. . Love . . MY . . Car. . And. .Love .. My . .Dog. .
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2555
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
25 สิงหาคม 2555
 
All Blogs
 
หมดเวลาแล้ว..................ด้วยรักและอาลัย ลุกสาวพุดเดิ้ลของฉัน






ด้วยรักและอาลัยแด่ลุกสาว....น้องเบนซ์ของฉัน


4 วันนี้เราพาน้องเบนซ์เข้าๆออกๆโรงพยาบาล ที่แรก..รักษามาเป็นเดือน ไม่ดีเลยยิ่งรักษายิ่งทรุด จากที่เดินเข้าหาหมอให้รักษาในครั้งแรกได้

สุดท้ายอาการทรุดหนักและแย่ ร้องงอแง โหยหวนตลอดเวลาในช่วงที่แอดมิดอยุ่ 2คืน
ต้องหามออกมาในสภาพที่แทบไม่รุ้ตัว ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดตลอดเวลา
หน้าตาถลอกบวมปุดมีเลือดไหลซึม




ทำไมการดุแลรักษามันช่างต่างกับราคาเหลือเกิน ราคาแบบไฮโซ แต่ดุแลแบบอนาถามากมาย ฉันต้องยอมรับว่าฉันโกรธคุณหมอมากๆ แต่ต้องเก็บมันไว้ในใจ

หลายๆอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอ มันชัดเจนว่า ความเมตตากรุณาของผุ้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผุ้ " ช่วยชีวิต" มันต่ำเกินกว่าฉันจะรับได้อีกต่อไป 


เราจึงตัดสินใจย้ายน้องเบนซ์ออก (ในขณะที่หมอรักษาที่เก่ามีอาการไม่ค่อยพอใจที่ย้ายออก) เรามุ่งหน้าไปรักษาต่อที่มหิดล


คุณหมอที่นั้นมีเมตตาและใจดี รับเป็นผุ้ป่วยภายในแอดมิดต่อทันทีตั้งแต่น้องเบนซ์เจอคุณหมอ มีอาการสงบนิ่งมาก เราให้น้องเบนซ์อยุ่ในความดุแลของคุณหมออยุ่ 2 คืน



เราจึงปรึกษาร่วมกันว่าจะเอาน้องเบนซ์กลับ เธอเริ่มมีอาการชัก และเธอเริ่มมีอาการส่งสัญญาณว่าถ้าอยุ่ต่อ อาการเธอจะทรงๆไม่ดีขึ้น และแย่ลงไปเรื่อยๆ
วาระสุดท้ายของน้องเบนซ์ ฉันรุ้ใจเธอดี ถึงน้องเบนซ์จะนอนแน่นิ่งด้วยความทรมาณ
ถึงจะรับรุ้และรุ้ตัวบ้างไม่ได้บ้างแล้ว แต่เธอคงอยากอยุ่ใกล้ๆเราให้มากที่สุด ในวาระสุดท้าย


คืนนั้นฉันเรียนรุ้การให้น้ำเกลือ เรียนรุ้การฉีดยา สั่งซื้อยา สั่งซื้อน้ำเกลือ และอุปกรณ์ต่างๆให้ครบ
เตรียมการเพื่อจะกลับมาดุแลให้ดีที่สุดในเวลาที่เหลืออยุ่ โดยนัดคุณหมอจะพาไปตรวจทุกๆ 2 วัน





เมื่อคืนน้องเบนซ์กลับมานอนที่ห้องหลังจากที่เราไม่ได้นอนด้วยกันมาหลายคืน
เราประคบประหงม ดุแล เธอมิห่าง เราเอากระดิ่งคล้องเท้าน้อยๆของเธอไว้ เผื่อเธอชักเราจะได้รับรุ้ได้ทันที


เธอหลับและมีอาการชักกระดิ่งสั่น เป็นระยะๆตั้งแต่ 5 ทุ่ม - ตี 5 รวมๆ 3-4 ครั้ง
ทุกครั้งเราต้องฉีดยาที่หมอให้มาเพื่อ บรรเทาอาการชักให้หยุดลง เธอเริ่มนอนหลับไป.......



เช้านี้น้องเบนซ์ตื่นมาเริ่มแลบลิ้นได้ ฉันหยอดน้ำให้เธอ หยอดน้ำหวานให้เธอ เธอจะได้น้ำตาล ตามที่คุณหมอสั่ง
เธอกลืนน้ำได้ กลืนน้ำหวานได้ ฉันจึง ป้อนยา ให้เธอได้บ้าง ฉันได้มีโอกาศให้น้ำเกลือเธอด้วยมือฉันเองเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายน้องเบนซ์นอนๆตื่นๆเป็นระยะๆ แต่ไม่มีอาการชัก

ฉันหาเบาะที่เธอคุ้นเคยรองร่างกายที่บอบช้ำจากอาการป่วย หมั่นดุแลเปลียนผ้ารองต่างๆให้เธอเพื่อให้เธอ สบายตัวที่สุดท่าที่จะทำได้

ฉันรุ้ว่าเธอหนาว ฉันอยากจะกอดเธอทั้งคืนแทบจับใจ แต่คงทำไม่ได้ มันจะทำให้เธอไม่สบายตัว ฉันทำได้แต่ เอามือที่คุ้นเคย คอยลุบหัวและจับมือเธอเบาๆให้เธอรุ้สึกว่า ฉันไม่ทิ้งเธอและจะไม่มีวันทิ้งเธอ....

เวลาบ่าย 3 โมง ของวันนี้เอง..


ทำไมนาฬิกาชีวิตของเธอมันช่างหมุนไวกว่าใจฉันเหลือเกิน
เธอเริ่มส่งสัญญาณด้วยการเยียดตัว สองสามที เสียงกระดิ่งดัง


ลมหายใจเธอเริ่ม ออนแรงและโรยรินลง มือเท้าเย็นเฉียบ ฉันกอดเธอ ลูบตามตัวเธอ

ประคองหัวเธอเบาๆ เธอรอเราจนนาทีสุดท้ายแล้วเธอก็..เงี่ยบ และจากเราไปอย่างสงบ.........ในที่สุด




ฉันร้องไห้เหมือนคนบ้า ภาพต่างๆมันย้อนเข้ามาเป็นฉากๆ เด็กน้อยๆขนหงิกสีดำ ณ วันนั้น


วันนี้ เหลือแต่เพียงร่างที่เธอกำลังหลับฝัน ไม่ยอมตื่นขึ้นมาอีกต่อไป.....

ไม่นึกว่า.... วันนี้ จะเป็นวันสุดท้าย ที่เราจะได้ กอดกัน ดุและกัน เราดุแลกันและกันมา 15 ปี 8 เดือน
.... ถ้าเธอไม่อยุ่ เธอรุ้ว่าฉันคงทำใจไม่ได้ เธอจึงค่อยๆสอนฉัน ให้ฉันรุ้จักปรับตัวและใช้ชีวิตประจำวัน ในช่วงที่เธอไปรักษาตัว 

โลกแห่งความจริงมันโหดร้ายเหลือเกินในวันที่ไม่มีเธอ
เธอรุ้ไหม....ห้องน้อยๆของเธอกับฉัน ตอนนี้มันกว้างใหญ่ไปหมด มองไปทางไหน มันเคว้งคว้างว่างเปล่า เหลือเพียงข้าวของและกลิ่นจางๆของเธอ
ฉันจะไม่มีเธอคอยนั่งเคียงข้าง เวลาไปไหนต่อไปไหนๆ อีกต่อไป
จะไม่มีเธอมาคอยปลอบใจในวันที่ล้า หรืออ่อนแรง


มันหมดเวลาของเราสองแล้วจริงๆเสียทีซินะ
เธอยุ่แห่งไหน ขอให้รับรุ้ว่า.. หัวใจดวงนี้มันเหงาเหลือเกิน เวลาไม่มีเธอ


เธอเอง...ก็คงคิดถึงฉันมาก ไม่แพ้ที่ฉันคิดถึงเธอ





เธอคงอยุ่ตรงขอบฟ้า มองดุฉันอยุ่ห่างๆ อย่างห่วงใยใช่ไหม

นอนให้สบายนะ น้องเบนซ์ จนกว่าเรานะได้พบกันใหม่ อีกครั้ง....

เทียนเล่มน้อยๆเล่มนี้ สร้างความสุข เสียงหัวเราะให้เรามานานแสนนาน


เธอจะอยุ่ในความรุ้สึกและความทรงจำของฉันตลอดไป....ชั่วนิจนิรันด์กาล




หลับให้สบายนะ ......... ลุกเบนซ์ของแม่




วันนี้ของทุกๆปีมันไม่ได้สำคัญอะไรกับฉันเลย
แต่เธอเลือกที่จะจากฉันไปในวันและเดือนเดียวกันกับที่ฉันเคยเกิดเท่านั้นเอง จิตเราคงผุกพันธ์กัน

ด้วยรัก และอาลัยอย่างสุดซึ้ง
























Create Date : 25 สิงหาคม 2555
Last Update : 25 กันยายน 2555 12:18:04 น. 4 comments
Counter : 1894 Pageviews.

 
เสียใจด้วยนะคะ

เจ้าของบล็อก ดูแลน้องเบนซ์ได้ดีมากเลยค่ะ

น้องเบนซ์ไม่ต้องเจ็บปวดอีกแล้วนะคะ
หลับสบายแล้ว

(แอบน้ำตาซึม )


โดย: แม่มะเขือเทศ วันที่: 2 กันยายน 2555 เวลา:11:24:11 น.  

 
ขอบคุณที่ไปเยี่ยมบล็อกค่ะ :)

ยังไงก็แล้วแต่..ขอให้ทำใจได้เร็วๆนะคะ
น้องเบ๊นซ์อยู่ในหัวใจเสมอ


โดย: แม่มะเขือเทศ วันที่: 2 กันยายน 2555 เวลา:19:51:28 น.  

 
ขอบคุณกำลังใจที่ส่งให้บ้านมะเขือเทศค่ะ

พักนี้ลูกอ้อนมาก แม่มะเขือเทศโดนดูดเวลาไปหมดแล้ว T^T


โดย: แม่มะเขือเทศ วันที่: 3 ตุลาคม 2555 เวลา:0:56:55 น.  

 
เข้าใจความรู้สึกมากๆ น้องหมาเราเพิ่งจากไปเหมือนกัน พุดเดิ้ลน่าจะตัวพอๆกัน สีน้ำตาล อายุ 13 ปี นึกว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันนานกว่านี้ ผ่านมาจะสองอาทิตย์ เรายังร้องไห้ทุกวัน เรื่องนี้สอนให้รเรารู้ว่า พรุ่งนี้มันก็สายเกินไป เจอกันอีกที เป็นร่างไร้วิญญาณแล้ว


โดย: คิดถึงเหลือเกิน (hyacinthie ) วันที่: 8 มกราคม 2556 เวลา:21:13:30 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
กะลุ๊กปุ๊ก..ปุ๊ก
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




สวัสดีคะ
บ้านหลังเล็กๆหลังนี้ยินดีต้อนรับคะ^^

Free Counters from SimpleCount.com
Web Counters

หลังไมค์ถึงกะลุ๊กปุ๊ก. .
Friends' blogs
[Add กะลุ๊กปุ๊ก..ปุ๊ก's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.