ถ้าหาก....ความรักติดลบ



ได้ข่าวว่าตอนนี้ที่เมืองไทยอากาศร้อนเป็นปกติแล้ว
แต่ที่ปารีสหลังจากร้อนและฝนตกได้ไม่กี่วัน
อุณหภูมิเริ่มนับถอยหลัง
5....
4....
3....
2....
1....
0....
-1...
...........

อากาศเหน็บหนาวขึ้นทุกวัน
อุณหภูมิกลับมาติดลบอีกครั้ง..
ชาวปารีเซียงที่นี่...ต้องเจอกับอากาศหนาวเกือบครึ่งปี
ถ้าคนที่เจอกับอากาศหนาวแล้วต้องเหงา
มาอยู่ที่นี่...คงต้องเหงายาวนานเกือบครึ่งปีเชียวนะ

อุณหภูมิติดลบ
อากาศหนาวมากมาก
เดินออกไปข้างนอก เจอทั้งลม...เจอทั้งฝนปลิวมาปะทะหน้า
หนาวจนแทบทนไม่ไหว...

แล้วความรัก...จะเคยติดลบบ้างไหม
แล้วเราจะทนมันได้หรือเปล่า
คนส่วนมาก...คิดว่าความรักจะเพิ่มขึ้นในทุก ๆ วัน

ฉันว่าความรักก็คงเหมือนอากาศ
เปลี่ยนแปลงบ่อย
มีหลากหลายอารมณ์
บางครั้งก็ลดลงจนติดลบ...
บางคราวก็อุณหภูมิสูงปรี้ด...จนแทบอยากสะบัดหนี

มีคนบอกว่า...ความรักไม่ใช่สิ่งน่ากลัว

แต่ทำไม...ฉันกลับไม่เคยมั่นใจ



ความแตกต่างระหว่างความรัก..กับ..อากาศ
อากาศหลีกเลี่ยงไม่ได้..เราต้องเผชิญกับมัน
แต่ความรัก..เราอาจบังคับใจตัวเองไม่ได้ ...
แต่เราก็เลือกที่จะไม่เผชิญหน้ากับมันได้

ยังไงชีวิตนี้เราก็คงต้องเจอทั้งความรัก..ทั้งอากาศ
ทำได้..ก็แค่ปรับตัวรับความเปลี่ยนแปลงของมัน
อย่าเผชิญกับมันมากเกินไปจนทำให้เราไม่สบาย
อย่าหลบเลี่ยงเกินไป...จนทำให้เราเสียโอกาสเจออะไรดีดี



อากาศ...มักทำร้ายร่างกาย
แต่...ความรัก..มักทำร้ายหัวใจ



Create Date : 25 มกราคม 2550
Last Update : 25 มกราคม 2550 3:33:49 น.
Counter : 263 Pageviews.

16 comment
เมื่อหัวใจ..ร้องขอเวลาพัก



บางครั้ง...เคยถามตัวเอง
ว่าทำไม...รักคนอื่นไม่เป็น
ทั้ง ๆ ที่คิดว่า..ตัวเองโชคดี ในหลาย ๆ เรื่อง
แต่ทำไม....ไม่กล้าที่จะรัก..ใคร

หรือเป็นเพราะรักตัวเองมากเกินไป
จนไม่มีความรักเหลือให้สักใครคน
มีความรัก ความห่วงใย ใส่ใจใครต่อใคร
แต่ก็ให้ได้แค่ความเป็นเพื่อน

ไม่เคยตามหา..ความรัก
แต่ความรัก ...มักจะวนวียนอยู่รอบ ๆ ตัว
ใครหลายคน...ที่รออยู่....

อาจดูเหมือนเป็นคนเห็นแก่ตัว
ที่ไม่เลือกใคร...และปล่อยให้คนอื่นรอ...
ไม่ใช่ไม่แยแส...กับความรักที่มีให้กันมา
แต่...ก็ได้แค่ดู...และรับรู้ความรู้สึกนั้น

รู้สึกขอบคุณ...ใครหลายคนที่ส่งความรัก ความห่วงใย ใส่ใจ
มาให้กันเสมอ
แต่...ก็คงให้ได้แค่ขอบคุณ

มันยังดูเหมือนกับว่า...
หัวใจ...ถูกห่อด้วยผ้าบาง ๆ อีกหนึ่งชั้น
จึงยาก...ในการเข้าใกล้



ฉันมีหัวใจ...เปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกดี
แต่ก็เหนื่อยเกินไป...ที่จะค้นหา

วันนี้...ขอหยุดพัก
และปล่อยให้มันเป็นไปตามกาลเวลา
ไม่รีบ ...ไม่เร่ง...ไม่บังคับ หัวใจตัวเอง
ให้หัวใจ...ได้เดินสบาย ๆ
ให้หัวใจ...ได้เจออากาศที่ทั้งเหงา ทั้งเศร้า หรือได้หัวเราะบ้าง

วันนี้...หัวใจขอหยุดพักเรื่องราวของความรักสักพัก
ให้หัวใจ..ได้ดูแลตัวเอง ดูแลคนรอบข้าง
แต่คงมีไม่พอ...สำหรับคนพิเศษ



ขอพัก..หากหายเหนื่อย แข็งแรงเมื่อไหร่
ถึงวันนั้น...คงบอกด้วยความเต็มใจ
และคงพร้อมที่จะยกหัวใจให้ใครสักคน...ที่มีตัวตน



Create Date : 21 มกราคม 2550
Last Update : 21 มกราคม 2550 4:34:15 น.
Counter : 184 Pageviews.

15 comment
เมื่อถึง..วันสุดท้ายของการลาจาก



เมื่อ..มีการเริ่มต้น ก็ต้องมีวันสิ้นสุด
ไม่มีอะไรที่จะคงที่...อยู่กับเราได้ตลอดไป

วันนี้วันสุดท้ายของคลาสที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้
เราไม่ได้เรียนหมือนทุกวัน
แต่วันนี้เราเอาขนมมานั่งกิน และพูดคุยกันสบาย ๆ
ในภาษาที่เราพยายามเรียนตลอดมา...



แปลกนะ! ที่เรามาจากประเทศที่ต่างกัน
มีวัฒนธรรม ภาษาของใครของมัน
แต่เราก็ดั้นด้นมาเจอกันในที่แห่งนี้
ที่ที่เรามีจุดหมายเดียวกัน ...คือเพื่อเรียนรู้



วันแรก ...เรายังเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน
วันสุดท้าย...กับบางคนก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่
อาจเพราะด้วยเราสื่อสารกันคนล่ะภาษา...
เลิกเรียนปุ้บ....เราก็แยกจากกัน
วันนี้...ถึงจะเป็นวันสุดท้าย...
แต่อย่างน้อย...ฉันก็จะจำเธอได้
ว่าเราเคยเรียนห้องเดียวกัน ...และฉันยังมีรูปถ่ายเธอ
เจอเธอเมื่อไหร่...ฉันจะยิ้มให้เธอ



มิตรภาพ..ระยะสั้น
ที่ฉันจะเก็บไว้...ในความทรงจำส่วนที่ดี

ฉัน..จะคิดถึงเธอ



Create Date : 18 มกราคม 2550
Last Update : 19 มกราคม 2550 2:12:05 น.
Counter : 169 Pageviews.

14 comment
ไม่ใช่...แค่เรื่องเดียว...



เมื่อสามวันที่แล้ว...โดน tag มา
ก็รู้ว่าไอ้ tag นี่ มันเป็นการผูกโยง เชื่อมโยงกัน
แต่ไม่รู้ว่าเค้าทำกันยังไง...
พอดีไปอ่านบล็อกของคนอื่น
แล้วก็ถึงบางอ้อ....
คนที่ tag เรา ก็ไม่บอกกันบ้างเลยนะ
อืม...เรายิ่งไม่ค่อยได้เข้ามาซะด้วย

เอาล่ะ ...เอาเป็นว่าต้องเล่าเรื่องของตัวเอง 5 ข้อ ใช่ไหม
เรื่องไรดีอ่ะ มันมีมากกว่า 5 อ่ะ
หุหุหุ...เล่าความลับให้ฟังแล้วกันนะ..



เรื่องแรก....เพื่อนรักหักเหลี่ยม

เข้า ม.หนึ่งมาใหม่ ๆ ได้อยู่โรงเรียนที่มีขนาดใหญ่ขึ้น เจอนักเรียนเยอะขึ้น
ไปแอบชอบรุ่นพี่รองประธานนักเรียนอ่ะดิ
คนอะไร...หล่อก็หล่อ ใจดี เท่ห์ แถมเก่งอีกตะหาก
แต่แหม..ใคร ๆ ก็หมายปอง ไม่เว้นแม้กระทั่งเพื่อนสนิทของฉัน
เราสองคนชอบทำตัวเป็นอาสาสมัครในห้อง เวลาครูใช้ให้ออกมาเอาของนอกห้อง
เผื่อบางครั้งจะได้เจอพี่เค้าไงล่ะ...
เพราะโรงเรียนเรา ม.ปลายต้องเดินเรียน ไม่มีห้องเรียนประจำ
ฉันก็แอบจดเวลาที่เจอพี่เค้า เวลาเท่าไหร่ ที่ไหน
แล้วก็ขออนุญาตครูมาเข้าห้องน้ำบ่อย ๆ
หักหลังเพื่อนสนิทซะงั้น
จนทุกวันนี้เพื่อนสนิทที่ป็นคู่แข่งของฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำ
อย่าโกรธ..กันนะ


ความลับเรื่องที่ 2 โดดเรียน

ตอน ม.ปลายป็นคนโดดเรียนบ่อยมากมาก
การโดดเรียนของฉัน คือไม่ไปโรงเรียนเลย
ทุกเช้า... ฉันจะออกจากบ้านหลังทุกคน
เพราะโรงเรียนอยู่ไม่ไกลเดินไปสักพักก็ถึง
พ่อกะแม่ก็ไปทำงานแต่เช้าแล้ว...
ตื่นมาให้เห็นหน้าใส่ชุดนักเรียน
พอพ่อกะแม่ลับตา..เท่านั้นหละ สลัดคราบนักเรียน
อยู่บ้านสบายใจ (หรือจะเป็นเพราะความขี้เกียจก็ไม่รู้)
เพื่อน ๆ ก็คิดไปสิ ว่ามันคงไม่สบาย
เพราะช่วงนั้นสุขภาพไม่ค่อยดี ต้องขาดเรียนไปหาหมอบ่อย ๆ อยู่แล้ว
บางวันพ่อกะแม่เข้ามากินข้าวเที่ยงที่บ้าน
ก็แอบไปอยู่ใต้เตียงอ่ะสิ
แต่ความผิด..ยังไงก็เป็นความผิด...
หนึ่งเทอมผ่านไป...ก็ได้รับผลกรรม
ผลการเรียนตกฮวบฮาบ ก็เรียนไม่ทันเพื่อน
อาจารย์ ...ก็เลยให้ไปเรียนร่วมกับนักเรียนที่สอบไม่ผ่าน
ในช่วงปิดเทอม...ทั้งเทอม อดไปเที่ยวกะเพื่อนๆ เลย
เข็ดจริง ๆ ไม่ทำอีกแล้วจ้า...



ความลับเรื่องที่ 3 เมื่อฉัน..กลายเป็นตีนแมว

ไม่รู้เป็นไง...สมัยเด็ก ๆ ชอบปีนป่ายเป็นชีวิตจิตใจ
โดยเฉพาะ..การปีนบ้านเนี่ย (แต่ไม่เคยไปปีนบ้านคนอื่นนะ)
ฉันมักจะกลับถึงบ้านก่อนคนอื่นเสมอ
มีกุญแจแต่ไม่ชอบใช้ ..
ชอบงัดหน้าต่างครัวที่ไม่มีลูกกรง
ชอบปีนเข้าบ้าน..
บ้านหลังเก่าเป็นบ้านไม้ ปีนเท่าไหร่ก็ไม่มีปัญหา.
แต่ที่บ้านทาสีใหม่...สีขาวเชียว
ด้วยความที่ลืมคิดถึงผลที่ตามมา...ลืมว่าบ้านทาสีใหม่...
ก็อ่ะปีนเข้าบ้านตามปกติ
แล้วมันก็จะมีรอยเท้าตามผนังไง
เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเราก็ออกไปเล่นกะเพื่อน
พ่อกะแม่กลับมาอ่ะดิ...นึกว่าขโมยเข้าบ้าน
รีบไปสำรวจทรัพย์สินก็ไม่มีอะไรหาย
ฉันกลับมาเห็นแต่เพื่อนบ้านมายืนกันเต็มหน้าบ้าน
เหอเหอ...ใครจะกล้าบอก ไม่งั้นโดนตีแน่
ดีนะที่ยังไม่ได้แจ้งตำรวจ...
แต่หลังจากเกิดเรื่องคราวนั้น
ก็มีตู้สีแดงมาติดหน้าบ้าน และมีตำรวจสายตรวจเข้ามาทุกวัน....



ความลับ...เรื่องที่ 4 นักกีฬามากมาก

ขอบอกไว้ก่อนว่า..เป็นคนไม่เล่นกีฬา และไม่ชอบ ชอบดูมากกว่า
สมัยเรียนระดับอุดมศึกษา
ด้วยที่ต้องเจออะไรที่กว้างมากขึ้นกว่าในระดับมัธยม
รับผิดชอบตัวเองมากขึ้น ไปอยู่หอพัก
เทอมแรก...ผลการเรียนเลยออกมาไม่ดีเท่าไหร่ ไม่ดีมากมากด้วย
ต่อมาพอเริ่มปรับตัวได้..ก็เริ่มดีขึ้นมาเรื่อย ๆ แต่ก็ในระดับหนึ่ง
มีการสอบอยู่เทอมหนึ่งในปีสอง ...
มีรุ่นพี่หลายคนที่รู้จักบอกว่าพระพุทธรูปประจำโรงเรียนศักดิ์สิทธิ์มากมาก
บนอะไรขออะไรก็ได้ แต่ต้องแก้บนนะ
ด้วยความที่อยากได้เกรดสูงมากมาก
ก็ไปบนไว้...อืมวิ่งรอบโรงเรียนสักสองรอบดีไหม
ไม่ได้เดี๋ยวเกรดจะได้แค่สอง อยากได้สามกว่า ต้องวิ่งสามรอบ กะอีกเกือบรอบด้วย
จะได้ใกล้ ๆ 4
บนไป....แล้วผลสอบก็ออกมา ปรากฏว่า 3.6 กว่า ๆ
ลดได้ไหมคะ...รอบเดียวก็ไม่ไหวแล้ว
โรงเรียนไม่ใช่กว้างแค่หนึ่งร้อยตารางวานะ
กลัวคะ...แต่ก็วิ่งไป แต่ขอผ่อนวันละรอบ
สี่วันคะ...วิ่งเสร็จ...วิ่งแก้บน
จะวิ่งคนเดียวก้ไม่กล้า ...จะบอกใคร...ก็อาย
บังคับเพื่อนล่ะ...ช่วงนั้นก็ไม่มีการแข่งขันกีฬา
จ้างสิคะ ...จ้างเพื่อนวิ่งเป็นเพื่อน
บอกมันว่าที่โรงเรียนสมัยมัธยม
จะให้ไปเป็นตัวแทนในการถือคบเพลิง เพราะเป็นนักเรียนกิจกรรมดีเด่น
ต้องซ้อม ๆ ถึงวันงานจะได้ไม่ประมาท
ดูดีเข้าไว้....สามรอบครึ่งกว่า ๆ คะ วิ่งได้วันละรอบ
แต่ละรอบพักเป็นสิบครั้ง ....กว่าจะครบ

ความลับเรื่องที่ 5 ล่าสุด

แต่ถ้าบอกก็ไม่เป็นความลับอ่ะดิ งั้นขออุบไว้ก่อน...ยังไม่บอกตอนนี้นะ



ขอ tag ต่อล่ะกันนะ

คุณกระจิบหญ้าสีเรียบ (tag คืนได้ปะ)
คุณAhu true life
คุณอิงจ๋า
คุณSweetpigko
คุณLink_conner55




Create Date : 17 มกราคม 2550
Last Update : 17 มกราคม 2550 4:20:07 น.
Counter : 242 Pageviews.

13 comment
ทำได้แค่...รับฟังความรู้สึกจากเธอ



วันนี้....ผมได้รับเพลงจากเธอ
ซึ่งเป็นอีกหนึ่งในหลายๆๆ เพลงที่เธอส่งให้ฟังทาง msn
ในเวลาที่ผมท้อแท้...
ผมรู้สึกได้ว่า...เพลงวันนี้มันมีความหมายดีมาก
เพลงสั้นๆ แต่ให้กำลังใจดี..
ทำให้คิดถึงคนส่งมากขึ้น....เต็มหัวใจ
แล้วเป็นเพลงของนักร้องที่ชอบด้วย
ก้อเลยฟังไปซะหลายรอบ ซ้ำ ๆ อย่างนั้น



เวลาผ่านไป.. หนึ่งเดือนพอดี
ที่ผมได้รับความรู้สึกดี ๆ จากเธอ
คงไม่อาจพูดได้ว่า...มันเป็นความรัก
คงคิดได้แค่...เธอคือคนที่ผมรักเธอ ไม่ใช่คนรัก

แต่ก้อคง... ไม่ใช่คนที่แอบรัก
เพราะตลอดเดือนที่ผ่านมา...
เธอก้อเปิดใจยอมรับและพูดคุยอะไรกับผมหลายเรื่องราว....
ซึ่งจนบางครั้งทำให้ผมนึกเอาเอง
ว่าเธอรักผม ..แต่นั่น..ก้อคงไกลเกินจะพูด...
เพราะผมก้อรู้...เธอมีคนให้คิดให้ตัดสินใจอยู่บ้างนอกจากผม....
อย่างน้อยก้อเรียนรู้ได้จากบล็อคของเธอละ....
เธอ...ไม่อนุญาตให้ใช้คำว่า "เรา"
เธอ...ไม่อนุญาตให้ใช้คำว่า "คนดี"
ทุกครั้งที่ผมเอยคำพวกนี้
ผมก้อรู้สึกได้ว่า..เธอคงไม่สามารถรับมันได้ในเวลานี้...



แต่ในขณะเดียวกันเธอก้อพูดถึงเรื่องการแต่งงาน ....
พูดว่าอีกสองปีเธอจะแต่งงาน พูดให้อดทน....
ซึ่งคำพูดที่สวนทางกันเหล่านี้
มันก้อทำให้ผมสับสนอยู่พอสมควร...
คำว่า "เรา" ของผมที่มีต่อเธอควรจะอยู่ระดับไหน แค่ไหน
ถึงจะพอดี...

ผมไม่อยากจะมองความรักเป็นเกมนะ
คนที่มีความรักบางคนอาจจะเถียงแน่ รักไม่ใช่เกม รักคือความรู้สึก
แต่ในความรู้สึกของผม ....
บางครั้งความรักเป็นเหมือนเกมที่ต้องตัดสินใจเหมือนกัน ....
ซึ่งที่จริงทุกอย่างสามารถกลายเป็นเกมได้ ..
ไม่งั้นคงไม่มีทฤษฎีเกมขึ้นมา
ซึ่งมันก้อสามารถนำมาประยุกต์ใช้กับความรักได้...
ซึ่งถ้าหากเราตัดสินใจผิดพลาด เราก้ออาจจะไม่ได้อะไรเลย
หรือถ้าตัดสินใจดี เราก้อจะได้คะเเนนเต็มทั้งหมด.....

ไม่ว่าจะอย่างไร....
ผมคิดว่าความรักของผมก้อคงดำเนินไปอีกสักระยะหนึ่ง..แต่ก้ออาจไม่มีอะไรแน่นอน

สุดท้ายมันจะเป็นความรักหรือแค่วันเวลาที่เหงา ๆ
ของใครคนหนึ่งที่มาทำให้ผมรู้สึกดีหรือป่าว
ก้อแค่นั้น....
ยังไงก้อขอบคุณที่มีเธอในวันนี้
แล้วพรุ่งนี้ละ .....



สิ่งที่ฝัน.....มันไม่ง่ายเลย


รู้สึก..เหมือนว่าตัวเองยังไงชอบกล
แต่ก็จะรับฟัง....คะ




Create Date : 16 มกราคม 2550
Last Update : 16 มกราคม 2550 3:00:59 น.
Counter : 128 Pageviews.

11 comment

เขียนฟ้าด้วยปากกาดาว
Location :
Paris  France

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



C'est la vie.

ชอบมองท้องฟ้า...
เพราะอยู่ที่ไหน เมื่อไหร่ก็มองได้
แต่แปลกไหม ท้องฟ้ายังอยู่ที่เดิม
แต่มันไม่เคยเหมือนเดิมเลยสักวัน