ฉันยังไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นอะไร แต่ฉันจะตามหามันให้เจอ...ELIZABETH GILBERT
Group Blog
 
 
กุมภาพันธ์ 2560
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728 
 
20 กุมภาพันธ์ 2560
 
All Blogs
 
...





เมื่อนั่งนอนอยู่ที่บ้านซักพักม้าก็บ่นว่าทำไมไม่ไปสมัครงาน ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง คิดว่าบอกไปต้องถูกซ้ำเติมระหว่างนั้นฉันไปลงเรียนคอร์สวิชาชีพเล็กๆเพื่อสร้างความมั่นใจฉันเลือกวิชาที่เกี่ยวข้องกับคณะที่จบมา ตอนนั้นเพื่อนที่โรงเรียนเก่า ชวนฉันไปฟังประกัน ฉันเห็นว่าดี จึงนำแผนประกันไปคุยกับเพื่อนที่เรียนวิชาชีพเป็นผู้ชายอายุห่างกว่าฉันเกือบสิบปี เมื่อฉันเริ่มรู้สึกว่าเขาจะจีบฉันแน่ๆฉันก็ชิ่งไม่ไปเรียนอีก

หลังจากนั้นไม่นานเพื่อนคนเดิมก็ชวนฉันไปทำงานบริษัทแห่งหนึ่ง ฉันเตือนตัวเองว่าฉันได้งานนี้เพราะเพื่อนแนะนำไม่ใช่ด้วยความสามารถของฉัน ฉันจึงทำงานเต็มที่เพื่อพิสูจน์ตัวเอง หน้าที่ที่ได้รับมอบหมายคือในแต่ละงานจะได้รับแจ้งรายละเอียดว่าต้องผลิตอะไรคุณมีหน้าที่จัดซื้อ เตรียมวัตถุดิบต่างๆให้พร้อมแล้วต้องคอยติดตามให้งานนั้นเสร็จทันเวลา ด้วยความที่ฉันอยู่ฝ่ายผลิตเพื่อส่งออกต่างประเทศถ้าส่งไม่ทันกำหนดมันจะมีค่าปรับที่ล่าช้า ทำให้ฉันต้องทำความรู้จักกับหัวหน้าทุกแผนกเพื่อขอความร่วมมือ หรือขอแนวทางยามติดปัญหาทำให้ฉันเรียนรู้โครงสร้างระบบงานคร่าวๆ ฉันสนุกกับงาน เมื่อเงินเดือนเดือนแรกออกฉันเลือกซื้อกระเพาะปลารถเข็นแถวบ้านที่เล็งไว้หลายครั้งตอนเดินกลับบ้านร้านนี้ปรุงชามต่อชาม สมัยนั้นราคาหน่วยละ 50บาท ฉันซื้อฝากม้า 1ถุง

ตอนนั้นฉันจัดการเงินโดย ยกเงินเดือนทุกเดือนฝากแม่ไว้ แล้วถอนกลับวันละ 150 บาทโดยหน้าที่ที่ฉันทำ แต่ละงาน อยู่ต้นทางของกระบวนการ ฉันทำทุกอย่างให้แน่ใจว่าเหลือเวลามากพอให้คนอื่นทำงานต่อ แต่ทุกงานฉันต้องตามจิกจนเครียด งานไม่เคยเสร็จก่อนกำหนดงานโต้รุ่งแทบทุกรอบที่ต้องขึ้นเรือ พักหลังๆฉันสังเกตได้ว่าตัวบริษัทเองเริ่มขาดสภาพคล่อง ส่งผลกับหน้าที่ของฉัน ฉันจึงเดินเข้าห้องบัญชี และบางครั้ง ฉันจำเป็นต้องเข้าหาบอสโดยตรง

ที่ทำงานไม่มีเครื่องแบบองค์กรยกเว้นฝ่ายผลิตที่มี ฉันแต่งตัวสบายๆ เสื้อยืด กางเกงยีนส์ บางทีก็เสื้อเชิ้ตกางเกงดำ ด้วยบุคลิกโดยรวมค่อนไปทางผู้ชาย ฉันมีเพื่อนในห้องบัญชี เป็นรุ่นพี่เธอชอบเล่นหัว กอดรัดฟัดเหวี่ยง คงประมาณเอ็นดูแหละ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นเช่นเดียวกับน้องใหม่คนหนึ่ง เวลาพักเธอชอบหอมฉันบ่อยๆ เธอว่าฉันน่ารักฉันทำตัวไม่ค่อยถูกนะ ฉันไม่เคยได้รับจากที่บ้านแบบนี้นี่นา

แต่ที่นั่น ก็มีอีกคนหนึ่งเธอทำงานอยู่ที่นั่นหลายปี อายุมากกว่าฉันเล็กน้อย เธอพูดน้อย เรียบร้อย ตัวเล็ก เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่เราสบตามองหน้ากันบ่อย เราเริ่มรู้จักกันมากขึ้น มีเวลาด้วยกันหลังเลิกงานและวันหยุดเธอคือความดีงามที่ฉันยอมให้เข้ามาในชีวิตหลายเดือน เรื่องอาการแอบรักสมัยเรียนก็ยังมีอยู่สมัยนั้นมี MSN มันคือสองเรื่องราวในช่วงเวลาเดียวกัน มันปะทะกันในใจฉันทำงานที่นั่นปีกว่า เมื่อสภาพคล่องของบริษัทเลวร้าย เงินเดือนเริ่มออกไม่ตรงและฉันอยากยุติความสัมพันธ์ ฉันตัดสินใจลาออก ฉันบอกลาเธอ ก่อนที่ฉันจะทำร้ายเธอมากกว่านี้…

ฉันกลับมานอนอยู่บ้านม้าไล่ให้ไปเรียนตัดเสื้อ เพราะอยากให้มีวิชาชีพ จะได้เลี้ยงตัวเองฉันเกลียดมันมาตลอด ฉันไม่ชอบตั้งแต่การไปซื้อผ้า เห็นม้าต่อราคาแบบกดราคา แต่พอจ่ายเงินรับของแล้วเสียงในร้านลอยมาเข้าหู ไม่บ่นก็ด่าม้าฉันไล่หลัง ไม่ชอบการเบียดเสียด แต่ฉันก็ไปเรียน...เพื่อความสบายใจของทั้งสองฝ่าย

วิชาชีพเป็นอะไรที่สนุกนะส่วนใหญ่ที่ฉันเจอคือ แม่บ้าน ที่มาเรียนฆ่าเวลาซะส่วนใหญ่ ฉันเจอพี่คนหนึ่งดูนิสัยดี จริงจัง เธอเป็นคุณแม่ลูกหนึ่ง เธอสนใจการเมืองมานานในขณะที่ฉันเพิ่งเริ่มสนใจการเรียนก็เลยสนุก มีเพื่อนคุยถูกคอ อาจารย์ที่สอนก็มีเมตตา พอเรียนจบคอร์สก็กลับมานอนบ้านอีก จนม้าเริ่มคิดหาคู่ให้ฉัน...


มีครั้งหนึ่ง ฉันไปงานศพเป็นเพื่อนม้า ฉันใส่เสื้อยืดหลวมๆกับกางเกงยีนส์มันเหมือนเด็กกะโปโลนะ แต่ดันไปเตะตาผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง เธอเอ่ยปากบอกแม่ฉันขอเชิญไปทานอาหาร เพื่อดูตัว...ม้าดีใจมาก...ตกปากรับคำเธอนัดพวกเราที่ร้านสมบูรณ์โภชนา แต่หลังจากวันนั้น ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นฉันนี่โล่งใจมาก

เหตุการณ์ไม่จบแค่นั้น เมื่อม้าได้คุยกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง ทางโน้นมีลูกชายคนเดียวตอนนั้นเขายังไม่แต่งงาน ผู้ใหญ่สองฝ่ายเลยตกลงให้ฉันไปทำงานที่บ้านเขาเขาทำโรงงานการ์เม้นท์น่ะ ฉันไปทำแบบเซ็งๆนะ แต่มันก็สอนเราไม่ใช่เหรอเมื่อเราไม่รับผิดชอบชีวิตตัวเอง ก็ต้องยอมรับผลที่ตามมาการไม่เลือกก็คือการเลือกอย่างหนึ่ง เวลาที่ฉันทำงานฉันจะเป็นอีกคนที่ต่างจากอะไรก็ตามที่ฉันเป็น ฉันมีแรงขับเคลื่อนมีความกระตือรือร้น น่าจะเป็นเพราะแต่ละงานมันมีจุดหมาย ตรงข้ามกับชีวิตของฉันพอไปทำงานจริงๆ ฉันเจอลูกชายเขาไม่กี่ครั้งหรอก

ที่นี่ฉันมีเพื่อนใหม่เธอมีส่วนคล้ายคนที่ฉันบอกลา แต่เธอคนนี้แต่งงานแล้วและฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น ก่อนออกจากงาน ฉันมีปัญหากับเพื่อนร่วมงานฉันไม่อยากมีปัญหาเพิ่ม จึงขอลาออก ช่วงเวลานี้แหละที่ฉันยุติอาการรักข้างเดียว... 


Create Date : 20 กุมภาพันธ์ 2560
Last Update : 20 กุมภาพันธ์ 2560 18:12:20 น. 0 comments
Counter : 210 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Ruchy
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




แม่ลูกหนึ่ง ที่ยังไม่รู้ว่าชีวิตจะไปทางไหน ขอบคุณในมิตรภาพที่มอบให้กันนะคะ
Friends' blogs
[Add Ruchy's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.