ปีหนึ่ง...เพื่อนกัน และวันอัศจรรย์ของผม
Group Blog
 
All Blogs
 

ตอนจบ

ตอนที่ 4

 


      เช้าวันรุ่งขึ้น แม่บ้านออกมาใส่บาตรก็เห็นกล่องห่อสีม่วงอ่อน(สีโปรดของมีน)เป็นที่ผิดสังเกตจึงบอกกับ แมน พี่ชายของมีนที่เป็นตำรวจ ว่าได้ยินเสียงเหมือนนาฬิกาในกล่องหน้าบ้าน ไม่รู้ใครมาวางไว้ กลัวจะเป็นระเบิด แมนจึงเรียกหน่วยกู้ระเบิดมา ปรากฏว่า พอเปิดออกดูจึงรู้ว่าเป็นนาฬิการูปเจ้าหญิงของวอลท์ ดิสนีย์ที่มีนชอบมากๆ ซึ่งมีน้อยคนที่รู้ว่ามีนสะสม และในกล่องนั้นก็มีกระดาษใบนึงแนบมาด้วย

 



 


 To..... มีน

 


                         วันนี้ฉันขอโทษนะที่ไม่ได้เข้าไปในงานวันเกิดของเธอ คือว่าระหว่างทางมีเรื่องนิดหน่อย พอฉันไปถึงบ้านเธอเห็นบ้านเงียบเชียบเลยวางกล่องของขวัญไว้ที่หน้าบ้าน สุขสันต์วันเกิดนะเพื่อน มีความสุขมากๆนะครับ

 


                                                                                                                    From … ธนูไฟ

 



 


พอมีนรู้ว่าเป็นของขวัญวันเกิดตัวเองก็ตกใจ โมโห ดีใจ ในอารมณ์เดียวกันอย่างบอกไม่ถูก

 


“อีตาธันว์บ้า ทำให้บ้านฉันวุ่นวายไปหมดเลย คอยดูนะ ถ้าเจอแม่จะเตะฟรีคิกไซด์ก้อยเลย ฮึ๋ยย์!!” มีนคิดในใจ

 


พอถึงหอของธันว์ มีนก็ขึ้นมาหาธันว์ที่ห้อง คิดว่าจะด่าธันว์ให้ไฟแลบเลย แต่พอเจอหน้าเอ๋อๆ ของธันว์

 


“อ้าว มีนมาแต่เช้าเลย เห็นของขวัญแล้วใช่มั้ย ชอบมั้ยครับ”

 


ธันว์ทักทายเพราะยังไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นในตอนเช้าบ้าง

 


“เอ่อ.. เห็นแล้ว ชอบซิ น่ารักมากเลยล่ะ” มีนกลับตอบมาด้วยความอารมณ์ดี

 


“น่ารัก? คนหรือ ของขวัญครับ” ธันว์ก็ตอบแนวกวนๆตามประสาและก็ยิ้มกว้างให้กับมีน

 


“อีตาบ้า ของขวัญย่ะ ไป อาบน้ำได้แล้ว เหม็นหึ่งเชียว เดี๋ยวไปเรียนไม่ทันไม่รู้ด้วย”

 


มีนพูดน้อยผิดปกติจนธันว์ก็งงเล็กน้อย แล้วก็เดินลงไปจากหอพัก โดยที่ธันว์ไม่ได้เห็นหน้าที่เขินแดงของมีน

 


หลังจากวันนั้นมีนกับธันว์ก็พูดกันอย่างคนสนิทกันมาก พูดกันได้ทุกเรื่องจนเพื่อนทุกคนคิดว่าทั้งคู่เป็นแฟนกัน แต่ธันว์และมีนก็ปฏิเสธมาตลอด

 


                    แล้วก็ถึงวันสอบของมหาวิทยาลัย

 


พักนี้ธันว์และมีนก็ไม่ได้คุยกันมากเหมือนเมื่อก่อนเพราะต้องเตรียมตัวท่องหนังสือ ทำให้ทั้งคู่เจอกันน้อยลง แต่ก็ทำให้ทั้งคู่ได้รู้สึกถึงความรู้สึกของตัวเองเมื่อเวลาที่ห่างกัน ได้คิดถึงกัน คิดถึงช่วงเวลาต่างๆที่เหมือนจะคล้ายๆกิจวัตรประจำวัน ที่ได้หายไปในช่วงนี้ และเมื่อสอบเสร็จ ทั้งคู่จึงชวนกันไปทานข้าว ดูหนัง ทานไอติม

 


“มีนครับ เอ่อ มีนรู้สึกยังไงเหรอเวลาที่เราห่างกัน เอ่อ คิดถึงธันว์รึเปล่าครับ

 


ธันว์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอย่างกล้าๆกลัวๆ

 


“อืม นายรู้สึกยังไงล่ะ เวลาที่เราไม่ได้เจอกัน ฉันก็ต้องคิดถึงนายเป็นธรรมดา ก็...เราเป็นเพื่อนรักกันนี่”

 


มีนยิ้มกว้างๆให้ธันว์ แต่คำตอบนั้นทำให้ธันว์หน้าเจื่อนลงไปในทันที เพราะคำว่า เพื่อน ที่มีนพูดออกมา ทำให้ธันว์ไม่กล้าคิดจะก้าวล้ำเส้นคำว่าเพื่อนไป

 


“อืม เพื่อนรัก วันนี้เราว่าเย็นมากแล้วล่ะ กลับกันเถอะ เรามีต้นฉบับที่ต้องเขียนส่งสำนักพิมพ์อีกน่ะ”

 


ธันว์ยิ้มบางๆแบบฝืนยิ้มอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นก็เดินไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์ แล้วมีนก็มาส่งธันว์ที่หอพัก

 


“เอ่อ มีน ขอบใจนะเพื่อน ขอให้ฝันดีนะ” แล้วธันว์ก็ขึ้นห้องไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก

 


“เราเป็นแค่เพื่อนกัน เพื่อนกัน แค่เพื่อน เฮ้อ!” ธันว์คิดในใจ

 


“วันนี้ทำไมนายธันว์ถามแบบนั้นนะ จะให้เราตอบไปว่ายังไงล่ะ ถ้าตอบไปตามความจริงมิตรภาพและสิ่งดีๆสำหรับเรามันจบลงแน่ๆ ธันว์ เราขอโทษ ฮือ...ๆๆ”มีนรำพึงกับตัวเองแล้วน้ำใสๆก็ไหลมาอาบแก้มทั้งสองจนเจ้าของใบหน้านั้นหลับไป

 



 


ตอนที่ 5

 


“ปัง ปัง ปัง ปัง ๆๆๆๆๆ” เสียงเคาะประตูอย่างหนักหน้าห้องของธันว์ ทำให้ธันว์หงุดหงิดมากจนลุกไปเปิด และตะโกนออกไปโดยไม่ได้ลืมตา “ใครว่ะ มาแต่เช้าป่านนี้ คนจะหลับจะนอนโว๊ยย”

 


แต่พอลืมตามา เห็นมีนร้องไห้อยู่ ก็ตกใจ “อ้าว มีน  ขอโทษทีนะ  มีอะไรเหรอ มาหาเราแต่เช้า”

 


มีนเดินเข้าไปในห้องอย่างเงียบๆ มองหน้าธันว์ แล้วก็เอ่ยขึ้น “ธันว์  ที่นายถามเราเมื่อวาน เรา เรา ... เราโกหกนาย  จริงๆแล้ว ... เรา เรา เรา... เรารักนาย” แล้วมีนก็วิ่งออกไปจากห้อง โดยที่ธันว์ยังงงอยู่ แต่ก็วิ่งตามออกไปพร้อมกับร้องเรียกมีน “มีน มีน ฟังเราก่อน หยุดฟังเราก่อน มีนนนนน” จนเมื่อถึงกลางถนน ธันว์จึงตะโกนออกไปให้มีนได้ฟัง “เราก็ชอบเธอ  เป็นแฟนเรา.. พลั๊กก เอี๊ยดดดดดด!!!” เสียงของธันว์ขาดหายไปก่อนจะพูดจนจบ มีนหันกลับมาดู เห็นร่างของธันว์ที่ลอยละลิ่วแล้วตกลงมาหน้ากระโปรงรถเก๋งคันดังกล่าว มีนได้แต่ยืนนิ่ง ทำอะไรไม่ถูก จนสักพัก จึงได้กรี๊ดออกมาดังลั่น แล้วรีบวิ่งถลามาหาธันว์ “ธันว์ นายอย่าตายนะ  นายอย่าเป็นอะไรนะ  ฉันรักนาย  ฉันจะคบกับนาย ฮือๆ นายอย่าเป็นอะไรซินายธันว์ อย่าทำแบบนี้ ฮือๆ ลืมตามาซิ ลืมตาขึ้นมา นายตายไม่ได้นะ ฮือๆ” มีนตระคองกอดธันว์และร้องเรียกธันว์ไม่หยุด แม้ธันว์จะหมดลมหายใจไปแล้วก็ตาม

 


แม้ธันว์จะตายจากไปนานเพียงใด แต่ความรักที่มีนมีให้ธันว์ก็ไม่มีวันตายจากไปชั่วชีวิตของมีน

 





 

Create Date : 07 กันยายน 2552    
Last Update : 7 กันยายน 2552 10:07:36 น.
Counter : 132 Pageviews.  

ตอนที่ 3

ตอนที่ 3

 


เมื่อถึงหอพักก็เช้าพอดี ได้เวลาไปเรียน ธันว์จึงรีบขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวแต่ก็เจอกับตุลย์ที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ

 


“ไอ้ธันว์ เมื่อคืนไปไหนมาว่ะ ฉันรอแกถึงตี2เห็นแกยังไม่กลับก็เลยหลับไป ไอ้ธันว์ ไอ้ธันว์ ไอ้นี่ นี่ ฮึ๋ยย์ ถามอะไรก็เงียบ แต่งตัวไปหม้อหญิงดีกว่า” ตุลย์ถามแต่ธันว์ก็ไม่ตอบอะไร เข้าห้องไปเพื่อจะอาบน้ำแต่งตัว ไปเรียน

 



 


ที่ตึกคณะ วิศวกรรมศาสตร์

 



 


“ธันว์ เรามีเรื่องจะพูดด้วย เมื่อเช้าเราเห็นนายกับ... เอ่อ... กับมีน นั่งรถมาด้วยกัน พวกนายไปไหนกันมาเหรอ”เคถามธันว์ด้วยเสียงเข้ม ทำให้เคดูจริงจังมาก ธันว์จึงตอบไปตามความจริง

 


“อ้อ เราไปกับมีนเมื่อคืนน่ะ พอดีเมื่อวานมีนเค้ามีเรื่องนิดหน่อยแล้วเค้าก็เลยชวนขับรถเล่น ก็เลยไปถึงชะอำโน่นแน่ะ แล้วก็เลยกลับมาตอนเช้าน่ะ ไม่มีอะไรหรอก นายอย่าคิดมากเลย อ้อ ตอนนี้ยัยมีนกำลังอกหักเรารู้ว่านายชอบมีนใช่มั้ย  (เคพยักหน้าอย่างไม่เข้าใจ) เราว่าตอนนี้นายไปช่วยดามใจมีนเค้าเหอะ เค้าเสียใจมากๆเลย ตอนนี้เป็นโอกาสดีของนายแล้วนะเพื่อน”

 


ธันว์แนะนำเค แต่ตัวเองกลับรู้สึกว่าไม่น่าแนะนำไป โดยที่ไม่รู้เพราะอะไร

 


หลังจากนั้น ธันว์กับมีนก็คุยกันมากขึ้น จนดูสนิทกันมากๆ ต่างกับเค ที่หันไปชอบสาวอื่นไปแล้ว

 


           “นายธันว์ ตื่นได้แล้วววว!! ตื่นๆๆๆๆๆ เดี๋ยวก็เข้าเรียนสายหรอก ตื่นๆๆๆๆๆ”

 


มีนเข้ามาปลุกธันว์ถึงในห้องนอน ซึ่งดูจะเป็นเรื่องปกติ แต่สิ่งที่ผิดปกติคือ วันนี้มีนเข้ามาปลุกเช้ากว่าปกติมากๆ ด้วยความรำคาญธันว์จึงเอาผ้าห่มมาคลุมโปงแล้วนอนต่อ

 


แต่มีนก็ปลุกต่อไปจนธันว์ลุกขึ้นมาเองในสภาพที่หัวยุ่ง และก็เดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พอธันว์ออกมา

 


“วันนี้ เป็นวันเกิดฉัน ไปใส่บาตรด้วยกันนะที่วัดข้างๆมหา’ลัยน่ะ นายไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ

 


เผื่อบางทีอานิสงส์ที่ทำบุญร่วมกันอาจทำให้เกิดมาชาติหน้าเจอกันอีกเป็นเพื่อนกันอีกก็ได้น้า

 


เร็วๆเข้าซิ ยืนซึมกะทืออยู่ได้ เอ้าแต่งตัวซะให้เร็วนะ เดี๋ยวพระฉันเช้าก่อนพอดี

 


อ้อ เอาชุดที่มันดูดีหน่อยนะ ที่พอไปวัดไปวาได้น่ะ เร็วๆเข้านะ”

 


พอมีนพูดเสร็จ ธันว์ก็แต่งตัวเสร็จพอดี แล้วทั้งคู่ก็ไปทำบุญด้วยกันที่วัดแล้วก็ไปเรียนต่อ

 


พอเย็น มีนก็มาหาธันว์แล้วก็ชวนไปงานวันเกิดของเธอ ธันว์จึงตอบตกลงแต่จะขอตามไปทีหลัง

 


                   ธันว์ตั้งใจจะไปเอาของขวัญที่เค้าเตรียมไว้ให้มีนแต่ระหว่างทางธันว์ก็เจอกับพี่ปุ๊กกำลังทะเลาะกับคุณวสันต์อย่างรุนแรง วสันต์ตบหน้าปุ๊กจนล้มลงไปกับพื้น ธันว์ทนไม่ไหวจึงเข้าไปต่อยหน้าวสันต์ จนล้มลงไปเช่นกันแล้วธันว์ก็รีบพยุงตัวปุ๊กขึ้นมา

 


“แกเป็นใครว่ะ อ้าว แกนั่นเองไอ้ธนูไฟ แกต่อยฉัน จำไว้นะงานเขียนของแกฉันจะไม่ให้ตีพิมพ์ในหนังสือของฉันเลย คอยดู! แกหมดอนาคตแน่ๆ”

 


วสันต์อาฆาตอย่างรุนแรงแล้วก็หนีขึ้นรถไปเมื่อธันว์ทำท่าจะต่อยอีกครั้ง

 


“ธันว์  ฮือๆๆ พี่ขอโทษนะ ทำให้ธันว์ต้องเดือดร้อนเลย พี่ขอโทษนะธันว์”

 


ปุ๊กสะอื้นอย่างหนักและกอดธันว์ ธันว์จึงผละออกจากปุ๊ก แล้วพยุงขึ้นมา

 


“เอ่อ...แล้วมันเรื่องอะไรกันครับ พี่ปุ๊ก ผมงงไปหมดแล้ว พี่กับไอ้เดนนรกนั่น มันเรื่องอะไรกันครับพี่”

 


ธันว์พูดอย่างอ่อนโยน

 


“ก็เรื่องที่พี่คบกับเค้านั่นแหละ พี่เพิ่งรู้ว่าเค้ามีครอบครัวแล้ว พอพี่ถามเค้า เค้าก็บอกว่ากำลังจะเลิกกัน

 


พี่เลยคิดว่าจะรอจนกว่าเค้าจะเลิกกัน แต่วันนี้พี่มาทานข้าวกับเพื่อนแล้วเห็นเค้ามากับภรรยาและก็ลูกๆของเค้า

 


จากนั้นพี่ก็เลยขอให้เค้าคุยกับพี่ให้รู้เรื่องเค้าก็บอกคุยที่ร้านไม่สะดวกให้พี่นั่งรถไปกับเค้า

 


ที่ไหนได้เค้าจะพาพี่ พี่ พี่ ..... เข้าโรงแรม พี่ก็เลยไม่ยอม แล้วก็ทะเลาะกันอย่างที่ธันว์เห็นแหละจ้ะ

 


ฮือๆๆ....ๆ พี่ไม่เหลือใครแล้วธันว์ ฮือๆ....ๆ”

 


ธันว์มองอย่างเข้าใจ ดูนาฬิกาก็เห็นว่าดึกมากแล้ว จึงพาปุ๊กไปส่งที่บ้านแล้วรีบไปที่บ้านของมีนแต่เห็นปิดไฟเงียบจึงไม่กล้าเรียกมีน จึงวางกล่องของขวัญเอาไว้ที่หน้าบ้าน

 





 

Create Date : 07 กันยายน 2552    
Last Update : 7 กันยายน 2552 10:06:09 น.
Counter : 76 Pageviews.  

ตอนที่ 2

ตอนที่ 2

 


“เฮ้ย! ไอ้ตุลย์ เปิดไฟทำไมว่ะ คนจะหลับจะนอนนะโว้ย” ธันว์บ่นเมื่อตุลย์เปิดม่านในห้องทำให้แสงแดดผ่านเข้ามาปะทะกับสายตาของธันว์ที่กำลังเพลียเพราะพิษไข้

 


“เออ..ๆ โทษทีว่ะ มันจะเที่ยงแล้วนะเว้ย แกจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนเนี่ย ข้าวปลาไม่กินเดี๋ยวก็ไม่หายไข้หรอกแก” ตุลย์บอกเพื่อนด้วยเสียงเรียบๆตามสไตล์ของเขา

 


“เฮ้ย ! แกว่าไงนะ จะเที่ยงแล้วเหรอ ตายล่ะ นัดพี่ปุ๊กไว้เที่ยงครึ่งนี่หว่า ทันมั้ยล่ะเนี่ย”

 


จากนั้นธันว์ก็รีบอาบน้ำแต่งตัว สะพายเป้คู่ใจไปที่ร้านเดิมที่เค้านัดกับคนที่เค้าแอบรักมาตั้งแต่อยู่ปี1 แต่ธันว์ก็ไม่เคยบอกความในใจให้พี่ปุ๊กของเขารู้

 



 


ณ ร้าน ที่เดิม

 


“แฮ่กๆๆ พี่ปุ๊กจะรอเรามั้ยเนี่ย แฮ่กๆ อ้าว อยู่นั่นเอง” แต่แล้วธันว์ก็เจอกับมีนนั่งที่โต๊ะอีกตัวหนึ่งกับเพื่อนชายคนหนึ่ง “คงเป็นแฟนยัยมีนแหละมั้ง” ธันว์คิดในใจ

 


“พี่ปุ๊ก หวาดดีครับ อ้าว..” ธันว์มองชายคนนึงในโต๊ะที่เค้าไม่เคยรู้จัก ซึ่งดูเป็นนักธุรกิจ มาดดี มีชาติตระกูลและการศึกษา จากการแต่งตัวที่ดูเนี้ยบไม่หยอก

 


“อ้อ นี่คุณ วสันต์ เจ้าของโรงพิมพ์ที่พี่เอาเรื่องของธันว์ไปส่งให้ไง วันนี้เค้าอยากมาเจอนักเขียนดาวรุ่งน่ะ  ^_^ คุณวสันต์คะ นี่ธันวา หรือ นามปากกา ธนูไฟไงคะ” พี่ปุ๊กยิ้มร่าเริงและดูสนิทสนมกับคนๆนั้นมาก จนธันว์รู้สึกแปลกๆ “หรือว่าเรา หึง!!” ธันว์คิดในใจ

 


“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณธันวา เพิ่งได้เห็นตัวจริง ไม่นึกเลยนะครับว่านักเขียนของเราจะหน้าเด็กขนาดนี้ คุณเขียนเรื่องได้ดีมากเลย รู้มั้ยครับ ผู้ใหญ่ที่นี่เค้าก็ชมคุณมามากมายเหมือนกัน”

 


“ขอบคุณครับ คุณวสันต์ เรียกผมว่าธันว์เฉยๆก็ได้ครับ” แล้วการสนทนาก็ผ่านไปเกือบชม. ธันว์จึงขอตัวกลับเนื่องจากต้องกลับไปทำงานต่อ แต่เมื่อเดินผ่านโต๊ะของมีนก็เห็นมีนั่งอยู่คนเดียวพร้อมทั้งที่หน้ามีคราบน้ำตาจึงเข้าไปนั่งข้างๆ

 


“นั่งด้วยคนซิ เห็นเธอนั่งคนเดียว เดี๋ยวจะเหงาปาก .. โห ผงอะไรเข้าตาเธอเนี่ย น้ำตาเต็มหน้าเลย หมดสวยกันพอดีจากที่ปกติก็ดูไม่ค่อยจะได้อยู่แล้วนะ อ่ะ เช็ดซะ” ธันว์ก็ยังไม่ทิ้งมาดกวนๆของเค้า แต่ก็ยังมีความโอบอ้อมอารี แบ่งปันผ้าเช็ดหน้าให้หญิงสาวที่อยู่ข้างๆ ที่ตอนนี้ดูเหมือนมีนจะไม่รู้สึกยินดียินร้ายกับสิ่งที่ธันว์พูด

 


“วันนี้นายว่างมั้ย”

 


“ ฮ่ะ? ว่าง..ง มีอะไรเหรอธันว์งงเล็กน้อยกับท่าทางของมีน

 


“อืม ไปเที่ยวกัน นายขับรถเป็นใช่มั้ย”มีนถามด้วยน้ำเสียงเรียบปนเสียงสะอื้นเล็กน้อย

 


“....” ธันว์พยักหน้า แล้วทั้งคู่ก็ตรงไปที่รถ

 


“เอ่อ.. คือ เราจะไปไหนกันเหรอ” ธันว์ถามเพื่อทำลายความเงียบและต้องการคำตอบจากหญิงสาวเพราะเค้าขับรถมาจะเป็นชม.แล้วแต่ทุกสิ่งก็เงียบ มีเพียงเสียงเพลงเบาๆเท่านั้น

 


“นายง่วงรึยัง”

 


“... ยังหรอก เธอยังไม่ตอบเลยว่าจะไปไหน เดี๋ยวเธอหลอกฉันไปขายจะว่าไงเนี่ย *-ธันว์พยายามยั่วโมโหหญิงสาวอย่างเต็มที่แต่ก็ไม่สำเร็จ

 


“อีตาบ้า ขับไปเรื่อยๆแล้วกัน ง่วงก็บอกนะ จะได้ขับแทน”

 


“มีอะไร จะระบายให้เราฟังอ่ะเปล่า บอกมาเหอะ รับรองจะไม่มีใครรู้นอกจาก คนในคณะเท่านั้นเอง (_( *)_)”

 


“นายนี่ อย่ากวนฉันตอนนี้ได้ไหม ฉันจะนอน” มีนไม่โมโหเหมือนก่อน ยิ่งทำให้ธันว์ไม่สบายใจมากขึ้น

 


 แล้วธันว์ก็ขับไปเรื่อยๆ จนถึงริมชายหาดแถวชะอำ จึงหยุดรถและนอนพักบ้าง

 


“นี่นาย นี่มันแถวไหนน่ะ” มีนถามหลังจากมีแสงส่องเข้ากระทบใบหน้าและไม่มีการเคลื่อนไหวอะไร

 


“อ้าว ตื่นแล้วเหรอ นี่แถวชะอำน่ะ ฉันขับมาเรื่อยๆแล้วเธอหลับ ฉันก็กลัวจะหลับในเลยจอดพักแถวเนี้ย หายเครียดรึยังล่ะ”

 


“ฉันไม่ได้เครียดอะไรนี่ แค่ เบื่อๆชีวิตในกรุงเทพ เท่านั้นเอง”

 


มีนพูดจบก็เปิดประตูรถออกไปเดินเล่นข้างนอก ธันว์จึงตามไปแล้วแกล้งจี้เอวของมีน ทำให้มีนตกใจ แล้วจากนั้นทั้งคู่ก็วิ่งไล่กันบนชายหาดชะอำ ซึ่งมีเพียงแสงจันทร์สลัวๆเนื่องด้วยคืนนี้เป็นคืนที่จันทร์เต็มดวง

 


“แน่จริงเธอก็วิ่งไล่ฉันให้ทันซิ แบร่ๆๆๆๆๆ *๐* ” ธันว์วิ่งหนีต่อไป

 


จนทั้งคู่เริ่มเหนื่อยจึงหยุดพักและนั่งบนชายหาด จู่ๆก็มีน้ำใสๆไหลมาอาบแก้มของมีน ธันว์สังเกตุเห็นจึงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้

 



 


“นายรู้มั้ย.... วันนี้ฉันเจออะไรมาบ้าง อึ๊กๆๆ(เสียงสะอื้นของมีน) วันนี้พี่ต้นบอกฉันว่าเค้าจะไปเรียนต่อที่อังกฤษ .... แล้วเค้าก็ ... ขอให้ฉันเลิกกับเค้า ....เพราะเค้าจะไปพร้อมคนที่พ่อแม่เค้าเลือกให้  ....เค้าจึงปฏิเสธไม่ได้  ทำให้เรา....”  มีนร้องไห้อย่างหนัก ธันว์จึงโอบมีนให้ซบกับบ่าของเขา พร้อมฮัมเพลง

 



 


 “ถ้าเหงา..จะเหงาเป็นเพื่อนใกล้ๆ

 


ใหล่ฉันแม้มันไม่อุ่นได้เท่าใคร...แต่ไม่มีทางทำร้ายกัน

 


ถ้าเหงาให้ฉันนั่งลงข้างๆ...ก็เพราะเธอคงไม่ต่างจากฉัน

 


...คนอกหักเหมือนกันเข้าใจกันดี....”

 



 


 และเมื่อธันว์หันไปมอง มีนก็หลับไปซะแล้ว ธันว์นั่งตรงนั้นสักพักจึงปลุกให้มีนรู้สึกตัว มีนรู้ตัวว่าซบไหล่ของธันว์อยู่ก็รีบผละออก

 


“เอ่อ... ขอบใจนายมากนะ ที่อยู่เป็นเพื่อนฉัน เอ่อ...เมื่อกี๊ที่....นาย...ฮัมเพลง เอ่อ...นายอกหักเหมือนฉันเหรอ ขอโทษนะที่ถาม แค่อยากรู้น่ะ ถ้า นายไม่สบายใจ ก็ไม่เป็นไรนะ อยากกลับรึยัง ฉันว่าเรากลับกันดีกว่า เดี๋ยวเพื่อนๆจะเป็นห่วง.....”

 


มีนพูดไปเรื่อยๆโดยไม่เปิดโอกาสให้ธันว์พูดเลย ได้แต่อ้าปากค้าง

 


แต่ธันว์ก็ยิ้มมุมปากเล็กๆอย่างมีเสน่ห์ แล้วก็ขับรถไป โดยมีมีนเล่าเรื่องโน่นนี่ไม่หยุด

 


“ผู้หญิงอะไร พูดมากชะมัดเลย ขนาดเพิ่งเลิกกับแฟนน่ะเนี่ย อิอิ” ธันว์คิดในใจ

 




 

Create Date : 07 กันยายน 2552    
Last Update : 7 กันยายน 2552 10:05:02 น.
Counter : 74 Pageviews.  

ตอนที่ 1

ตอนที่ 1

 


 “โอ๊ย ไม่ทันแล้ว!!! ตื่นสายอีกแล้ว” ชายหนุ่มผิวขาว สูงสัก180เห็นจะได้ ทรงผมตามสมัยแต่ไม่ได้ตังเด่เหมือนวัยรุ่นชายทั่วไป ในชุดนักศึกษาที่แทบจะไม่เห็นกลีบเพราะไม่ได้รับการรีดมานาน กำลังวิ่งอย่างเร็วไปที่คณะในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ซึ่งวันนี้เค้าตื่นสายจนเป็นเรื่องปกติก็ว่าได้ เพราะว่าช่วงนี้ ธันว์ ต้องรับจ๊อบตามงานต่างๆเนื่องจากพ่อแม่ของเค้าไม่ค่อยมีเงินส่งมาให้เหมือนเมื่อก่อน ธันว์จึงต้องหางานทำเลี้ยงชีวิตตัวเองพร้อมๆกับเรียนไปด้วย

 



 


อั่ก!! เสียงปะทะกันของธันว์ และหญิงสาวร่างบอบบาง ผมยาว ผิวขาวเนียน

 



 


“เอ่อ ...อ ขอโทษนะครับ คือ ผม..”

 



 


“เอ่อ ค่ะ ..ไม่เป็นไรค่ะ ... อ้าว!! นายธันวานี่เอง รู้ว่ารีบทีหลังหัดดูตาม้าตาเรือหน่อยซิเกิดวิ่งชนคนอื่นแล้วหกล้มหัวแตก หัวฟาดพื้น กลายเป็นเจ้าหญิงนิทราไปว่าไงเนี่ย ห๊า!  อะไรอีกเนี่ย ฉันพูดนายก็ตกตะลึงอะไรอยู่ได้ ขอโทษแล้วมันหายเจ็บรึไง ถ้าข้าวของฉันเป็นอะไรขึ้นมานะ คอยดู ฉันจะให้นายชดใช้เลย นาย...”

 


ยังไม่ทันที่ มีนจะพูดจบ ธันว์ก็ยกมือปิดปากของมีน

 


“หยุดก่อน ฉันขอโทษที่ชนเธอ แต่ค่อยบ่นตอนหลังนะจ๊ะ ตอนนี้ฉันรีบ...โว้ยยยยยย”

 


แล้วธันว์ก็โกยแน่บไปเรียน ทิ้งให้มีนยืนอารมณ์เสียอยู่คนเดียว

 



 


  ตอนเที่ยงที่โรงอาหารของคณะ

 


“ไอ้ธันว์ เป็นไรไปว่ะ เข้าเรียนก็หลับ จะกินข้าวก็หลับอีก นี่มันโรงอาหารน่ะเว้ย ไม่ใช่ที่หอ ไอ้นี่ ตื่นๆๆๆๆๆ ไอ้ธันว์” เสียงของตุลย์เพื่อนสนิทที่สุดและรูมเมทของธันว์ หลังจากที่ตุลย์จับตัวธันว์ก็รู้ว่าตัวร้อนเป็นไฟ เลยรีบเรียกเพื่อนๆช่วยกันพาธันว์ไปโรงพยาบาลของมหาวิทยาลัย

 


“ช่วยด้วยครับ คุณพยาบาล เพื่อนผมมันตัวร้อนน่ะครับ สงสัยไม่สบาย” ตุลย์พูดอย่างรีบร้อน

 


“อืม ไข้ขึ้นสูงมาก แต่ไม่เป็นไรหรอก นายเนี่ยตายยาก พาไปนอนพักสัก2-3ชม.ก็น่าจะโอเคขึ้น” พยาบาลฝึกหัดที่อยู่วอร์ดวันนี้ก็คือ มีนกับโบว์นั่นเอง

 


“เอ่อ...ที่ไหนว่ะเนี่ย” ธันว์ตื่นขึ้นอย่างสลึมสะลือ แล้วก็พูดด้วยเสียงเบาๆพร้อมกับสภาพที่มึนงงเต็มที่

 


“อ้าว ตื่นแล้วเหรอ ฉันจะมาดูซะหน่อยว่าตายรึยัง เอ้านี่ ยา ทานซะ แล้วเดี๋ยวสักพักเพื่อนๆนายคงจะมารับนายกลับ อ้าว มองหน้าฉันอยู่นั่นแหละ เห็นฉันเป็นสัตว์ประหลาดรึไงย่ะ (ธันว์พยักหน้ารับอย่างเร็ว) อุ๊ย! อีตาบ้า มาว่าฉันได้ไงฮ่ะ นี่ดีนะที่ป่วยอยู่ ไม่งั้นแม่จะเตะฟรีคิกไซด์ก้อยให้ดูเลย ฮึ๋ย!!”

 


หลังจากนั้นมีนก็เดินจ้ำอ้าวไปหาคนไข้รายอื่น ธันว์ก็ยิ้มอยู่คนเดียวที่ได้กวนประสาทมีน

 


ทั้งคู่เป็นคู่กัดกันมาตั้งแต่อยู่ม.ปลาย ชิงที่1 กันตลอดในทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องเรียน หรือ กีฬา และพอจบม.6 มีนก็ได้เข้าคณะพยาบาล ตามที่ฝันไว้ ส่วนธันว์อยากเข้าแพทย์แต่เนื่องจากฐานะทางบ้าน จึงมาเข้าคณะวิศวกรรมแทนเพราะได้โควต้า และทั้งคู่ก็ไม่ถูกกันเสมอมา

 



 


 ตอนเย็น

 


ตุลย์ วิทย์ มิก และ เค ก็มารับธันว์กลับไปที่หอด้วยรถของเค ซึ่งเป็นคนรวยที่สุดในกลุ่ม และขี้โอ่ที่สุดแต่ก็รักเพื่อนมากๆ

 


“เอ่อ ข้าขอบใจพวกแกมากนะ แต่วันนี้มันซวยอะไรนักหนาก็ไม่รู้ ดันไปเจอยัยมีนเข้า ตั้ง2รอบ โดนด่าตั้งแต่เช้ายันเย็นเลย”

 


“โธ่เอ๊ย! นายก็คิดมากน่า เราว่ามีนเค้าก็ดูน่ารักดีนะเว้ย แม้จะปากจัดไปหน่อยก็เหอะ ผู้หญิงอะไร เรียนก็เก่ง เล่นแบดก็เก่ง ดนตรีก็ได้ ขาว สวย หมวย สเป็คว่ะเพื่อน” เคพูดอย่างคลั่งไคล้ เพราะเคชอบมีนมาตั้งแต่ปี1 แล้ว

 


“โอ้โห แกเป็นเอามากนะเนี่ยไอ้เค ใครจะชอบก็ชอบไปว่ะ ฉันไม่ชอบยัยนี่แน่นอน หัวเด็ดตีนขาดยังไงฉันก็ไม่มีวันชอบไปได้หรอก ผู้หญิงแบบนั้น ผู้ชายที่ไหนเจอก็ต้องหลบกันเป็นแถวแน่!!!!” ธันว์คัดค้านอย่างเต็มที่ แล้วก็ห่มผ้าคลุมโปงหลับไป

 





 

Create Date : 07 กันยายน 2552    
Last Update : 7 กันยายน 2552 10:03:48 น.
Counter : 117 Pageviews.  


ปีหนึ่ง...เพื่อนกัน
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add ปีหนึ่ง...เพื่อนกัน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.