--- คนเรายอมล้ม เพื่อเรียนรู้ที่จะลุก ---> [ว่าด้วยสิ่งเล็กให้กลายเป็นใหญ่] ***บล็อกที่รีวิว/วิจารณ์หนังตามเจตนารมณ์
<<
ธันวาคม 2559
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
21 ธันวาคม 2559

The Karate Kid (2010) เดอะ คาราเต้ คิด




The Karate Kid (2010)
เดอะ คาราเต้ คิด

Harald Zwart

เป็นเรื่องน่าเศร้าที่ตัวหนังดันไม่ความเป็นคาราเต้สักนิดเพราะตลอดวิชาฝึกป้องกันล้วนมีแต่กังฟูจนน่าเปลี่ยนชื่อเป็น The Kung Fu Kid อาจจะเหมาะสมกว่ากันเยอะ แต่ถ้ามองโดยหลักพื้นฐานสักหน่อยในเรื่องการฝึกฝนวิชาป้องกันบางทีเรื่องของคาราเต้อาจเป็นจุดเล็กๆที่อยู่ในกังฟูก็เป็นได้ เพราะอย่าลืมสิว่าหลักของกังฟูไม่ได้มาจากอะไรแต่หากมาจากธรรมชาติ ไม่ว่าจะท่าทาง การเคลื่อนไหว ตลอดจนการโต้ตอบที่ลอกเลียนมาจากการเคลื่อนของสัตว์จนออกมาเป็นวิชา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ากังฟูจะเหนือกว่าคาราเต้หรือคาราเต้เหนือกว่ากังฟูเว้นแต่กรณีกับตัวผู้ใช้ว่ามีประสบการณ์มากน้อยเพียงใด จะคาราเต้ของญี่ปุ่นหรือกังฟูจากจีนสุดท้ายแล้วทั้งสองวิชาต่างขึ้นชื่อเรื่องวิชาป้องกันเป็นเลิศ ทว่าด้านกลยุทธ์เรื่องพลิกแพลงอาจต้องยกให้กังฟูที่มีหลากหลายรูปแบบ แต่ขณะเดียวกันคาราเต้ยังมีทักษะที่จับจุดตายได้ทันทีด้วยเช่นกัน ส่วนเหตุผลที่ทำไมพล็อตเรื่องถึงเปลี่ยนไปจากตัวต้นฉบับเมื่อปี 1984 จากคาราเต้มาเป็นกังฟูนั้นส่วนนึงน่าจะมาจากเนื้อเรื่องที่ไปเมืองจีน



แต่จะมองแบบนั้นคงง่ายไปถ้าคิดในแง่ความนิยมแล้วล่ะก็อาจใช่ก็ได้เนื่องจากในส่วนของเนื้อหานั้นได้ขยายออกไปกว้างจนผู้ชมได้เห็นความนิยมของการฝึกกังฟูของคนจีนที่เริ่มพัฒนาตั้งแต่ยังเด็ก กระนั้นสิ่งหนึ่งที่เด็กอยากเก่งกลับมีแง่ของความเป็นดาบสองคมคืออยากแกร่งเพื่อให้คนที่อ่อนกว่าอยู่ใต้ฝ่าเท้าจนแยกแยะไม่ออกระหว่างการเป็นคนดีกับคนอัทธพาลเพียงเพราะคำสอนที่ตกสู่ลูกศิษย์แบบผิดๆเช่นเรื่องนี้ที่กล่าวว่า"ไม่ปราณี" เราคงเข้าใจผิดไปกระมั้งว่าไม่ปราณีในที่นี้หมายถึงคนที่เกินแก่การให้อภัยเป็นคนที่สมควร ไม่ใช่มาใช้กับการต่อสู้ที่ควรจะ"มีน้ำใจ"เสียมากกว่า

แม้ทางเนื้เรื่องรายละเอียดในส่วนต่างๆจะถูกดัดแปลงไปเกือบหมดราวกับหนังคนละเรื่อง ทว่าสิ่งหนึ่งที่พล็อตเรื่องยังคงรักษาเอาไว้คือเรื่องของเด็กชายที่ถูกกลั่นแกล้ง เพียงเพราะความด้อยกว่านี้เองจึงเป็นแรงผลักดันให้รู้จักคำว่าต่อสู้ต่อให้ถูกเอารัดเอาเปรียบทุกครั้ง โดยเนื้อเรื่องได้กล่าวถึงเด็กน้อยผีสิวนามว่าเดร ปาร์กเกอร์ (Jaden Smith) ผู้ย้ายมาอยู่เมืองจีนกับแม่ (Taraji P. Henson) ด้วยความที่ไม่คุ้นชินกับสถานที่ใหม่ๆจึงพยายามเรียกจุดสนใจด้วยการหาเพื่อน โดยหนึ่งในนั้นคือเหม่ยอิง (Wenwen Han) เด็กสาวชาวจีน แต่เหมือนการเรียกจุดเด่นในตัวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่เมื่อเฉิง (Zhenwei Wang) หัวหน้าแก็งค์เด็กอัทธพาลไม่พอใจที่เดรมายุ่งเดียวกับเหม่ยอิงจนเป็นเรื่องทะเลาะลงไม้ลงมือซึ่งเดรไม่สามารถจัดการอีกฝ่ายได้เลยเพียงเพราะอีกฝ่ายมีวิชาป้องกันตัวที่ล้ำหน้ากว่ามาก กระนั้นเดรไม่ได้หวาดหวั่นว่าต้องยอมก้มหัวให้ถึงแม้ตัวเองจะด้อยหลายเท่าก็ตามจึงพยายามเอาคืนในช่วงทีเผลอซึ่งแน่นอนว่าถูกจับได้จนลุงฮัน (Jackie Chan) ต้องเข้ามาช่วย และการเข้ามาช่วยนี่เองที่ชักพาเรื่องให้กลายเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเดรเมื่อลุงฮันไปขอร้องโค้ชลี (Rongguang Yu) ให้ลูกศิษย์เลิกรังแกเสียที แต่สุดท้ายการเจรจาเหมือนจะไปไม่รอดจนลงเอยด้วยการตกลงเข้าร่วมแข่งขันที่ใกล้มาถึงในเร็วๆนี้ โดยมีข้อตกลงคือระหว่างเก็บตัวก่อนถึงการแข่งขันห้ามมายุ่งเกี่ยวกลั่นแกล้งใดๆทั้งสิ้น ตอนนี้เดรรอดจากการถูกรังแกได้สำเร็จทว่าเขาเองต้องลงแข่งขันด้วยเช่นกัน และเป็นการแข่งขันการต่อสู้ด้วยกังฟู



เอาจริงๆพล็อตเรื่องไม่ได้ยิ่งใหญ่หรือดูน่าสนใจอะไรมากนักแถมยังทำท่าคล้ายหนังจีนที่มาแนวแค้นนี้ต้องชำระ จะแตกต่างตรงที่ไม่ได้รุนแรงเกินไปแค่เป็นเรื่องของเด็กที่ไม่พอใจที่ถูกดูถูกด้วยกำลัง ก็ดูจะเป็นเรื่องปกติในเนื้อเรื่องทำนองเดิมๆแต่อย่างน้อยการเรียบเรียงก็ออกมาสนุกกว่าที่คิดโดยเฉพาะการพยายามทำให้ตัวละครเดรไม่ใช่เด็กที่ถูกรังแกจนต้องยอมแล้วไม่ขอความช่วยเหลือจากใครๆหากรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นเองด้วยการปกปิดรอยช้ำบนใบหน้าด้วยเครื่องแต่งหน้าของแม่เพื่อไม่ให้แม่รู้  การเอาคืนทั้งที่มีอยู่ตัวคนเดียวโดยไม่พึ่งใคร ตลอดจนการยอมรับลึกๆในใจเกี่ยวกับผลลัพธ์ที่ตามมาในการแข่งขันทั้งที่ตัวเองไม่เป็นกังฟูด้วยซ้ำไป อาจจะดูเกินเด็กคนหนึ่งที่จะเข้าใจยอมรับต่อสภาพสังคมเช่นนั้นเพราะมีความเป็นผู้ใหญ่ในเรื่องความมุ่งมั่น แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเด็กมีแรงกระตือรือร้นกว่าผู้ใหญ่อยู่แล้วเพราะมีความรู้สึกต้องการชนะที่เห็นได้จากเฉิงที่ดูจะใช้ความรุนแรงมากกว่าการป้องกันตัวจนเป็นการเอาชัยแทนที่จะหลีกเลี่ยงแบบกรณีของลุงฮันในฉากที่มาช่วยเดร ทั้งนี้ทั้งนั้นเดรจัดว่ามีปมในใจไม่น้อยเกี่ยวกับการจากถิ่นฐานเดิมมาประเทศจีนเนื่องจากต้องการเพื่อนที่ตัวเองรู้จักและคิดว่าเพื่อนที่จากมาคือเพื่อนที่ตัวเองรู้จักและดีที่สุดจนต้องมีการให้ของที่ระลึกเป็นการขอบคุณ สิ่งเหล่านี้ในแง่ของเด็กคืออารมณ์ชวนเซ็งและน่าเบื่อเพราะต้องมาปรับตัวใหม่ทั้งที่ยังไม่พร้อมเพราะที่ทำไปมาจากการตามผู้ใหญ่ซึ่งคือแม่ กระนั้นคนที่เดรเหมือนจะถูกชะตาด้วยคือเหม่ยอิงและนั้นทำให้เขากลับมาสดใสขึ้นอีกครั้ง

การที่เดรกลับมาสดใสอีกครั้งไม่ได้มาจากการคือเหม่ยอิงคือผู้หญิงแล้วจะรู้สึกเชิงมีความสัมพันธ์แบบมากกว่าเพื่อนหากคือเพื่อนจริงๆที่ได้จากการทักทายอย่างเป็นมิตรตลอดจนการทำให้ความผูกมิตรนี้เริ่มแน้นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆจนแสดงออกมาอย่างชัดเจนในวันนัดเจอกันในงานเทศกาลคล้ายการชวนเดท ก็ดูเหมือนว่าเดรคือตัวละครที่มีบทบาทได้ดีในเรื่องการปรับตัวเข้ากับสังคมจนผู้ชมไม่รู้สึกเบื่อที่จะวกวนอยู่กับประเด็นเดิมๆหากจะลุยต่อไปด้วยประเด็นใหม่ๆที่เริ่มเข้ามาอย่างเรื่องการฝึกกังฟู หรือประเด็นหลักของกังฟูที่ถอดมาจากธรรมชาติ กระทั่งประเด็นในใจของลุงฮันที่ยังอุตส่าห์มีจนเนื้อเรื่องมีส่วนผสมของดราม่าเข้ามาสอดแทรกที่นำเสนอข้อคิดไปสอนกันให้เพียบ ถ้าพูดถึงประเด็นสำคัญใหญ่ๆคงไม่พ้นเรื่องการต่อสู้อย่างลูกผู้ชายที่แสดงออกถึงด้านคุณธรรมในตอนท้ายเรื่องด้วยการแข่งขันที่ดำเนินไม่ต่ำกว่า 20 นาทีด้วยการต่อสู้ของเหล่าเด็กที่เชี่ยวชาญทักษะในเรื่องกังฟูตามสไตล์ของตัวเอง แต่เรื่องก็มีทำนองเดิมนิดหน่อยตรงที่เมื่อเห็นพระเอกที่ด้อยกว่ากลับเก่งขึ้นผิดจากเดิมต้องลงมือด้วยวิธีโกง



แน่นอนว่าฉากที่จะโกงนั้นไม่ได้มาจากความตั้งใจของเด็กที่
แข่งหากมาจากตัวโค้ชที่อยากได้ชัยชนะอย่างรวดเร็วจนไม่สนว่าเด็กๆจะสู้ด้วยศักดิ์ศรีของตนเองที่แพ้ก็แพ้อย่างภาคภูมิ ซึ่งในฉากนี้เองเราจะได้เห็นความไม่พอใจของเด็กที่ต้องยอมโกงเพื่อให้อีกฝ่ายบาดเจ็บเพื่อแลกกับการให้ตัวเองถูกแบนจากกรแข่งขันเพื่อให้ลูกศิษย์ที่ตัวเองมั่นใจเสียแทน แม้จะทำทำนองเดิมๆไม่มีอะไรให้ซับซ้อนไปกว่าการพิสูจน์ตัวเองแต่อย่างน้อยท้ายที่สุดเราก็เห็นว่าความยุติธรรมคือสิ่งใครเห็นต่างรับถือกันทั้งนั้น


The Karate Kid จะมีข้อเสียตรงที่หนังดันมีความยาวไม่ต่ำกว่า 2 ชั่วโมงทั้งที่ว่ากันตามพล็อตมันไม่ควรออกมายาวขนาดนี้ได้ ทำให้บางช่วงบางจุดจึงดูยืดยาวมีความน่าเบื่อเป็นบางช่วงอย่างเช่นเรื่องการขยายความสัมพันธืระหว่างเดรกับเหม่ยอิงที่ชวนหนีออกนอกโรงเรียนเพื่อไม่ให้เครียดก่อนสอบคัดเลือกเล่นดนตรีแต่ก็เกิดเป็นว่าในวันที่หนีกลายเป็นเลื่อนสอบมาวันนั้นพอดีจนพ่อแม่ฝ่ายเหม่ยอิงมองเดรในทางที่ผิดเพราะเกรงว่าถ้าคบกันไปจะทำให้เสียอนาคตได้ หรือการสานสัมพันธ์ในงานเทศกาลที่ตั้งใจเผยความรู้สึกของเด็กทั้งสองในแง่ความรักเพื่อให้ผู้ชมเห็นจุดผ่อนคลายของเรื่องไปอีกทางหนึ่ง แต่บางช่วงก็ไม่น่าจำเป็นต้องใส่มาเพื่อขยายมิติตัวละครก็ได้เพราะสุดท้ายหนังจบยังไงสิ่งที่พยายามปลูกฝังมาตลอดท้องเรื่องก็ไม่ได้มาช่วยอะไรในจุดนี้เว้นแต่ตอนฝึกกังฟูที่ผ่านการอบรมมาอย่างหนักที่ได้ครูดีอย่างลุงฮันเข้าช่วยสอนจนสามารถพิชิตความกลัวได้สำเร็จ ถึงแม้การแจกจ่ายมิติตัวละครเอยบทบาทที่พยายามไม่ทำให้ลืมเอยก็ดูจะทำให้หนังยาวอย่างว่าไปหน่อย ทว่าถ้ามองดีๆหนังก็ครบถ้วนเรื่องความเป็นมาของตัวละครได้แตกฉานจนแม้แต่ลุงฮันตัวละครที่ไม่น่าจะมีอะไรยังมีปูมหลังให้ผู้ชมรู้สึกซาบซึ้งเกี่ยวกับอดีตที่ผ่านมาจนกลายเป็นจุดดราม่าและเชื่อมโยงความสัมพันธ์ระหว่างครูกับศิษย์หรือลุงฮันกับเดรนั้นเอง



ถึงหนังจะยาวจนน่าง่วงไปบ้างแต่ความสนุกจะมีมาเป็นระยะๆได้อย่างดี แต่ที่เป็นจุดเด่นสงสัยจะเป็นเรื่องของฉากประกอบต่างๆที่ตั้งใจเผยภูมิประเทศของจีนได้กว้างขวาง โดยเฉพาะการเดินทางไปฝึกวิชาที่วัดเส้าหลินที่เผยความสวยงามป่าเขาลำน้ำตลอดจนกำแพงเมืองจีนที่เราจะได้เห็นลุงฮันกับเดรไปฝึกวิชาที่นั้นอีกที่หนึ่งคล้ายต้องการให้ผู้ชมเห็นความมุ่งมั่นไม่หยุดอยู่ที่ ต้องรู้จักพัฒนาขึ้นไปอีกขั้นในสถานที่ใหม่ให้รู้จักตื่นตัว แต่อะไรจะไม่เท่ากับการฝึกแบบตัวต่อตัวที่ทำให้ผูชมถึงกับซึ้งได้ในฉากลุงฮันระลึกถึงความหลัง

ทั้งที่นี้ยังมีมุขตลกหยอดมาให้ผู้ชมอมยิ้มกันไม่น้อยกับการแสดงของ Jaden Smith ที่เรียกว่าเป็นจุดเด่นของเรื่องตั้งแต่สีผิวตลอดจนการแสดงที่แสนน่ารักไม่น้อย ก็ไม่รู้ทำไมแต่คิดว่าฉบับนี้เรื่องตัวละครเอกดูน่าสนใจกว่าและดูเด็กน้อยกว่าเยอะ นอกจากนี้สิ่งที่ได้จากเรื่องนี้คือความสนุกที่เด็กดูได้ผู้ใหญ่ดูดีไม่มีปัญหาว่าจะออกมาเด็กเกินไปหรือยากเกินไปในระดับผู้ใหญ่ ทุกอย่างล้วนกำลังดีแม้จะค่อนไปทางผู้ชมฝั่งเด็กไปหน่อยตรงความสัมพันธ์ระหว่างเดรกับเหม่ยอิงที่ออกจะเร็วไปบ้าง แต่เชื่อเถอะว่าเรื่องนี้มีข้อคิดดีๆให้เก็บเพียบเหมาะแก่การดูแล้วเอาไปไตร่ตรองสอนลูกสอนหลานกันได้เลยทีเดียว


IMDM 6.2/10
http://www.imdb.com/title/tt1155076/
แต่ผมให้ B


ตัวอย่างหนัง


เขียนโดย : ณัฐพล จุ้ยใจเย็น



Create Date : 21 ธันวาคม 2559
Last Update : 24 ธันวาคม 2559 16:12:52 น. 0 comments
Counter : 203 Pageviews.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิกช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

แผ่นพิมพ์เขียว
Location :
นนทบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 13 คน [?]




งานอดิเรกเขียนรีวิว-หนัง อ่านแล้วไม่พอใจหรือไม่ชอบ ขออภัย ณ ที่นี่ เป็นความคิดเห็นส่วนบุคคลครับโปรดเข้าใจ

*****ที่สำคัญระวังอาจมีสปอยด์*****

*****เรตติ้งฉบับสมบูรณ์ มีดังนี้******
********ดาว/เกรด/คะแนน********

★★★★★ = S (Success) = 10
- มีแต่ความยอดเยี่ยมที่สักครั้งในชีวิตสมควรหามาชมให้ได้
★★★★☆1/2 = A+ = 9.5 , A = 9
★★★★☆ = A- = 8.5 , B+ = 8
- ผลงานเยี่ยม ไม่มีเบื่อ ให้ความน่าตื่นเต้น น่าติดตามตลอด
★★★☆☆1/2 = B = 7.5 , B- = 7
★★★☆☆ = C+ = 6.5 , C = 6
- ดูสนุก พอใช้ได้ มีดีกรีความน่าดูอย่างหนึ่ง แต่ยังไม่สุด
★★☆☆☆1/2 = C- = 5.5 , D+ = 5
★★☆☆☆ = D = 4.5 , D- = 4
- ดูเอาเพลิน ก่ำกึ่งแย่กับพอใช้ แล้วแต่บุคคลจะชอบ
★☆☆☆☆1/2 = F = 3.5
★☆☆☆☆ = F = 3-1
- หนังห่วย!!!

***กับบางเรื่องต้องพิจารณาการรับชม***

"DANGER" - หนังอันตรายเนื้อหารุนแรง ใช้วิจารณญาณในการชมสูง
"18+" - อีโรติค ฉากเปลือยและเพศสัมพันธ์ เนื้อหาล่อแหลม



เจสัน วอร์ฮีส์

สร้างลิงค์ของโปรไฟล์ในแบบที่เป็นตัวคุณเอง

New Comments
[Add แผ่นพิมพ์เขียว's blog to your web]