=*=This is my chamber=*=
Group Blog
 
All Blogs
 

จันทร์ที่ ๓๐ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๕๒

เหตุการณ์ในวันนี้ ("วันนี้" ในที่นี้หมายถึงชื่อ entry) เป็นต้นกำเนิดที่ทำให้เค้าต้องปลูกสร้างห้องนี้ขึ้น ด้วยเหตุที่รู้สึกว่า วันไหนก็ตามที่เราช่างรู้สึกมีความสุขกับชีวิตเนี่ยไม่น่าปล่อยให้มันผ่านไปเฉยๆ ให้มันลอยนวลไปได้ยังไง จับมันลงไหไว้ดีกว่า...

วันนี้เป็นวันอะไรเหรอ ทำไมถึงได้กลายเป็นวันดีๆไปได้ อันนี้เราก็จะขอเผยไต๋ บอกกันไปเลยตั้งแต่ต้น ไม่ได้แต่งนิยาย thriller ที่จะต้องเก็บงำไว้รอการเปิดเผยภายหลังแต่อย่างใด...

ก็วันนี้น่ะ มันมีงาน Bangkok Motor Show ที่ไบเทค แถมครั้งนี้ครบ 30 ปี เค้าก็ promote ใหญ่...แล้วไง?? เดี๋ยวนี้ติดพริตตี้?? บร้าา...แหมมมม ก็..วันนี้...ตายจริง พอจะพูดขึ้นมาจริงๆแล้วเขินแฮะ ((เขินทำไม ="=)) ก็..ก็เป็นวันที่เค้าได้เจอน้องยุน ลูกชายสุดที่รักสุดสวาทขาดจิต อีกวันนึงแล้วน่ะซิ แต่คราวนี้พิเศษ พิเศษในหลายๆอย่าง พิเศษยังไงไปดูกัน...


พิเศษตรงที่...วันนี้ว่าง
จริงๆการมาของน้องแต่ละครั้งเนี่ย มันช่างเป็นเรื่องที่ต้องคอยลุ้นสุดๆว่าน้องจะมากันในวันที่เราว่างรึเปล่า แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ส่วนใหญ่จะว่างมากกว่าไม่ว่าง หรือ ถ้าไม่ว่าง ตรูก็จะทำให้มันว่างนี่หละวะ เหอๆๆ แต่ก่อนตอนทำงาน ก็ไม่โดดงานหรอกนะ คือ งานเค้ามันโดดไม่ได้ ถ้าโดดได้ก็จะโดดอยู่หรอก 555 แต่ถ้าจำเป็นจริงๆก็อาจจะมีการจัดการอะไรนิดหน่อย ซึ่งไม่เสียหายค่ะไม่เสียหาย แค่อาจเหนื่อยกายเล็กน้อย แต่ตอนนี้ เรียน นึกว่าจะสบายกว่ากัน เคยคิดตอนทำงานว่า อย่าให้ตรูเรียนนะโฟร้ยย วันว่างจะอยู่ในกำมืออออ เอาเข้าจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่ โฮฮฮ เพราะวันและเวลาต่างๆ มีงานและอาจารย์เป็นผู้กุมอำนาจ ทำงานไม่เสร็จอ่านหนังสือไม่เสร็จ ก็ไม่(อยาก)ไป แต่ก็ไปอยู่ดี (มั้ยอะ เหอๆๆ ยังไม่เคยเจอเหตุการณ์วิกฤตขนาดนั้น เคยแต่เฉียดๆ)

แต่คราวนี้ ฮิฮิ้วววววววว ปิดเทอม แม้จะมีรายงานอยู่ท่วมหัวหูหาง(?) แต่ก็ได้จัดสรรทำเสร็จประมาณนึงไว้แล้ว เพราะฉะนั้นเรื่องนี้..ผ่าน แต่ประเด็นที่ตามมาให้กังวลคือวันนี้ สอนพิเศษ summer หาตังค์วันแรก โฮกกกกก เกิดน้องมันมีงานตอนเช้า จะทำไงดี ทั้งที่ตอนแรกที่รู้ก็ยังไม่รู้ว่าจะไปดีมั้ย ((ไม่ต้องแปลกใจไป ตอนที่ชอบน้องเนี่ย คำว่า "ลังเล" กับการ "ไปหา" เกิดขึ้นบ่อยๆ ไม่เหมือนตอนเอฟที่แบบ ไม่มีคำว่า "ไม่" ยังไงก็ต้อง "ไป" ไม่ใช่ว่าเพราะรักใครมากกว่า แต่น่าจะเพราะ..เพราะอะไรหว่า มีประสบการณ์มากขึ้น? มีสติมากขึ้น? ตัดใจได้มากขึ้น? หรือ เพราะ อายุมากขึ้น? เหอๆๆๆ)) เง้ออออ

แต่ทุกอย่างก็ลงตัวเพราะได้รับแจ้งมาว่างานเย็นๆโอเค รอด...
แต่ก่อนหน้านั้น คิดไปต่างๆนานา เอ๊ะ ถ้ามา 29 ไปหา (เค้าไม่ชอบใช้ว่า "ไปตาม" อะ เหอๆๆ หลอกตัวเองโคตรๆคนอะไร) ก็ได้ 29 ก็ว่างอยู่ แต่วันที่ 30 สอนพิฯ เค้าโรคจิตไม่ชอบไปมีความสุข(เหรอ?) ในวันที่รุ่งขึ้นต้องทำงาน แต่ถ้า งานน้อง 30 ตอนเช้า ตรูก็งานเข้าแล้ว เพราะงั้น 30 หลังเที่ยงเริ่ดสุด ลงตัว ทำงานเสร็จ แถม 31 ไม่มีงาน เริ่ดเรออออ และสุดท้ายมันก็เป็นงั้นจริงๆ พิเศษมั้ยหละคระ คุณขรา

วันนี้ก็ตื่นมาสอนพิเศษแต่เช้า อารมณ์เครียดๆตามประสาคนจะได้เห็นหน้าลูก(รึเปล่าไม่รู้) เค้าเรียกความรู้สึกนี้ว่า "ภาวะเครียดก่อนคลอด" เป็นแม่มมมทุกครั้งที่น้องมา ไม่รู้เป็นอะไร (ก็เค้ากลัวไม่เจอนี่ เค้าผิดหวังมาเยอะ ไม่แปลกที่เค้าจะกลัว เกร็ง และเครียด) โอเค สอนหนังสือไปด้วยความตั้งใจ (อันนี้เรื่องจริง) ระหว่างสอนๆอยู่ก็มีสายบิ้วโทรเข้ามา 2 สาย อันได้แก่ฮิป และพี่ปู แต่ไม่ได้คุย เพราะบอกแล้วว่าสอนอย่างตั้งใจ แต่พอสอนเสร็จ ยังไม่ทันทำไร แล่นไปโทรศัพท์กลับ ได้คุยกับ 2 สาวแล้วก็บอกไปถึง ความลังเลใจว่า ตอนแรกคิดว่าจะไม่ไปนะ แต่แบบ ด้วยความที่ "ไหนๆก็ว่าง" ก็เลยว่าจะไป แบบไม่หวัง อารมณ์ไปตามหน้าที่ ไปเอาบรรยากาศ (ที่น่าเอาตรงไหน ="=) สรุปคือ ก็ไม่รอให้คนบิ้ว ก็ตัดสินใจไปเองหลังจากลังเลอยู่หลายยกก่อนหน้านี้ จริงๆก็ไม่อยากเรียกว่าลังเลอะ เพราะมันไม่เชิงว่า เอาไงดีๆๆ แต่มันออกแนวว่า ไม่ไปนะๆๆ ไม่ไปดีกว่าเนอะ บอกตัวเองอยู่แบบนี้

ตอนคุยกับพี่ปู ก็ได้มีการนัดหมายไปว่าเดี๋ยวไปพร้อมกันดีกว่า พี่ปูเลิกงาน 4 โมงกว่า ตามเวลาราชการไทย เราว่าจะออกจากบ้านพร้อมพ่อ ก็ออก 5 โมง อา...เวลาเริ่มไม่ลงตัว พี่ปูเลยบอกว่า อาจจะไปกับมู๋ มู๋เลิก 5 โมง เวลาเอกชนไทย 5555 คนอื่นๆหละ เดี๋ยวลองถามๆกัน อิ๊จอย อ้อ ต้า นัท นุ่น ก็เอกชนไทยกันทั้งนั้น ก็เลยจบลงตรงที่ เดี๋ยวเข้าเอ็มไปถามชาวบ้านแล้วเดี๋ยวนัดกันอีกที โอเค เอาหละเว้ยยย...

พิเศษตรงที่...ตัดสินใจไปโรงแรม..ที่ๆเลิกคิดจะไปแล้ว
น้องมาคราวนี้ไม่รู้เป็นไร อยากกกกกกไปโรงแรมค่ะพี่น้องงงง คือ โดยส่วนตัวชอบโมเม้นท์ประมาณรร. สนามบิน อะไรแบบนี้อยู่แล้ว อ่อ ถ้าสำหรับน้องนี่ เพิ่ม ร้านอาหารเข้ามาอีกอย่าง แต่หลังๆ เริ่มรู้สึกว่า เบื่อออออออ อาการของการเป็นเจ้าไม่มีศาล อะไรทำนองนั้น (พยายามเลือกคำพูดที่ดูดีที่สุด) แต่คราวนี้ไม่รู้เป็นไร บอกได้คำเดียวว่า "อยากเห็นหน้าน้อง" ที่งานก็ไม่มีหวังเลย ก็ต้องหาเศษหาเลยเอาแบบนี้แหละ (แกรพูดเหมือนแกรควบคุมได้เองเลยนะยะ )

วันที่ 29 วันอาทิตย์แสนชิวของเรา ก็นั่งชิวอยู่หน้าคอมฯ อ้อก็มาเคาะ ถามกันว่าไปมั้ยๆๆ ไปหาน้องรร. นั่นไง อย่าได้มีใครเริ่ม จะเกิดอาการเวิ่นเว้อวึ่นวือทันที ลากมาวึ่น&เวิ่นด้วยกันอีก 2 คือ อิ๊ และฟร้า คุยไปคุยมา จบลงที่ไม่ไป จริงๆจะว่าไปได้มั้ย ก็ได้อยู่ แต่ไม่สะดวกนัก เพราะมันดึกอะ แถมใจก็ขี้เกียจด้วย คิดไว้แล้วว่า ถ้าไป สิ่งที่ดีที่สุดที่จะได้ คือ น่าจะได้เห็นน้องโบกมือ คิดไปคิดมา ไม่เอาก็ได้มั้ง โอเคเมื่อไม่ไปแล้วก็พยายามลืมมัน ก็นั่งทำโน่นนี่ รวมถึงรายงานไปจนตี 2 กว่า นึกขึ้นมาได้ เฮ้ยกุ๊กไปนี่ แล้วน้องมาตี 1 น่าจะได้ที่แล้ว ก็เลยลองโทรไปหากุ๊ก...ปิดเครื่อง ก็เลยไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยคุยวันหลัง พอดีแนทเพื่อนกุ๊ก เข้า m มาเลยได้คุย คำแรกที่แนทตอบมาคือ "โฮกกกกกก" อิปร้านี่เข่าอ่อน แง้ตรูน่าจะไป คุยไปคุยมา ความว่า ก็เป็น สิ่งที่ดีที่สุดที่เราคิดไว้จริงๆ น้องยุนแสนดีสุดที่รักของแม่ โบกมือ แอบเศร้า แต่ก็นิดๆ เพราะก็คิดไว้แล้ว แต่ก็อดไม่ได้ เม้าไปเม้ามาตี 5 โฮกกกกกกกกก ตรูต้องสอนพิฯ เลยไปนอน ตอนนั้นยังไม่คิดเลยว่าจะไปงานดีมั้ย ใจมัน ไม่ไป-ไป: 55-45 มากๆ (จะละเอียดไปมั้ย ตัวเลข ="=) ก็เนี่ยขนาดที่รร. ตอนตี 2 คนยังเยอะ พรุ่งนี้จะเหลือเหรอออออ่า...

ตัดฉับมาที่สอนหนังสือเสร็จและคุยกับพี่ปูแล้ว เอาหละทานข้าวทานปลา ที่ทานไม่ค่อยจะลง แต่อ้างกับพ่อไปว่า สอนหนังสือเสร็จ พูดมากๆทีไร ทานไรไม่ค่อยลง พอเรียบร้อยก็เข้าเอ็ม โอ่มายก๊อด มหกรรมวึ่นวืออ ตอนแรกที่กะว่าจะถามมนุษย์งานบริษัททั้งหลายว่าจะรอเลิกงานแล้วออกกี่โมง ก็ดูจะไม่ต้องถามแล้ว แต่ละคน ตอนนี้คิดอยู่ว่าจะออกตอนไหน แบบว่าไม่รอเลิกงานแน่ๆ ตอนนั้นเค้าก็ให้สำเหนียกขึ้นมาว่า ตรูอยู่บ้านเฉยๆ ให้เสียเปล่าเพื่ออะไร อุตส่าห์ว่าง คนอื่นเค้าต้องหลบหลีกออกไป โอเค งั้นออก!!! แต่มายก๊อดด คิดได้ดังนั้น ฝนก็ตกลงมา เอาซี้ ฤาตรูจะคิดผิด เหอๆๆ ไม่เป็นไร ตกก็รอให้หยุดตก ดีเหมือนกัน จะได้ไม่วึ่นฯมาก ตอนนั้นมีข่าวว่าโฮซูไปนวด บ้างก็ว่าไปพารากอน โฮกกกก เราอยากเห็นชอตที่ร้านนวด บอกแล้วว่าชอบอะไรแบบนี้ ((ทุกวันนี้ยังเวิ่นฯอยู่ว่า น้องยุนตอนถูกนวดจะเป็นไงน้า จะทำหน้ายังไง จะหลับตามั้ย จะมีเสียงป่าว อรั๊ยยย ครางต่ำ ^^") (อ่านฟิคโดยไม่มีผู้ใหญ่ดูแลก็เงี้ย)) แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ฝนตกฮ่ะ ไปไหนไม่ได้ พล่านเป็นหนูติดจั่นอยู่ที่บ้าน จริงๆก็ไม่พล่านหรอก โอเคๆ เตรียมของไป เย็นดีด้วย เพราะฝนตก เตรียมอะไรไปอะ แน่นอน รองเท้า เหอๆๆ ไม่ได้นะ เผื่อต้องการความสูง กล้องส่องเอาไป 2 อันเผื่อใครไม่มี อ้ะ ร่มๆๆ โอเค ประมาณนี้ จัดเรียบร้อย ฝนเริ่มซา แต่ยังไม่หยุด ก็รอไปๆๆ รอให้หยุด เอาหละ มันหยุดแล้วเว้ยยย ตรูแล่นหละ ชุดไม่เปลี่ยน ขี้เกียจ อยากสบายๆ ก็ใส่ชุดกึ่งอยู่บ้านนั่นเลย ตอนเช้าสอนพิเศษอยู่แล้ว ก็ไม่ได้ทุเรศทุรังนัก ก่อนออกก็คว้าสร้อยมาใส่หน่อย ไม่งั้นจะดูขายเฉาก๊วยไปนิด โอเค ทุกอย่างพร้อมแล้วจริงๆ ลงไปหาป๊า...พ่อขรา จะออกจากบ้านๆๆๆ พ่อบอก...อ้าวนัดไว้ 5 โมง เค้า...จะออกแล้วๆๆ ช่วงนี้มีเรื่องวึ่นฯอีกเล็กน้อยว่า จะขับรถไปจอดที่เกษตรดี หรือ จะให้พ่อไปส่งขึ้นรถดี ไม่อยากขับไปจอดอะ ลำบากขากลับ แต่ก็พ่อดูทีวีอยู่ กะเรงงงจายยยย สุดท้ายให้พ่อตัดสินใจ พ่อก็เลยตัดสินให้ว่าไปส่ง (บ้านนี้นี่ มันเรื่องเยอะ ได้ทุกกระบวนการ )

พ่อมาส่ง หวังจะให้ขึ้นรถเมล์ไปลงรถไฟฟ้า อิชั้นก็ว่าจะทำงั้นในตอนแรก แต่พอลงรถพ่อ เย้ย เวลาน่ากลัวๆๆๆ 3 โมงกว่า เค้าว่าน้องจะออกจากรร. 4 โมง โทรไปถามอ้อ ซึ่งล่วงหน้าไปรร.แล้วก่อนหน้านี้ นี่คือ เค้าตั้งใจจะไปหาอ้อที่รร.อะนะ ลืมเล่าว่าที่ออกมานี่ จะออกไปไหน โอเค แท๊กซี่เท่านั้น ขึ้นไปคันแรก ห้วย! ขึ้นไปแล้วเพิ่งจะมาบอกว่าไปไม่ทัน (หมายถึงเค้าส่งรถไม่ทัน) ได้ไปคันที่ 2 พี่คนขับก็พูดเก่งดี เล่าโน่นเล่านี่ ก็ดี เค้าจะได้คลายภาวะเครียดก่อนคลอดลงได้บ้าง คุยไปคุยมา อ่า ถึงรร.แล้ว ดุสิตธานี...เวลาประมาณ 15.40 กว่าๆมั้ง...

พิเศษตรงที่..."น้องมิ้งค์"กล้าด่าพนง.รร.ด้วย..ตรูทนมานาน ขอทีเหอะหึหึหึ..จั๊ดห้ายยย
มาถึงรร. ตอนลงจากรถ โอ๊ะ ลางดี พนง.ดูตอนรับดี หรือ เพราะตรงหน้าประตูเค้าไม่กล้าที่จะทำไรป่าวไม่รู้ เดินเข้าไป กำลังจะโทรหาอ้อ กรี๊ดด เจออ้อ พอดี ลางดีแบบไม่รู้ตัว อ้อ อยู่กับฟ้า ก็นั่งเก๋ (เหรอ ="=) กันอยู่ตรงนั้นไปนานพอสมควร มีพนง.เสร่อๆมาถามว่ามาทำไมอยู่คนนึง อ้อ ตอบไปว่ามารอเพื่อน ตอนนั้นก็แบบ เจอแล้ววว เหตุการณ์แบบนี้ ชั้นเบื่อ แต่จะว่าไปปรกติไม่เคยเจอที่มาถามตรงๆแบบนี้ ก็เลยถามกลับไปว่า พนักงานจำเป็นต้องถามแบบนี้ด้วยเหรอ มันก็บอกว่าต้อง เราก็ทำเป็นยื่นหน้าไปดูชื่อมันที่หน้าอก แล้วบอกว่าเหรอคะ ขอดูชื่อไว้หน่อย มันก็เดินจากไป ตอนนั้นถ้ามีพนง.ผ่านมาเค้าจะพยายามจ้องหน้ามันแบบว่ารู้สึกว่าคนพวกนี้ยิ่งไปทำหงอ มันยิ่งเอาใหญ่ เพราะชีวิตทั้งชีวิตเคยแต่ก้มหัวให้คนอื่น พอได้โอกาสที่จะเหนือกว่าก็เอาใหญ่ แต่จริงๆจะว่าไป ก็หน้าที่เค้า เรามันก็ไม่ดีเอง เชอะ

นั่งไปซักพัก มาขอเก็บเก้าอี้บอกต้องเคลียร์พื้นที่ โอเค ถ้าเก็บจริงก็เชิญ คือ มันเป็นวิธีการจัดการ(โง่ๆ)อย่างหนึ่งของมัน อยากเหนื่อยยกเก้าอี้ก็ตามใจ สุดท้ายก็โชว์ว่า แกรก็แค่คนที่มีหน้าที่ยกเก้าอี้ เฮ้ออ อนาถถนะ น่าสงสารจัง เราก็ย้ายกันไปที่ส่วนบน คราวนี้มาไล่อีก ไล่เฉพาะแฟนคลับ ไล่โต๊ะแรก โต๊ะนั้นใช้วิธีเงียบไม่ลุก แต่สุดท้ายมันก็ทำจนลุก มาถึงเรา จริงๆตอนนั้นก็ไม่ได้จะอยากอยู่ตรงนั้น แล้วโดยส่วนตัวไม่ใช่คนดื้อแพ่ง คือถ้าบอกว่าต้องทำ ก็จะทำ แต่ประเด็นคือ "พูดดีๆ" หลังจากได้ยินมันพูดกับเด็กโต๊ะนั้น เราก็ไม่พอใจแล้ว น้ำเสียงแย่มาก มาถึงเราเริ่มพูด้วยน้ำเสียงระดับเรวปานกลาง ซักพักเริ่มเรวขึ้น ตอนนั้น คือ เราก็รู้สึกว่ายื้อไปเพื่อให้มันได้อะไรขึ้นมา ไม่อยากจะพูดกับพวกนี้นาน ก็เลยบอกว่าจะไปแต่พูดดีๆก่อน พูดให้สุภาพกว่านี้ มันบอกว่า คำว่า "เชิญ" ไม่สุภาพตรงไหนครับ เราก็..น้ำเสียงน่ะค่ะ นั่นดีแล้วเหรอ มันบอกตะกี๊มันพูดดีแล้ว เราก็แบบ ขออีกทีค่ะ พูดให้ได้ยินอีกที คือ จริงๆไม่ได้ตั้งใจจะต่อกรอะไร แค่รู้สึกว่า ไปอะไปแน่ แต่ต้องไปแบบไม่ใช่แกรไล่ชั้น หรือ "เชิญ" ด้วยน้ำเสียงเรวๆแบบนั้น สุดท้ายมันก็พูดด้วยเสียงที่เราพอใจระดับนึง เราถึงยอมเดินออกมา หึ สะใจเว้ยยย

พิเศษตรงที่..ที่โรงแรมดูน้องทันด้วยยย
เถียงฆ่าเวลากันไป (อ้อบอก 5555) ก็เกือบได้เวลาน้องลงมาแล้ว คุณชายท่านเลทมากไหนบอก 4 โมง ตอนหลังได้ยินมาใหม่ว่า 5 ครึ่ง โอเค ถ้างั้นก็ใกล้แล้ว ไปยืนเกาะขอบ ไม่รู้จะเรียกขอบอะไร คือ เป็น terrace ตรงชั้น 2 น่ะ ก็เป็นที่ๆดีพอสมควร รอไปซักอีกอึดใจใหญ่ๆ เด็กๆ..กรี๊ดดดดดดดดด เอิ่มมม ได้ข่าวว่านั่นกระเป๋า แถมกระเป๋าน้องป่าวไม่รู้ เอ้ารอต่ออ ทุกครั้งที่ลิฟท์เปิด เราจะพยายามตั้งสติเพ่งมาก กลัวพี่ยุนออกคนแรกแล้วมองไม่ทัน ลิฟท์เปิดอยู่รอบ-2 รอบป่าวไม่แน่ใจ จนของจริงมา ลิฟท์เปิดออกมานิ่งๆ เสียงฮือๆ อึ้งๆ ไม่เหมือนตอนกรี๊ดกระเป๋า ตอนนั้นพยายามจับโฟกัสมากกก กร๊าซซซ น้องจริงๆ คนแรกปาร์ค เราก็พยายามมอง และพูดชื่ออกมาจะได้ไม่พลาด การรับรู้ปาร์คคือ โอ๊ะ ผม.. อ๊ะ อมยิ้มๆ เท่เล็กๆ ชุดขาวแฮะ ประมาณนี้ ต่อไป น้องมิน พูดออกมา โอ๊ะ สูง ยิ้มด้วยแฮะ ถัดไป แจจุง ไม่ทันพูด ไม่ทันทำอะไร อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก พี่ยุน ก็แบบ ยุนโฮๆๆ (เหมือนจะในใจ) รับรู้แรก หลังจากรู้ว่าเป็นยุนคือ อกแน่นนนนแอ่นมากกกกกก กระแทกเข้าตาทุกคน ท่าเดินเป็นเค้ามากๆ จะแอ่นไปไหน หรืออกมันแน่นจนงอไม่ได้วะลูก เดินยิ้มสบายๆมองแฟน ล้วงกระเป๋า เหมือนเดินดูของ ^^" พอหลุดจากวิถีสายตา เค้าก็พล่านหาที่ดูต่อ ตอนแรกว่าจะวิ่งขึ้นที่สูง (เอ่ออ ฟังดูอนาถมาก เหมือนหนีซึนามิ ="=) แต่ดูแล้วคงไม่ทันแน่ เลยอ๊ากๆๆๆ พล่านๆๆๆ สุดท้าย คิดในใจ ไม่ทันและ พอๆๆๆ ซึ่งน้องก็ออกไปแล้วแหละ ก็หันมา โฮกกก กันเอง 4 คน มีน้องนิว เด็กกิฟด้วย พอเสร็จก็โทรหากิฟ โทรหาแม่หมี แจ้งความแน่นของลูกชายให้ได้ทราบโดยทั่วกัน 555

พิเศษตรงที่..เวลาทุกอย่างมันช่างลงตัว...เป๊ะมาก อิอิอิ
หลังจากที่ missiom completed ไปแล้วหนึ่งอย่าง จริงๆจะว่าไป จะเรียกว่า mission ก็คงไม่ถูกนัก เพราะก็ไม่ได้ขนาดนั้น จริงๆตอนรอน้องอยู่ที่ lobby ยังคิดเลยว่าถ้าไม่เจอก็ไม่เป็นไรนะ เพราะนี่เหมือนรายการนอกแผน เจอก็ดี(มาก) ไม่เจอก็ไม่เป็นไร จริงๆก็คงเป็นการปลอบใจตัวเองมากกว่าแหละ

พอโฮกฮากกันไปได้ตามสมควร เข้าห้องน้งห้องน้ำกันเรียบร้อย ก็ต้องมูฟไปงานใหญ่หละทีนี้ แหม..ชีวิตผู้หญิงบร้าดารานี่ เวลามีค่าจริงๆ เดินออกไปเรียกรถ ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรนัก นุ่นได้แจ้งเส้นทางที่ควรไปมาแล้วว่าควรไปทางไหนขึ้นรถก็บอกพี่แท๊กซี่เลย ตอนนั้นจริงๆแล้วเค้าเองไม่ได้กังวลเรื่องเวลาเลยจริงๆ เพราะที่รู้กันคือมันน่าจะทุ่มเป็นต้นไป จริงๆรู้มาคือทุ่ม-สองทุ่ม ซึ่งก็แอบคิดว่างานมักจะเลทตลอด ดังนั้นตอนนั้นก็ไม่เดือนร้อนวุ่นวายวึ่นวือเท่าใดนัก ไปถึงแบบชิวๆ เดินหาทางหาตึกกันไปแบบไม่รีบร้อนนัก แต่ก็ไม่เอ้อระเหย เดินๆจนถึงฮอลยามาฮ่า ฮอลที่ 106 ((จะจำมาทำไมเนี่ย ="=)) มาถึงเอ๊ะ ไม่เห็นมีอะไร อ้อก็ชี้ให้ดูหอคอยงาช้างที่คาดเดาว่าน้องน่าจะขึ้นเวทีนี้ มองกันไปมา ไม่น่าจะใช่น้า ดูเล็กๆ ในฮอลนี่ก็รถจอดตรึม ถ้าให้เข้ามาท่าจะอลหม่านพิลึก ก็มองๆกันไป พอดีบูธตรงข้ามเป็น Audi ก็แบบลั้ลลา ไหนดู R8 ซิ บอกอ้อ ลองนั่งมั้ยๆๆ แล้วจิ้นว่าพี่มิคขับ เอาเข้าไปชิว ได้อีก จนโทรศัพท์จากพวกที่ไปถึงก่อน โทรเข้ามา บอกอยู่ไหนๆๆ แล้วเสียงจากในโทรศัพท์ก็ดังมาก เด็กร้อง "ดง-บัง-ชิน-กิ"ๆๆๆ เฮ้ยยยยยย ข้างนอกกกกกกก รีบแจ้นออกไป

พอไปถึง โฮกกกกกกกกกกกกกกกก เราไปถึงเวที น้องก็ขึ้นพอดี อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก เป๊ะมากกกกกกก

พิเศษตรงที่...งานมันดี มันเห็นง่าย และยาวนานน ทุกอย่าง perfect...โดตนนนน...
กรี๊ดดดดดดดดดด เอางี้กันเลยเหรอออ ขึ้นเวทีอารมณ์แบบงานกาชาด แดดร่มลมตก พอมีลมพัดสบายๆไม่อึดอัด คนก็เยอะนะ แต่ไม่เบียดเสียด ไอ่ที่กลัวว่าจะร้อนตับแล่บ กลัวคนมหาศาล นี่ไม่เลย สบายๆหลวมๆ เคลื่อนตัวได้แบบ บังคับด้วยตัวเอง ไม่ใช่ไหลไปตามคลื่นมหาชน

พอไปถึง มองอึ้งไป 5 วิ ก็หยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมา หยิบอีกอันยื่นให้อ้อ อ้อดูงงๆ เพราะอิปร้านี่ไม่ได้พูดอะไร ยื่นออกไป อ้ออาจจะคิดว่าฝากถือรึเปล่า 5555 โอเค คราวนี้เริ่มกระจายตัวหาที่ที่เหมาะสม คือ จากประสบการณ์กว่าล้านครั้งในการไปดูน้อง ดูเอฟ (จำนวนก็เว่อร์ไป แต่ความหมายถือ หลายครั้งมาก) ที่เราจะเกาะอยู่กับเพื่อน เป็นห่วงนู่นนี่ ตามประสาคนเวิ่นเว้อ แต่ผลที่ออกมาคือ บางทีรู้สึกว่าดูไม่ถนัด เพราะสไตล์มุมมองในการดู คนเราก็ชอบไม่เหมือนกัน บางคนชอบดูไกลๆให้เห็นภาพมุมกว้าง บางคนชอบเห็นน้องครบทุกคน บางคนชอบแบบเห็นแต่คนที่ตัวเองชอบก็พอ อะไรก็ว่าไป เราน่าจะเป็นอย่างหลัง คือ ถ้าเลือกได้ก็อยากเห็นชัดหมด แต่ถ้าเลือกไม่ได้ ขอเลือกน้องยุนไว้ก่อน ถ้าให้เลือกระหว่าง เห็นทุกคนครบหมด ชัดพอสมควร กับเห็นยุนชัดมากกก แต่คนอื่นโดนบังบ้างไรงี้ เราก็เลือกอย่างหลังอะ เพราะฉะนั้น เมื่อมุมมองที่ชอบไม่เหมือนกัน ก็ต้องแยกย้ายหละ ประสบการณ์ที่ผ่านมาบอกแบบนี้ (คนอื่นเค้าคงแบบ เรื่องแค่นี้ปร้าต้องรอให้มีประสบการณ์ด้วยเหรอ เหอๆๆ ใครๆเค้าก็ทำงั้นมานาน ="=) โอเค ก็ลองเดินเข้าไปวงใน ทางเวทีปีกขวา โอ๊ะ ไม่เวิร์คๆ คนเบียดเหมือนกัน ลองถอยออกมาหน่อย อ่า...ตรงนี้เริ่ดดดดดดด ก็ปักหลังยืนอยู่ตรงนั้น เขย่งบ้างบางที แต่รองเท้าที่เตรียมมา ไม่จำเป็นต้องใช้เลย ^^

น้องน่ารักมากกกกกกกกกกอะ หล่ออออออจริงๆเด็กอะไร เวลาดูน้องตัวจริงเนี่ยจะรู้สึกว่า เออ มันก็เหมือนในคลิป ในรูปที่เราดูอะแหละนะ แต่พอกลับมาดูรูป ดูคลิปอีกที ก็จะพบเลยว่า มันเทียบไม่ได้จริงๆกับตัวจริง ตัวจริงมันสุดๆๆ จำได้ว่าตอนน้องจะลงเวที ออกมายืนถ่ายรูปกับพวกผู้บริหาร YAMAHA พิธีกรก็พากษ์ไปว่า..ทำนองพูดถึงน้องว่า เทพเจ้าแห่งโลกตะวันออก ตอนนั้นตาที่ดูน้อง หูที่ได้ยินคำนี้ ใจมันก็คิดไปว่า ใช่ๆๆ จริงๆๆ มันเทพเจ้าจริงๆ มันหล่อได้เทพกันมากๆๆๆๆ โฮฮฮฮ

พบจบรายการแรก น้องลงเวทีไป จากที่กระจัดกระจายบ้านแตกสาแหรกขาด (ขนาดนั้น??) ก็กลับเข้ามารวมตัวกันใหม่ เม้าแตก ทุกคนหน้าตาเปื้อนรอยยิ้มกันมากกก แต่ก็ได้ข่าวว่ามีหลายคนที่มาไม่ทัน แต่ไม่เป็นไรๆเนาะเดี่ยวรอดูงาน meet ที่เค้าบอกว่าเดี๋ยวจะถ่ายขึ้นจอให้ดู โอ่ว้าววว ใจดีจัง ยืนกันไปซักพัก แป๊บเดียวเองที่ยืนๆไปตรงนั้น ก็ได้โทรศัพท์จากกิฟ ว่าให้เข้ามาข้างใน มันเห็นน้องได้ ตอนนั้นก็เลยรีบเฮละโลกันเข้ามาในฮอล ย๊ากกกกกกกก พอเข้ามาถึง มันเห็นได้จริงๆ ด้วย น้องขึ้นหอคอยงาช้าง อันที่อ้อชี้ให้ดูเมื่อตอนมาถึงนั่นจริงๆ มันเป็นที่เป็นกระจกใส ก็เห็นน้องมีชีวิตอยู่ในนั้น 5555 ตอนแรกเข้าไป เห็นน้องแบบ นั่งให้เค้าซับหน้าทำผมกันอยู่ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ชอตที่อยากเห็นน โฮกกกก ได้อีก อะไรจะดีขนาดนั้น ตอนนั้นยืนอยู่กับต้า ก็ยังพูดกันว่า เฮ้ย โอเคเนาะ เห็นๆๆ แล้วชั่วอึดใจเค้าก็มีความรู้สึกว่า มันน่าจะเห็นได้มากกว่านี้อีกนะ ตรงมุมขวาที่พี่ยุนนั่ง มันก็น่าจะไปยืนทางนั้นได้ ตรงบูธ SUZUKI (ดีใจที่ตอนเข้ามาในฮอลตั้งแต่ตอนมาถึงนั่น ทำให้เราเห็น lay out ของงานว่าอะไรมันอยู่ตรงไหน เวลาคุยสื่อสารกับชาวบ้าน บอกทางทางโทรศัพท์ ก็ทำได้ง่ายขึ้น เพราะปกติ ปร้าจำไรไม่ค่อยจะได้อยู่แล้ว) คิดแบบนั้น ก็เลยบอกต้าไปว่า เรามูฟไปให้มันใกล้กว่านี้มั้ย แต่ต้าบอกว่า ต้าอยู่ตรงนี้ดีกว่า ไว้ไงเจอกันตอนเลิกก็ได้ เราก็เลยเก็บกระเป๋าแล้วบอกลาต้าและเดินทางจากมา (พูดเหมือนจะไปไหนไกล ='=) ระหว่างรอนแรมอยู่กลางทางนั้น (มันยังไม่เลิก ="= ได้ข่าวว่า แถวนั้น เดินไม่กี่ก้าวก็ถึง) ก็เจอฮิปกับพี่ปู ที่เพิ่งเดินกลับมาจากทางที่เรากำลังจะเดินไป (เฮ้ยย ไม่น่าเชื่อ ไอ่การบร้าดารา หาที่ส่องเหมาะๆนี่มันให้อารมณ์เหมือนการเดินทางไปฝึกวิชาหรืออะไรทำนองนั้น ในหนังจีนกำลังภายในเลยวุ้ย) พี่ปูบอกว่า ทางนั้นไม่เวิร์คๆๆ กำลังจะกลับไปทางเดิมที่ตัวเองจากมา เราก็เลยติดสอยห้อยตามไปด้วย เฮ้ยยยยยยยยยย!!! มันเริ่ดดจริง แม่เจ้า!! แม้จะเป็นฝั่งยูซู แต่ก็เห็นพี่ยุนแจ่มๆ เห็นแจจ๋า แต่ไม่ค่อยเห็นน้องมิน ยืนดู อย่างเปรม ยูซูน่ารักมากกกกกกกกก น้องเซียน่ารักไม่ไหวแล้ว คนตรงนั้น ช่วยกันเรียกน้อง น้องก็หันมาเต้นๆ น่ารักกกกกสุดขั้วโลก พอเรียกน้องเซียแล้วได้ผล คนตรงนั้น ก็เรียก ปาร์ค เรียกแจ ก็ได้ผลทุกคน น้องหันมาทักทาย อะไรจะน่ารักกกกกให้หัวใจปร้าเต้นไม่เป็นจังหวะได้เยี่ยงนี้คระเด็กหนุ่ม เหอๆๆๆ ปาร์คนี่เป็นคนที่มีสายตาไว้ฆ่าและคร่าหัวใจสาวๆจริงๆ สายตามันสุดๆ ขนาดไม่ได้อยู่ตรงหน้ากัน ยังอ่อนยวบขนาดนี้ ถ้าปาร์คจีบใคร แล้วชวนไปดินเนอร์ แค่โดนมันจ้อง สาวๆ คงแบบ..ละลายปวกเปียกอยู่ตรงนั้นแน่ๆ

((ขึ้นย่อหน้าใหม่เพื่อพี่ยุนเลยนะ 555))
ในการยืนส่องตรงนี้ มันมีมุมนึง ที่เหมาะกับคนไซส์เรามากๆ ที่จะเห็นพ่ยุนได้อย่างแจ่มๆ เพราะถ้าสูงมันจะโดนคานบัง อย่างที่พี่ปูโดน แต่เราเตี้ย มุมมองของเรามันเลยอยู่ใต้คาน (ครั้งแรกในชีวิตที่ภูมิใจในขบวนการ 150 (ซม.) ของตัวเอง )
ยืนมองพี่ยุน ด้วยความรู้สึกว่า "ยุนโฮฮฮฮฮฮฮ ทำไมวันนี้เราได้เจออกัน ได้เห็นขนาดนี้ ดีใจมากๆๆๆ ได้เห็นแล้ว สุดท้ายก็ได้เห็น หล่อจังง นองหล่อจัง น่ารักกมากกๆๆๆๆด้วย" คิดอยู่แบบนี้ รักอะ รักมัน ทำไงดี จำได้ว่าตอนอยู่เวทีข้างนอก ตอนน้องยุนพูดขอบคุณ ตอนจบ ยุนพูด "ผมรักคุณ" อิปร้านี่อินน กู่ร้องอยู่ในใจกลับไปว่า..แม่ก็รักหนูค่ะลูกกกน้องยุนนน ((<<น้ำตาไหลให้สติที่เสียไปของตัวเอง))

แต่มันก็จริงนะ ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เห็น แล้วได้เห็นอย่างเดียวไม่พอ มันช่างยาวนาน ทุกอย่างมันดี บรรยากาศ อากาศ แฟนๆน้อง ทุกคนพอแฮปปี้ มันก็ดี ไม่คลั่ง ไม่ระห่ำโหด เมื่อทุกคนได้เห็น ทุกคนก็สงบนะ ดีออกจะตาย

งานจบไปด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นด้วยความปิติ มีแต่รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ แต่หลายคนมาไม่ทัน บางคนไม่ได้มา เพราะกลัวเหตุการณ์โหดๆ อย่างครั้งที่ผ่านๆมา คนเสียใจกันเรือนแสน (จะเว่อร์เรื่องตัวเลขอีกนานมั้ย ="=) แต่สำหรับเค้า เค้าต้องขอบคุณอะไรไม่รู้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ดลใจให้เค้าตัดสินใจมา มันทำให้ได้ข้อคิดขึ้นมาอย่างหนึ่งว่า "ต่อให้สิ้นหวังแค่ไหน ก็ขอให้ไป" ถ้าคราวนี้สิ้นหวังและถอดใจไม่ไป ป่านนี้ต้องนอนร้องไห้ไปจนกว่าน้องจะมาอีกแน่ๆ

เฮ้อออ จบไป วันเวลาดีๆอีกวันในชีวิต วันที่เรียกได้ว่า มีความสุขตลอด 24 ชั่วโมง
แต่มันจะไม่แค่ 24 ชั่วโมงนั้นแล้วหละทีนี้ เพราะเมื่อเอามันมาบันทึกไว้ในนี้
อ่านเมื่อไหร่ ก็จะมีความสุขอีกเมื่อนั้น
และ..ก็หวังว่าเรื่องราวดีๆ ความรู้สึกดีๆแบบนี้จะเกิดขึ้นอีก
ได้มีความสุขร่วมกันกับทุกคนแบบนี้อีก...
แน่นอนอยู่แหล้วว เนอะ..ส๊าธุ


ป.ล. มีรหัสลับ secret code คำพูดมีความหมาย 5 คำ กระจัดกระจายอยู่ในนี้ด้วย




 

Create Date : 01 เมษายน 2552    
Last Update : 11 เมษายน 2552 15:57:02 น.
Counter : 174 Pageviews.  

ห้องนี้ไว้ใช้ทำอะไร ฝุ่นเยอะจะตาย

ยินดีต้อนรับสู่ห้องใต้หลังคาของเค้าาาาาา ((ดูเปิดตัวยิ่งใหญ่ ^^"))

ห้องนี้เนี่ย บ้านไฮโซวววววววดูฝรั่งๆเท่านั้นถึงจะมี อิอิอิอิ
ความลับ จุดคลี่คลาย จุด climax ของหนังหลายเรื่องอยุ่ในห้องนี้
แฮรี่ก็นอนในห้องนี้ เหมือนที่นี้เป็นสัญลักษณ์ของความน่าสงสาร ^^"
แต่ก็มีเสน่ห์และดูลึกลับในเวลาเดียวกัน
เหมาะมากกกที่บ้านเราต้องมี เพราะเรามันไฮโซ น่าสงสาร มีเสน่ห์ และ ลึกลับ 555555555 (หลายคุณสมบัติแกรกล้าพูดเนาะ ="=)

เข้ามาแล้วก็ระวังฝุ่น เพราะมันเอาไว้ใช้เก็บของ เก็บความทรงจำดีๆ ย้ำ "ดีๆ" ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ที่อยากเก็บเอาไว้อ่านแล้วนั่งยิ้ม นั่งจิกกบาล หรือน้ำลายยืดหน้าจอ

ส่วนที่ต้องย้ำว่า "ดีๆ" ก็เพราะถ้าไม่ดี จะเก็บไว้ทำพระแสงเลเซอร์อะไรหละคะ ((ขอซื้อคำนี้มาจากใครจำไม่ได้ แต่ชอบมากกก เอาไปพูดบ้าง เพื่อนขอซื้อกันเกรียว หึหึหึ))

แต่จริงๆความทรงจำดีๆหลายครั้งก็ทำร้ายเรานะ เพราะบางทีพอนึกถึงมันแล้วคิดถึง อยากให้มันหวนกลับมาอีก หรือ เพราะปัจจุบันมันไม่เป็นแบบนั้นแล้ว แบบนี้ก็จะทำเอาแซดได้ นั่นจะเกิดขึ้นเพราะเรายึดติด แบบที่เพลงเค้าบอกว่า "อย่าติดกับวันที่ดีเก่าๆ อย่าติดกับความคุ้นเคยเก่าๆ อย่าปล่อยให้วันที่ดีเก่าๆมันทำร้ายยย..." (ประมาณนี้อะ ไม่รู้ถูกป่าว) แต่ก่อนตอนเด็ก ฟังไม่เข้าใจนะ (หลายอย่างมากที่ตอนเด็กฟังไม่เข้าใจ แล้วมาเข้าใจเอาตอนโต เนี่ยแหละ ข้อดีของความแก่ อิอิอิอิ)

เพราะฉะนั้น เราจะเอาความทรงจำที่ดีเก็บไว้ ไม่ได้เก็บไว้ทำร้ายเรา แต่เก็บไว้ ในฐานะที่มันอุตส่าห์เกิดขึ้นมาในชีวิตของเรา เป็นวันดีๆ ที่ดีกว่าทุกๆวัน ด้วยสาเหตุนี้ บ้านอิชั้นจึงต้องไฮโซววววปลูกสร้างห้องใต้หลังคาขึ้น ^^




 

Create Date : 01 เมษายน 2552    
Last Update : 1 เมษายน 2552 0:00:15 น.
Counter : 99 Pageviews.  


I am NiC
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add I am NiC's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.