Group Blog
 
All blogs
 
น้ำท่วม แมลงวัน กับทางออก


(ภาพประกอบโดยฝีมือและความใจดีของคุณ SevenDaffodils ครับ)

คำทักทายที่ติดปากคนไทยในเมืองหลวงวันนี้
เห็นจะไม่มีประโยคไหนทันสมัยไปกว่า “บ้านน้ำท่วมมั้ย”

เพื่อไม่ให้เป็นการตกยุคตกสมัย ในเมื่อบ้านอื่นเขาท่วมกัน บ้านผมก็ท่วมมั่ง
ผมนั่งลุ้นมาสามวันว่าน้ำที่มาสามัคคีชุมนุมกันเต็มโรงรถกับสนามหญ้าหน้าบ้าน
จะเข้ามาสันทนาการในบ้านผมโดยไม่ได้รับเชิญวันไหน และเท่าไหร่

ผมพบว่าส่วนที่แย่ของน้ำท่วม ไม่ได้อยู่ตรงที่มันท่วมหรอก
มันอยู่ตรงที่เราไม่รู้ว่ามันจะท่วมเมื่อไหร่ กี่วัน และจะท่วมสูงแค่ไหนมากกว่า
คือถ้ารู้แน่ เราก็นัดแฟนนัดญาติพี่น้องเพื่อนฝูงมาช่วยยกของแผลบเดียว
คำนวณได้ว่าจะวางกระสอบทรายสูงแค่ไหน จะวางแผนไปลี้ภัยกี่วัน
กลับมาก็รื้อกระสอบทรายออก ล้างบ้าน ทำความสะอาด แล้วจบกัน

แต่มาถึงตรงนี้ก็ได้แต่ฟังข่าวซึ่งก็สะเปะสะปะไม่รู้จะเชื่อใครดี
แล้วก็เดาครับว่าน้ำน่าจะสูงเท่านั้นเท่านี้ ยกของไว้ขนาดนี้ก็แล้วกัน

ระหว่างที่นั่งทำงานอยู่กับบ้าน เพื่อรอดูสถานการณ์น้ำท่วม
ก็มีแมลงวันตัวใหญ่พอเหมาะแต่เคราะห์ร้ายตัวหนึ่งบินหลงเข้ามา
คาดว่าแกจะบินเข้ามาจากประตูระเบียงที่ผมเปิดไว้รับลม
ผมนั่งดูแกบิดฉวัดเฉวียนเวียนวนเหมือนคนหาทางออกไม่เจอ
เดชะกรรม มันฟังภาษาคนไม่ออก ไม่งั้นจะบอกทางว่า น้าๆ...
น้าก็บินกลับไปทางเดิมที่น้าบินมาสิ จะไปวนหาทางอื่นทำแมลงอะไร

มีสำนวนที่ได้ยินบ่อยๆว่า ให้ดูหนังดูละครแล้วย้อนดูตัว
นั่งๆดูแมลงวัน แล้วเลยย้อนดูตัวมั่ง ว่าเป็นแบบแมลงวันตัวนี้ไหม

มีอะไรในชีวิตตอนนี้ไหมครับ ที่เราไปเวียนวนสนตะพาย
แล้วดูคล้ายๆ ละม้ายว่าจะไม่มีทางออก
โลกนี้มันไม่มีหรอกครับ ทุกข์ที่ไม่มีทางออก
เพราะถ้ามันมีทางเข้าได้แล้วไซร้
อย่างน้อยไอ้ทางเข้านั่นแหละก็ใช้เป็นทางออกได้

ทางเข้าสู่ทุกข์อย่างหนึ่งก็คือการไม่ยอมรับปัญหา
อย่างน้ำจะท่วม ส้วมจะเต็ม ปลาเค็มจะแพง แกงจะบูด
ถ้ายอมรับไม่ได้ ใจก็เข้าสู่โหมดทุกข์ในบัดเดี๋ยวนั้น

แต่ถ้าเข้าใจ ยอมรับได้ว่ามันก็เป็นไปตามธรรมชาติ ตามเหตุปัจจัย
ไม่ใช่อะไรที่เราจะบังคับได้ สั่งได้ ตามใจเรา แล้วจะเอาอะไรกับมัน
ทุกข์มันก็เบาคลายหายไปได้เองนะครับ

ถ้าใจที่ไม่ยอมรับ ไม่พอใจ เป็นประตูทางเข้าสู่ทุกข์
ทางออกจากทุกข์ ก็ไม่น่าจะมีอะไรซับซ้อนไปกว่าย้อนไปรู้ทันใจ
รู้ว่าใจไม่ยอมรับ ใจไม่พอใจ ใจไม่อยากให้น้ำท่วม
ใจอยากให้น้ำแห้ง ใจ ฯลฯ

รู้ด้วยใจซื่อๆ รู้สึกลงไปแบบไม่หวัง ไม่โลภจะให้มันหาย
คือถ้าเป็นแมลงวัน ก็บินย้อนไปซื่อๆ กลับทางเดิม
ไม่ต้องบินผาดโผน ไม่ต้องลีลามาก

วนอยู่ในทุกข์เพราะน้ำท่วม ส้วมเต็ม ปลาเค็มแพง นี่ยังเรื่องเล็กนะ
พวกเราน่ะวนอยู่ในกองทุกข์ที่ใหญ่กว่านั้นเยอะ คือวนอยู่ในภพต่างๆ
อาศัยกรรม อาศัยขันธ์ห้า ขันธ์สี่ ขันธ์เดียวบ้าง เวียนว่ายตายเกิด
ไม่จบไม่สิ้น จับต้นไม่ได้ หาปลายไม่เจอ และคงไม่มีใครเห็นทางออก
ถ้าไม่เพราะพระพุทธเจ้าท่านมาบอกทางให้ ว่าทางออกอยู่ที่ไหน

ถ้ายังสงสัยว่า แล้วทางออกอยู่ที่ไหนเหรอคุณแอสตัน
ให้รู้ทันว่าสงสัยนะ แล้วผมจะถามกลับว่าความสงสัยมันเกิดที่ไหน
ทุกข์มันก็เกิดที่เดียวกัน ทางออกมันก็อยู่ที่นั่นแหละ

สุขสันต์วันน้ำท่วมบ้าน แต่ไม่ท่วมสติ ปัญญาเราไปด้วยนะครับ




Create Date : 02 พฤศจิกายน 2554
Last Update : 2 พฤศจิกายน 2554 12:00:48 น. 6 comments
Counter : 858 Pageviews.

 
คุณเอ็ด....งานน้องคูณพี่เห็นคุณเอ็ดแต่ไกลๆ

รักษาสุขภาพค่ะ...


โดย: พี่แหม๋ว (ฟ้าคงสั่งมา ) วันที่: 2 พฤศจิกายน 2554 เวลา:14:17:50 น.  

 
ผมก็ไม่ทราบว่าพี่นั่งอยู่ที่ไหน ^^ ไปถึงก็นั่งเก็บเนื้อเก็บตัว เพราะไม่รู้จักใคร ^^

พี่สบายดีนะครับ ^^ เอ๊ะ.. ไม่ใช่สิ ต้องถามว่า "บ้านน้ำท่วมมั้ยครับ" สิ


โดย: aston27 วันที่: 2 พฤศจิกายน 2554 เวลา:15:12:47 น.  

 
แวะมาเยี่ยม...สวัสดีครับ


โดย: **mp5** วันที่: 2 พฤศจิกายน 2554 เวลา:17:02:52 น.  

 
รออยู่นะคะเนี่ย ว่าจะปลอบใจอย่างไรบ้าง
ขอบคุณค่ะสำหรับบทความดีๆ :)


โดย: ฝน IP: 110.49.234.149 วันที่: 2 พฤศจิกายน 2554 เวลา:20:47:43 น.  

 
ไม่ยอม ไม่ยอม ไม่ยอม
และก็ ไม่ยอมต่อไป
แล้วก็เป็นเหมือนๆกันกับคนอื่นๆๆๆ ไม่ตกเทรนด์
น้องน้ำก็มาเยือน สูงขึ้นเรื่อยๆๆๆๆทุกๆชั่วโมง
ได้นั่งมองใจที่ไม่ยอม ไม่ยอมรับ
สบายใจลั้นล้า ขี้นแล้วค่ะ


โดย: candy (candy17 ) วันที่: 2 พฤศจิกายน 2554 เวลา:21:58:09 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณเอ้ด
^^ ขอบคุณสำหรับคะแนนโหวตค่ะ
หมวดภาพถ่ายก็ดีนะคะ
(คือหมวดอื่นก็นึกไม่ออกเหมือนกันค่ะ ว่าควรจะเป็นหมวดอะไร)

คุณแม่ฝากความขอบคุณมาด้วยค่ะ
ส่วนคุณป้าเพิ่งเห็นหนังสือวิตามินแห่งความสุข
ฝากบอกว่าหนังสือสวยนะคะ

เห็นคุณเอ้ดบอกว่าที่บ้านน้ำท่วม
บ้านที่กรุงเทพกำลังลุ้นอยู่ค่ะ
แต่สงสัยว่าคงจะได้ร่วมสมัยด้วยเหมือนกัน

ช่วงนี้ใบไม้ร่วง
เป็นปีแรกที่ต้องกวาดใบไม้แบบจริงๆจังๆ
หลังบ้านมีต้นโอ้คหกต้น
กวาดไปแล้วสี่หนแหงนมองไปบนต้นยังเหลืออีกมาก
จะเรียกว่ากวาดคงไม่ถูก เพราะใบไม้มากมายจริงๆ ใช้เครื่องเป่าเอาค่ะ กองรวมๆกันคงเป็นภูเขาย่อมๆ
นึกถึงใบไม้กำมือเดียวที่พระพุทธเจ้าท่านพูดถึง
ตอนนี้แป๋วขอแค่ใบเล็กๆใบเดียวก่อนก็พอแล้วค่ะ
คือกวาดไปนึกไป รู้สึกว่าแค่ใบเดียวยังยากเหลือเกิน



โดย: SevenDaffodils วันที่: 6 พฤศจิกายน 2554 เวลา:7:33:27 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

aston27
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 210 คน [?]




คนรู้ไม่คิด คนคิดไม่รู้


Emo น้องลิง
Emo น้องเพนกวิน
X
X
New Comments
Friends' blogs
[Add aston27's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.