คนในใจเธอ...
จะรอให้ใครสักคน หล่นมาจากฟ้าไกล สักคนที่เป็นดั่งใจ...อย่างที่ได้ฝัน
เขียนในสมุดบันทึกเล่มเก่า เธอเขียนแต่คำว่าเหงาทุกวัน ....

กาลเวลาที่เดินไปเร็วเสมอเธอเจอหรือยัง ทำไมมันยิ่งเลือนยิ่งลางออกไป

อาจจะเป็นกำแพงหรือเปล่าที่สร้างโดยไม่ตั้งใจ อาจจะเป็นความหวังที่สูงไป ยากจะปีนเข้ามา

คนดีดีไม่มีวันลอยมาจากฟ้า แต่..ว่า..เธอ...ต้องหา...เขาเอง

ได้เห็นดวงดาวสักดวงคืนที่เธอฝันไป จะหามันได้จากไหนยามที่ได้ฝัน
อะไรที่มีเงื่อนไข....มากเกิน ย่อมยากที่เราจะค้นพบมัน สักวันเธอจะพบเขาเอง



บังเอิญได้ฟังเพลงนี้ โดยไม่ตั้งใจ
อืม...ฟังแล้ว ตกลงนี่ฉันต้องตามหาใช่ไหม

เมื่อก่อนเคยเชื่อว่า..... สักวันเขาจะเดินทางมาพบเราเอง ไม่ต้องตามหา ยิ่งไขว่คว้า..จะไม่พบเจอ
แต่ “คนดีดีไม่มีวันลอยมาจากฟ้า แต่..ว่า..เธอ...ต้องหา...เขาเอง”

ถ้าเราเจอใครสักคนที่คิดว่าน่าจะใช่ เราก็ต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง
ไม่ใช่ได้แต่นั่งรอ ให้เค้ามาสนใจเราก่อน
ถ้าทำแล้ว เค้าเกิดไม่ใช่ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยเราก็ดีใจที่ได้พยายาม...
ดีกว่า...ที่มานั่งเสียใจทีหลัง เมื่อเขาได้จากไป และเรายังไม่ได้พยายาม

อย่ากลัว..ที่จะต้องพบเจอกับความผิดหวัง
อย่ากลัว...ถ้าสุดท้ายเขากลายเป็นคนที่ ไม่ใช่
ความรัก ...มีหลายมุมให้มอง

มิน่าล่ะ ไม่เคยสมหวังสักที อืม ..กาลเวลาที่เดินไปเร็วเสมอ ...เธอเจอหรือยัง
(ยังไม่เจอนี่ดิ ...เฮ้อ) จะใช่...เธอหรือเปล่า? คนที่กำลังเดินผ่านไป




Create Date : 02 ธันวาคม 2549
Last Update : 17 ธันวาคม 2552 6:11:29 น.
Counter : 368 Pageviews.

4 comment
ทำไม..ต้องเธอ



ก็มันไม่อยากรู้ ก็มันไม่อยากรัก ไม่มีเวลา ที่จะคิด ที่จะสนใจ
แต่พอได้เจอเธอ ก็ดูชีวิตมันผิดเพี้ยนไป ฉันกลายเป็นคนอ่อนแอ ไม่ชอบเลย

เมื่อไหร่ที่อยู่ใกล้เธอ ฉันรู้สึกราวกับเคลิ้มไป ไม่เป็นตัวเอง ไม่เหมือนเคย
แต่พอเธอห่างหายไป คิดจะลืม ยังไม่ได้เลย ทำไมต้องเป็น......ไม่เข้าใจ

นี่ตัวฉันเองหรือ เปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ หมดความเข้มแข็งและเหตุผลไปอย่างง่ายดาย
อาจเป็นเพราะเธอนั้น ที่เดินมาหา เข้ามาค้นใจ แล้วฉันก็เลยเปลี่ยนไปเพราะรักเธอ

ชีวิตต้องมาเปลี่ยนไป ...เพราะรักเธอ




"ทำไมต้อง...เธอ...ไม่เข้าใจ"

ไม่เข้าใจเหมือนกัน....
ทั้งๆ ที่เธอ ไม่ใช่คนที่ฉันอยากมีเลยสักนิด
เป็นคนในแบบที่ฉันไม่ชอบอีกต่างหาก
แต่ทำไมวันนี้เมื่อเธอไม่อยู่ ไม่ได้เจอเธอเหมือนทุกวัน
ชีวิตมันกลับดูว่างเปล่า ....

มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่...ฉันไม่รู้
รู้แต่ว่าตอนนี้ ....มันเกิดขึ้นแล้ว




ฉันต้องทำไง?



Create Date : 02 ธันวาคม 2549
Last Update : 17 ธันวาคม 2552 6:18:08 น.
Counter : 188 Pageviews.

4 comment
จากวัน...ที่เธอไม่อยู่



ลายมือก็ยังคุ้นอยู่ อ่านดูก็ยังคุ้นตา
ดีใจที่ได้รู้ว่า เจ้าของลายมือคือเธอ
เนิ่นนานเหลือเกิน ที่เราไม่ได้พบเจอ
วันนี้ได้เจออีกครั้ง แค่เพียงจดหมาย

ใจความที่เธอถามไถ่ อ่านไปก็ยังตื้นตัน
เธอยังอ่อนโยนเหมือนเก่า ยังเหมือนที่เคยเป็นมา
เหตุผลมากมาย ที่ทำให้เราร้างลา
และขอให้คืนกลับมา และจำว่าเพื่อนที่ดีที่สุดคือเธอ

แค่รู้ว่าเธอยังห่วง แค่เท่านั้นก็รู้สึกดี
และขอให้เธอโชคดี ฝากดูแลตัวเองเช่นกัน
วันเปลี่ยนและหมุนไป แต่ใจยังเป็นเมื่อวาน
ทุกๆอย่างในทุกวัน ยังเป็นเธอทุกลมหายใจที่เข้าออก

จากวันที่เธอไม่อยู่ ก็ตัวคนเดียวเรื่อยไป
ยังคงไม่ชินเท่าไหร่ ที่ใช้ชีวิตลำพัง
กับความเหงาใจ ก็ยังคงเรียนรู้มัน
และคงต้องมีสักวัน ที่เราต้องเขียนจดหมายไปขอบคุณเธอ

แค่รู้ว่าเธอยังห่วง แค่เท่านั้นก็รู้สึกดี
และขอให้เธอโชคดี ฝากดูแลตัวเองเช่นกัน
วันเปลี่ยนและหมุนไป แต่ใจยังเป็นเมื่อวาน
ทุกๆอย่างในทุกวัน ยังเป็นเธอทุกลมหายใจที่เข้าออก

วันเปลี่ยนและหมุนไป แต่ใจยังเป็นเมื่อวาน
ทุกๆอย่างในทุกวัน ยังมีเธอทุกลมหายใจที่เข้าออก
นานแค่ไหน..... ไม่ลืมเธอ



ไม่เคยคิด..ว่า จะได้รับข้อความจากเธอ
ผ่านมากี่ปีแล้วนะ ที่เราไม่ได้เจอกัน ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย
ตั้งแต่...วันนั้น
ฉันได้รับข่าวคราวเธออยู่เสมอ รู้ข่าวว่าเธอแต่งงาน
ได้แต่ดีใจไปกับเธอ แอบเสียใจนิดหน่อยที่ไม่ได้เป็นคนนั้น..ที่เดินไปกับเธอ

ต้องขอบคุณบางอย่าง..ที่ทำให้ฉันได้เดินทางมาไกลขนาดนี้
มันเลยอาจทำให้เธอ... รู้สึกนึกถึงกันขึ้นมาบ้าง
ขอบคุณที่ยังเป็นห่วง และฉันดีใจที่เห็นเธอมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ
ไม่เคยลืมเธอ...เพราะเธอจะอยู่ในส่วนของความทรงจำที่ดีเสมอ

ไม่ลืมว่าเคยรักเธอ.. ถึงแม้ตอนนี้จะลดลงมาเหลือแค่ความรู้สึกในความทรงจำที่ดี
จะยังคิดถึงเธอ...
สักวัน...ฉันจะมีใคร...ที่ฉันดีพอสำหรับเขา และเขาดีพอ..สำหรับฉัน




จากคนที่เคย...อยากถือไม้เท้ายอดทอง ตะบองยอดเพชร ร่วมกับเธอ



Create Date : 26 พฤศจิกายน 2549
Last Update : 26 พฤศจิกายน 2549 20:07:23 น.
Counter : 298 Pageviews.

4 comment
สิ่งที่เรียกว่า...หัวใจ



ฉัน...ก็ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
ที่ไม่ได้ต้องการผู้ชายพิเศษ แต่ต้องการแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง

เธอ...ผู้ที่ไม่ต้องไม่ต้องมีรถราคาแพง แต่สามารถเดินตากฝนไปกันฉันได้
เธอ...คนที่ไม่ต้องเก่งไปซะทุกเรื่อง บางเรื่องให้ฉันเก่งกว่าเธอบ้าง
เธอ..ไม่ต้องมีไม้เท้าวิเศษ ที่เสกทุกอย่างให้ฉัน
แต่เราจะช่วยกันทำมันขึ้นมา

ฉันเพียงแค่......ต้องการ
เวลาที่ได้รับรู้ว่า…ใครคนนึงไม่สบายใจ
ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นมามีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น
“เป็นห่วง”


อยากทำอะไรก็ได้ แค่ให้เค้ารู้สึกดี
อยากทำอะไรก็ได้ แค่ให้รู้ว่าเค้ายิ้มแล้ว
อยากทำอะไรก็ได้ ที่จะสามารถแบ่งเบาส่วนนั้นออกมาได้บ้าง

แค่อยากเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยให้เค้าได้รู้สึกดี เมื่ออ่อนล้า
เธอไม่ต้องเล่าปัญหาให้ฉันฟังทุกอย่าง เพียงถ้าเธออยากเล่า ฉันจะรับฟัง

ฉัน...อาจไม่มีคำปรึกษา อาจไม่มีความช่วยเหลือ
แต่สิ่งที่มีให้คือกำลังใจ และรอยยิ้ม ฉันจะเป็นที่ว่างให้เธอได้นั่งลงพักผ่อน

ฉัน...อยากเดินไปพร้อมกับเธอ




เมื่อไหร่...เธอจะมา

ไม่ได้ตามหา...แต่ก็รออยู่นะ



Create Date : 25 พฤศจิกายน 2549
Last Update : 17 ธันวาคม 2552 6:18:42 น.
Counter : 172 Pageviews.

1 comment
เส้นขอบฟ้า...มีจริงไหม

เคยมีโอกาสได้อ่านวรรณกรรมแปลเล่มหนึ่ง
เป็นเรื่องราวของเด็กผู้หญิงที่อยู่ในดินแดนของความไม่เปลี่ยนแปลง

เธอเบื่อดินแดนที่คุ้นเคย จึงอยากที่จะออกไปค้นหาสุดขอบฟ้า
เธอได้พบกับชายชราที่ต้นลำธาร และเธอได้เล่าให้ชายชราฟัง
ว่าเธออยากไปค้นหาดินแดนสุดขอบฟ้า
โดยชายชราได้มอบเรือลำหนึ่งให้เธอ โดยจะมีห่านป่าฝูงหนึ่งบินพาเธอล่องลอยไป
แต่เธอต้องไม่พูดกับห่านป่าแม้แต่คำเดียว...
ไม่ว่าห่านป่าจะพาไปที่ใด
เธอจะพูดกับห่านป่าได้เฉพาะในเวลาที่เธอฝัน
แล้วเธอจะรู้ได้อย่างไรเล่า ว่าเมื่อใดคือความฝัน และเมื่อใดคือความจริง
หลังจากนั้นเธอก็ได้ผจญภัยไปพร้อมกับห่านป่า ไปยังดินแดนที่เธอไม่รู้จัก
มีเรื่องราวต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมาย

สุดท้ายเธอก็ไปถึงที่สุดขอบฟ้า...
ซึ่งมันไม่เป็นไปตามที่เธอเคยคาดไว้ มันเป็นดินแดนที่ไม่มีผู้คน ไม่มีสิ่งมีชีวิต
ไม่มีแม้กระทั่งลมพัด มีเพียงก้อนหินที่เชิญชวนให้เธออยู่ด้วยที่นั่น...
แต่เธอก็จากไป และกลับไปยังดินแดนที่เธอเคยอยู่
ชายชรายังนั่งอยู่ที่เดิม และถามเธอว่าทำไมเธอไม่อยากอยู่ที่สุดขอบฟ้านั่น
ทั้ง ๆ ที่เธออยากจากไป
เธอบอกว่าแค่เธออยากไปดูว่าที่สุดขอบฟ้าเป็นอย่างไร เมื่อเธอไปถึงแล้ว
จุดมุ่งหมายของเธอกสิ้นสุดลง เธอไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นั่น
เธอควรอยู่ในที่ที่ควรอยู่ สุดขอบฟ้าไม่เหมาะกับเธอ



เด็กผู้หญิงคนนั้น ....ก็คงเหมือนกับใครหลายคนในตอนนี้
รวมทั้งฉัน....

ฉันต่อเรือ...ด้วยหัวใจเตรียมพร้อม เดินทางไปท่องทะเลดูสักที
คลื่น....ลมนั้นรุนแรงรู้ดี แต่เสียงหัวใจที่มี บอกฉันให้ลองออกไปเผชิญกับมัน
หาก....อยากเห็นพื้นแผ่นดินสดใส แต่....ไม่ยอมลอยเรือข้ามไป
ปล่อยเรือไว้อย่างนั้น แล้ว....อีกเมื่อไหร่จะถึงฝั่งฝัน
ต้องขอไปตามใจสักวัน ออกตามฝันสักที

ในบางครั้ง...มันต้องเสี่ยง แต่รู้...ว่ามีเพียงเศษเสี้ยวที่จะสมหวัง
แต่....หากเสียงหัวใจร้องดัง เกิดมามีเพียงหนึ่งครั้ง ลองใช้ครั้งหนึ่งกับฝัน....ให้มันได้รู้

มีใครเคยบอกไว้ ว่า..อย่า...อยู่....อย่าง.....อยาก....
เลือกแล้วต้องลองให้รู้ แม้คลื่นลมจะแรง จะขอนำเรือไปสู่ ....ต้องลองให้รู้ไป

แต่ฉันเป็นคนต่อเรือ...และแล่นเรือออกมา เพียงลำพัง
ไม่มีห่านป่า หรือจะมีในความฝัน
เกิดมาหนึ่งชีวิต ได้เดินทางไกลไกล สักครั้ง คงเป็นความทรงจำที่ดี
ไม่ว่าเส้นขอบฟ้าตรงนั้นจะเป็นเหมือนที่ใจฝันหรือเปล่า "ไม่รู้"
อย่างน้อยฉันก็ได้รู้จัก...และเรียนรู้มัน....

"อย่า...อยู่...อย่าง....อยาก..."




Create Date : 25 พฤศจิกายน 2549
Last Update : 17 ธันวาคม 2552 6:19:13 น.
Counter : 534 Pageviews.

3 comment

เขียนฟ้าด้วยปากกาดาว
Location :
Paris  France

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



C'est la vie.

ชอบมองท้องฟ้า...
เพราะอยู่ที่ไหน เมื่อไหร่ก็มองได้
แต่แปลกไหม ท้องฟ้ายังอยู่ที่เดิม
แต่มันไม่เคยเหมือนเดิมเลยสักวัน