born to be me อ่ะ
Group Blog
 
All Blogs
 
เรื่องเก่ามาเล่าใหม่ ไปทำไม เวียตนาม (I)

เออ นั่นสิ ไปทำไม ฉันก็ไม่รู้หรอกว่ามันมีอะไรที่นั่น แค่เคยดูหนังเรื่อง Good Morning Vietnam ที่ Robin Williams แสดงคู่กับจิตรา สุขพัฒน์ที่แสดงเป็นสาวเวียตนาม แล้วก็ได้ยินเรื่องสงครามเวียตนามมานิดๆหน่อยตามคำบอกเล่าของย่า เคยไปกินอาหารเวียตนามกับแม่และน้าๆครั้งนึง จำได้ว่าหนึ่งในรายการอาหารครั้งนั้นเราสั่ง “เฝอ” มากินกัน แต่ก็ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร สั่งไปกินกันสามชามแล้วยังไม่รู้เลยว่าคืออะไร เค้าเอามาวางๆๆ เราก็กินๆๆ จนต้องเรียกพี่พนักงานมาถามว่า “เฝอ”ของฉันอยู่ไหน “ชามนี้ไงครับ” ซัดกันไปซะพุงตึงแล้วจึงได้เดินทางถึงบางอ้อกัน

ทั้งหมดนั่นคือเวียตนามที่ฉันได้สัมผัส และได้ยินได้ฟังมา และย่าเล่าให้ฟังด้วยว่า สาวเวียตนามสวย..และใส่ชุดอ๋าวหญ่าย โอววว มันเป็นยังไงกันนะ

หลังจากเรียนจบได้ 2 ปี บริษัทที่ฉันทำงานอยู่ขณะนั้นได้รับเชิญจาก serviced apartment แห่งหนึ่งไปงาน thank you party ช่วงปีใหม่ และมีแต่งแฟนซี ผู้หญิงคนนึงเธอใส่ชุดอ๋าวหญ่ายสีชมพูอ่อนมาร่วมงาน น่ารักจัง..ฉันอยากใส่ชุดแบบนั้นบ้าง

อีกประมาณหนึ่งปีให้หลังฉันไปทำงานกับบริษัททัวร์แห่งนึงในซอยหลังสวนอยู่แผนกตั๋วเครื่องบิน เอ...ทำไมตั๋วกรุงเทพ-โฮจิมินห์ซิตี้ แล้งกลับมาจากฮานอย มันขายดีเหลือเกินนะ แต่ฉันก็ชอบทำตั๋วรูทนี้มากเพราะเวียตนามแอร์ไลน์ไม่ได้มีกฎเกิ่ดอะไรซับซ้อนมาก เพราะรูทมันสั้น โอกาสทำพลาดก็ยากเต็มที (แต่ก็มีที่พลาดมาแล้วตอนทำรูทอินเตอร์ไปออสเตรเลีย รูทนั้นเกือบตายเพราะมันนาทีสุดท้ายแขกกำลังจะบินแว้วว)

อยู่มาวันนึง พวกนายๆเค้าไปทำ inspection กันที่เวียตนาม พอกลับมาเราก็ถามกันเป็นไงๆ สนุกไหม
พี่ลิซ่าที่เป็นนายจ้างฉันในขณะนั้นเล่าให้ฟังหน้าตามีความสุข “ฮาลองเบย์สวยมาก อ่าวพังงาบ้านเรายอมแพ้ไปได้เลย เรือเค้าพาเลาะๆๆๆๆไปตามเกาะแก่งในทะเล ...สวย....”

ฉันนึกภาพตาม...ฉันอยากไปเห็นกับตาตัวเองจัง มันจะสวยกว่าภาพอ่าวมังกรร่อนลง (ฮาลอง) ที่แปะอยู่ที่ผนังออฟฟิศเราไม๊น๊า แต่ตอนนั้นฉันไม่มีทุนทรัพย์ที่จะไป ค่าตั๋วเครื่องบินของเวียตนามแอร์ไลน์นี่ถือว่าถูกแล้วถ้าเทียบกับสายการบินอื่น แล้วรูทที่ไปเวียตนามนี่ก็ถือว่าถูกมาก ถึงกระนั้น ฉันก็ยังไม่มีตังค์ไปอยู่ดี

อีกปีนึงฉันเปลี่ยนงานไปทำงานที่ฉันชอบมากกว่า เพราะตั๋วเครื่องบินมันไอ้นั่นไอ้นี่ไอ้โน่นเยอะแยะ แถมต้องรับโทรศัพท์ทั้งวัน ไหนจะพวกแขกวีไอพีที่เอาแต่จะฝืนกฎของสายการบิน พอไม่ได้ดั่งใจเพราะสายการบินเค้าไม่ยอม ก็มาลงที่คนทำตั๋ว (จะบ้าเรอะ)

ทำงานที่ใหม่..ฉันเริ่มเซ็งๆในชีวิต เลิกกับแฟน (ไอ้อ้วน) งานแม่ม ไม่โหดหรอกแต่ อ่ะนะ เจ้านายไม่ได้ดั่งใจ (555) อยู่มายี่สิบกว่าปีแล้วหนอ ลองทำอะไรบ้าๆดูบ้างดีไหม อยากไปไหนที่ไม่มีใครรู้จัก แล้วเวียตนามก็ผุดขึ้นมาในหัว

ฉันนึกถึงมิ้นท์เพื่อนฉันจากมหาวิทยาลัย มิ้นท์เคยถูกบริษัทส่งตัวไปทำงานที่ไซ่ง่อนพักนึง แล้วมาเล่าให้ฟังว่ารถมอเตอร์ไซค์ที่นั่นมันเยอะขนาดไหน
ฉันนึกถึงมด... มดก็เคยถูกส่งไปทำงานที่เวียตนาม และมดก็มารู้ตัวทีหลังว่าตัวเองก็เป็นลูกครึ่งเวียตนาม
ฉันนึกถึงคุณ McClain เพื่อนสนิทของคุณ John นายเก่า แกมาเล่าเรื่องที่แกไปไซ่ง่อนให้ฟัง แกบอกว่า โอ๊ยยย แกไม่เคยเห็นมอร์ไซค์ที่ไหนเยอะเท่าที่นี่มาก่อน ตายได้ทุกขณะ
ฉันนึกถึงตั๋วเครื่องบินที่เคยขาย ฉันชอบทำตั๋วไปเวียตนามของเวียตนามแอร์ไลน์ที่สุดเลย


ฉันนึกถึงเพื่อนแก่ๆคนนึงชื่อ Dave ที่รู้จักกันมานานแล้ว เคยชวนฉันไปเที่ยวเวียตนาม และฉันก็เป็นคนจองตั๋วให้เขากับมือ เข้ากลับมาแล้วเล่าให้ฉันฟังว่าเข้าไปฮาลองเบย์มาด้วย
ฉันนึกถึงพี่ลิซ่า ใช่แล้ว...ฉันจำได้ ฉันอยากไปเห็นฮาลองเบย์

แล้วฉันก็เริ่มเก็บตังค์ ไปฉลองวันเกิดที่ฮานอยดีกว่า แก้เซ็ง

แต่ชีวิตฉันไม่ได้ราบรื่นขนาดนั้น กว่าฉันจะหาวันลางานได้มันช่างแสนยากเย็น นายฉันต้องไปเมืองนอกตอนที่ฉันจะลาพอดี เราต้องเลยไปตกลงเรื่องสลับกันหยุด เพราะนายไม่ยอมให้ฉันไปไหนถ้าแกไม่อยู่ออฟฟิศ ถึงนายฉันคนนั้นจะมีเรื่องร้ายๆอยู่มากมาย แต่ในบางมุม แกก็มีเรื่องน่ารักๆมาสลับให้พอหายเซ็งกันบ้าง การเจรจาครั้งนั้นใช้เวลาประมาณหนึ่งเดือน กูจะได้ไปมั๊ย เร็วๆๆๆ เดี๋ยวตั๋วเครื่องบินมันขึ้นราคา (แอร์เอเชียเปรียบเหมือนแม่พระมาโปรด เพราะฉันสามารถซื้อตั๋วไป-กลับได้ในราคาแค่ประมาณ 4000 บาทเท่านั้น)

ระหว่างที่รอนายจัดการเรื่องบิซเนสทริป ฉันพยายามหว่านล้อมเพื่อนๆให้มาช่วยแชร์กับฉันหน่อยเถอะ ฉันยังไม่เคยไปเวียตนาม ช่วยมาเป็นเพื่อนให้ฉันได้อุ่นใจหน่อยนะ นะ...นะ

เงียบ...เงียบ...และเงียบ....
ทุกคนถามฉันว่าฮานอยมีอะไร ไม่สนใจ ไม่น่าไป ไปทำไม ใกล้ๆแค่นี้คงไม่ต่างจากบ้านเราเท่าไหร่ ไปดูอะไรที่มันแตกต่างกว่านี้ไม่ดีเหรอ (ถ่อ...ยังไม่เคยไปกันเลย รู้ได้ไง)

ฉันเกิดความเซ็งขึ้นมาอีก ได้แต่บอกตัวเอง “ก็กูอยากไปนี่ กูอยากเห็นฮาลองเบย์” ไม่มีใครไปด้วย ฉันต้องพลาดบางสิ่งบางอย่าง และความสุขในชีวิตที่ฉันต้องการงั้นเหรอ นี่ถ้าไม่มีใครไปด้วย ก็หมายความว่าตูต้องอดเที่ยวงั้นเหรอ มันเป็นความสุขอันนึงในชีวิตของตูนะ ตูจะยอมให้มันพังต่อหน้าต่อตาเพราะหาคนไปเที่ยวด้วยไม่ได้งั้นรึ

มันจะอะไรกันนักหนา เอาวะ...ไปคนเดียว


Create Date : 21 กรกฎาคม 2550
Last Update : 21 กรกฎาคม 2550 14:59:38 น. 0 comments
Counter : 158 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

padme' amidala
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




leaving on a jet plane with my Canon Eos 350 in D major
เที่ยวไปเรื่อย เหนื่อยก็หยุด
Friends' blogs
[Add padme' amidala's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.