Feel free to be ME.

<<
พฤศจิกายน 2554
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
2 พฤศจิกายน 2554
 

เกมร้ายเกมรัก ตอนที่ 12


เกมร้ายเกมรัก ตอนที่ 12


ทีมงานเตรียมถ่ายทำโฆษณาที่ชายหาด กระบี่ สายชลยืนดูการทำงานอย่างสนใจ ชมพูแพรเดินมายืนด้วย

“วันนี้ท้องฟ้ากับทะเลสวยมากเลยนะครับ” สายชลชวนคุย
“ค่ะ ถ่ายออกมา ภาพต้องสวยแน่ๆ”
สายชลยิ้มเห็นด้วย ขณะเดียวกันนั้นเสียงเพลินตาดังขึ้น
“พี่ชาร์ลขา”
ทุกคนหันไปเห็นเพลินตากับพิสมัยแต่งตัวจัดจ้านก็ผงะ แป๊ะกับจุ๊สะกิดกันแล้วหัวเราะ เจมส์ ธงไทย วีรเดช อ้าปากค้าง สหัสอมยิ้ม สายชลรู้สึกอายแทนจนต้องหันไปพูดเบาๆกับสหัส
“นายบอกตารึเปล่าว่าเรามาทำงาน ไม่ได้มาเที่ยวเล่น”
“บอกครับ”
“จัดการลูกน้องนายด้วย”
“ครับ”
“เราไปทางด้านโน้นกันเถอะครับคุณแพร”
ชมพูแพรเดินออกไปกับสายชล ปรายตามองเพลินตาด้วยความสะใจ พิสมัยเห็นแววตาของชมพูแพรพอดี
“พี่ชาร์ลไปไหนกับแม่นั่น”

เพลินตากับพิสมัยจะเดินตามสายชล แต่สหัสรีบเดินมาขวาง เพลินตากับพิสมัยหยุดกึก
“จะไปไหนครับ”
“ฉันจะไปหาพี่ชาร์ล หลีกไป” เพลินตาตวาด
“คุณจะไปหาคุณชาร์ลได้ ก็ต่อเมื่อทำงานให้เสร็จก่อน นี่เป็นช่วงเวลาเอาหน้าของคุณนะครับคุณเพลินตา ถ้าคุณชาร์ลเห็นคุณตั้งใจทำงาน คุณชาร์ลคงจะพอใจมาก”
เพลินตากับพิสมัยหันมามองหน้ากันแล้วก็เห็นด้วย เพลินตาหันไปเชิดใส่สหัส
“จะให้ฉันทำอะไร”
สหัสยิ้มทันที เพราะเตรียมงานไว้ให้แล้ว

+ + + + + + + + + + + +

เพลินตาถือรีเฟลกในมือ มองสหัสอึ้งๆ
“ให้ฉันถือรีเฟลก”
“ครับ”
พิสมัยช่วยโวย
“จะบ้าเหรอ ให้ลูกฉันทำงานต๊อกต๋อยแบบนี้ได้ไง ฉันจะฟ้องชาร์ล”
“เชิญครับ ถ้าพวกคุณมั่นใจว่าคุณชาร์ลจะเข้าข้าง”
เพลินตากับพิสมัยมองหน้ากัน เอายังไงดี
“ไม่เป็นไรแม่ ตาจะทำ” เพลินตาหันไปมองสหัสไม่พอใจ “ทีใครทีมัน ถ้าฉันได้แต่งงานกับพี่ชาร์ลเมื่อไหร่ ฉันจะเตะโด่งแกออกไปนอกโลกเลยนายสาหัส”
เพลินตาเชิดใส่ สหัสอมยิ้มแล้วเดินออกไป พิสมัยไม่พอใจ

+ + + + + + + + + +

สายชลเอามือถือวางบนโต๊ะที่วางจอมอนิเตอร์ หันไปมองหาฟ้าลดา ก่อนจะหันมาทางชมพูแพร
“ทำไมคุณฟ้ายังไม่ออกมาอีก”
“แพรไปตามให้ค่ะ”
“ไม่เป็นไร ผมไปตามเอง”
สายชลเดินออกไป โดยลืมเอามือถือไปด้วย เมื่อไปถึงที่แต่งหน้า ก็พบฟ้าลดาที่แต่งตัวเสร็จแล้ว
“คุณฟ้าแต่งตัวเสร็จแล้วค่ะ” ช่างทำผมหันมาบอก
“ครับ”
ช่างหน้ากับช่างผมเดินแยกไป สายชลเดินมาตรงหน้าฟ้าลดา เอาแต่จ้องตาไม่กระพริบ
“ทำไมคุณชาร์ลจ้องฟ้าแบบนั้นคะ ฟ้าดูตลกใช่มั๊ย นี่ฟ้าไม่มั่นใจเลย”
“ไม่เลยครับ คุณฟ้าสวยมาก แต่ผมรู้สึกมันขาดอะไรไปอย่าง”

สายชลคิดๆ หันไปเห็นต้นลีลาวดี เขาเดินไปเด็ดดอกลีลาวดีเอามาทัดหูให้ ฟ้าลดาอึ้งเพราะหน้าของเขาใกล้เธอมาก สายชลหันไปมองฟ้าลดา เผลอเอามือลูบแก้มของเธอแผ่วเบา ชมพูแพรยืนดูอยู่ เธอรู้สึกสับสนอย่างรุนแรงกับภาพที่เห็น แล้วก็ทนไม่ได้ หันหลังเดินออกไป

พิสมัยที่ยืนอยู่อีกด้าน เห็นชมพูแพรเหมือนกับไม่พอใจอะไรบางอย่าง จึงเดินไปดู แล้วได้เห็นสายชลกับฟ้าลดาก็ชะงัก
ทางด้านสายชลกับฟ้าลดาเคลิ้มๆ ทันใดนั้นแป๊ะพรวดเข้ามา
“พี่ฟ้า!”
สายชลกับฟ้าลดาได้สติ รีบผละออกจากกัน หันไป แป๊ะถึงกับเหวอ
“อ่า...ผมเข้ามาตามพี่ฟ้าครับ”
สายชลกับฟ้าลดาเดินออกไป แป๊ะหันไปมองตามด้วยความสงสัย

+ + + + + + + + + + + +

ชมพูแพรที่เดินเลี่ยงออกมา พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ ภาพสายชลเอามือลูบแก้มฟ้าลดาผุดขึ้นมา ทำให้เธอไม่พอใจอย่างมาก พิสมัยเดินมายืนข้างๆ
“เพิ่งรู้ว่าคุณกับคุณฟ้าลดาเป็นพี่น้องกัน”
ชมพูแพรหันมาทำหน้าปกติ
“ใช่ค่ะ”
“คิดจะเสนอทั้งตัวเอง และน้องสาวเลยนะ”
ชมพูแพรผงะ
“คุณหมายความว่ายังไง”
พิสมัยหันมาประจันหน้า
“แหม ก็รู้ๆกันอยู่ ยังต้องให้ฉันอธิบายอีกเหรอ จะว่าไปมันก็ออกจะแปลกดี แต่ดูท่าแม่น้องสาวของเธอจะทำคะแนนพิศวาสจากชาร์ลได้มากกว่าเธอนะ”
พิสมัยพูดจบก็เดินหนีไป ทิ้งให้ชมพูแพรชักหวั่นใจ และเริ่มคิดว่าสายชลจะชอบฟ้าลดารึเปล่า

+ + + + + + + + + + + +

เมื่อฟ้าลดาเดินมาบริเวณที่จะถ่าย เจมส์กับธงไทย รีบเข้าไปห้อมล้อม
“แต่งหน้าแต่งตัวแบบนี้...โดนแน่ๆฟ้า” ธงไทยทำเสียงดุ
ฟ้าลดางงๆ
“โดนไร”
ธงไทยยิ้ม
“โดนเรารักไง ฮิ้วววว”
“บ้า!”
“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นด้วยกับแก” เจมส์หันไปทางฟ้าลดา “ฟ้าโดนใจเราจริงๆ”
เจมส์กับธงไทยหันมาตีมือกัน สายชลยืนมองไม่พอใจ ชมพูแพรเห็นแววตาสายชลที่มองฟ้าลดาก็เดินมาข้างๆ คิดลองหยั่งเชิง เพราะอยากเห็นปฏิกิริยาสายชล
“ยัยฟ้าเขามีแต่เพื่อนผู้ชายค่ะ”
สายชลหันไปหา ชมพูแพรยิ้มๆ
“คนจีบเยอะแยะตั้งแต่สมัยเรียนเมืองนอก สองคนนั้นก็เป็นแฟนคลับยัยฟ้าเหมือนกัน”
สายชลทำไม่สนใจ แต่ใบหน้าบ่งบอกไม่พอใจ
“เหรอครับ...ผมขอตัวไปดูงานที่หน้าเซ็ทก่อนนะครับ”

ชมพูแพรเห็นความไม่พอใจของสายชล ก็ยิ่งหวั่นใจว่าเรื่องที่เธอคิดจะเป็นจริง พลันเสียงมือถือสายชลดังขึ้น ชมพูแพรหยิบขึ้นมา หันไปมองเขาจะตามไปให้ แต่สายตัดไปซะก่อน แต่แล้วมือชมพูแพรก็เผลอไปสัมผัสหน้าจอ ทำให้ภาพปรากฏขึ้นมา ชมพูแพรหน้าเสีย เมื่อเห็นว่าเป็นภาพฟ้าลดาในอิริยาบถต่างๆที่สายชลแอบถ่ายเอาไว้

ระหว่างที่รอการถ่ายทำ แป๊ะซึ่งไปตามพระเอกมาเข้าฉาก วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
“พี่วี...แย่แล้ว...”
ทุกคนหันไปมอง
“นายแบบท้องเสียจนเป็นลม”
“ห๊ะ!” วีรเดชปาสคริปต์ในมือลงพื้นด้วยความโมโห “กูว่าแล้ว เห็นมันกินยำหอยดองแต่เช้า”
“แล้วทำไมพี่ไม่ห้าม”
วีรเดชกวาดตามอง ทุกคน
“ฉันต้องถามพวกแกมากกว่าว่าทำไมไม่ห้าม แล้วจะหานายแบบที่ไหนมาแทน”
“ต้องยกกองแล้วมั๊งพี่” ธงไทยบอกเซ็งๆ
ทุกคนเครียด วีรเดชหันไปมองสายชลที่ยืนกับฟ้าลดาก็เกิดไอเดีย
“ไม่ต้องยกกอง!”

ทุกคนมองวีรเดชสงสัย วีรเดชหันไปหาสายชล
“คุณชาร์ล...ผมว่าคุณเหมาะสมกับบทนี้ที่สุด”
สายชลชี้ตัวเองอย่างงงๆ
“ผม”
ทุกคนหันไปมองสายชลเป็นตาเดียว
“พี่วี...พี่จะรบกวนคุณชาร์ลทำไม ผมว่าเราพยายามหาคนมาแทนดีกว่า” เจมส์รีบขัด
สายชลหันไปมองเจมส์คิดๆ แล้วก็ตัดสินใจ...
“ตกลงครับ ผมจะแสดงแทนเอง ก็ดีเหมือนกัน ลูกค้าจะได้มั่นใจในแบรนด์ของเรามากขึ้น เพราะมีผมการันตีด้วยตัวเอง”
สายชลหันไปมองเจมส์เย้ย เพราะเหนือกว่า

+ + + + + + + + + + + +

สายชลเตรียมเข้าฉาก เขาเปลี่ยนเสื้อผ้า โดยมีฝ่ายคอสตูมคอยดูแลอยู่ สหัสเดินเข้ามาข้างๆพูดเสียงเบา

“คุณชาร์ล...ตัดสินใจแน่แล้วเหรอครับ”
สายชลหันมาพูดเสียงเบา
“การที่เราจะทำให้คนความจำเสื่อมจำอะไรได้ เราต้องให้เขาได้กลับไปในที่ที่คุ้นเคย แต่ฉันไม่สามารถพานางฟ้ากลับไปได้ นี่เป็นทางเดียวที่จะทำให้นางฟ้าได้สัมผัสกับสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างฉัน กับเขาได้ใกล้เคียงที่สุด เพราะฉะนั้น...ฉันตัดสินใจไม่ผิด”
สหัสพยักหน้ารับ ไม่ขัดอะไรอีก สายชลจึงเปลี่ยนชุด เป็นแบบเดียวกับตอนอยู่บนเกาะมิน แล้วเดินไปบริเวณที่ถ่ายทำ วีรเดชรีบมาเอาใจ
“ผมคิดไม่ผิดจริงๆที่ให้คุณชาร์ลแสดงแทน คุณชาร์ลแต่งตัวแบบนี้แล้วดูเหมือนชาวเกาะมากๆ แล้วยิ่งมายืนข้างๆฟ้า โอ้โฮ...ราวกับกิ่งทองใบหยก”
“พี่วี เวอร์ไปแล้ว” เจมส์ขัด

ชมพูแพรไม่พอใจ แต่แกล้งชม
“ถ้าได้คุณชาร์ลเป็นพรีเซนต์เตอร์แบบนี้ สายการบินเราต้องดังเปรี้ยงแน่ๆค่ะ”
“ถูกต้องครับคุณแพร ดูดีเข้ากั๊นเข้ากันมากๆ” วีรเดชหันไปปรบมือกับทีมงาน “เอาล่ะๆ เริ่มทำงานได้”
สายชลหันไปมองฟ้าลดาแววตาเป็นประกายมาก ชมพูแพรเห็นแล้วเครียดจัด แต่ไม่สามารถจะแย้งอะไรได้อีก

+ + + + + + + + + + + +

การถ่ายทำเริ่มขึ้น...

สายชลยืนอยู่ริมหาด ตะโกนไปทางทะเล
“ฉันรักเธอ...อ...อ...อ”
ฟ้าลดาเดินมาข้างๆ
“ฉันก็รักเธอ...อ...อ...”
สายชลกับฟ้าลดาหันมาหัวเราะให้กัน แล้วสองคนก็กุมมือกันแน่น
“สัญญานะ ว่าจะไม่ทิ้งกัน”
“สัญญา...เราจะอยู่ด้วยกันที่นี่ ตลอดไป”
สายชลยิ้มกว้างมีความสุข...เอาหน้าผากตัวเองมาชนกับหน้าผากฟ้าลดาที่ผงะ มองหน้าสายชลเพราะไม่มีในบท
ชมพูแพร เพลินตา พิสมัยมองแปลกใจ ธงไทยหันไปพูดกับวีรเดช
“ท่านี้มันไม่อยู่ในบทนะพี่”
“แต่พี่ชอบว่ะ” วีรเดชเอานิ้วแตะปาก “ชู่ว์...เงียบได้แล้ว”
สายชลจ้องตาของฟ้าลดา ที่มองเขานิ่งเช่นกัน สายชลลุ้นว่าฟ้าลดาจะจำอะไรได้มั๊ย ทันใดนั้นเสียงวีรเดชดังขึ้น
“คัท!”
ทั้งสองสะดุ้ง ผละออกจากกัน สายชลเสียดายที่ไม่สามารถเรียกความทรงจำของฟ้าลดาคืนมาได้

+ + + + + + + + + + + +

การถ่ายทำฉากต่อมา...


สายชลกับฟ้าลดาจับมือกันเดินเล่น ชี้ชวนกันดูธรรมชาติ แล้วลงไปเล่นน้ำทะเล กอดรัดฟัดเหวี่ยง สายชลอุ้มฟ้าลดาโยนลงน้ำทะเล บรรยากาศเหมือนคู่รัก หยอกล้อกันอย่างสมจริง วีรเดชเอาสคริปต์ขึ้นมากัดด้วยความเขิน เพลินตากับพิสมัยสะกิดกันดูสายชลกับฟ้าลดาแล้วก็ไม่พอใจ เจมส์กับธงไทยก็รู้สึกแปลกๆ

ชมพูแพรจ้องสายชลกับฟ้าลดาตาแข็งกร้าว หอบหายใจถี่ด้วยความโมโหหึง พลันเสียงมือถือดังขึ้น ชมพูแพรหยิบออกมามองเห็นชื่อหน้าจอ “พี่หมอ” ก็กดปิดเสียง แต่มือถือก็ยังสั่นไม่หยุด จนชมพูแพรรำคาญ เลยเดินเลี่ยงไปกดรับ

“พี่หมอมีอะไรคะ ถึงโทรกระหน่ำขนาดนี้”
หมอวัฒนาอึ้งกับน้ำเสียงที่หงุดหงิดของชมพูแพร
“ขอโทษครับแพร เห็นแพรไม่รับสาย ผมเลยเป็นห่วง”
ชมพูแพรเซ็ง
“แพรทำงานอยู่นี่คะ ตกลงพี่หมอโทรหาแพรทำไม”
“ไม่มีอะไรครับ แค่อยากเช็คว่าแพรถึงกระบี่เรียบร้อยแล้ว”
ชมพูแพรหงุดหงิด
“ก็ต้องถึงแล้วซิคะ นี่มันสายแล้วนะพี่หมอ”
“ผมจะไปรู้ได้ยังไง แพรไม่รับโทรศัพท์ผมเลย”
“ถ้างั้นแค่นี้ก่อนนะคะ แพรเสร็จงานแล้วจะโทรหา”
ชมพูแพรวางสาย แล้วปิดเครื่องทันที

+ + + + + + + + + + + + +

การถ่ายทำยังคงดำเนินต่อไป...


ขณะที่สายชลกับฟ้าลดา ยังแสดงบทบาทของคู่ที่รักกันมาก เพลินตาสุดทนเอารีเฟลกให้พิสมัยถือแล้วเดินไปหาวีรเดช พิสมัยกับสหัสหันไปมอง
“ยัยตา...ไปไหน”
สหัสเห็นท่าไม่ดี รีบเดินตามไป
“คัท!” เพลินตาตะโกนลั่น
ทุกคนผงะ สายชลกับฟ้าลดาหันไปมอง
“คัท คัท คัท”
สหัสเข้าไปดึงเพลินตาออกมา
“คุณเพลินตา คุณทำอะไรของคุณ”
“ก็สั่งคัทไง”
“คุณไม่มีสิทธิ์”
“ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ ในเมื่อมันไม่ดี”
“เออ ขอประทานโทษนะครับ มันไม่ดีตรงไหน” วีรเดชถาม
“ก็ไม่ดีทั้งหมดนั่นแหละ”

วีรเดชพูดไม่ออก สหัสหน้าเสีย
“ผมต้องขอโทษด้วยนะครับคุณวีรเดช ที่ลูกน้องผมไม่รู้จักกาลเทศะ เชิญทำงานกันต่อเถอะครับ”
เพลินตาจะอ้าปากเถียง สหัสรีบลากออกไป
“ปล่อยฉันนะนายสาหัส!”
วีรเดชหันมาทางสายชลกับฟ้าลดา
“เริ่มใหม่นะครับ”
ทุกคนทำงานกันต่อ ขณะที่สหัสลากเพลินตาออกมา เพลินตาสะบัดจนหลุด จะเดินกลับไป สหัสรีบคว้าแขนเพลินตาเอาไว้
“จะไปไหนแม่ตัวยุ่ง!”
เพลินตาชะงัก
“แกเรียกฉันว่าอะไร”
“แม่ตัวยุ่ง ตัวจุ้น วุ่นวาย”
“พอ!”
“คุณนั่นแหละที่ต้องพอ คนเขาทำงานกันอยู่ อย่าทำให้เสียเรื่องหน่อยเลย”
“ฉันต้องทำให้เสียเรื่อง เพราะไม่อย่างนั้นฉันก็จะเสียพี่ชาร์ลไป แกไม่เห็นแววตาที่พี่ชาร์ลมองแม่ฟ้าลดานั่นเหรอ”
“ผมว่าไม่เห็นจะแปลกตรงไหนก็เขาเป็น...”
สหัสชะงักเกือบหลุด เพลินตาสงสัย
“เขาเป็นอะไร”

สหัสอึกอัก
“เป็น...เออ คนที่ต้องแสดงเป็นคู่รัก เขาก็ต้องเล่นไปตามบทบาท เลิกพูดมาก แล้วก็ไปช่วยผมเตรียมอาหารเย็นสำหรับทีมงาน “
สหัสหันหลังเดินไปอีกทาง แต่เพลินตาหันหลังจะเดินกลับไปที่กองถ่าย สหัสหันไปเห็น
“จะไปไหน”
เพลินตาหันไปมองสหัส ไม่ตอบ แล้วก็รีบวิ่งหนี สหัสรีบเข้ามาคว้าตัวเพลินตาเอาไว้
“มานี่!”
สหัสลากเพลินตาให้มากับตัวเอง เพลินตาร้องโวยวาย
“นายสาหัส! ปล่อยฉัน! ฉันเจ็บ...!”
สหัสไม่สนใจ

++++++++++++++++++

ค่ำคืนนั้น...


ทุกคนนั่งทานอาหารอยู่ด้วยกัน ในห้องอาหารของโรงแรม วีรเดชหันไปทางสายชลที่นั่งตรงข้าม เอ่ยปากชม
“คุณชาร์ลแสดงได้สุดยอด น่าจะไปเอาดีด้านการแสดงอีกทางนะครับ เฮอะๆ”
“ต้องขอบคุณฟ้ามากกว่า” สายชลหันไปมองฟ้าลดาที่นั่งตรงข้ามเยื้องออกไป “ที่เล่นดีจนผมอินตาม”
“สรุปว่าเล่นดีทั้งคู่ เฮอะๆๆ เอ้า มาชนกันหน่อยครับ”
วีรเดชหัวเราะชอบใจ ยื่นแก้วออกไปชนกับทุกคน สายชลหันมาชนแก้วฟ้าลดา แล้วก็ยิ้มให้ ฟ้าลดาสะท้านเล็กๆรู้สึกแปลกๆ ชมพูแพรที่นั่งข้างๆสายชล มองท่าทางของทั้งคู่อย่างหงุดหงิด
ขณะเดียวกัน เจมส์ กับธงไทย มองสายชลที่มองฟ้าลดาก็ไม่พอใจ
“เขาฉวยโอกาสกับฟ้าตอนแสดงรึเปล่า”เจมส์ถามเบาๆ
“ไม่ ทำไมถามแบบนี้”
“ก็เราสองคนเห็นสายตาของคุณชาร์ล เวลาที่มองฟ้าน่ะซิ แทบจะกินฟ้าเข้าไปทั้งตัว”
ฟ้าลดาฟังแล้วนิ่งคิด ทางด้านชมพูแพร เห็นสายชลเอาแต่มองฟ้าลดาก็รีบชวนคุย
“คุณชาร์ลแน่ใจนะคะว่า ไม่เคยเรียนแอคติ้งมาก่อนจริงๆ”

สายชลหันมายิ้ม
“ครับ ทุกอย่าง...ออกมาจากใจ”
สายชลหันมาทานอาหาร ชมพูแพรรู้สึกไม่สบายใจ
เพลินตามองสายชล มองฟ้าลดาแล้วก็ทนไม่ไหวจะลุกเดินไปหาสายชล แต่พิสมัยรีบจับแขนห้ามไว้
“ใจเย็นซิลูก”
“ตาทนไม่ไหวแล้ว แม่ดูพี่ชาร์ลซิคะ พี่ชาร์ลเอาแต่สนใจนังนั่น”
“ช้าๆได้พร้าเล่มงามเคยได้ยินมั๊ย วันนี้แม่ได้ข้อมูลสำคัญมา”
เพลินตาหันไปมองพิสมัยสนใจ
“ชมพูแพร...พี่สาวฟ้าลดาท่าทางจะสนใจชาร์ล แต่ดูท่าชาร์ลจะสนใจแม่น้องสาวมากกว่า แม่จะทำให้พี่กับน้องมันตบกันเอง ชาร์ลไม่ชอบเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว เขาต้องไม่พอใจแน่ๆ”
เพลินตายิ้มเห็นด้วย
“คุณแม่ของตาฉลาดที่สุดเลยค่ะ”
“งานเลี้ยงปิดกล้องคืนพรุ่งนี้...ลูกเข้าไปนอนรอชาร์ลในห้องได้เลย”
เพลินตากับพิสมัยยิ้มร้ายให้กัน สหัสมองเพลินตากับพิสมัยด้วยความสงสัย ทั้งคู่ดูมีลับลมคมใน
+ + + + + + + + + + + +

วันต่อมา...


ทีมงานได้ถ่ายทำที่ริมชายหาด สายชลในชุดสูทเดินมาเห็นฟ้าลดาที่ยืนชมวิวอยู่ริมหาดก็ยิ้มดีใจมากๆ ฟ้าลดาหันมาเห็นสายชล สองคนยืนมองกัน โดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆ ก็วิ่งเข้ามากอดกัน สายชลอุ้มเธอหมุนไปรอบ ไม่นานสายชลวางฟ้าลดาลงบนพื้น

“สามปีที่ผ่านมา ผมตามหาคุณแทบพลิกแผ่นดิน ในที่สุดเราก็ได้พบกัน”
“ต่อจากนี้ไป...เราจะไม่จากกันไปไหนอีกแล้ว”
สายชลกับฟ้าลดามองหน้ากันอีกครั้ง ก่อนจะกอดกันแน่น เสียงวีรเดชดังขึ้น
“คัท!”
สายชลกับฟ้าลดาผละจากกันหันไปทางวีรเดช
“ปิดกล้อง!”
ทุกคนตะโกนพร้อมกัน
“เฮ!”
สายชลหันมายิ้มให้ฟ้าลดา มีความสุขที่ได้ใกล้ชิดเธออย่างนี้

+ + + + + + + + + + + +

ค่ำคืนนั้น...
ฟ้าลดาอยู่ในห้องพักของโรงแรม เธอหยิบสร้อยที่สายชลให้ออกมาจากกระเป๋า ชมพูแพรออกมาจากห้องน้ำเห็นสร้อยก็ชะงัก
“ท่าท่างฟ้าจะชอบสร้อยที่คุณชาร์ลให้มามากเลยนะ ถึงกับเอาติดกระเป๋ามาด้วย”
“ฟ้าไม่ได้เอามาด้วยหรอกค่ะ มันติดอยู่ในกระเป๋าตั้งแต่คราวที่แล้ว”
ฟ้าลดาวางบนโต๊ะ ชมพูแพรรีบบอก
“ฟ้าจะใส่รึเปล่า ถ้าไม่ พี่ยืมได้มั๊ย พี่ว่ามันเข้ากับชุดของพี่”
ฟ้าลดายิ้ม
“ได้ซิคะ”
ฟ้าลดาเอาสร้อยให้พี่สาว ชมพูแพรรับสร้อยมาสวม แล้วมองตัวเองในกระจกยิ้มพอใจ
ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ทีมงานได้จัดงานปาร์ตี้ริมชายหาด สายชลเห็นพิสมัยยืนอยู่คนเดียว จึงเดินมาคุยด้วย
“ตาล่ะครับคุณน้า”
“น้องไม่ค่อยสบาย นอนพักอยู่ในห้อง”
“แล้วเป็นอะไรมากรึเปล่า จะให้ผมตามหมอมาดูมั๊ย”
“ไม่เป็นไรจ๊ะ น้าให้น้องทานยาไปแล้ว”
สายชลพยักหน้า สหัสเดินมา พิสมัยเห็นสหัสรีบบอก
“น้าไปเอาอาหารก่อนนะ”

พิสมัยออกไป สหัสเดินมาถึงพอดี
“คุณชาร์ลครับ เมื่อวานตอนอาหารเย็น ผมเห็นคุณพิสมัยกับคุณเพลินตาซุบซิบกัน ผมสงสัยว่ามันอาจจะเกี่ยวกับคุณ”
สายชลครุ่นคิดหันไปมองพิสมัย
“ฉันก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกันที่อยู่ดีดีตาก็ไม่สบาย เดี๋ยวนายขึ้นไปดูหน่อยแล้วกัน”
“ครับ”
สายชลเดินแยกไป ขณะเดียวกันฟ้าลดาเดินออกมาในชุดสไตล์โบฮีเมียน เกาะอก เจมส์กับธงไทยหันไปเห็นก็ยิ้มหน้าบาน ฟ้าลดาเดินมาหา สองหนุ่มรีบเอาเครื่องดื่มยื่นให้
“คอกเทลจ๊ะฟ้า”
“ไม่ล่ะ ขอเป็นน้ำเปล่าดีกว่า” ฟ้าลดาคว้าหันไปเทน้ำเปล่าใส่แก้ว “พี่วีล่ะ”
ธงไทยพยักเพยิดไปอีกทาง
“โน่น...เมาปลิ้นแล้ว”
ฟ้าลดาหันไปเห็นวีรเดชชนแก้วกับแป๊ะ และจุ๊หน้าแดงด้วยความเมามาย...ขณะเดียวกันนั้น สายชลกำลังจะเดินไปหาฟ้าลดา แต่ชมพูแพรออกมาขวาง
“คุณชาร์ลคะ”

สายชลหันไปก็ผงะที่เห็นสร้อย
“คุณแพรเอาสร้อยนี้มาจากไหน”
“ฟ้าให้แพรยืมใส่ค่ะ แพรทราบนะคะว่าคุณชาร์ลให้สร้อยเส้นนี้กับฟ้า แต่ฟ้าเป็นคนไม่แต่งตัว ก็เลยทิ้งๆขว้างๆ คุณชาร์ลอย่าถือเลยนะ”
“ผมไม่ถือหรอกครับ ผมรู้จักคุณฟ้าดีว่าคุณฟ้าเป็นคนยังไง” สายชลยิ้มๆ
ชมพูแพรงงๆ
“เออ...แพรหิวแล้ว เราไปเอาอาหารทางด้านโน้นกันเถอะค่ะ”
สายชลจำต้องเดินไปที่เตาย่างกับชมพูแพร สายชลมองฟ้าลดาไม่วางตา เห็นเธอกำลังสนุกสนาน อยู่กับทีมงาน
อีกด้าน พนักงานกำลังผสมคอกเทล พิสมัยเดินเข้ามา
“จะรับอะไรครับ”
“ฉันขอทำเองแล้วกัน”
พนักงานพยักหน้า เดินเอาคอกเทลออกไป พิสมัยจับขวดโน่น ขวดนี้ มาผสมๆกันมั่วๆ แล้วก็เทน้ำใส่แก้ว ก่อนจะหยิบขึ้นมาดมๆ แล้วก็ชะงักเพราะฉุน
“แก้วเดียวจอดแน่”
พิสมัยยิ้มพอใจ เพราะตั้งใจจะมอมเหล้าสายชล ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น เพลินตาในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำเดินไปที่หน้าห้องสายชล เอาคีย์การ์ดสำรองที่ขอทางรีสอร์ทมา เสียบที่ประตู แล้วเปิดเข้าไป ตรงไปที่ห้องน้ำ เปิดน้ำใส่อ่าง เทสบู่ลงไป แล้วยิ้มอย่างมีความสุข

+ + + + + + + + + + + +

พิสมัยนำแก้วคอกเทลมาส่งให้สายชล
“อ่ะนี่จ๊ะ”
สายชลรับมาแต่ยังไม่ดื่ม
“ชนแก้วกันหน่อย”
พิสมัยยื่นแก้วออกไป สายชลชนแก้ว แต่ยังไม่ทันดื่ม ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้น สายชลหันไปเห็นฟ้าลดากับเจมส์หัวเราะให้กัน ก็ไม่พอใจ
“ดื่มซิจ๊ะ”
“ผมยังไม่อยากดื่ม”
พิสมัยเหวอ เลยวางแก้วคอกเทลไว้ตรงหน้าสายชล แล้วก็เหลือบไปเห็นเตกีล่าวางอยู่หลายชอต พิสมัยลุกไปหยิบมาสองชอต พึมพำ
“เอาอันนี้แทนก็ได้ แรงเหมือนกัน” พิสมัยเดินมาให้สายชล “งั้นดื่มนี่ก็ได้จ๊ะ”
“ไม่ครับ”

พิสมัยถึงกับเครียด ไม่รู้จะทำยังไง วางแก้วเตกีล่าทั้งสองช็อตไว้บนโต๊ะ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของพิสมัยดังขึ้น
“น้าขอไปคุยโทรศัพท์แป๊บนะจ๊ะ”
พิสมัยเดินแยกไปรับโทรศัพท์ สายชลมองฟ้าลดากับเจมส์ตาไม่กระพริบ เห็นทั้งคู่หัวเราะคุยกันกระหนุงกระหนิง
พิสมัยกดรับมือถือ
“อยู่ในห้องเรียบร้อยแล้วเหรอลูก อีกไม่ถึงสิบนาที แม่จะพาชาร์ลขึ้นไป”
ทางด้านสายชลกระดกคอกเทลหมดแก้ว สายชลรู้สึกว่ามันแรงมากแต่ก็ไม่ได้สนใจ สายชลเห็นเจมส์โอบไหล่ฟ้าลดา ก็โมโหหึงอย่างแรง คว้าเตกีล่ามาดื่มสองช็อตติดกันจนหมด แล้วก็คว้าจานอาหารที่พิสมัยยังไม่ได้กิน...ลุกเดินไปหาฟ้าลดา พิสมัยวางสาย หันไปก็ชะงัก
“อ้าว...ชาร์ลหายไปไหน”
พิสมัยเห็นแก้วคอกเทลกับเตกีล่าเกลี้ยงทุกแก้วก็ตกใจ หันไปเห็นสายชลเดินไปหาฟ้าลดา พิสมัยรีบตามไปทันที

ธงไทยหันมาคุยกับชมพูแพร
“นี่ถ้าพี่แพรไม่ได้อายุเท่าพี่สาวผม ผมจีบพี่แพรไปแล้ว”
“แล้วแกเอาฉันไปไว้ที่ไหนห๊ะไทย” ฟ้าลดาแหย่
แป๊ะขำๆ
“น่าน งานเข้าพี่ไทยแล้ว”
ธงไทยยิ้มกรุ้มกริ่ม
“อุ่ย...หญิงอื่นก็เหมือนบะหมี่เกี๊ยวที่มีขายเกร่อตามถนน แต่ฟ้านั้นเหมือนรังนกใส่ทองคำชามล่ะหมื่น ที่คู่ควรแก่การเก็บไว้ในหัวใจจ๊ะ ฮิ้ววววว”
แป๊ะกับจุ๊ทำหน้าแหวะใส่ ระหว่างนั้น สายชลเดินกึ่มๆ ถือจานอาหารเข้ามา
“ผมเอาอาหารมาให้ครับ”
ทุกคนหันไปทางสายชล แต่เจมส์ดันหันไปชนกับสายชลเข้าอย่างแรง ทำให้จานที่สายชลถือมาหล่นแตกเพล้ง! เจมส์ชะงัก
“เอ่อ...ขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ”
“ไม่เป็นไรนะครับ เดี๋ยวผมไปเอามาให้ใหม่”
วีรเดชจะวางแก้วเหล้าบนโต๊ะ แต่สายชลที่โมโหหึงมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงคว้าแก้วเหล้าจากมือวีรเดชสาดใส่หน้าเจมส์ ทุกคนตกใจ สายชลยิ้มกวนๆ
“ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ”

เจมส์โมโหเอามือลูบหน้า
“คุณตั้งใจ”
“พูดไม่รู้เรื่องเหรอ บอกว่าไม่ได้ตั้งใจไง”
สายชลผลักเจมส์อย่างแรงจนเซชนโต๊ะ แก้วแตกเพล้ง! ทุกคนตกใจ พิสมัยเห็นท่าไม่ดีรีบเข้ามาหาสายชล
“ชาร์ลไปกับน้าดีกว่า”
สายชลดันพิสมัยออกไป เจมส์โมโห ลุกขึ้นมา ผลักสายชลอย่างแรงจนสายชลล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น กำมือแน่นโมโห ลุกขึ้นต่อยเจมส์เปรี้ยง! ทุกคนแตกตื่น
“เฮ้ย!”
เจมส์จะเข้ามาเอาคืน วีรเดชรีบเข้ามาขวาง
“ไอ้เจมส์! อย่า...”
เจมส์หยั้งหมัดไม่ทัน ต่อยวีรเดชเต็มๆ วีรเดชน็อคคาพื้น ทุกคนอึ้ง เจมส์หน้าเหวอ
“พี่วี!”
สายชลหัวเราะเยาะ
“เฮอะๆๆ อ่อน...”
เจมส์ของขึ้นจะเข้าหาอีก ฟ้าลดา ธงไทย รีบดึงตัวเจมส์เอาไว้ ส่วนชมพูแพร แป๊ะ จุ๊ก็รีบจับตัวสายชลไว้
“เจมส์...หยุดนะ...เจมส์!” ฟ้าลดาห้าม
สายชลเมามายตะโกนท้าทาย
“แน่จริงก็เข้ามาซิวะ มาเลย!”
ฟ้าลดา กับ ธงไทยรีบลากเจมส์ออกไป สายชลชี้หน้าเจมส์เอาเรื่อง ฟ้าลดาหันไปมองสายชลอย่างไม่เข้าใจ พิสมัยหน้าเสียนึกรู้ว่าเป็นเพราะตนเองแท้ๆ

+ + + + + + + + + + + +

สหัสเคาะประตูห้องของเพลินตา เงียบไม่มีใครมาเปิดประตู สหัสเคาะประตูอีกครั้ง
“คุณเพลินตา คุณเพลินตา...”
สหัสก้มมองใต้ช่องประตู ไฟในห้องมืดสนิท แล้วก็ฉุกคิดอะไรได้ รีบไปที่ห้องสายชล จะเคาะประตู แต่เห็นประตูเปิดแง้มไว้ ก็แปลกใจ ผลักประตูเดินเข้ามา มองไปรอบๆเห็นไฟในห้องน้ำเปิดอยู่
เพลินตาแช่ตัวในอ่างอาบน้ำอยู่นาน เริ่มทนไม่ไหว หน้าซีด
“นี่มันเกินสิบนาทีแล้ว ทำไมพี่ชาร์ลยังไม่เข้ามาอีก หิวข้าวแล้วด้วยเนี่ย...โอยย” เพลินตาเริ่มหน้ามืด “ไม่ไหวแล้ว”
เพลินตาลุกขึ้น ก้าวออกมาจากอ่างน้ำ เอื้อมมือจะคว้าเสื้อคลุม สหัสค่อยๆเดินเข้ามาใกล้จะถึงห้องน้ำ ทันใดนั้นมีเสียงโครมดังขึ้น สหัสตกใจรีบเข้าไปในห้องน้ำก็ตกตะลึงสุดขีด ที่เห็นเพลินตานอนหมดสติบนพื้นในสภาพแก้ผ้า สหัสรีบเบือนหน้าหนีแทบจะทนดูไม่ได้
สหัสใส่เสื้อคลุมอาบน้ำให้เพลินตา แล้วอุ้มเดินมาที่หน้าห้องของเธอแล้วก็นึกขึ้นมาได้
“ไม่มีกุญแจแล้วจะเข้าไปได้ยังไง”
สหัสตัดสินใจพาเพลินตาเข้าไปในห้องตัวเอง
ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ชมพูแพร แป๊ะ จุ๊ ช่วยกันประคองสายชลที่เมาหมดสภาพมาที่ห้อง
“แป๊ะ หาคีย์การ์ดคุณชาร์ลซิ” จุ๊สั่ง
แป๊ะล้วงกระเป๋ากางเกงสายชล เอาคีย์การ์ดออกมาเสียบ กำลังจะเข้าไป พิสมัยร้องลั่น
“หยุด!”

ทุกคนหันไป พิสมัยรีบมาขวางประตูเอาไว้
“ยังเข้าไม่ได้”
“ทำไม” ชมพูแพรถามเสียงแข็ง
พิสมัย เหรอหรา
“เออ...อ่า...” พิสมัยคิดๆๆ “ฉันจะเข้าไปจัดเตียงให้ก่อน”
พิสมัยรีบเข้าห้อง ปิดประตูปัง!ใส่หน้า ชมพูแพร แป๊ะ และ จุ๊ พิสมัยพรวดเข้ามาในห้องน้ำ แล้วก็ผงะ แปลกใจ
“ยัยตาไม่อยู่...ยัยตาไปไหน”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น พิสมัยรีบไปเปิดประตู ชมพูแพรมองไม่พอใจ
“เสร็จแล้วยังคะ พวกฉันจะรับน้ำหนักคุณชาร์ลไม่ไหวแล้ว”
“เข้ามาเข้ามา”
ชมพูแพร แป๊ะ จุ๊ พาสายชลเข้ามาในห้อง พิสมัยแปลกใจว่าลูกตัวเองหายไปไหน รีบบอกไปทันที
เมื่อช่วยให้สายชลนอนบนเตียง ชมพูแพรหันไปทางแป๊ะกับจุ๊
“ขอบใจนะ ฉันจะดูแลคุณชาร์ลเอง”

แป๊ะกับจุ๊ออกไป ชมพูแพรหันไปมองสายชลอย่างหลงไหล แล้วไปหยิบผ้ามาเช็ดหน้าให้สายชล ไล่ลงมาตรงคอ ลงมาที่แผงอกของเขา แล้วเธอก็ชะงัก มองหน้าเขานิ่งนาน สักครู่ก็ค่อยๆเอื้อมมือไปจับหน้าของเขาแล้วก็ยิ้ม
ทันใดนั้นสายชลลืมตาขึ้น ชมพูแพรตกใจ จะเอามือออก แต่เขากลับจับมือเธอ แล้วเอื้อมมือมากอดดึงมาชิดตัว ชมพูแพรตกใจ
“คุณชาร์ล...”
สายตาสายชลเห็นชมพูแพรเป็นฟ้าลดา เขาผงกหัวขึ้นมาจะจูบ ชมพูแพรใจเต้นไม่เป็นส่ำ ยอมจำนน แต่สายชลกลับเพ้อออกมา
“ฟ้า...”
ชมพูแพรอึ้งรีบผละออกมา สายชลค่อยๆหลับตา ชมพูแพรกำผ้าในมือแน่นด้วยความโมโห




Create Date : 02 พฤศจิกายน 2554
Last Update : 2 พฤศจิกายน 2554 12:59:53 น. 0 comments
Counter : Pageviews.  
 
Name
* blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Opinion
*ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
houyhnhnms
 
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Hello!
[Add houyhnhnms's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com