ที่พักนักตระเวนแดนฝัน
Group Blog
 
All blogs
 
เจ็บแค้นเคืองโกรธ...ไยไม่อภัย

เราเชื่อมั่นในการให้อภัย

ให้อภัยในที่นี้ไม่ได้หมายถึงลืมๆ ที่เขาเคยทำไปแล้วจับมือกัน ดีกันทุกประการ ทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น แต่ต่อให้ไม่ถือสาแล้วก็จะยังจำว่าเขาเคยทำอะไรไว้ ระวังไม่ให้เราต้องเจ็บอย่างนั้นอีก มันบาด แต่ก็หวังว่าสักวันมันจะเลือน เหลือเป็นรอยแผลเป็น เป็นบทเรียน

เราเคยมีคนในห้องเรียนเดียวกันที่เกลียดกันมาก มีเรื่องจะเป็นจะตายแบบเด็กสุดๆ ตอนนั้นเคยสะใจเวลาเขาถูกครูทำโทษ (ด้วยเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเรา) ตอนนี้บอกไม่ได้ว่าให้อภัย แต่ก็เฉยๆ ไม่คิดอยากให้เขาเจอเรื่องเลวร้ายอะไร เรียกอีกอย่างก็เหมือน detach ไปแล้ว แต่ไม่รู้จะตรงกับปล่อยวางหรืออโหสิหรือเปล่านะ

บางที คนที่เคยรู้จักจริงๆ แล้วไม่ต้องนิสัยกัน เกิดดราม่ากัน เมื่อเวลาผ่านไปเราคงเกลียดไม่ลงจริงๆ กระมัง เป็นเรื่องประหลาด เพราะมีบางคนที่เรารู้จัก ใครๆ หลายคนก็รู้จักผ่านทางสื่ออะไรต่างๆ แล้วเราบอกได้ว่าเกลียด ฝังยาวนานมาก

แล้วบางที ความเกลียดก็กลายเป็นความรู้สึกแง่ลบมากๆ ประมาณว่าคนคนนี้ชั่วขนาดนี้ โกงกินขนาดนี้ โอ้อวดโอหังขนาดนี้ ตื้นเขินขนาดนี้ (พูดโดยรวม ไม่มีใครที่เราเกลียดที่รวมมิตรทุกนิสัยนี้ในคนเดียวกัน) ทำไมประสบความสำเร็จ ทำไมโด่งดัง ทำไมยังมีคนชอบคนบูชา บางทีก็อยากให้คนพวกนี้ดิ่งละลิ่วสู่ที่ต่ำ อยากให้พรรคพวกที่ชอบเห็นว่าสิ่งที่พวกเขายกย่องไม่ใช่เพชรใช่ทอง อยากให้คนเห็นค่าของเพชรหรือทองที่เก็บงำไว้ ไม่อวดตัว แต่เมื่อสัมผัสจะเห็นค่าที่แท้ได้บ้าง

มันคงเป็นความเจ็บแค้นอย่างหนึ่ง

ใช่ ไม่มีใครไม่เคยเจ็บแค้นหรอก แต่การเจ็บแค้นก็ไม่ดีจริงๆ ตอนนี้ห้ามไม่ได้ แต่ก็รู้ว่าไม่ดี คนที่เราเจ็บแค้นไม่รู้อะไรกับเรา เราต่างหากที่เสียสุขภาพจิต ไม่เป็นอันทำอะไรต่อ แต่ปล่อยให้มันเลือนไป มันก็ยังซุกอยู่ในซอกหลืบสักซอก มีข่าวคราวของคนคนนั้นมากระทบอีกก็เต้นเร่าอีก ให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นมนุษย์ที่มีจิตลบจริงๆ

แต่เราไม่อยากไปป่าวประกาศเป็นสาธารณะหรอกนะว่าเกลียดใครเขา ไม่อยากทำลายเขาด้วยวิธีต่างๆ ทั้งแจ้งและลบ นอกจากเขาเข้ามาระรานเราหรือสิ่งสำคัญของเราก่อน บางอย่างที่สำคัญต่อเรา และสำคัญกว่าความรู้สึกพวกนี้มันต้านอยู่ บวกกับความรู้สึกส่วนตัวด้วยว่าอาละวาดฟาดหัวฟาดหาง ใช้อารมณ์ในสื่อสาธารณะมันก็ไม่ดี

เราไม่คิดว่าความโกรธทำให้อะไรดีขึ้น เราชอบการหาข้อสรุปด้วยเหตุผล และยอมรับความคิดเห็นต่างมากกว่า คนที่แรงหรือคนที่ตรงคงหาว่าเราเป็นพวกเสแสร้ง ทำตัวเป็นมนุษย์เหตุผล แต่แล้วอย่างไร เราชอบของเราแบบนี้ เราชอบคนถ่อมตัว เราชอบคนไม่โอ้อวดออกนอกหน้า เราชอบคนที่คำพูดกับการกระทำไม่ค้านกัน และสำคัญที่สุด เราไม่ชอบคนที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนโดยไม่ละอาย และคนที่ดิสเครดิตคนอื่นเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง

แต่เราเจ็บแค้นพิกล และเวลาเจ็บแค้น มันจะบล็อคให้ทุกอย่างชะงักไป จะเขียนหรือทำอะไรก็ไม่ออก

เคยอ่านบทความธรรมะ เขาบอกให้แผ่เมตตา เพราะยิ่งคนมุ่งร้ายต่อผู้ไม่มุ่งร้ายตอบ คนนั้นก็จะได้รับผลกรรมเร็วขึ้น ยิ่งเราไปเจ็บแค้น มุ่งร้ายเขาในใจ ก็จะเป็นการก่อกรรม หล่อเลี้ยงให้เขาไม่ได้รับกรรมชั่วต่อไป ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ แต่คิดว่ามันมีเหตุผลทางจิตที่ดีเบื้องหลังการให้อภัยอยู่เหมือนกัน

หากให้อภัยปล่อยวางได้ ผลดีก็เกิดกับตัวเราเอง ไม่เกี่ยวกับเขา ความโกรธความแค้นทำลายจิตตัวเราเอง ไม่เกี่ยวกับเขา เมื่ออภัยได้จริงๆ เราไม่สานต่อความเจ็บแค้น และไม่เก็บมันเป็นเนื้อร้ายในใจ ด้วยเหตุนี้ เราเลยชอบตัวละครที่ให้อภัย (แต่ระวังตัวหลังให้อภัยด้วย ไม่ให้ใครมาทำร้ายแบบเดิมอีก) และอยากให้อภัยได้

ถึงเราไม่ใช่คนถูกกระทำโดยตรงก็เถอะ ยังรู้สึกเลยว่ามันยาก...ยากมาก

แต่ก็หวังว่าสักวันจะทำอย่างนั้นได้นะ


Create Date : 01 พฤศจิกายน 2552
Last Update : 1 พฤศจิกายน 2552 12:08:43 น. 0 comments
Counter : 253 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Anithin
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




Friends' blogs
[Add Anithin's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.