ที่นี่บ้านของป๋มก้าบ

108dog
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ชอบหลายแนวครับ เลยสถิตไปเรื่อย หลายห้องอยู่เหมือนกัน

แต่ที่เข้าไปมากหน่อยก็ หว้ากอนี่แหละ ต่อไปก็ไปห้องการ์ตูนในเฉลิมไทย สักพักก็แวะห้องเพชรพระอุมาอีกหน่อย เสร็จก็เดินทางไปสนานศุภฯต่อ ไปดูเค้าคุยเรื่องบาสฯกัน
Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add 108dog's blog to your web]
Links
 

 
ทดลองเขียนเรื่องภาคต่อเพชรพระอุมา ไม่เป็นผล แต่ก็ลองลงไว้งั้นแหละ

รู้สึกว่าผลตอบรับจากคำถามที่ไปถามทิ้งไว้ในห้องเพชรพระอุมาจะค่อนข้างเลวร้ายพอสมควร แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ทิ้งไว้ในบล๊อคสักตอนละกัน

-----------------------------------------------------------

เพชรพระอุมา
ณ บ้านกลางกรุงอันร่มรื่น หญิงชราผมขาวโพลน กำลังนั่งจิบน้ำชา อยู่กลางสวนสวยอันชะอุ่มชุ่มชื่นไปด้วยพันธุ์ไม้นานาพันธุ์ บอกถึงความนิยมในธรรมชาติของผู้เป็นเจ้าของบ้าน แสงแดดอ่อนๆ ส่องทะลุช่องใบไม้ ลงมากระทบกับ ร่มผ้าฝ้ายขาวสะอาด ในมือหญิงชรา เป็นสมุดบันทึกเก่าคร่าเล่มหนึ่ง ขอบด้นทองที่บ่งว่าครั้งหนึ่งมันเคยเป็นสมุดที่สวยมากเริ่มรุ่ยออก สีของกระดาษก็เปลี่ยนจากขาวเป็นสีเหลืองซีดเซียว สังเกตุได้ถึงขุยกระดาษประปราย แสดงถึงอดีตอันยาวนานของมัน
เธอพลิกมันอย่างบรรจงทีละหน้า ทีละหน้า อย่างไม่ได้ใส่ใจกับเนื้อความของมันนัก ในสายตาอันเลือนลางคู่นั้น ส่อแววคำนึงถึงเรื่องในอดีต ที่ผ่านมานานแสนนานอย่างอาวรณ์ หยาดน้ำตาเริ่มคลออยู่เรื่อ รอบดวงตา
“คุณยายขา.....” เสียงกังวาลใส เรียกสำนึกของหญิงชราให้ย้อนกลับสู่ปัจจุบัน หญิงชราปราดน้ำตาที่กำลังรื้นอยู่รอบดวงตา พร้อมเงยหน้า เอี้ยวคอมองไปด้านหลัง มุมปากยกขึ้น สายตาที่จับจ้องไปยังต้นเสียง ฉายแววการุณฑ์ “คุณยายมาหลบอยู่นี่เอง หนูเดินหาซะทั่วบ้าน” เด็กสาวเดินยิ้มแป้นเข้ามาหาคุณยายของเธอ “หนูสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้วค่ะ นี่รีบมาบอกคุณยายเป็นคนแรกเลยนะค่ะ” สำเนียงแช่มชื่น พูดระรัว จนแทบจับใจความไม่ได้ “เก่งมาก หลานยาย แล้วเราได้คณะอะไรล่ะ” หญิงชราเอ่ยถาม “สัตวแพทย์ค่ะ คุณยาย หนูเลือกไว้เป็นอับดับแรกเลยค่ะ”นับเป็นความใฝ่ฝันตั้งแต่เยาว์วัยของเธอที่จะได้เข้าเรียนในคณะนี้ เป็นความผูกพันธ์ที่เกี่ยวเนื่องมาจาก ‘แสงโสม’ คุณยายคนนี้ของเธอนั่นเอง เพราะเด็กสาวมักจะมาคลุกอยู่ที่บ้านคุณยายของเธอตั้งแต่เล็ก เรียกได้ว่า แทบจะทุกวันหยุดเลยก็ว่าได้ ซึ่งตัวของแสงโสมเองนั้นก็นับได้ว่าเป็น นักธรรมชาตินิยมตั้งแต่วัยสาวแล้ว แต่ด้วยอายุที่มากขึ้น ประกอบกับภาระในฐานะ ประธานกรรมการ ของบริษัทที่สามีหล่อนทิ้งไว้ให้ เมื่อครั้งที่แต่งงานกันได้เพียงสองปีกว่า แล้วจากไปด้วยโรคหัวใจวายเฉียบพลัน ทำให้หล่อนต้องลดเวลาในการดำเนิน ท่องไพรของตัวเองลง
แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความรักในธรรมชาติของหล่อนลดลงแม้แต่น้อย เมื่อไปหาธรรมชาติไม่ได้ ก็เอาธรรมชาติมาไว้ที่บ้านเสียเลย ด้วยความคิดเช่นนี้ สวนสัตว์ขนาดย่อมจึงเกิดขึ้น ณ ใจกลางเมืองกรุงเทพฯแห่งนี้ ตลอดเวลาร่วมสามสิบกว่าปี หล่อนทุ่มเททั้งเวลาและทรัพย์สินไปมากมาย เพื่อตอบสนอง ‘ใจรัก’ ของตัวเอง จนปัจจุบัน สวนสัตว์ส่วนตัวย่อมๆแห่งนี้ มีสัตว์นานาชนิดอาศัยอยู่รวมกันไม่ต่ำกว่า สี่ร้อยตัว ทั้งสัตว์ที่เธอได้มาจากสถานีอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ไวล์ไลด์ ทั้งสัตว์แปลกๆที่ ผู้เลี้ยงเดิมเลี้ยงไม่ไหว ต้องนำมาฝากเธอเลี้ยง จนตอนนี้ตลอดอาณาบริเวณกว่าห้าไร่ในรั้วบ้านเธอ เรียกได้ว่าคลาคล่ำไปด้วยฝูงสัตว์แทบทุกตารางเมตรเลยทีเดียว
‘ไพรินทร์’ หลานสาวคนเดียวของอัครมหาเศรษฐีผู้นี้ เธอผู้เป็นดวงใจของคนทั้งบ้าน ได้รับการประคบประหงมเอาใจ เสียจนวันหนึ่ง แสงโสมต้องฉุกคิด เกรงว่าต่อไปหลานสาวจะกลายเป็นเหมือนตนเมื่อวัยสาว จึงออกปากกับลูกสาวและลูกเขย ให้พาไพรินทร์มาหาบ่อยๆ ทั้งสองคนที่ต่างก็ไม่ค่อยมีเวลาว่างกันอยู่ จึงไม่คัดค้านความคิดเห็นของผู้เป็นแม่แต่ประการใด กลับเห็นดีด้วย ที่คุณแม่จะได้คอยอบรม บ่มนิสัยให้ลูกสาวตน และก็เป็นไปดังคาด ด้วยการเลี้ยงดูแบบให้ความรัก ความอบอุ่นจากคุณยายของเธอ ประกอบกับความเมตตาต่อสัตว์เดรฉานทั้งหลาย ที่แสงโสมถ่ายทอดให้ ไพรินทร์ในวันนี้ จึงกลายเป็นหญิงสาวที่เพียบพร้อมทั้งร่างกายและจิตใจ ในด้านรูปร่างหน้าตานั้น แทบจะไม่ต้องพูดถึงกันเลยทีเดียว แสงโสมในวัยสาวสวยสะคราญเพียงใด ไพรินทร์ในวันนี้ก็งามดุจกันทีเดียว
“แล้ว มหาวิทยาลัยเค้าเปิดเรียนเมื่อไหร่ล่ะ”แสงโสมเอื้อมมือไปลูบหัวหลานสาวคนเดียวอย่างรักใคร่ “อีกสองเดือนกว่าๆค่ะ ประมาณเดือนมิถุนายนนั่นแหละค่ะ”เด็กสาวเอาใบหน้าซุกตักหญิงชรา พร้อมโอบกอดรอบเอวอย่างเด็กขี้ประจบ “แล้วนี่พ่อกับแม่เราเค้าให้อะไรเป็นของขวัญเราล่ะ”ไพรินทร์ตอบทั้งยังซุกหน้าอยู่แนบตัก อย่างไม่ยินดียินร้ายเท่าใดนัก “เห็นว่าจะซื้อรถคันใหม่ให้หนูน่ะค่ะ” “เหรอจ๊ะ ก็ดีแล้วนี่ เราจะได้มีรถคันใหม่ขับไปเรียน” แสงโสมถามอย่างรู้ทันในความคิดของหลานสาว “แต่ไม่ใช่ที่หนูอยากได้นี่ค่ะ รถคันเก่าก็พึ่งซื้อมาเมื่อต้นปีนี้เอง หนูอยากได้อย่างอื่นมากกว่า” เด็กสาวหน้าง้ำลงทันทีที่เอ่ยถึงเรื่องนี้ โดยไม่ต้องมองหน้า หญิงชราผู้เป็นยายก็พอจะเดาได้กลายๆว่าเด็กสาวอยากได้อะไร แต่ก็ยังแกล้งถาม “แล้วหนูอยากได้อะไรล่ะจ๊ะ” เด็กสาวเงยหน้าโดยพลัน ประกายตาวาววับ ตอบผู้เป็นยายโดยพลัน “หนูอยากไปเที่ยวหนองน้ำแห้งค่ะ” พร้อมส่งสายตาเว้าวอน “นะค่ะ คุณยาย คุณยายช่วยไปขอคุณพ่อ คุณแม่ให้รินทร์หน่อยนะค่ะ ตั้งแต่เกิดเรื่องนั้น รินทร์ยังไม่ได้ไปที่นั่นเลย”
เรื่องในครั้งนั้นจะถือว่า เป็นความประมาทของแสงโสมเองก็คงไม่ผิดนัก ที่ปล่อยให้ลูกกับหลานสาวไปเที่ยวกันตามลำพัง ไม่ใช่เธอจะใจดำปล่อยให้ไปกันเองหรอก เพียงแต่ประวิทย์ ลูกเขยอยากขอไปเที่ยวกันเองประสา พ่อแม่ลูก นัยว่าจะทดแทนเรื่องเวลาที่ไม่ค่อยมีให้ลูกสาว ทั้งๆที่ตัวแสงโสมเอง ก็โทรศัพท์ไปย้ำกับพิชาญลูกชายคนโตของนายอำพล ให้คอยดูแลอย่างดีแล้วก็ตามที เรื่องมันก็ยังเกิดขึ้นจนได้
หนองน้ำแห้ง ในยุคหลังจากนายอำพลมา ได้เปลี่ยนเป็นสถานอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ ในนาม “สถานีอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ ไวล์ไลด์” ตามชื่อเดิม สถานีนี้นอกจากจะดำเนินการอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ที่หายากทั้งหลาย ภายใต้กองทุน “แสงโสมคอร์ปอเรชั่น” แล้ว ยังดำเนินกิจการในรูปแบบใหม่เพิ่มขึ้นมาอีก นั่นคือบริการนำเที่ยว ในรูปแบบผจญภัยกลางป่า ซึ่งผู้ซื้อบริการนี้จะได้รับประสบการณ์ที่แปลกใหม่กว่า การท่องเที่ยวแบบเดิมๆ เพราะลูกค้าจะได้ไปใช้ชีวิตอยู่กับธรรมชาติจริงๆ เรียกว่า นอนกลางดิน กินกลางทรายก็ว่าได้ โดยทางสถานีจะเป็นผู้จัดเตรียม เครื่องดำรงชีพต่างๆให้พร้อมสรรพ รวมไปถึงพรานนำทาง ซึ่งแต่ละคนก็ได้รับการฝึกฝนทักษะการเดินป่ามาอย่างดี โดยนายอ่ำลูกชายคนเล็กของอดีตพรานใหญ่แห่งเขาอึมครึม ‘พรานเฒ่าบุญคำ’ ก็นายอ่ำนี้เองที่ตาเฒ่าบุญคำได้มาเป็นลูกคนท้ายสุด เมื่อตอนหลังจากเดินทางกลับจากมรกตนครครั้งที่สอง ตาพรานเฒ่าพบรักครั้งใหม่ กับสาวกระเหรี่ยงรุ่นราวคราวหลาน ซึ่งคราวนี้แกหลงหัวปักหัวปำ จนลืมบรรดาเมียๆทั้งหลายไปเลยทีเดียว ต้องร้อนถึง รพินทร์ที่ต้องไปเคลียร์เรื่องทั้งหมดให้อีกตามเคย แต่ก็อย่างว่าแหละ เรื่องรักๆใคร่ๆ ใช่จะตกลงกันได้ง่ายๆ รพินทร์ต้องคอยเทียวไล้เทียวขื่อ คอยตามแก้ปัญหาให้ตาเฒ่าบุญคำ จนตัวพรานเฒ่าตายไป ปัญหาก็ยังไม่จบ เพื่อตัดปัญหา รพินทร์จึงรับเด็กอ่ำ มาเลี้ยงไว้ที่บ้าน ให้ช่วยงานบ้านคุณหญิงดารินไป คุณหญิงดารินก็รักใคร่ให้ความเอ็นดู เลี้ยงดูมาอย่างดี เมื่อเติบใหญ่ขึ้น รพินทร์จึงให้ตามเขาออกป่า และได้สอนสรรพวิชา ทั้งของตัวรพินทร์เอง และ วิชาอาคมทั้งหลายที่แกได้มาจากบุญคำ จะเรียกว่านายอ่ำเป็นศิษฐ์ก้นกุฏิคนสุดท้ายของรพินทร์ก็ว่าได้
เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเมื่อสามคนพ่อแม่ลูกเริ่มออกเดินป่า ใน ‘โปรแกรม ตามรอยเพชรพระอุมา’ นั่นแหละ ซึ่งพรานนำทางในครั้งนี้จะเป็นใครเสียไม่ได้ นอกจากนายอ่ำ พรานใหญ่แห่งสถานีอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ไวล์ไลด์ พร้อมลูกหาบ และพรานประจำตัวอีกพร้อมครั่ง ‘โปรแกรม ตามรอยเพชรพระอุมา’ ก็คือเส้นทางเดินทางที่ได้รับความนิยมสูงสุด เป็นเส้นทางเดียวกันกับที่ รพินทร์และพรรคพวกใช้ในการเดินทางในครั้งแรก โดยอาศัย ‘ปูม’ ที่ไชยยันต์ทิ้งไว้ให้


--------------------------------------------------------

ใครอยากอ่านก็อ่าน แต่ถ้าอยากอ่านต่อต้องขอเสียงเกินกว่า 20 เสียงขึ้นไปละกันเนอะ


Create Date : 20 ธันวาคม 2549
Last Update : 20 ธันวาคม 2549 14:15:31 น. 7 comments
Counter : 207 Pageviews.

 


โดย: มิ้นจัง IP: 125.194.66.10 วันที่: 20 ธันวาคม 2549 เวลา:19:19:42 น.  

 
อ่า ยังไม่เคยไปที่ห้องเพชรพระอุมาหรอกครับ
และ เพชรพระอุมาเอง ก็อ่านไปตอนเดียว คือ

ล่องไพรเล่ม 1 ( ที่มีนกยักษ์กับชาวติดเกาะจากสเปนน่ะ )
แต่ติดใจกระทู้นี้เลบแวะเข้ามาน่ะครับ

อ่า ผมเองก็เขียนหนังสือ อยู่เหมือนกัน พอได้อ่านก็สนุกดีนะครับ อยากให้กำลังใจครับ ^^


โดย: ปากกาพเนจร (ปากกาพเนจร ) วันที่: 21 ธันวาคม 2549 เวลา:10:12:16 น.  

 
กระจอก


โดย: กุเอง IP: 61.7.150.56 วันที่: 25 ธันวาคม 2549 เวลา:16:59:43 น.  

 
ชอบค่ะ รออ่านนะคะ


โดย: พลับพลึงธาร IP: 58.181.180.112 วันที่: 29 ธันวาคม 2549 เวลา:23:56:21 น.  

 
สารภาพว่าอ่านไม่จบค่ะ..แต่มี "ใครบางคน" ที่เคยรักและหลงใหลในการอ่าน เพชรพระอุมามาก..ป่านนี้ไม่รู้เค้าอยู่สุขสบายดีหรือไร..โอ้ว..พูดแล้วก็เศร้าซะงั้น..T_T

ถือโอกาส สวัสดีปีใหม่ด้วยละกันนะคะ ขอให้พบเจอแต่สิ่งดีงามในชีวิต ตลอดปีและตลอดไปค่ะ


โดย: i'm not superman (i'm not superman ) วันที่: 30 ธันวาคม 2549 เวลา:9:08:54 น.  

 
เริ่มเรื่องก็แหวกแนวดีนะ แสงโสมตอนภาคแรกไม่เห็นเท่าไหร่ ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะ รออ่านตอนต่อไปอยู่


โดย: spring_prince IP: 203.113.51.7 วันที่: 1 มกราคม 2550 เวลา:8:49:26 น.  

 
ดีครับ น่าติดตามดี เป็นกำลังใจให้ครับ


โดย: ซาเนก IP: 125.25.145.75 วันที่: 22 มกราคม 2550 เวลา:1:36:56 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.