Love is like Chocolate, it delights your Heart. 我爱巧克力
Group Blog
 
All blogs
 

(Un)happy ending story...นิทาน(เรื่องจริง)ที่ไม่มีตอนจบ

กาลครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้...ในป่าที่สงบแห่งหนึ่ง มีสัตว์ป่านานาชนิดอาศัยอยู่
มีกระต่ายขาวตัวนึง...ร่าเริง ชอบทำให้สัตว์ตัวอื่นๆหัวเราะอยู่เสมอ มันจึงเป็นที่รักและมีเพื่อนมากมาย

เช้าวันหนึ่ง ในขณะที่กระต่ายขาวออกไปหาอาหารกินนั้น มันก็ได้พบแพะกำลังเดินไปหาอาหาร
แพะตัวนั้นเห็นกระต่ายขาวเดินผ่านมาจึงเข้าไปทักทาย...
จริงๆสัตว์ทั้งสองตัวนี้ก็เคยพบกันมาแล้วแต่ไม่เคยคุยกันเลย..
สัตว์ทั้งสองนั้นเดินไปพลางพูดคุยกันไปพลาง...ยิ่งคุยกันยิ่งถูกคอ

"กระต่ายขาว เธอนี่ชอบอะไรเหมือนฉันเยอะเลยนะ คุยกับเธอแล้วสบายใจดีจัง
วันหลังฉันจะมาหาเธอนะ แล้วเราไปหาอาหารด้วยกัน ดีมั้ย"
แพะเอ่ยขึ้น
"ได้สิ ด้วยความยินดี" กระต่ายขาวยิ้ม
หลังจากวันนั้น..แพะก็มาหากระต่ายขาวทุกวัน และก็เป็นที่รู้กันดีในป่าแห่งนี้ว่าสัตว์ทั้งสองตัวนี้สนิทสนมกันมากแค่ไหน
เห็นกระต่ายขาวที่ไหน เป็นต้องเห็นแพะที่นั่น...

คืนวันผ่านไปแพะกับกระต่ายขาวก็ยิ่งรู้สึกดีๆต่อกันมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งป่วย อีกฝ่ายก็จะคอยดูแลอย่างห่วงใย

เมื่ออาหารในป่าแห่งนี้เริ่มลดลงเรื่อยๆ...สัตว์ทั้งหลายต่างก็พากันอพยพไปหาป่าที่อุดมสมบูรณ์กว่า
แพะมาหากระต่ายขาวในวันหนึ่ง
"กระต่ายขาว ตอนนี้ในป่าแทบจะหาอาหารไม่ได้แล้ว เราออกไปอยู่ป่าอื่นกันนะไม่งั้นเราจะต้องอดตายแน่ๆ" กระต่ายขาวลังเลครู่หนึ่ง ใจจริงมันไม่อยากไปเพราะรักและผูกพันกับป่านี้มาก
"แล้วเราจะไปยังไงล่ะ ในเมื่อวิธีเดียวที่จะออกจากป่านี้ได้คือต้องข้ามแม่น้ำไป"
"เราก็พายเรือไปด้วยกันสิ ช่วยกันพายไง"
แพะกล่าว
"แต่แม่น้ำนี่มันกว้างมากๆเลยนะ ไม่เห็นขอบฝั่งเลย ไม่รู้ว่ามันไกลแค่ไหน แล้วฉันก็ว่ายน้ำไม่เป็นด้วย" กระต่ายขาวบอกท่าทางหมดหวัง
แพะเอื้อมมือแตะกระต่ายขาวเบาๆ "เธออย่าเพิ่งหมดหวังสิ เราก็ช่วยกันไง ฉันมั่นใจว่าเราจะต้องไปถึงฝั่งด้วยกันได้แน่ๆ"
กระต่ายขาวเริ่มมีความหวังขึ้นมา
"แต่ว่า..เธอกับฉันเราต่างสายพันธุ์กันนะ จะเดินทางไปด้วยกันได้เหรอ"
"ต่างกัน ก็ไม่ได้หมายความว่าจะอยู่ด้วยกันไม่ได้ซะหน่อย...นะ เราไปด้วยกันเถอะ ฉันจะอยู่ข้างๆและคอยปกป้องเธอเอง" แพะยิ้มให้
กระต่ายขาวยิ้มตอบ มันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่ได้มาเจอกับแพะ และมันก็ตั้งใจจะฝากชีวิตไว้ให้กับแพะตลอดไป

จากนั้นแพะและกระต่ายขาวก็เริ่มการเดินทางของพวกมัน
สัตว์ทั้งสองตัวช่วยกันพายเรือไปเรื่อยๆอย่างมีความสุข
แม้หนทางข้างหน้าจะยาวไกล แต่กระต่ายขาวก็ไม่กลัว ใจของมันเปี่ยมไปด้วยความหวัง
มันเชื่อมั่นในตัวของแพะมาก และความรู้สึกดีๆที่มันมีให้แพะนับวันก็ยิ่งจะมากขึ้น

แม้มีพายุเข้ามาเป็นอุปสรรค...เรือโคลงอยู่บ่อยครั้ง ทั้งสองก็ยังคงช่วยกันประคองเรือลำน้อยต่อไปได้จนถึงครึ่งทาง...

กระต่ายขาวคิด "ใกล้ถึงแล้วสินะ เราจะต้องไปถึงฝั่งด้วยกันได้แน่ๆ เพราะมีแพะคอยอยู่ข้างๆแบบนี้"

วันนึงเกิดพายุอีกระลอกทำให้เรือรั่ว แต่แพะก็ไม่ช่วยกระต่ายขาวซ่อมเรือเหมือนครั้งก่อนๆ
และดูเหมือนไม่พยายามจะพายต่อไปหรือแม้แต่จะประคองให้เรือทรงตัวอยู่ได้...กระต่ายขาวไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
"นี่ เรือจะจมแล้วนะ ทำไมเธอไม่ช่วยพาย ไม่ช่วยซ่อมมันล่ะ" แพะเงียบ กระต่ายขาวรู้สึกแปลกๆ ในใจของมันเกิดคำถามขึ้นมามากมาย กระต่ายขาวถามขึ้นมาอีกครั้ง
ในที่สุด แพะก็เอ่ยขึ้นมา "ขอโทษนะกระต่ายขาว...ฉันรู้สึกว่าเราน่ะ ต่างกันมาก เธอกับฉันเป็นคนละสายพันธุ์กัน..
เราคงจะเดินทางต่อไปด้วยกันไม่ได้แล้วล่ะ"
กระต่ายขาวอึ้ง ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่มันได้ยิน
"ก็ไหนเธอบอกว่า ถึงเราต่างกันก็ไปด้วยกันได้ไม่ใช่เหรอ แล้วเธอก็บอกฉันเองว่าอย่าเพิ่งหมดหวัง..."
"...แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว ฉันรู้ว่าเธอเจ็บ แต่ฉันไม่อยากจะฝืนอีกต่อไป ฉันทนหลอกเธอและหลอกตัวเองไม่ได้อีกแล้ว..ขอโทษนะที่ฉันต้องทำแบบนี้"

แพะพูดจบก็กระโดดลงน้ำแล้วก็ว่ายกลับไปทางเก่าที่พวกมันมากัน
กระต่ายขาวนั่งนิ่ง น้ำตาคลอ ความหวังที่เต็มเปี่ยมของมันพังทลายลงมาทันที...

ในขณะที่แพะก็ว่ายน้ำกลับไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิด เรือลำน้อยก็ค่อยๆจมลงเรื่อยๆ แต่กระต่ายขาวยังคงนิ่ง...เหมือนกำลังจะปล่อยให้ตัวเองจมไปกับเรือ....



ถ้าคุณเป็นกระต่ายขาวคุณเลือกที่จะจบแบบไหน
ก.ปล่อยให้ตัวเองจมไปพร้อมกับเรือ
ข.กระโดดน้ำพยายามว่ายตามแพะไป และอ้อนวอนให้แพะกลับมา
ค.ตะเกียกตะกายว่ายไปยังฝั่งข้างหน้า โดยไม่หันไปมองแพะอีก

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
-เวลาเปลี่ยน ใจคนก็เปลี่ยน
-อย่าคาดหวังมาก ยิ่งหวังมากเท่าไร ก็ยิ่งเสียใจมากเท่านั้น
-อย่าทุ่มเทอะไรให้ใครมากเกินไป ถ้าเขามองไม่เห็น
-อย่าเชื่อใจใครง่ายเกินไป
-เราใช้เวลานานในการสร้างความรัก แต่ใช้เวลาเพียงชั่วเดียวในการทำลายมัน
-อย่าเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อใคร จนแทบจะเสียความเป็นตัวเอง
-"หัวใจ ควรมอบให้กับคนที่คู่ควร"

(p.s.based on the true story)

(p.s.2 เหตุผลในการกำหนดตัวละครป็นแพะ และกระต่ายขาวก็เอามาจากลักษณะและอุปนิสัยของเค้าและเราเองแหละ)




 

Create Date : 28 พฤษภาคม 2550    
Last Update : 28 พฤษภาคม 2550 23:22:09 น.
Counter : 182 Pageviews.  

ต้องโทษ "เวลา" หรือขอบคุณมันดีนะ

ฉันเห็นด้วยกับประโยคที่ว่า..."เวลาเป็นตัวแปรสำคัญของความรัก" และ "เวลานำพาซึ่งทุกสิ่ง" เพราะ

เวลา...นำพาเราสองคนมาพบกัน

เวลา...ทำให้เรารู้จักและเรียนรู้กัน

เวลา...ทำให้เรารักและผูกพันกัน

เวลา...ทดสอบและพิสูจน์ความรักของเรา

เวลา...นำพาใครอีกคนเข้ามา

เวลา...ทำให้หัวใจเธอไหวหวั่น

เวลา...ทำให้เธอเปลี่ยนไป

เวลา...ทำให้เราสองคนห่างกันออกไปเรื่อยๆ

เวลา...ทำให้เธอรับใครคนนั้นเข้ามาแทนที่ฉัน

เวลา...ทำให้เธอเป็นฝ่ายเดินจากไป

เวลา...ยุติความรักของสองเรา

เวลา...ทำให้เธอลืมความรักที่เราเคยร่วมสร้างกันมา

เวลา...หยุดฉันไว้กับความทรงจำเก่าๆ

เวลา...ตอกย้ำรอยแผลในหัวใจ

เวลา...ทำให้ฉันจ็บปวดและร้องไห้

แต่เวลา...ก็เยียวยาหัวใจฉัน ทำให้ฉันหยุดร้องไห้

และวันนี้...เวลา...ได้ทำให้ฉันเข้มแข็งขึ้น

แล้วฉันควรต้องโทษ "เวลา"...หรือขอบคุณมันดีนะ?




 

Create Date : 26 เมษายน 2550    
Last Update : 26 เมษายน 2550 13:04:36 น.
Counter : 120 Pageviews.  

ความรักของฉัน...ไม่ใช่เกม

มีคนบอกว่า...ความรักก็เป็นเกมอย่างหนึ่ง
ที่มีผู้เล่นสองคน...
ที่ในตอนจบ...จะต้องมีคนชนะ...
และแน่นอนว่าต้องมีคนแพ้

ถ้าความรักของฉันเป็นเกมๆหนึ่ง
ฉันก็คือคนแพ้...ที่ต้องออกจากเกมไป
ไม่มีทางกลับเข้ามาเล่นใหม่ได้
ส่วนผู้เล่นอีกคน...ชนะ
เขายังคงเล่นเกมต่อไป...และรอหาผู้เล่นคนใหม่
ที่จะร่วมฝ่าฟันอุปสรรคในเกมไปกับเขา

แต่สำหรับฉัน...ความรักไม่ใช่เกม
มันไม่เหมือนกันเลยสักนิด
เกม...ก็คือการเดิมพัน
แต่ความรัก...ไม่ใช่

ที่สำคัญ...เกมทุกเกม
มีบทสรุป...ที่ซื้ออ่านได้ทั่วไป
อยากให้มันจบแบบไหน...ก็ทำได้

แต่ความรัก...ไม่ใช่
เพราะไม่มีใครรู้...ว่าบทสรุปของมัน
...เป็นอย่างไร

บทสรุปของความรักก็มีอยู่สองแบบ
แบบแรก...มีความสุข
แบบที่สอง...ผิดหวัง
มันจบได้แค่สองแบบนี้จริงๆ...

ไม่ว่าใคร...ก็อยากจะมีบทสรุปความรักแบบแรก
ฉันเอง...ก็อยากจบแบบนั้น
แต่...ฉันเลือกไม่ได้
เพราะความรักไม่ใช่เกม...
และฉันก็ไม่ได้เล่นเกมอยู่...นี่มันคือชีวิตจริง

ถ้าเลือกได้...ฉันก็อยากให้ความรักเป็นเกมนะ
เพราะอย่างน้อย...ก็เลือกตอนจบได้
เลือกให้ตัวฉัน...ไม่ต้องออกจากเกม
ไม่ต้องเป็นคนแพ้...อย่างนี้

อีกอย่าง...ตัวละครในเกม
มันก็เป็นแค่สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมา...
ไม่มีชีวิต...ไม่มีความรู้สึก
ถึงแพ้...มันก็ไม่รู้สึกอะไร...
และยังกลับมาเล่นใหม่ได้อีก...เป็นพันครั้ง

แต่ฉัน...มีชีวิต...มีความรู้สึก
ฉันแพ้...ฉันเจ็บ...ฉันร้องไห้
ถ้าความรักเป็นเกมจริงๆ
ฉันก็อยากจะกลับไปเริ่มเล่นใหม่
ให้ตอนจบ...มันไม่เจ็บแบบนี้

คงเพราะฉันหวังกับมันมากเกินไป
หวังว่าเกมของฉันจะต้องจบแบบมีความสุข
แต่ฉันลืมไป...ว่าผู้เล่นอีกคน...ไม่ได้หวังไปกับฉันด้วย

เขาเลือกที่จะจบเกมรักเกมนี้...โดยไม่มีฉัน
ฉันไม่จำเป็นจะต้องฝ่าฟันอุปสรรคในเกมไปกับเขาอีกแล้ว
เพราะเขา...ไม่ต้องการ
ฉัน...ต้องออกจากเกม...ทั้งที่ใจยังอยากจะอยู่
สู้ไปพร้อมกับเขา....เหมือนที่เคยเป็น

แต่...คงไม่มีทางที่ฉันจะได้ชีวิตเพิ่มอีก
เพราะในเกม...ฉันตายไปนานแล้ว
ส่วนเขา...ยังคงเล่นต่อไป
และตามหาผู้เล่นคนใหม่...
ที่จะร่วมต่อสู้ไปกับเขา
ใครสักคน...ที่ไม่ใช่ฉัน




 

Create Date : 19 เมษายน 2550    
Last Update : 19 เมษายน 2550 12:03:46 น.
Counter : 107 Pageviews.  


mimoza
Location :
Shanghai China

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ผู้หญิงอารมณ์อ่อนไหว ที่รักการกินช็อกโกแลตเป็นชีวิตจิตใจ
Friends' blogs
[Add mimoza's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.