมา หลายๆ อย่างจะดีขึ้น โดยเฉพาะอารมณ์ในการขับรถ ไม่ต้องไปไหนไกล ก็ที่บ้านฉันนี่แหละ ขับรถไปด้วยกัน พอรถติดที ก็เอาแล้ว หงุดหงิดงุ่นง่านกันซะ ซึ่งฉันมาวิเคราะห์ด้วยตัวเองแล้วว่าสภาพแวดล้อมบวกอากาศร้อนๆ แบบนี้ ทำให้คนไทยส่วนใหญ่ใจร้อนกันได้ง่ายมากๆ

บวกกับการขับรถแบบขอไปอีกคันนะพี่นะ หรือ มีแค่สองเลนเองเหรอ เดี๋ยวจัดให้ให้สี่เลนเลยพี่ หรือ เอาน่าไม่เป็นจระเข้ก็ขวางคลองได้น่า ประมาณนั้น ทำให้ไอ้รถที่ติดอยู่แล้วเพราะรถที่เยอะขึ้นทุกวันก็ติดมากขึ้นไปอีก คิดแล้วปวดกะโหลก ...ทำไมเนี่ยยยย ฮะ ฮะ ฮะ

แต่ที่แปลกคือ หลังจากฉันกลับมาอเมริกาแล้ว ฉันรู้สึกแปลกๆ เหมือนใจหาย เพราะฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฉันถึงจะได้กลับไทยอีก แต่อะไรๆ ก็ไม่แน่นอน ความขลังมันคงอยู่ตรงที่ ความแน่นอนก็คือความไม่แน่นอนนั่นแหละ แล้วเราจะไปสำคัญมั่นหมายอะไรกับความไม่แน่นอน จริงมั๊ย



Create Date : 28 สิงหาคม 2552
Last Update : 28 สิงหาคม 2552 14:52:09 น. 5 comments
Counter : 212 Pageviews.

 
ขอบคุณครับสำหรับกำลังใจ เมื่อเช้านี่เพิ่งไปโรงพยาบาลมา มีไข้สามสิบแปดองศา แต่โชคดีที่ไม่ใช่ไข้หวัดใหญ่ ตอนนี้นั่งปั่นการบ้านอยู่ หายเหงาขึ้นมานิดนึงแล้วครับ เหอะๆ


โดย: ActivePastel วันที่: 28 สิงหาคม 2552 เวลา:17:55:22 น.  

 


หมั่นนึกถึงความผิด… เพื่อจะได้คิดแก้ไข
หมั่นนึกถึงความดี… เพื่อจะได้มีกำลังใจ



หยิบสีเขียวและความร่มรื่นมาฝากค่ะ

ป้าก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าคุณเดซี่หายไปไหน
เพิ่งรู้ว่า…ก ลั บ บ้ า น เ ร า


เขียนเล่าได้สนุก อ่านแล้วเห็นภาพเลยค่ะ
คุณเดซี่อย่าเพิ่งเบื่ออะไรต่อมิอะไรของบ้านเมืองเราที่ไม่เหมือนใครเลย
คิดซะว่า …. นี่ แ ห ล ะ เ ส น่ ห์ ข อ ง เ มื อ ง ไ ท ย… ก็แล้วกัน

สุขสันต์วันสบาย..สบายค่ะคุณเดซี่


คมคำ : ไม่ว่าสถานการณ์จะดีหรือแย่ปานใด
เดี๋ยวมันก็เปลี่ยน





โดย: ร่มไม้เย็น วันที่: 28 สิงหาคม 2552 เวลา:21:16:12 น.  

 
สวัสดีค่ะ
แวะมาทักทายเพื่อนใหม่


โดย: somphoenix วันที่: 29 สิงหาคม 2552 เวลา:7:03:59 น.  

 
คิดถึงเมืองไทยเหมือนกันค่ะ


โดย: saralove&Dan วันที่: 29 สิงหาคม 2552 เวลา:17:24:32 น.  

 


เมื่อพอใจกับสิ่งที่มี และวางฝันตามกำลังที่ทำได้
ความสุขจะอยู่ใกล้แค่เอื้อม



แวะมาทักทายช่วงค่ำค่ะ

มีความสุขมากๆนะคะคุณเดซี่


คมคำ : เริ่มเดินเสียแต่วันนี้ แม้ไม่ถึงปลายทางก็ใกล้เข้าไป





โดย: ร่มไม้เย็น วันที่: 30 สิงหาคม 2552 เวลา:21:14:55 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

daisyntulip
Location :
California United States

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add daisyntulip's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.