บทนำ






น่ากลัว...



ความคิดยังสับสน จับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร รอบด้านนั้นมืดสนิท มีแค่เพียงความว่างเปล่า ไม่มีเงา หรือสิ่งใดให้สัมผัสได้เลยแม้แต่น้อย ทำได้เพียงสูดลมหายใจลึกๆเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะตัดสินใจก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช่วยไม่ได้ หากแต่มีบางสิ่งที่ทำให้ร่างบางนั้นต้องหยุดชะงัก เมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่อยู่ข้างใต้ฝ่าเท้า เด็กสาวย่อตัวลง มือเรียวค่อยๆคลำหาและหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาจับๆคลำๆอย่างพินิจ

"กุญแจ!"



อึก...อึก...ฮือ...



เสียงสะอึกสะอื้นดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทแผ่วเบาเย็นยะเยือกชวนน่าขนลุก มือทั้งสองข้างกำกุญแจเอาไว้จนแน่น แม้ความกลัวจะครอบงำจิตแต่ความสงสัยมันมีมากกว่า จึงไม่ลังเลที่จะก้าวเดินต่อไป เสียงหัวใจเต้นระรัวคนละจังหวะกับฝีเท้าที่ค่อยๆย่างก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวังในความมืด



พลั่ก!



ร่างบางปะทะประตูไม้บานใหญ่เข้าอย่างจัง แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงครองสติทรงตัวเอาไว้ได้  ความคิดแรกที่แว่บเข้ามาคือ "ต้องหาทางออกไปจากที่นี่!"

มือเรียวลูบประตูไล่ลงมา...ไล่ลงมา...จนสัมผัสโดนอะไรบางอย่างที่ต่างออกไป เมื่อคลำดูจึงพบว่ามันคือที่จับประตู เด็กสาวไม่รอช้าใช้แรงกระชากดึงเพื่อเปิดมันออกแต่กลับไม่เป็นผล เพียงแว่บเดียวจากเงาสะท้อนของโลหะในมือก็ทำให้ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นได้ มือนั้นไล่สัมผัสหาบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ที่จับ แล้วก็อย่างที่คิด มันมีรูกุญแจอยู่จริงๆ เด็กสาวกระตุกรอยยิ้มขึ้นที่มุมปากก่อนจะนำโลหะที่อยู่ในมือนั้นเสียบเข้าไปในรูกุญแจ



แกร๊ก...เปิดออกแล้ว!



หลังบานประตูคือเส้นทางเดินสับสนวกวนและมีบันไดทอดยาวลงไปด้านล่างเหมือนบันไดวน ตลอดทางยาวมีเพียงคบเพลิงทิ้งเป็นระยะๆ เด็กสาวเดินลึกลงไปในโถงมืด ยิ่งลึกลงไปเสียงร้องไห้ยิ่งชัดเจนขึ้น เหงื่อเริ่มซึมชื้นตามร่างกาย และหัวใจของเด็กสาวก็แทบหยุดเต้น เมื่อเสียงสะอื้นไห้กลับกลายเป็นเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เด็กสาวเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกจนเกือบจะวิ่ง ลืมความกลัวไปจนหมด ข้างล่างมีอะไรเกิดขึ้นเธอไม่รู้ รู้แต่เพียงว่าเด็กผู้หญิงเจ้าของเสียงร้องไห้คนนั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย แล้วปลายบันไดก็มาหยุดอยู่ที่ประตูไม้บานใหญ่ เด็กสาวผลักประตูบานนั้นเข้าไปทันที



วาบบบ!



แสงสว่างวาบยิงมาแบบไม่คาดคิด นัยน์ตาที่สู้แสงสว่างไม่ได้หลุบลงทันทีที่แสงกระทบเข้ามา เด็กสาวเอามือบังแสงเอาไว้ กระพริบตาสองสามทีเพื่อปรับสายตาก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพเบื้องหน้ายังเบลอๆอยู่ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเพ่งมองไปข้างหน้า เธอเห็นชายร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าคลุมสีดำยืนถือดาบเปื้อนเลือด พอเด็กสาวกระพริบตาอีกที แสงสว่างก็พลันหายวับไป ภาพเบื้องหน้ากลายเป็นห้องมืดว่างเปล่าที่มีกองฟางแฉะๆกองหนึ่งอยู่ที่มุมห้อง กับคบไฟที่ติดอยู่ที่เพดาน เด็กสาวผงะ "ผู้ชายน่ากลัวคนนั้นหายไปไหนกัน?" และพอตัดสินใจหันหลังกลับ ประตูไม้บานใหญ่ที่ควรจะมีกลับไม่อยู่เสียแล้ว มารู้ตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองถูกขังอยู่ในห้องปิดตาย



เฮ้ย! ไม่ตลกเลยนะ!



กำแพงหินทั้งสี่ด้านไม่มีประตูหน้าต่างเลยสักบาน เด็กสาวทุบกำแพงหินครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งเตะ ทั้งถีบ ทั้งดัน คลำหาทางออก เผื่อว่าจะมีช่องลับหรืออะไรสักอย่างที่จะพาเธอออกไปได้ พยายามร้องตะโกนขอความช่วยเหลือจนสุดเสียงแต่ก็ไม่ได้ผลเลยสักอย่าง ความสิ้นหวังเข้าถาโถม ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบทิ้งตัวลงไปบนกองฟางอย่างไร้เรี่ยวแรง

ความรู้สึกสิ้นหวังนี่มันอะไรกัน? ใช่อยู่ว่าสถานการณ์แบบนี้มันไม่ดีเท่าไรนัก แต่ทำไมใจเราถึงรู้สึกหดหู่แบบนี้?

ความคิดหยุดลงเมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นวาบที่ไล่ขึ้นมาจากแผ่นหลังแล้วมาหยุดอยู่ที่ไหล่ทั้งสองข้าง สัมผัสนุ่มนวลและเย็นยะเยือก



ช่วย...ด้วย...



เสียงกระซิบชวนน่าขนลุกดังแผ่วเบาที่ข้างหู เด็กสาวหลับตาปี๋ หันไปทางด้านหลังอย่างหวาดกลัว แล้วค่อยลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ แต่กลับไม่พบอะไรเลย เธอคงคิดไปเอง... เด็กสาวหันกลับมาแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าถอนหายใจยังไม่ทันสุด  ร่างบางก็ต้องถอยกรูดจนติดกำแพงด้วยความตกใจ เด็กผู้หญิงในชุดกระโปรงยาวสีขาวที่นอนจมอยู่บนกองเลือดกำลังคลานเข้ามาใกล้...เข้ามา...เข้ามาเรื่อยๆ มือสีขาวซีดเซียวพยายามเอื้อมมาจับเธอ ก่อนจะมีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น และคราบเลือดที่ชุดกระโปรงสีขาวก็ขยายวงกว้าง ไม่นานกระโปรงสีขาวจึงกลับกลายเป็นสีที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด สีหน้าและแววตานั้นแสดงออกถึงความเจ็บปวดทรมาน เจ้าของร่างนั้นเงยหน้าขึ้นสบเข้านัยน์ตาของเด็กสาว รอยยิ้มของเด็กหญิงเผยขึ้นมาอย่างน่าขนลุก ถึงปากไม่ได้ขยับแต่กลับได้ยินเสียง



ฉันเจอเธอแล้ว!



ทันใดนั้นเองพื้นก็สั่นสะเทือน กำแพงหินทั้ง 4 ด้านก็พังครืนลงมา เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ท้องนภานั้นเป็นสีแดงฉานอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน หยาดฝนค่อยๆหยดลงมาทีละเม็ดๆ เด็กสาวเบิกตากว้างขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นเม็ดฝนที่หยดลงมาบนฝ่ามือ



เลือด!



หยดน้ำจากท้องฟ้าที่ควรเป็นหยดน้ำใสๆ กลับกลายเป็นหยดเลือดสีข้น เมฆสีเลือดค่อยจับตัวกันจนมืดครึ้ม เสียงฟ้าคำรามดังแว่วเข้ามาก่อนที่จะมีประกายฟ้าแลบแปลบปลาบ แล้วฝนเลือดก็เทลงมาราวฟ้ารั่ว ลมแรงพัดกรรโชก รุนแรงจนน่าสะพรึงขวัญ ร่างกายของเด็กสาวชุ่มโชกไปด้วยเลือด สติยังไม่ทันจะกลับมา ก็พบว่าตนเองยืนอยู่บนกองศพนับพันที่จมอยู่บนกองเลือด



กรี๊ดดดด!!!




Create Date : 14 พฤศจิกายน 2559
Last Update : 14 พฤศจิกายน 2559 21:03:43 น.
Counter : 143 Pageviews.

0 comment
CHARACTER


CHARACTER






ถ้านั่นมันเป็นโชคชะตา ฉันจะเปลี่ยนมันด้วยมือของฉันเอง


มนัสนันท์ ชื่อเล่น คิม อายุ 14 ปี เกิดวันที่ 10 ตุลาคม เลือดกรุ๊ป โอ






ยัยตัวแสบอย่าหนีไปจากพี่อีกจะได้มั้ย...


เคนทาโร่ ชื่อเล่น เคน อายุ 17 ปี เกิดวันที่ 28 เมษายน เลือดกรุ๊ป โอ






จูบของเธอมันก็ไม่ได้แย่นักหรอก


คาซึกิ ชื่อเล่น ยังไม่ระบุ อายุ 14 ปี เกิดวันที่ 7 กรกฎาคม เลือดกรุ๊ป เอ






ออกไปให้พ้นนะ! ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิต! ไอ้คนฉวยโอกาส!

อัญญานี ชื่อเล่น อันอัน อายุ 14 ปี เกิดวันที่ 6 ตุลาคม เลือดกรุ๊ป โอ






เธอไม่ตายหรอก ฉันจะปกป้องเธอเอง

นที ชื่อเล่น บีม อายุ 17 ปี เกิดวันที่ 4 ธันวาคม เลือดกรุ๊ป บี






คนที่จะชนะฉันได้ มีแค่ตัวฉันเองเท่านั้น

ณัฐกาญ ชื่อเล่น โดนัท อายุ 14 ปี เกิดวันที่ 4 สิงหาคม เลือดกรุ๊ป เอบี






ก็คนมันไม่ใช่ ต่อให้ทำดีแค่ไหน มันก็ไม่ใช่อยู่ดี...


ทัศนีย์ ชื่อเล่น ปุ๋ย อายุ 13 ปี เกิดวันที่ 17 กันยายน เลือดกรุ๊ป บี



Create Date : 14 พฤศจิกายน 2559
Last Update : 14 พฤศจิกายน 2559 21:00:21 น.
Counter : 50 Pageviews.

0 comment
เกาะต้องคำสาป








คิมอาศัยอยู่ที่เกาะผีเสื้อเกาะแห่งฤดูใบไม้ผลิ เกาะผีเสื้อเป็นเกาะเล็กๆแห่งหนึ่ง ที่ตั้งอยู่ใจกลางมหาสมุทร ใกล้ๆกันนั้นมีเกาะเล็กๆอีก 3 เกาะ คือ เกาะสายธารเกาะแห่งฤดูฝน เกาะน้ำแข็งเกาะแห่งฤดูหนาว และเกาะทะเลทรายเกาะแห่งฤดูร้อน แต่ละเกาะจะมีฤดูกาลเพียงฤดูเดียวเท่านั้น

ในประวัติศาสตร์เกาะทั้ง 4 เคยเป็นเกาะเดียวกันมาก่อน เกาะนี้มีชื่อว่าเกาะคูปาลา ฤดูกาลจะเปลี่ยนไปในแต่ละเดือน แต่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นทำให้แต่ละเกาะแยกออกจากกัน และฤดูกาลก็บิดเบือนไป

คิมเด็กสาวอายุ 14 ที่ตั้งแต่เกิดเรื่องผิดธรรมชาติบนเกาะผีเสื้อ ก็ต้องผจญกับความฝันอันน่ากลัวน่าสยดสยองซ้ำๆมาตลอด 1 ปีเต็ม จนกระทั้งคิมได้พบหนังสือเก่าแก่เล่มหนึ่งซึ่งเกี่ยวโยงกับความฝันด้วย ความบังเอิญ และถูกกระดานอุยจาโคะคุริซังพาข้ามย้อนเวลาไปสู่โลกในอดีต ยุคดำมืดที่เกาะทั้งเกาะเต็มไปด้วยคำสาปร้าย ศพนับพันในฝันสยองตลอด 1 ปีที่ผ่านมากำลังจะกลายเป็นความจริง

เด็กสาวธรรมดาไร้ซึ่งพลังวิเศษจะอยู่บนโลกที่เต็มไปด้วยเวทย์มนต์และคำสาปร้ายแห่งนี้ได้หรือไม่







Create Date : 14 พฤศจิกายน 2559
Last Update : 14 พฤศจิกายน 2559 20:50:17 น.
Counter : 133 Pageviews.

0 comment

สมาชิกหมายเลข 3386853
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



- ไม่มีความบังเอิญบนโลกใบนี้ -