คนบางคนเกิดมาเพื่อให้เรารัก แต่ไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นของเรา
Group Blog
 
All Blogs
 
ยัยตัวจุ้น ป่วนหัวใจนายคาสโนว่า ตอนที่ 1 เปิดตัวยัยตัวจุ้น

---- ตอนที่ 1 -----

"ตื่นได้แล้วยัยขี้เซา บ้านจะหมดหลังแล้ว"
โอ๊ยย... กำลังนอนฝันหวาน ว่าได้ไปเดทกับลีจุงกิอยู่แท้ๆเลยอ่ะ เสียงพี่ธันเข้ามาทำลายฝันหมดเลยอ่า แง๊
"ค่า ตื่นก็ได้ ไม่รู้จะรีบปลุกกันทำไมแต่เช้า" ฉันตอบกลับไปอย่างเสียไม่ได้ แต่เมื่อหันไปดูนาฬิกาก็ต้องตกใจ
"ตายแล้ววววววว จะเจ็ดโมงแล้ว เริ่มงานวันแรกจะไปสายแล้วเหรอเรา T^T" เท่านั้นแหล่ะ ฉันก็รีบไปทำภาระกิจส่วนตัว
เมื่อเสร็จภาระกิจส่วนตัวแล้วก็รีบลงมาเนื่องจากได้กลิ่นข้าวต้มกุ้งหอมๆ ลอยมาเตะจมูกเข้าอย่างแรง อิอิ เรื่องทำอาหารนี่ต้องยกให้พี่ชายเค้าล่ะ รายนี้ทำอาหารอร่อยพอๆกับกุ๊กโรงแรมระดับห้าดาวเชียวนา (ไม่ค่อยจะเชียร์พี่ชายตัวเองเล้ย)

"ไงเรา วันนี้ทำงานวันแรกไม่ใช่เหรอ จะไปทำงานสายตั้งแต่วันแรกรึไง"
"ก็ใช่อ่ะ แต่เมื่อคืนตื่นเต้นไปหน่อย เลยนอนไม่ค่อยหลับ ก็เลยยังง่วงอยู่ไง แหะๆ ^_^' "
"แก้ตัวไปเรื่อยนะเราอ่ะ" พี่ชายยิ้มอย่างเอ็นดู "รีบกิน แล้วรีบไปทำงานได้แล้ว สายกว่านี้รถจะติด"
"ค่า ^___^"

อ้อ ก่อนอื่นฉันขอแนะนำตัวก่อนนะคะ ฉันชื่อเมษาค่ะ ที่มาของชื่อคงไม่ต้องบอกก็พอเดากันออกใช่ไหมคะ หุหุ ก็เพราะว่าฉันเกิดเดือนเมษาไงล่ะ พ่อกับแม่เลยลงมติกันว่าจะให้ชื่อเมษา ส่วนพี่ชายฉันก็ไม่พ้นชื่อเดือนเกิดเหมือนกัน พี่ชายชื่อธันวาค่ะ เราอยู่กันสองคนพี่น้องมาตั้งแต่ฉันอายุ 16 ตอนนั้นพี่ชายอายุ 19 คุณพ่อคุณแม่ของเราไปอยู่สวรรค์แล้วล่ะค่ะ ช่วงนั้นพี่ธันเรียนอยู่มหาวิทยาลัยในกรุงเทพ ส่วนฉันก็กำลังขึ้น ม.4 พอดี พี่ธันก็เลยตัดสินใจขายบ้านและที่ไร่ของพ่อกับแม่ แล้วก็พาฉันมาเรียนที่กรุงเทพ แล้วเราก็มาเช่าอพาร์ทเมนต์เล็กๆ ราคาถูกๆแห่งหนึ่งที่กรุงเทพ เพื่อจะได้เก็บเงินส่วนนึงไว้เป็นทุนการศึกษาของฉัน ส่วนตัวพี่ธันเอง เค้าเป็นพวกเด็กเก่งค่ะ ได้ทุนเรียนดีแบบได้เปล่าทุกปีจนกระทั่งจบ แล้วยังได้ทุนไปเรียนต่อเมืองนอกอีกต่างหาก กลับมาก็ทำงานเป็นโปรแกรมเมอร์ระดับต้นๆของเมืองไทยเลย (หล่อ และก็เก่ง เพอร์เฟคไหมล่ะคะพี่ชายฉัน อิอิ ภูมิใจ) กลับมาไทยก็มีบริษัทจองตัวไปเรียบร้อย ระหว่างพี่ธันทำงานอยู่ที่เมืองนอก ฉันก็ย้ายไปอยู่หอพักของมหาวิทยาลัย เพื่อเป็นการประหยัดเงิน พี่ธันเรียนไปทำงานไปด้วยในขณะที่เรียนอยู่ที่เมืองนอก พอเรียนจบกลับมา ก็ซื้อบ้านหลังที่พวกเรากำลังอยู่ปัจจุบันนี้แหล่ะค่ะ

บริษัท กังหันลมครีเอชั่น จำกัด

เอี๊ยดดดด...ดดดด....ดด
"เฮ้อ ถึงได้โดยปลอดภัย เหยียบมาเกือบร้อย" มองดูนาฬิกาที่ข้อมือ
"เยส!! เพิ่งจะ 8.45 มาทันด้วย รอดตายแล้วเรา โฮะโฮะ ^O^"
ฉันก็รีบเดินเข้าไปในบริษัท แล้วก็ได้ยินเสียงหวานๆของ PR คนสวยประจำบริษัท
"สวัสดีค่ะ ติดต่อเรื่องอะไรดีคะ"
"สวัสดีค่ะ ติดต่อคุณกรวิทย์ค่ะ"
"ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรคะ"
"เมษาค่ะ"
"รอสักครู่นะคะ" แล้วเธอก็ต่อสายไปหาบุคคลที่ฉันต้องการติดต่อ แล้วไม่ถึง 5 นาทีก็มีชายหนุ่มเดินออกมาจากทางด้านใน
"สวัสดีครับ น้องเมษาใช่ไหมครับ พี่ชื่อกรวิทย์นะ เรียกว่าพี่กรก็ได้ ว่าแต่ให้พี่เรียกน้องสั้นๆว่าไงดี" พี่กรคุยอย่างเป็นกันเอง ทำให้ฉันรู้สึกค่อยลดความประหม่าลงมาหน่อย
"เรียกเมก็ได้ค่ะพี่" ฉันก็เลยเป็นกันเองกลับซะเลย ฮี่ฮี่
จากนั้นพี่กรก็พาฉันไปแนะนำตัวให้คนอื่นๆได้รู้จัก แต่ว่า แหะๆ ความจำฉันก็เหมือนปลาทองอ่ะนะ ก็แหม คนเยอะอ่ะ ให้จำในวันเดียวคงไม่ได้หรอกเนอะ แถมมีตั้งหลายแผนกด้วยอ่ะ ^_^!
แล้วสุดท้ายก็มาถึงหน้าห้องๆนึงที่ปิดไฟไว้ ท่าทางว่าเจ้าของห้องจะไม่อยู่แฮะ
"ห้องนี้เป็นของหัวหน้าพวกเรา พอดีว่าเค้าไปดูงานที่ต่างประเทศ ชื่อภีมน่ะ ไว้วันจันทร์หน้าพี่จะพาไปแนะนำให้รู้จักอีกทีนะ"
"(- -)(_ _)(- -)(_ _)"
หลังจากนั้น เราก็แยกย้ายกันไปนั่งประจำที่โต๊ะตัวเอง วันนี้ฉันยังไม่มีงานอะไร ที่ต้องรับผิดชอบ ก็เพราะว่าฉันเป็นเด็กเข้าใหม่ พี่กรทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยคุณภีมก็กำลังยุ่งกับงานของตัวเอง ฉันก็เลยนั่งเล่นเน็ทแก้เซ็ง ออน msn แล้วก็ดูรายชื่อไปเรื่อยๆ เห็นชื่อพี่ธันออนอยู่พอดี

Mayme' says: ยะฮู้พี่ธัน อิอิ
Tanwa says: ไม่ทำงานหรือไงเรา
Mayme' says: งานมีก็คงไม่ออน นี่งานไม่มีเพราะงั้นก็เลยต้องออน
(แอบลอกเลียนแบบเพลงของพี่แท่ง หุหุ)
Tanwa says: อ่ะนะ ต๊องและเรา
Mayme' says: งานเยอะไหมพี่ธัน
Tanwa says: เยอะดิ
Mayme' says: เยอะแล้วออนทำไมอ่ะ ^O^
Tanwa says: …
Mayme' says: อ๋ออออ เมรู้และ เวลานี้ที่อังกฤษเป็นตอนกลางคืนนี่เนอะ กิ๊วกิ๊วววว
Tanwa says: เดี๋ยวเหอะ กลับบ้านเป็นโดน
Mayme' says: อุ๊ยๆ กลัวแล้วค่า งั้นเมไม่กวนดีกว่า อิอิ สู้ๆๆนะพี่ธัน ^_^v
Tanwa says: อืม ขอบใจ เราก็อย่าเล่นเน็ทให้มากนัก เดี๋ยวจะโดนเอา แล้วหาว่าพี่ไม่เตือน
Mayme' says: กั๊บป๋ม
เอ่ สงสัยว่าพี่ชายเราคงจะออนเพื่อคุยกับแฟนเค้านั่นเอง อ๊ะๆ อยากรู้ใช่ไหมล่ะว่าแฟนพี่ชายเราเปงยังไง ไม่ต้องบอกก็น่าจะเดากันออกนะคะ หนุ่มหล่อเพอร์เฟคแบบนี้ก็ต้องคู่กะสาวสวยเพอร์เฟคอยู่แล้ว แฟนพี่ธันเป็นนางแบบระดับแนวหน้าของประเทศเลยล่ะค่ะ

ฉันนั่งเล่นนู่นเล่นนี่ไปมาแก้เซ็ง มาเหลือบดูนาฬิกาอีกที ตายจริงจะเที่ยงแล้วนี่
"น้องเม ไปกินข้าวกัน" พี่กรชักชวนให้ไปกินข้าวด้วยกันทั้งแผนก
"ค่า รับทราบ อิอิ" เย้ ทีนี้แหล่ะ เมษาเอ๋ย จะได้จำคนในแผนกได้ซะที

แล้วเราก็ออกเดินทาง (ทำอย่างกับว่าไปกินไกลถึงเชียงใหม่งั้นแหล่ะ แหะๆ) ผู้ร่วมชะตากรรม มีพี่ผู้หญิงออกแนวห้าวๆ นามว่าพี่แก้ว แล้วก็พี่ผู้ชายไม่รวมพี่กรอีก 3 คน ชื่อพี่พี พี่เอ แล้วก็พี่หนึ่ง สุดท้ายก็สาวสวยประจำกลุ่ม (เธอน่ารักมากเลย ผมยาว ผิวขาว ดูคุณหนู) ชื่อแอน รุ่นเดียวกับฉันนี่แหล่ะ แต่เธอมาทำที่นี่ก่อนฉันได้ 1 เดือน

ณ ร้านอาหาร
"น้องชื่อเมษาเหรอ ชื่อแปลกดี น่ารักดีนะ" เสียงพี่แก้วน่ะเอง
"เฮ้ย ไอ้แก้ว แกจะจีบน้องเค้าเหรอ" พี่กรแซวขึ้น
"เฮ้ย ไอ้กร ถึงฉันจะห้าว แต่ฉันก็มีใจเป็นหญิงแท้นะเว้ย ไม่ได้เป็นพวกนักอนุรักษ์นิยมหรอกน่ะ -*- "
"สองคนนี้เถียงกันประจำ ระวังเห๊อะสักวันจะเป็นแฟนกัน" พี่เอพูดขึ้น
"เฮ้ย ไอ้เอ พูดดีๆนะแก เดี๋ยวจะตายศพไม่สวย" พี่แก้วเริ่มขึ้นแล้วครับ หนุกๆๆ (เอ่อ ฉันบ้าหรือเปล่า ชอบดูคนเถียงกันเนี่ย)
"อ้าวๆ พวกแกทำตัวดีๆกันหน่อย เดี๋ยวน้องใหม่ก็ตกใจหรอก" พี่พีพูดขึ้น ไม่พูดเปล่าแถมยังหันมาทำตาเจ้าชู้ใส่ฉันซะงั้น "น้องเมอย่าไปถือสาพวกนี้เลยนะครับ คุยกับพี่ดีกว่า หนุกกว่าเยอะ ^_^"
"เฮ้ยๆๆ ไอ้พี แกนี่ม่อน้องใหม่อีกและ 55+" พี่หนึ่งเริ่มคุยบ้าง หลังจากเงียบมานาน ฉันก็ได้แต่นั่งขำอยู่กับแอน แอนเป็นคนดูเรียบร้อย เธอจะพูดน้อยมากๆ เน้นไปทางขำเนียนซะมากกว่า เรานั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่พอถึงเวลาบ่ายโมง ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง

ถึงเวลาเลิกงาน ฉันก็ออกมาจากออฟฟิสพร้อมกับแอน เลยชวนคุยกันนิดหน่อยก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน ฉันก็ตรงไปที่ Honda Jazz สีขาว สุดรักสุดหวง ก็เพราะพี่ชายซื้อให้เป็นของขวัญเรียนจบน่ะสิ เลยรักเป็นพิเศษ แล้วระหว่างที่ขับๆอยู่ เสียงมือถือฉันก็ดัง ยัยปัทมานั่นเอง เพื่อนซี้สุดเลิฟตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย
“ไงจ๊ะ เพื่อนสาว มีไรเหรอโทรมาเนี่ย”
“แหมเพื่อนเม เพื่อนปัทคนนี้ก็อยากรู้ไงว่าเพื่อนเมทำงานวันแรกเป็นไงบ้าง”
“ก็ดีนะ ทุกคนเค้าก็เป็นกันเองดีอ่ะ”
“แล้วเมื่อไหร่เธอจะพาฉันไปเลี้ยงฉลองงานใหม่ล่ะจ๊ะ”
“แหม ทวงจังเลยนะยะ รอเงินเดือนฉันออกก่อนสิ”
“แหม ฉันก็ล้อเล่น”
“อ่ะจ้า คิดไว้แล้วล่ะย่ะ ว่าแต่ตอนนี้ขอวางสายก่อนนะ เด๋วโดนตำรวจจับ”
“จ้า ขับรถดีๆนะยะ เพื่อนสาว”

โอ๊ยย ถึงบ้านสักที ทำไมกรุงเทพรถติดแบบนี้เนี่ย
“ไงน้องตัวแสบ กลับถึงบ้านก็หมดแรงเลยเหรอ ไหนบอกไม่มีงานไง” พี่ธันแซวฉันเมื่อเห็นว่าฉันหมดสภาพกลับมา
“ก็ไม่ได้เหนื่อยงานหรอกพี่ เหนื่อยเพราะรถติดอ่ะแหล่ะ เวลาเลิกงานเนี่ยไม่รู้รถมันมาจากไหนกันเยอะแยะอ่ะ -_-!”
“อ่ะเลิกบ่นได้แล้ว ไปอาบน้ำ แล้วลงมากินข้าว พี่ทำไว้ให้แล้ว”
“เย้ๆๆ พี่ธันน่ารักที่ซู๊ดดดดด” ฉันหอมแก้มพี่ชายไปฟอดใหญ่ ตั้งแต่พี่กลับมาอยู่ประเทศไทย ฉันก็สบาย ได้กินอาหารอร่อยทุกวันอิอิ
“เฮ้อ ยัยตัวแสบ” พี่ธันก็จับหัวฉันโคลงไปมา แล้วฉันก็วิ่งแจ้นไปอาบน้ำ เสร็จแล้วฉันก็รีบลงมาทานข้าวเย็นแสนอร่อย

โต๊ะกินข้าว

“งั่มๆ พี่ธัน เสาร์นี้พี่มิ้นท์มาถึงไทยใช่ป่ะคะ”
“เอ้าๆ เคี้ยวยังไม่ทันหมดคำ พูดแบบนี้เดี๋ยวก็ติดคอหรอก อื้ม มิ้นท์มาถึงไทยก็คงจะซัก 8 โมงอ่ะ ทำไม เราจะไปรับมิ้นท์เค้าด้วยเหรอ”
“ไปอยู่แล้นค่า คิดถึงพี่มิ้นท์ อยากเจอไวๆ” ^___^
“คิดถึงพี่มิ้นท์ หรือว่าคิดถึงของฝากกันแน่ห่ะเรา” แหมพี่ชายฉันนี่รู้ทันจริงๆ
“แหะๆ ทั้งสองอย่าง”
________________________________________________________
โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ ^^


Create Date : 10 ธันวาคม 2550
Last Update : 10 ธันวาคม 2550 9:02:19 น. 1 comments
Counter : 207 Pageviews.

 
โอเค เนียน


โดย: raBBitFood วันที่: 12 ธันวาคม 2550 เวลา:11:49:35 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

MysteryGirl
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add MysteryGirl's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.