ข้าวสารเสก "อเสวนา" คนธรรมดาที่ถูกทิ้ง
Group Blog
 
All blogs
 

กรรมของแมว2

หลังจากที่ผมโต ผมก็รักและดูแลแมวของผมเป็นอย่างดีมาตลอด

จนกระทั่งผมอายุ21ปี จึงอุปสมบทที่วัดแห่งหนึ่งแถวๆบ้านผมเอง

ตอนแรกวัดนั้นมีแมวไม่กี่ตัวเพราะไม่มีคนดูแล

เจ้าอาวาสก็ไม่ชอบมากๆ ถ้าใครเอามาปล่อยก็จ้างคนไปทิ้งน้ำบ้าง

ไปปล่อยต่อบ้าง น่าเวทนาเสียจริงๆ

แต่ผมไม่ยอมเห็นเหตุการณ์แบบนี้อีกต่อไป

เพราะผมได้บอกกับเจ้าอาวาสว่า ผมจะเลี้ยงดูแมวทั้งหมดเอง

ผมซื้ออาหารให้อย่างดีจากปัจจัยที่ได้รับถวาย

นอกจากนั้นผมยังซื้อปลาตามตลาดสด ที่แม่ค้ายังไม่ได้ทุบหัว

แต่ดิ้นอยู่ในกะละมัง มาปล่อยอีกเป็นประจำ

พระอาจารย์องค์นึงบอกผมว่า ได้กุศลแรงดีกว่าปล่อยปลาที่แม่ค้าไปจับมาให้เราปล่อย พอเราปล่อยเดี๋ยวเขาก็จับมาอีก

จากแมวที่น้อยๆไม่กี่ตัว เมื่อชาวบ้านรู้ว่ามีพระที่เลี้ยงแมว

จึงนำมาปล่อยกันเรื่อยๆ บ้างก้เอามาแล้วบอกว่าฝากเลี้ยงหน่อย

อันนี้ผมก็ไม่ว่าอะไร

แต่ที่น่าเกลียดคือ นำใส่กระสอบ มาโยนที่ลานวัด

พอแมวน้อยๆวิ่งออกมาจากกนะสอบด้วยความงุนงง

บรรดาหมาวัดทั้งหลายก็วิ่งเข้ารุมกัด สุดท้าย ตายหมด

เจอแบบนี้หลายครั้งมากๆ น่าสงสาร เวทนาอย่างยิ่ง

บางตัวที่นำมาปล่อย โตบ้าง บางตัวก็ตาย

ผม ซึ่งตอนนั้นเป็นพระ ก็นำไปฝังที่หลังวัดทุกตัว

ทุกตัวนั้นผมได้นำเศษผ้าจีวรห่อตัวไปด้วย

เพราะแมวน้อย ก็เปรียบเหมือนเณรน้อย

ใครฆ่าแมว ก็เหมือนฆ่าเณรองค์นึง

ผมนำบอกบัวฝังไปด้วยทุกตัว และก็บังสกุลเป็น บังสกุลตายให้ด้วย

หวังให้เขาไปเกิดไวไว เกิดในสถานที่ดีๆ

ตอนผมบวชใหม่ๆไม่มีแมวเลย จนตอนที่ผมสึกมีประมาน 50 กว่าตัว

เยอะมาก นี้คือตัวอย่าง ส่วนหนึ่งเท่านั้น ผมจำได้ทุกตัว ตั้งชื่อให้ทุกตัว



ถูกนำมาปล่อยทั้งแม่ทั้งลูก



เพศเมีย ชื่อ มาม่า
มีอยู่ครั้งนึง มาม่าตั้งท้อง และมาคลอดในกุฎิที่ผมนอน
แถมคลอดในมุ้งผมเลย ตื่นขึ้นมา งงเลย

อะไรเนี่ยคลอดมาสามตัว ผมก้เก็บรกนั้นไว้ แต่ตอนนี้หลังจากที่สึกได้หายไปแล้ว และลูกของมาม่าทั้งสาม ก็ตาย โดยอายุไม่ถึง7วัน
ต่อมาไม่นาน มีโยมมาขอไปเลี้ยง ผมก็ให้ไป



ส่วนมากจะมาปล่อยทีละหลายๆตัว มาเป็นคอกเลยก็มี



เวลากินอาหาร ใส่ถาดไม่พอ เลยต้องเทกระจายๆ เหมือนหว่านข้าวให้ไก่เลย



ตัวนี้ยังไม่ทันตั้งชื่อก็ตายเสียก่อน



น่ารักมาก ผมแอบถ่าย กำลังหลับ เกาะโต๊ะหลับได้ด้วย ท่าแปลกจริงๆ



ตัวนี้พระรอง ชื่อเจ้าบอด เพราะตาบอด1ข้าง แสนรู้ ฉลาดมาก





พระเอก ตัวดปรดเลยครับ เจ้ามืด มีคนมาปล่อยแต่เล็ก

คนที่มาปล่อยบอกว่า สีสวาท ตัวผู้ เป็นลูกโทนด้วย

มีแต่คนอยากได้ เพราะสวย น่ารัก ผมไม่ให้ใคร

ถึงขนาดมีคนขอซื้อ ผมก็ไม่ขาย ถ้าผมไปไหนต้องจับขังไว้

กลัวคนมาลักไป รักเจ้าตัวนี้มากๆ

แต่ตอนนี้ ผมสึกออกมาได้สักพักใหญ่แล้ว

ก่อนที่ผมสึก เจ้าอาวาสถามผมว่า จะเอายังไงกับแมวพวกนี้

ครั้นผมจะเอามาเลี้ยงบ้าน ไม่ไหวแน่ มากมายเหลือเกิน

ผมนำมาเลี้ยงบ้านสองตัว ที่เหลือ

แล้วแต่เจ้าอาวาสเถอะครับ

มีพระหลวงตาองค์นึง แกเกลียดแมว เกลียดหมามากๆ

แกแอบจ้างคนให้เอาแมว หมาของผม จับไปทิ้งที่แม่น้ำ

เพราะแกไม่ชอบ ผมก็ไม่รู้จะทำยังไง เจ้าอาวาสก็ไม่ว่าแก

หลังจากผมสึกออกมา ได้ข่าวว่า

เจ้าอาวาส สั่งให้คนนำใส่กระสอบ

แล้วนำไปปล่อยอีกวัดนึง ซึ่งไกลออกไปมาก

แต่ก็มีบางคนบอกว่า คนพวกนั้น เอาแมวไปกิน

ป่านนี้ผมก็ไม่รู้ชะตากรรมของพวกเขาเหล่านั้นว่าเป็นอยางไรบ้าง

ขอให้พวกเขาโชคดี พบคนที่ดีๆ และรักเขาแบบผมด้วยเถอะนะ

ตลอดเวลา3ปีที่ผมได้บวช และเลี้ยงดูพวกเขา ผมได้ทำเต็มที่แล้ว

หวังว่าเขาพวกนั้นคงไม่โกรธผมนะที่ทิ้งเขา

ผมทำได้แค่นี้จริงๆ

ผมอยากบอกพวกเขาเหลือเกินว่า ผมอยากเลี้ยงพวกเขาต่อไปนะ

แต่ทำไม่ได้ อยากให้เขาเข้าใจนะ
ว่าผมยังรักและอยากเลี้ยงดูพวกเขาอยู่ เสมอ




 

Create Date : 17 กันยายน 2552    
Last Update : 17 กันยายน 2552 18:02:55 น.
Counter : 413 Pageviews.  

กรรมของแมว 1

แมว.......

สัตว์เลี้ยงที่แสนจะน่ารัก แสนรู้

อยู่คู่บ้านคู่เมืองไทยมาก็นาน

บางคนชอบ บางคนไม่ชอบ

แต่สำหรับผม....รักมันมาก

ไม่รู้เวรกรรมอะไรของผม ที่รักและผูกพันกับสัตว์ชนิดนี้มาก

มากกว่าสัตว์ชนิดอื่น ที่ผมเลี้ยง

มันอาจจะเกี่ยวกับเหตุการณ์ในตอนเด็กๆของผม ที่ทำให้ผมยังติดตาจนถึงทุกวันนี้

ตอนนั้นผมยังเด้กมาก ยังคลานอยู่เลย

ผมคลานเล่นอยู่บนบ้าน แถวๆครัว

จากนั้นพ่อก็ขึ้นมาบนบ้าน จะมากินข้าว

เปิดตู้กับข้าวออกมา พบว่าแมวตัวนึงกำลังกินปลา

พ่อโมโหมากๆๆๆ จึงจับมันออกมา

แล้วตีอย่างแรงด้วยไม้ จนแมวตัวนั้นสลบต่อหน้าผม

แล้วพ่อก็จับมันโยนลงไปข้างล่าง

สุดท้าย แมวตัวนั้นก็ตาย

นี่เป็นเหตุการณืครั้งแรกที่ผมรู้สึกกับแมว

สงสารมันมากๆๆๆ แต่ไม่รู้จะทำยังไง

นับแต่นั้นมา ผมจึงเห็นแมวที่ไหนไม่ได้

เป็นต้องเข้าไปจับ ลูบ เล่นกับมันทุกครั้งไป

หลังจากนั้น พอผมอายุประมาน9ขวบ

ผมได้ทำผิดพลาดอย่างร้ายแรงกับแมวอีกสองครั้งติดๆ

มันเป็นเหตุการณที่อยู่ในหัวผมตลอด ติดตาผมมาจนถึงทุกวันนี้

เหตุการณ์แรก ด้วยความดื้อ ตามประสาเด็ก

ผมเห็นว่าแมวของผมนั้น ฟันเหลือง และปากเหม็นมากๆ (กล้าดมปากแมวด้วย)

เลยอยากแปรงฟันให้แมว ใช้ยาสีฟัน บีบใส่นิ้วชี้

แล้วจับแมวมา อ้าปาก แล้วเอานิ้วยัดไปในปากแมว

เท่านั้นแหละ มันวิ่งตะกายสุดฤทธ์ ผมก็วิ่งตามไปดู

มันอ้วกออกมาเยอะมาก น้ำลายฟูมปาก ผมคิดว่ามันตายแน่ๆ

ทำอะไรไม่ถูก จะไปจับ มันก็วิ่งหนี มันวิ่งไปกินยอดหญ้า

แล้วก็วิ่งหายไป ในสวนหลังบ้าน

ในใจผมคิดว่ามันจะตายหรือป่าวนะ มันจะเป็นอะไรหรือป่าว

พออีกวันต่อมา มันก้กลับมาเหมือนเดิม ไม่เป็นอะไร กลับมากินข้าวปกติ

ผมโล่งมาก นึกว่าจะเป็นฆาตกรไปแล้ว

แต่...เหตุการณ์นั้นผ่านไปได้ไม่นาน

ด้วยความดื้อและรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของผม

ขณะผมนั่งเล่นอยู่ แมวตั้วนี้วิ่งผ่านมา

ด้วยความนึกสนุก จึงใช้หนังยาง มัดหางแมวตัวนั้นไว้ สองทบ(แน่นเลย)

มันเจ็บมาก จึงวิ่งหนีไป แล้วก็หายไปจากบ้านประมาน5วัน

แม่บอกผมว่า มันติดสัตว์ เด่วมันก็กลับ ผมก็ไม่ได้คิดอะไร

แต่พอมันกลับมาอีกที น้ำตาผมซึมเลยครับ

มันกลับมาด้วยสภาพหิวโซ ผอมมาก

แถมที่หางของมัน ยังมีหนังยาง มัดอยู่ด้วย

หางของมันเน่า เป็นแผลเหวอะ มันเจ็บปวดและทรมานมาก

ผมก็ไม่รู้จะช่วยยังไง เพราะมันไม่ให้ใครเข้าใกล้เลย

ต่อมาอีกสองวัน หางมันก็ขาดออก เป็นแผลที่ไม่น่าดูเลย

จากนั้นอีกไม่นาน มันก็ตาย

ผมสงสารมันมาก ผมทำอะไรลงไปเนี่ย

ตั้งแต่นั้นมา มันจึงทำให้ผมเป็นคนที่รักและสงสารแมว

ทุกตัวที่พบ ผมจะไม่ทำร้ายมันอีก จะเลี้ยงดูเป็นอย่างดี

เพื่อชดใช้กรรมที่ผมได้ก่อไว้





 

Create Date : 17 กันยายน 2552    
Last Update : 17 กันยายน 2552 17:31:24 น.
Counter : 196 Pageviews.  


อเสวนา
Location :
พระนครศรีอยุธยา Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ผมชื่อ เส นะครับ หรือในวงการ จะรู้จักในชื่อ
เส ศิษย์หลวงพ่อเสาร์
ตอนนี้ทำงานลูกจ้างชั่วคราว
เรียนด้วย คนะนิเทศศาสตร์
ชอบถ่ายรูป ชอบเขียน ชอบเพ้อฝันบ้าๆบอๆ
ชอบหมา ชอบแมว ชอบคนน่ารัก (นิดนึง)
ชีวิตผ่านอะไรมาเยอะ(ที่ดีๆนะครับ)
บางทีก็อยากบอกเล่า
หรืออยากเรียนรู้เพิ่มเติมด้วย
ขอบคุนที่เข้ามาชมรูป ขอบคุนทุกคอมเม้นท์ครับ
ข้าวสารเสก ยินดีต้อนรับครับ
Friends' blogs
[Add อเสวนา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.