ทำวันนี้ให้ดีที่สุด Be Positive!
Group Blog
 
All Blogs
 
(ต่อ) องค์หญิงเว่ยหยาง The Princess Wei Young





ซีรี่ย์ องค์หญิงเว่ยหยาง The Princess Wei Young
ปี 2016 


ตอนที่ 8

เริ่มต้นเรื่องยังอยู่ที่ฉากเว่ยหยางไปหาหมินเต๋อ ต่อจากตอนที่แล้ว เว่ยหยางพูดประมาณว่าหมินเต๋อรับตำแหน่งองครักษ์หลวงดีแล้ว เพราะจะได้เติบโตก้าวหน้าเร็ว หมินเต๋อตกลงเข้าใจ แล้วเว่ยหยางก็เข้าไปจับผมหมินเต๋อเขย่าๆ (หมินเต๋อเขินแรง)

เว่ยหยางเดินอยู่ในสวน ฉางเล่อเดินมาคุยด้วย พูดเสียดสีเว่ยหยางให้เว่ยหยางเจียมตัว สำนึกไว้ว่าตัวเองเป็นใครจะไปทำตัวสนิทกับองค์ชายเกาหยางได้อย่างไร ไม่คู่ควร ฉางเล่อพูดต่อว่าองค์ชายเกาหยาง ผู้หญิงทั้งเมืองผิงต่างก็หมายปองอยากเป็นคู่ครองทั้งนั้น เว่ยหยางเลยสวนว่านี่ท่านกำลังพูดถึงตัวท่านใช่มั้ย อะไรคือข้าต้อยต่ำ ตระกูลข้าเหรอ? เรามีพ่อคนเดียวกัน แซ่เดียวกัน แล้วใครจะต่ำหล่ะ? ฉิหมินเฟิงเข้ามาพอดีพูดกับฉางเล่อว่าไม่มีดอกไม้อะไรจะสวยสู่น้องพี่ ฉางเล่อได้ไม่ว่าจะดอกไม้ป่าหรือดอกไม้ในเมือง แล้วก็ทำท่าดมดอกไม้ พร้อมส่งสายตาไปที่ซือเหยียน .... จากนั้นก็มีคนมารายงานหมินเฟิงว่าเขาได้รูปขององค์หญิงแห่งต้าเหลียงมาแล้ว ฉางเล่อต้องการจะเปิดดูทันทีเพราะจะเปรียบเทียบว่าตนกับองค์หญิงแห่งต้าเหลียงใครจะสวยกว่ากัน เว่ยหยางตกใจมากจะเข้าไปแย่งแต่แย่งไม่ได้ ฉางเล่อถามเว่ยหยางว่าจะทำอะไร เว่ยหยางเลยบอกว่าแค่อยากเห็นว่าองค์หญฺิงสวยมั้ย...หมินเฟิงบอกเว่ยหยางว่าองค์หญิงไม่ว่าจะหน้าตาเป็นอย่างไรไม่มีทางสวยสู่ฉางเล่อได้แล้วก็พาฉางเล่อเดินออกไป..

เปิดรูปออกไม่หมดนี่มีแต่ในละครเท่านั้นนะ 


ฉางเล่อฟ้องหมินเฟิงว่าเว่ยหยางจะแย่งองค์ชายเกาหยางไปจากตนพี่ต้องช่วยข้านะ แล้วก็ขอร้องให้หมินเฟิงช่วยทำอะไรให้อย่างหนึ่ง หมินเฟิงถามฉางเล่อว่าให้ทำอะไร ฉางเล่อกระซิบข้างหูหมินหนาน จากนั้นหมินเฟิงจึงส่งรูปองค์หญิงต้าเหลียง (ยังไม่ได้เปิด ต้องไปทำธุระให้ฉางเล่อก่อน) ให้เอาไปไว้ในห้อง

ทางด้านเว่ยหยางนั่งคิดวิธีที่จะชิงรูปภาพมาให้ได้

หมินเฟิงมาหาซือเหยียนขอให้ช่วยหาพัดให้หน่อย เพราะทำพัดหล่นหาย หมินเฟิงหว่านเสน่ห์ใส่ซือเหยียน ชักชวนซือเหยียนให้มาอยู่ด้วยกันเพราะคนใช้คนหนึ่งได้ลาแต่งงานไป ซือเหยียนรู้สึกหวั่นไหว หมินเฟิงบอกซือเหยียนว่าตกหลุมรักมานานแล้วมาอยู่กับข้าเถอะ ซือเหยียนบอกหมินเฟิงว่าไม่สามารถทรยศเว่ยหยางได้ หมินเฟิงถามซือเหยียนว่าเว่ยหยางสำคัญกับเจ้ามากกว่าชีวิตของเจ้าเหรอ ซือเหยียน (ผู้ไม่ได้เรื่อง) ลังเล หมินเฟิงรีบบอกซือเหยียนต่อถ้าซือเหยียนมาเป็นของตนก็จะทำดีต่อซือเหยียนมากๆ หากตกลงเที่ยงคืนนี้มาพบหมินเฟิงตอนเที่ยงคืน ซือเหยียนอายรีบวิ่งหนีไป (เฮ้ออ)

เป็นเราจะสาดราดทั่วรูปเลย ไม่เฉพาะหน้า


ตกกลางคืนเว่ยหยางใส่ชุดดำลอบเข้าไปห้องหมินเฟิง เห็นภาพวางอยู่บนโต๊ะ แต่ได้ยินเสียงคนมาจึงเอาน้ำหมึกสาดไปที่รูปปิดหน้าหมด (แต่สังเกตปานแดงที่แขน ในรูป) หมินเฟิงเข้ามาเห็นรูปเลอะหมึกไปหมดก็ตบหน้าคนใช้ คนใช้เห็นเงาเว่ยหยาง จึงส่งสัญญาณให้หมินเฟิงรู้ หมินเฟิงถือดาบตรงเข้าไปยังที่ซ่อนของเว่ยหยางแต่แล้วก็มีชุดดำอีกคนบุกเข้ามาจะฆ่าหมินเฟิง สู้กับหมินเฟิงได้รับบาดเจ็บจึงหนีไปหมินเฟิงวิ่งตาม ทำให้เว่ยหยางรอด พยายามกลับไปมองหารูปภาพแต่ก็ไม่พบเพราะรีบ เว่ยหยางรู้ว่าคนชุดดำคือจินเถาองครักษ์ของตนเอง เพราะจำลูกปัดที่ห้อยกระบี่ได้เว่ยหยางเป็นคนให้จินเถาด้วยตัวเอง จึงช่วย ทั้งคู่ต่างดีใจที่พบกัน เว่ยหยางพาจินเถาเข้าไปหลบในห้อง เอายาใส่แผลให้ และบอกว่าตอนนี้ตนคือเว่ยหยาง ไม่ใช่องค์หญิงแห่งต้าเหลียงแล้ว จินเถาบอกที่นี่เป็นบ้านของศัตรูองค์หญิงทนได้อย่างไร เว่ยหยางเลยบอกจินเถาว่าท่านยาสั่งไว้ให้ข้ามีชีวิตอยู่ และต้องอยู่ให้ได้อย่างดี ข้าต้องอดทน (อดทนที่ต้องเห็นหน้าศัตรูทุกวัน อดทนที่ต้องได้เห็นจักรพรรดิ์ให้ความดีความชอบ ชมเชยคนพวกนี้ที่ฆ่าล้างตระกูลฉินเอ๋อร์สำเร็จ) และจะเล่าเรื่องราวให้ฟังทีหลังเพราะยาว...หมินเฟิงเข้ามาค้นห้องเว่ยหยาง สาวใช้ทั้ง 2 พยายามห้ามแต่หมินเฟิงไม่ฟัง จะเข้าให้ได้ เว่ยหยางตะโกนออกมาว่าตนอยู่ในชุดนอนจะเข้ามาได้อย่างไรหมินเฟิงไม่ฟังบุกเข้ามา และกระชากผ้าห่มออก ก็ไม่พบอะไรนอกจากเว่ยหยางในชุดนอน เว่ยหยางเลยร้องเสียงดังว่าพี่ใหญ่ทำอย่างนี้ได้อย่างไร หมินเฟิงเลยรีบออกไป...จินเถาหลบอยู่บนเพดาน เลือดหยดลงมาถูกมือของซือเหยียน ซือเหยียนรีบขอตัวออกไปปิดประตูห้อง แต่จริงๆ แล้ววิ่งไปส่งสัญญาณบอกหมินเฟิงว่าคนร้ายอยู่ในห้อง หมินเฟิงจึงกลับมาอีกและต่อสู้กับจินเถา เว่ยหยางให้จินเถาจับตัวเองเป็นตัวประกัน ตอนแรกหมินเฟิงก็ไม่สนใจสั่งให้คนบุกจับเลย แต่เว่ยหยางตะโกนเสียงดังว่าจะให้ลูกสาวเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่น้องสาวแม่ทัพหลีผู้เก่งกาจตายในคฤหาสน์ได้อย่างไรต้องถูกครหาแน่นอน..หมินเฟิงเลยไม่บุกทำให้จินเถามีโอกาสหนีออกไปได้.......

หมินเฟิงโกรธมากที่คนร้ายชุดดำหนีไปได้ แต่ทำอะไรเว่ยหยางไม่ได้ จึงสั่งให้คนเอาไป๋จื่อกับซือเหยียนไปเฆี่ยน 20 ที่ฐานไม่ดูแลเว่ยหยางให้ดี ไม่เห็นคนร้ายในห้อง ซือเหยียนตกใจและโดนเฆี่ยน เว่ยหยางเข้าไปเอาตัวขวางไม้ให้ซือเหยียน ซือเหยียนร้องไห้เสียใจ (โถสงสารไป๋จื่อ)..

แม่เว่ยหยางมาเยี่ยมเว่ยหยางและรำพึงรำพันว่าตั้งแต่เว่ยหยางกลับมาโดนลงโทษแทบจะทุกวัน ตนรู้สึกเสียใจมาก แล้วจับมือเว่ยหยางและเห็นว่าที่แขนของเว่ยหยางมีปานแดง แล้วก็แปลกใจเพราะจำได้ว่าตอนเกิดเว่ยหยางไม่มีปานแดง

ซือเหยียนกำลังกวาดพื้นอยู่ หมินเฟิงมาตามง้อซือเหยียนโกรธบอก สั่งให้คนโบยข้าเหมือนอยากให้ข้าตาย หมินเฟิงก็ชักแม่น้ำทั้ง 5 มาโกหกซือเหยียนและบอกว่าคิดถึงเป็นห่วงซ์อเหยียนมาก แล้วก็กอดซือเหยียนซือเหยียนอายแล้วก็หายโกรธหมินเฟิง (เฮ้ออ) 

แม่เว่ยหยางกลับมาที่ห้องและถามคนสนิทว่าเป็นไปได้มั้ยที่คนเราตอนเกิดไม่มีปาน พอโตขึ้นมันถึงปรากฏขึ้นมาคนสนิทตอบว่าไม่เคยได้ยินว่ามีเลย แม่เว่ยหยางคิดหนัก

ฉางซือมาหาฉิหยุนรั่ว ฉิหยุนรั่วเลยบอกว่าไม่ได้เห็นฉางซือมานานละนะ ฉางซือเลยบอกประมาณว่าเห็นว่าฉิหยุนรั่วยุ่งๆ อยู่เลยไม่กล้ามารบกวน ฉิหยุนรั่วแปลกใจชมว่าแผลที่หน้าของฉางซืออยู่ดีขึ้นมากเลยใกล้หายแล้ว ฉางซือก็บอกว่าเป็นเพราะครีมที่ฉางเล่อให้มาทา จากนั้นฉิหยุนรั่วก็บอกฉางซือว่าหมินเฟิงสนิทกับองค์ชายหนานอันมาก จะช่วยสนับสนุนเจ้าให้ได้เป็นพระชายาองค์ชายหนานอันนะ ฉางซือดีใจมาก

ฉางซือกลับมาที่พักเล่าให้ฉางรู่ฟังว่าฉิหยุนรั่วจะสนับสนุนให้เป็นพระชายาองค์ชายหนานอัน ฉางรู่ได้ยินก็ตกใจแต่ไม่แสดงออก

ทริปเปิ้ลเลว พูดคุยกันเรื่องขององค์ชายหนานอันกับฉางซือ ฉางเล่อไม่เชื่อว่าองค์ชายหนานอันจะชอบฉางซือแต่ฉิหยุนรั่วบอกว่าสนับสนุนไปเถอะ เพราะยังไงองค์ชายหนานอันก็ไม่ใช่เป้าหมายของพวกเรา ...แล้วก็คุยกันเรื่องครีมว่าไม่น่าจะทำให้หน้าฉางซือหายนะ (เพราะไม่อยากให้หาย) ครีมต้องมีปัญหาแน่เลย 

แม่ของเว่ยหยางไอป่วยอยู่เว่ยหยางมาเยี่ยมแม่แล้วคิดถึงเว่ยหยางตัวจริง สัญญากับเว่ยหยางว่าตนจะดูแลแม่เว่ยหยางให้ดีที่สุดจะไม่ให้ใครมาทรมานอีก แม่กอดเว่ยหยางและเหลือบมองข้างหู (ต้องมีปานหรือตำหนิตรงนี้? ) แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

เว่ยหยางเป็นห่วงจินเถาเพราะไม่ได้ข่าวเลย จึงวางแผนออกไปไหว้พระ ค้างที่วัด พอถึงวัดก็ใให้ซือเหยียนกับไป๋จื่อช่วยเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวเป็นชุดอยู่วัดให้ ซือเหยียนแอบส่งข่าวไปให้ฉางเล่อ.....เว่ยหยางออกมาตามหาจินเถาในหมู่บ้านเห็ฯชาวบ้านกำลังวิ่งไปเพื่อแย่งอาหารกัน นักฆ่าที่สะกดรอยตามเว่ยหยางจึงจะอาศัยช่วงชุลมุนฆ่าเว่ยหยางไปด้วย แต่ตั้วบาจูมาช่วยไว้ทัน....ตั้วบาจูทำทีแกล้งเจ็บแขนที่ช่วยเว่ยหยางไว้ เว่ยหยางตกใจมากเข้ามาดู คนสนิทตั้วบาจูรีบบอกว่าเป็นไปไม่ได้ที่ตั้วบาจูจะเจ็บแขน (ตั้วบาจูส่งสายตาไปบอกว่าเดี๋ยวนะโดนแน่) ตั้วบาจูอ้อนเว่ยหยางขอให้ทายาให้ คนสนิทตั้วบาจูก็รีบมาจะมาทายาให้ตั้วบาจูเอง ตั้วบาจูจึงเหยียบเท้าคนสนิท ทำให้เว่ยหยางรู้ว่าตั้วบาจูแกล้งเจ็บคงเดินออกมาและเรียกตั้วบาจูว่าคนโกหก...

ฉางเล่อมาถึงวัดและรีบตรงไปยังห้องของเว่ยหยาง ให้คนตะโกนบอกให้เว่ยหยางออกมา กะจะต้องรู้ให้ได้ว่าเว่ยหยางมีแผนจะทำอะไร ซือเหยียนและไป๋จื่อตกใจมากเพราะตอนนี้เว่ยหยางยังไม่กลับมา....

ตอนที่ 9

ฉางเล่อถามซือเหยียนกับไป๋จื่อว่าเว่ยหยางไปไหน ทั้งสองคนก็บอกว่าไม่รู้ ฉางเล่อเลยบอกให้คนสนิทตบสองคนนี้จนกว่าจะบอกว่าเว่ยหยางไปไหน คนสนิทของฉางเล่อเข้าไปตบไป๋จื่อ (สงสารไป๋จื่อ)..เว่ยหยางเปิดประตูเข้ามา ฉางเล่อเห็นเว่ยหยางแต่งชุดนักบวชแล้วถามว่ามาทำอะไร จะบวชชีเหรอ เว่ยหยางบอกว่าท่านแม่ข้ายังมีชีวิตอยู่อยู่ข้าจะบวชชีทำไม ข้าก็มาสวดมนต์ขอพรให้ตระกูลหลีของเราไง แล้วท่านละมาทำอะไร ฉางเล่อบอกในเมื่อเจ้ายังมาวัดสวดมนต์ขอพรให้ตระกูลหลีได้ ข้าก็มาด้วยเหตุผลเดียวกันนั่นแหละ เว่ยหยางเลยบอกงั้นข้าให้ชุดพี่ฉางเล่อใส่ (ทำท่าถอดเสื้อ) ฉางเล่อบอกไม่ต้องข้าเพิ่งเดินทางมาถึง ขอไปพักก่อน แล้วก็รีบเดินออกไป...เว่ยหยางแปลกใจคุยกับ 2 สาวใช้ประมาณว่าไม่มีเหตุผลที่ฉางเล่อจะมาที่นี่ แล้วฉางเล่อรู้ได้อย่างไรว่าตนมาที่นี่..

ทางด้านตั้วบาจูกำลังมาที่วัดเพราะคนสนิทไปบอกว่าเว่ยหยางพักที่วัด คนสนิทตั้วบาจูถามว่าท่านจะมาที่วัดทำไม ตั้วบาจูตอบข้าก็จะมาสวดมนต์ขอพรให้เหยื่อผู้เคราะห์ร้ายจากน้ำท่วม จากความอดอยากนะซิ คนสนิทก็พูดประมาณว่าข้าว่าท่านมาหาแม่นางหลีเว่ยหยางมากกว่า พวกเรามาหมู่บ้านนี้ตั้งหลายวันแล้วไม่เห็นท่านบอกว่าอยากสวดมนต์เลยทำไมต้องมาสวดวันนี้ ตั้วบาจูบอกจะมาสวดมนต์จริงๆ (เสียงสูง)...พอพระเปิดประตู ตั้วบาจูก็บอกพระว่าข้ามาหาแม่นางหลี.(นึกได้)..ก็เปลี่ยนเป็นข้ามาสวดมนต์..( ตั้วบาจูน่ารักดี..) ..ตั้วบาจูเดินตรงเข้าไปหาเว่ยหยางที่กำลังนั่งดื่มชาอยู่กับ 2 สาวใช้ ไป๋จือกระซิบบอกเว่ยหยางว่าองค์ชายเกาหยางมา เว่ยหยางเลยลุกเดินหนี ตั้วบาจูวิ่งตามถามว่าทำไมเหมือนหลบหน้าข้านะ ทำตัวแปลกๆ ไม่เหมือนก่อน แต่ก่อนเราเล่นพิณด้วยกันหัวเราะกันล้อเล่นกันไม่เห็นเป็นอะไรเลย เว่ยหยางเลยบอกประมาณว่าตอนนั้นท่านยังเป็นตั้วบาจู แต่ตอนนี้ข้ารู้ความจริงแล้วว่าท่านเป็นใคร ข้ามิบังอาจ ..แล้วเว่ยหยางก็รีบเดินไป...ตั้วบาจูมองตามพอดีฉางเล่อโผล่มาทักองค์ชายเกาหยาง เกาหยางเลยพูดดังๆ กะให้เว่ยหยางได้ยิน ว่าถ้าข้ารู้ว่าแม่นางหลีฉางเล่ออยู่ที่นี่ถ้ามาตั้งนานแล้ว..เว่ยหยางรีบเดินไปให้พ้นบริเวณนั้น..

คนสนิทของตั้วบาจูเห็นเว่ยหยางเดินจากไปไม่สนใจตั้วบาจูก็โกรธ จึงรีบวิ่งตามไปและตำหนิเว่ยหยางว่าท่านทำอย่างนี้ได้อย่างไร ท่านรู้มั้ยองค์ชายงานยุ่งแค่ไหน ต้องตรวจเยี่ยมประชาชนที่ประสบภัยพิบัติทำงานอย่างหนักไม่ได้นอนมา 3 วัน 3 คืน พอรู้ว่าท่านอยู่ที่นี้แทนที่พอจะมีเวลาได้พักผ่อนกลับรีบตรงมาหาท่าน ท่านทำเช่นนี้เกินไปจริงๆ ...เว่ยหยางท่าทางเย็นชาแล้วตอบว่าข้าก็มีธุระของข้าที่ต้องทำ...คนสนิทตั้วบาจูเลยตะโกนตามหลังเว่ยหยางว่าท่านนี้ช่างเป็นผู้หญิงไร้ความรู้สึกไร้หัวใจจริงๆ...ไป๋จือก็ตั้งข้อสังเกตว่าองค์ชายเกาหยางจริงจังกับเว่ยหยางมาก ทั้งดูแลทั้งรีบมาหา ทำไมเว่ยหยางไม่สนใจองค์ชายเลยยิ่งตอนนี้องค์ชายกำลังเหนื่อยมากจากภาระกิจงานเมืองแล้วยังต้องมาหมดกำลังใจเพราะเว่ยหยางไม่สนใจอีก พระองค์อาจจะทนรับไม่ไหวนะ เว่ยหยางคิดแล้วบอกไป๋จือกับซือเหยียนว่า ไปกันเจ้าเตรียมกระดาษพู่กันให้ข้าข้าจะเขียนแผนช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติ.... กำลังจะเดินไปห้องกันอยู่ๆ ฉางเล่อก็เดินเข้ามา "ตบ" เว่ยหยาง ว่าเว่ยหยางประมาณว่าถ้าข้าไม่มาข้าก็จะไม่รู้เลยว่าเจ้าแอบมาพบองค์ชายเกาหยางลับหลังขา เว่ยหยางจะเข้าไปตบฉางเล่อแต่ซือเหยียนกับไป๋จือห้ามไว้...



ในห้องซือเหยียนฝนหมึกให้เว่ยหยาง เว่ยหยางคิดแล้วก็เขียนแผนช่วยผู้ประสบภัยพิบัติ ข้อ 1 ต้องสำรวจรายชื่อผู้ประสบภัยพิบัติให้ครบทุกคน แล้วจัดการดูแลทีละคนทีละคน 2...... ในระหว่างที่คิด เว่ยหยางก็หวนระลึกไปถึงตอนที่จะถูกเสด็จย่าที่ต้าเหลียงลงโทษที่แอบออกไปเที่ยว เสด็จย่าบังคับให้อ่านหนังสือการช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติน้ำท่วมของราชวงค์หลิว เพราะเขียนได้อย่างเยี่ยมยอดและเมื่อนำไปปฏิบัติแล้วเกิดประสิทธิภาพดี เว่ยหยางต้องจำให้ได้ทั้งหมดภายใน 10 วันไม่เช่นนั้นจะะสั่งปิดรูที่กำแพงซะ ออกไปเที่ยวไม่ได้อีก...เว่ยหยางเลยได้ความรู้เรื่องนี้มา...เว่ยหยางกำลังจะเขียนลงในจดหมาย (หลังจากร่างเสร็จแล้ว) แต่ก็นึกได้ว่าเมื่อตอนบ่ายนั้น ได้พบตั้วบาจูลงโทษหัวหน้านายทหารที่ดูแลรับผิดชอบเพราะทำไมประชาชนหมู่บ้านนี้ถึงยังแย่งชิงของกันเพราะทางวังหลวงได้อนุมัติให้ขนของมาแจกผู้ประสบภัยมากมายเกินพอแสดงว่าพวกเจ้ายักยอกเข้ากระเป๋าตัวเองแน่ๆ ......เว่ยหยางเลยวางพู่กันบอกไม่ได้ข้าต้องคิดให้รอบคอบ ข้าจะออกไปเดินเล่นและคิดทบทวนให้ดีก่อน มันเหมือนจะยังมีอะไรไม่ถูกต้อง...ไป๋จือขอตามเว่ยหยางไปด้วย ส่วนซือเหยียนบอกจะอยู่จัดการเก็บโต๊ะ ..(ซือเหยียนวอนละ..)

ฉางเล่อนั่งบ่นกับคนใช้ในห้องเรื่องพบองค์ชายเกาหยางที่นี่กับเว่ยหยางกำลังโมโห ซือเหยียนก็เข้ามาพบ ฉางเล่อพยายามถามว่าเว่ยหยางนัดกับเกาหยางมาพบกันที่นี่ใช่มั้ย ความสำพันธ์เขาทั้ง 2 เป็นอย่างไร ซือเหยียนตอบตนไม่แน่ใจ แต่ที่ดูออกคือองค์ชายเกาหยางดูจะห่วงใยและคอยดูแลเว่ยหยางอยู่ตลอดเวลา แต่เว่ยหยางดูเย็นชากับองค์ชาย แต่ก็อาลัยอาวรณ์เป็นห่วงแบบลับๆ เพราะพอรู้ว่าองค์ชายกำลังมีปัญหาเรื่องการช่วยเหลือผู้ประสบภัย เว่ยหยางก็เขียนแผนการช่วยเหลือผู้ประสบภัย เพื่อจะมอบให้เกาหยาง...ฉางเล่อได้ยินก็ ดูถูกเว่ยหยางประมาณว่าเด็กบ้านนอกไม่มีความรู้จะมารู้เรื่องแผนช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติได้ยังไง ...แล้วคำพูดของหมินเฟิงก็ลอยมาในความคิด ..คนที่เรียนเก่งมีความสามารถเท่านั้นถึงจะคู่ควรได้เรียนและอ่านหนังสือแผนช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติ...ฉางเล่อดูฉบับร่างที่เว่ยหยางเขียนแล้วก็บอกว่าเป็นไปไม่ได้ ข้าไม่ยอมให้เจ้าเด่น ชนะข้าได้.......

เว่ยหยางกลับเข้ามาให้ห้องพร้อมไป๋จือ ซือเหยียนรีบเข้ามารายงานว่าฉางเล่อกลับบ้านไปแล้ว เว่ยหยางเลยพูดประมาณว่าแน่นอน ที่นี้ไม่สะดวกสบายและไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉางเล่อจะต้องอยู่่ (เกาหยางกลับไปแล้ว)....แล้วก็บอก 2 สาวใช้ว่าเอาละข้าจะลงมือเขียนแผนช่วยเหลือผู้ประสบภัยละแก้ไขจุดบกพร่องของอันก่อน...ซือเหยียนได้ยิน ก็หน้าเจื่อนๆ (เพราะดันเอาอันที่ไม่สมบูรณ์ไปให้ฉางเล่อแล้ว)

ที่คฤหาสน์ตระกูลหลี หมินเฟิงเข้ามาบอกฉิหยุนรั่วและฉางเล่อว่าแผนช่วยเหลือผู้ประสบภัยที่ฉางเล่อเขียนนั้น ตอนนี้ดังใหญ่แล้วเพราะจักรพรรดิ์และเหล่าขุนนางเห็นด้วย และจะใช้แผนนี้ในการช่วยเหลือคน ฉางเล่อดังกระหึ่มไปทั่วเมืองผิง ทั้งสวยทั้งฉลาดยอดหญิงงามแห่งต้าเว่ยตัวจริง ...ทริปเปิ้ลเลวก็หัวเราะกันอย่างชื่นมื่น..ฉิหยุนรั่วเลยบอกว่างั้นต้องจัดงานเลี้ยงเชิญเหล่าบรรดาคุณหญิงคุณนายมาซะละ ยินดีกับฉางเล่อ แม้กระทั่งคนรับใช้ของฉางเล่อทุกคนก็จะได้รับแจกเงินพิเศษให้ แล้วบอกฉางเล่อว่าพระมเหสีชื่นชมแผนช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติของเจ้าและอยากพบเจ้า เจ้าควรจะไปพบท่านด้วย ฉางเล่อดีใจบอกท่านแม่ข้ารู้ว่าต้องทำอย่างไร......พอฉางเล่อไปหาพระมเหสี ก็เป็นเวลาเดียวกับเกาหยางกลับบ้านพอดี พระมเหสีก็ชงใหญ่ ชมฉางเล่อ เกาหยางเลยชมด้วยเพราะเขียนแผนได้ดีสามารถช่วยประชาชนได้ ฉางเล่อยิ้มหน้าบานสุดๆๆๆ........ 

ตัดมาที่ตั้วบาอวี้และองค์ชายตงผิงหวาง องค์ชายตงผิงก็ชื่นชมฉางเล่อใหญ่ ว่าทั้งสวยทั้งเก่ง ตั้วบาอวี้ก็บอกว่าเรื่องครั้งนี้จักรพรรดิ์โปรดฉางเล่อมากเลย ตงผิงเลยถามตั้วบาอวี้ว่าถ้าข้าได้แต่งงานกับคนที่จักรพรรดิ์โปรดปราน ข้าก็จะต้องเป็นที่โปรดปรานด้วยแน่นอน (ตำแหน่งรัชทายาทจะไปไหน) ..ตั้วบาอวี้ (งานใส่ไฟต้องมา..) บอกตงผิงว่าแต่ฉางเล่อมีใจให้กับเกาหยางนะ ท่านคงจะสำเร็จยากละ...ตงผิงบ่นทำไมเกาหยางต้องคอยมาเป็นศัตรูกับตนทุกเรื่องนะ ต้องจัดการซะ.... (หนานอันยิ้ม..)...องค์ชายตงผิงหวางรีบสั่งให้คนสนิทไปจัดหาของขวัญ เน้นว่าต้องมีค่ามากที่สุดส่งไปให้หลีฉางเล่อ...เพื่อทำคะแนน

เว่ยหยางและคนสนิททั้ง 2 คนกลับมาจากวัด ท่านย่าก็บอกข่าวดีว่าฉางเล่อทำชื่อเสียงให้กับตระกูล พวกเราจะจัดงานฉลองให้ฉางเล่อ เพราะฉางเล่อเขียนแผนช่วยเหลือผู้ประสบภัยได้ถูกใจจักรพรรดิ์ และจักรพรรดิ์จะประทานรางวัลให้มากมาย เว่ยหยางประหลาดใจว่าแผนช่วยเหลือผู้ประสบภัยเหรอ จึงถามว่าต้องทำอย่างไรบ้าง ฉางรู่ก็ท่องให้เว่ยหยางฟัง 1. ต้องจัดทำรายชื่อของผู้ที่ประสบภัยให้ครบถัวนแล้วแจกของ (เยียวยา)ให้ทีละคนทีละคนจนครบ 2..... ส่วนข้อ 3 เว่ยหยางท่องออกมาเอง แล้วเว่ยหยางบอกว่านี้มันแผนที่ข้าเขียนข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร ฉางเล่อก็พูดเสียดสีเว่ยหยางว่าคนไม่มีการศึกษา เด็กบ้านนอกจะมารู้เรื่องราวแบบนี้ได้ไง มั่วละ 

..อีตาพ่อหลีเสี่ยวหรานก็ดันเห็นดีเห็นงามกับฉางเล่อ แต่ฉางรู่และฮูหยินอื่นๆ สงสัยมากใครกันแน่ที่เป็นคนคิด...เว่ยหยางบอกแผนนั้นมันมีข้อบกพร่องอยู่อย่านำไปใช้ ถ้านำไปใช้จะเกิดผลร้ายตามมาอย่างคาดไม่ถึง หมินเฟิง กับฉางเล่อก็ประมาณเจ้ากลัวว่าพวกข้าจะได้รางวัลและความดีความชอบละซิถึงมาพูดแบบนี้ อยากได้หน้าเองใช่มั้ย หน้าไม่อายแย่งผลงานคนอื่น (ประมาณนี้) เว่ยหยางเลยถามฉางเล่อย้อนว่าเจ้าว่าข้าอยากได้หน้า หน้าไม่อายแย่งผลงานคนอื่นอย่างนั้นเหรอ? ผู้หญิงสวยในเมืองผิงนี้คงฉลาดกันทั้งเมือง ถ้าเจ้า (ฉางเล่อ) เป็นคนเขียน ...ทั้งพ่อทั้งฉิหยุนรั่วต่างก็พยายามบอกให้เว่ยหยางขอโทษฉางเล่อ..แต่เว่ยหยางหันไปมองหน้าฉางเล่อ แล้วบอกว่า "เจ้ามันไม่คู่ควร" แล้วก็เดินเชิดๆ ออกไปจากห้องโถงแบบสวยๆ ...ทิ้งให้ทริปเปิ้ลเลว + พ่ออีกหนึ่งหน้ามุ่ย ใส่ความเว่ยหยางกันต่ออีก...

ฉางเล่อกลับมาที่ห้อง คิดถึงคำพูดของเว่ยหยางที่ว่าประมาณถ้าเจ้าเขียนแผนนั้นได้ผู้หญิงทั้งเมืองผิงก็คงเขียนได้หมด ฉางเล่อโกรธมาก (จนปากสั่น ^_^ ) อาฆาตแค้นเว่ยหยาง...

(มีความปากสั่น)


ส่วนทางด้านเว่ยหยาง ฉางรู่มาหาแล้วรีบถามว่าเกิดอะไรขึ้น เว่ยหยางเล่าให้ฉางรู่ฟังแล้้วบอกว่าข้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับการที่ฉางเล่อเอางานข้าไป แต่ข้ากังวลคนที่จะรับผลร้ายคือผู้ประสบภัยพิบัติ จะเกิดการจลาจลเพิ่มปัญหาขึ้นมา ฉางรู่บอกเราจะทำอย่างไรดี เว่ยหยางบอกข้าต้องแก้ไขแผนนี้ให้ได้และต้องรีบทำ...ซือเหยียนได้ยินก็รีบไปบอกฉางเล่อกับหมิน เฟิงว่าเว่ยหยางบอกฉางรู่ว่าในแผนมันมีจุดผิดพลาดอยู่ แต่หมินเฟิงไม่สนใจบอกว่าเว่ยหยางสร้างแผนขึ้นมาให้ตัวเองมีความสำคัญ ถ้าอยากให้แผนถูกต้องไปหานาง อย่าได้หลงกล ฉางเล่อเห็นด้วย.... (ไม่หลุดคอนเซ็บต์นะ คนสวยมักจะโง่)..

พระมเหสีแต่งตัวอยู่ถามคนสนิทว่าเลือกปิ่นอันไหนดี มเหสีเลือกมาอันหนึ่ง คนสนิทบอกอีกอันหนึ่ง พระมเหสีเลยถามว่าเจ้าไม่เชื่อสายตาข้าเหรอ ข้าเลือกสิ่งที่ดีและเหมาะที่สุด และข้าเห็นว่าหลีฉางเล่อเหมาะสมกับอาจูมากที่สุด (แฉลบจากเรื่องปิ่นมาเป็นฉางเล่อ) ทั้งสวยทั้งเก่งและเป็นที่โปรดปรานขององค์จักรพรรดิ์ (เพอร์เฟค) ...เกาหยางเดินเข้ามาพอดีมเหสีเลยบอกว่าวันนี้ให้ไปงานเลี้ยงที่คฤหาสน์ตระกูลหลีด้วยกันมีงานเลี้ยงจัดให้ฉางเล่อ เกาหยางไม่อยากไปแต่พอนึกได้ว่าตระกูลหลีก็ถามว่าแล้วทุกคนในตระกูลหลีมาร่วมงานมั้ยมเหสีตอบมาครบแน่นอน...งั้นข้าไป (ตอบทันที)....ตัดมาที่งานเลี้ยงทุกคนก็สรรเสริญเยินยอฉางเล่อกันใหญ่ (ตามน้ำไป)

เว่ยหยางเดินเข้ามาให้งานและตรงไปคารวะมเหสีแล้วบอกว่าแผนมีนมีจุดผิดอยู่ ขอได้โปรดทูลจักรพรรดิ์อย่าได้นำไปใช้เพราะจะเกิดผลร้ายตามมา ฉางเล่อรีบเดินออกมาขัดประมาณว่าเจ้าดูถูกสายตาของจักรพรรดิ์เหรอ ท่านต้องคิดแล้วท่านถึงเลือกแผนข้า เว่ยหยางบอกข้าไม่ได้คิดอย่างนั้น... (มเหสีก็อคติกับเว่ยหยางเต็มที่ พูดเสียดสีประมาณอ๋อเจ้านี่เองที่เป็นเด็กที่ถูกเลี้ยงในป่าถึงไม่รู้จักมารยาทกาละเทศะ...กลายเป็นมนุษย์ป้าในบัดดล ) ....ฉางรู่ออกมาช่วยเว่ยหยางบอกว่าเรื่องนี้มันต้องมีเงื่อนงำและขอให้ฟังเว่ยหยางก่อนเพราะมันมีผลกับเรื่องใหญ่ของบ้านเมืองตอนนี้...แม่ฉางรู่รีบเข้าไปห้ามไม่อยากให้ฉางรู่เข้าไปยุ่งแต่



ฉางรู่ไม่หยุด..หนานอันมองฉางรู่ และยิ้มให้ฉางรู่ ฉางรู่ดีใจมาก....ฉางเล่อรีบออกมาดราม่า ฉางรู่ข้ารู้บางครั้งเจ้าไม่ชอบข้าแต่เจ้าไม่ควรออกหน้าร่วมมือกับเว่ยหยางมาให้ร้ายข้า...แล้วก็หันไปทางเว่ยหยางประมาณว่าเจ้าเสียใจที่ข้าได้รางวัลพระราชทานจากองค์จักรพรรดิ์เจ้าอยากได้แทนค่าใช่มั้ย ข้ายินดี บลาบลาบลา น้ำตาไหล.... ฉิหยุนรั่วไล่เว่ยหยางให้ออกไป และสั่งซุนหมิงคนสนิทให้เข้ามาพาเว่ยหยางออกไป เว่ยหยางรีบคลานเข้าไปใกล้มเหสีและขอพูด....องค์ชายเกาหยางจึงออกมาช่วย เกาหยางขอให้เว่ยหยางได้พูดเถอะเพราะน้ำท่วมครั้งนี้สร้างความเสียหายหนักมากและเกิดเป็นครั้งแรกในต้าเว่ย พระบิดาเองก็อยากได้หลากหลายความคิด เราจะได้เลือกที่สมบูรณ์ที่สุด และถ้าเว่ยหยางได้พูดเราก็จะได้รู้ว่าใครคือคนที่เขียนแผนช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติที่แท้จริง หมานอันยกมือเห็นด้วย .....ฉางเล่อตกใจหน้าเสีย...

แทรกหมินเต๋อกับองค์หญิง 8 นิดนึง หลังจากองค์หญิงแปดจะแก้แค้นหมินเต๋อด้วยการให้หมินเต๋อไปยืนเป็นเป้าสำหรับยิงธนู เพราะต้องการให้หมินเต๋อร้องขอให้ชีวิต แต่หมินเต๋อเด็ดเดี่ยวไม่ยอมพูด องค์หญิงยิงธนุตรงไปยังศรีษะของหมินเต๋อ (เพราะพลาดยิงไม่เก่ง) หมินเต๋อจับลูกธนูไว้ได้และตำหนิองค์หญิง ที่ไม่เห็นชีวิตคนบริสุทธิ์อยู่ในสายตา โหดเหี้ยมต่อไปนี้จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคนแบบนี้อีกแล้ว (ยังไม่รู้ว่าเป็นผู้หญิงนะ)..องค์หญิงตกใจพอดีองค์จักรพรรดิ์เดินมาพอดีองค์หญิงเลยขอให้จักรพรรดิ์แต่งตั้งให้หมินเต๋อมาสอนธนูให้ หมินเต๋อขัดไม่ได้จึงต้องรับปากเป็นครูสอนให้............ตอนท้ายๆ ตอนก็มีการสอนธนูกัน องค์หญิงมีความอายเล็กน้อยเพราะความใกล้ชิด แต่หมินเต๋อไม่มีโมเมนต์และได้กลิ่นเครื่องสำอางค์จึงถามว่านี่เจ้าใช้เครื่องสำอางค์ด้วยเหรอ แล้วก็ให้องค์หญิง 8 ฝึกยกลูกน้ำหนักเพื่อความแข็งแรงของแขน องค์หญิงฝึกจนหมดแรง...และแค้นหมินเต๋อ...

วังนี้โหด เอะอะยิงหัวอย่างเดียว...


องค์หญิงในคาบองค์ชายใช้เครื่องสำอางค์



ตอนที่ 10

เกาหยางช่วยเว่ยหยางให้เว่ยหยางได้มีโอกาสพูด มเสหสีเลยให้ทุกคนยืนขึ้น ฉิหยุนรั่วมองฉางเล่อด้วยสายตาแบบเจ้าเรื่องเป็นมายังไงกันแน่ ..เว่ยหยางได้อธิบายว่าในแผนช่วยน้ำท่วมที่ฉางรู่ไม่ได้ไปนั้นมันมีจุดอ่อนอยู่ พวกอาหาร ยา และพวกเครื่องบริโภคต่างๆ ที่จะส่งไปนั้นต้องอาศัยขุนนางเป็นผู้นำไปแต่ปัจจุบันนี้ขุนนางมีการคอรัปชั่นกันมาก...มเหสีโกรธที่เว่ยหยางว่าขุนนางในองค์จักรพรรดิ์คอรัปชั่นเลยว่าเว่ยหยางประมาณว่าเจ้าเป็นแค่หญิงจากบ้านป่าเจ้ากล้ามาวิจารณ์การทำงานของขุนนางที่ทำงานอย่างหนักให้ต้าเว่ยได้ยังไง เจ้าว่าจักรพรรดิ์เลือกใช้คนผิดอย่างนั้นซิ...เว่ยหยางรีบบอกว่าไม่ได้หมายความอย่างนั้น แต่ต้องการจะบอกว่าการ ที่ให้อำนาจแก่ขุนนางเอาของไปช่วยเหลือผู้เดือดร้อนจากน้ำท่วม เกรงว่าจะเหลือความช่วยเหลือไปถึงผู้เดือดร้อนน้อยมาก......มเหสีโกรธมากบอกเรื่องงานบ้านงานเมืองเจ้าเป็นผู้หญฺิงจะมาตีฝีปากพูดแบบนี้ได้อย่างไร แล้วก็สั่งคนสนิทให้เข้าไปตบเว่ยหยาง คนสนิทมเหสีตบหน้าเว่ยหยางจนเว่ยหยางตัวเอียง 

ณ โมเมนต์ที่โดนตบ


ตั้วบาจูเห็นก็ตกใจ คนสนิทมเหสีจะตบอีก แต่ตั้วบาจูจับมือคนสนิทมเหสี (ส่งสายตาห้ามตบ) และบอกมเหสีว่าตนเห็นด้วยกับเว่ยหยาง เพราะตอนที่ตนเองออกมาตรวจสอบภัยน้ำท่วมก็พบว่าพวกข้าราชการเอาเงินที่ได้รับมาจากท้องพระคลังเข้ากระเป๋าตัวเอง ....เว่ยหยางรีบบอกมเหสีว่าต้องรีบยับยั้งการสั่งใช้ "แผนช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วม" อันนั้นถ้าหากช้ากลัวจะไม่ทันการ ผลเสียหายร้ายแรงจะตามมา .....มเหสีเลยบอกเห็นแก่หน้าขององค์ชายเกาหยางช่วยออกหน้าข้าจะยกโทษให้เจ้าซักครั้ง และขอให้เจ้าระวังกริยาไว้ให้ดี อย่ายุ่งวุ่นวายอีก ไปได้ล่ะ.....เว่ยหยางขอบคุณมเหสีแล้วเดินออกจากห้องโถงไป (โดยไม่เหลียวมองตั้วบาจูเลย เชิดๆ ไป..)

ฉางเล่อรู้สึกกลัวมาก พอตั้วบาจูกำลังจะกลับฉางเล่อรีบวิ่งออกมาขอร้องให้ให้ตั้วบาจูเชื่อว่าแผนช่วยเหลือน้ำท่วมนั้น ตนเป็นคนคิดเอง ใส่ร้ายเว่ยหยางว่าร่วมมือกับพี่น้องของนางมาแกล้งนาง...ตั้วบาจูจึงมองหน้าและบอกว่าจะถามเป็นครั้งสุดท้ายว่า แม่นางฉางเล่อยืนยันใช่มั้ยว่าแผนช่วยน้ำท่วมนั้นเจ้าเป็นคนเขียนเอง...ฉางเล่อรีบตอบว่าแน่นอนถ้าคิดเองเป็นความคิดของข้า...ตั้วบาจูเลยบอกว่างั้นก็อย่ากังวลตราบใดที่เจ้าคิดเองทุกอย่างก็กระจ่างอยู่แล้ว...ฉางเล่อบอกตั้วบาจูประมาณว่าคนอื่นจะพูดจะเข้าใจฉางเล่อยังไงฉางเล่อไม่สนสนแต่ท่านคนเดียว โปรดเชื่อข้า...ตั้วบาจูไม่ตอบ เดินทางกลับวังไป...

ฉางรู่กับแม่กลับมาถึงที่พัก แม่ก็ต่อว่าฉางรู่ว่าเจ้ากำลังหาเรื่องเดือดร้อนเข้าตัวแล้ว ป้ารั่วไม่ปล่อยเจ้าแน่...ฉางรู่บอกแม่ว่าเรารู้ว่าเว่ยหยางพูดเรื่องจริงแล้วมันก็สำคัญกับบ้านเมืองเราจะนิ่งดูดายได้อย่างไร....เว่ยหยางเข้ามาขอบคุณฉางรู่และบอกให้ฉางรู่ระวังตัว และตนจะปกป้องฉางรู่ด้วยชีวิต แต่ยังไม่ทันขาดคำ ฉิหยุนรั่วก็มาพร้อมกับคนรับใช้ในบ้าน ฉิหยุนรั่วตบแม่ฉางรู่ และบอกต้องลงโทษตามกฏของบ้านให้คนลากตัวฉางรู่ออกไปที่ห้องโถง...ฉิหยุนรั่วให้คนจับตัวเว่ยหยางไว้ข้างๆ แล้วบอกทุกคนว่าจะจับฉางรู่โกนหัวบวชเป็นแม่ชี เพื่อทำบุญให้สิ่งดีดีเกิดกับตระกูลหลีตลอดไป ..ท่านย่าวิ่งมา ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ฉิหยุนรั่วใช้มุกเป็นสะไภ้ใหญ่ต้องดูแลกฏของบ้านอย่างเต็มที่ ฉางรู่ให้ร้ายฉางเล่อต่อหน้าคนนอกโดยปราศจากหลักฐานพิสูจน์ยังไงก็ต้องถูกโกนหัว...ท่านย่าอึ้ง..แล้วฉิหยุนรั่วก็เริ่มตัดผมฉางรู่ จนกระทั่งเว่ยหยางสะลัดหลุดจากคนที่จับตัวไว้ เอาตัวเข้ามาขวาง ฉิหยุนรั่วแทงกรรไกรเข้าไปที่หลังของเว่ยหยาง...หลีเสี่ยวหรานมาถึงก็รีบห้ามฉิหยุนรั่ว...เจ้าต้องการให้มีคนตายก่อนใช่มั้ยถึงจะหยุดการลงโทษ..ฉิหยุนรั่วโกรธและก็ต้องโยนกรรไกรทิ้งหยุดการลงโทษ...

ณ โมเมนต์นี้ที่โดนจับตัดผมเพื่อโกนหัวบวชชี


ในห้องเว่ยหยาง หมินเต๋อ ฉางรู่ และคนสนิทเว่ยหยางกำลังดูแลเว่ยหยางอยู่ หมินเต๋อเล่าให้ทั้งสองฟังว่าท่านลุง (พ่อเว่ยหยาง) ต้องไปประชุมถึงเช้าเพราะองค์ชายเกาหยางทูลฮ่องเต้ตามที่เว่ยหยางทักทวงทำให้ท่านลุงต้องประชุมกับเหล่าขุนนางถึงเช้า ...จึงสั่งให้ฉิหยุนรั่วห้ามลงโทษหรือทำอะไรเว่ยหยางในช่วงนี้เพราะจะก่อให้เกิดเรื่องใหญ่ ฉางรู่ขอโทษเว่ยหยางที่ทำให้บาดเจ็บ หมินเต๋อเลยเตือนฉางรู่ว่าต่อไปจะทำอะไรก็ให้คิดมากมากก่อน เว่ยหยางห้ามหมินเต๋อตำหนิฉางรู่ หมินเต๋อเลยขอตัวกลับที่พัก.. ฉางรู่กับเว่ยหยางต่างก็ขอบคุณซึ่งกันและกันฉางรู่บอกเว่ยหยางว่าเว่ยหยางกับตนจะเป็นพี่น้องที่รักกันที่สุดในโลกตลอดไป (เชื่อมั้ย??).........ฉางรู่กลับมาที่ห้องคนสนิทก็ถามว่าท่านออกหน้าช่วยเว่ยหยางแบบนี้จะคุ้มมั้ย ฉางรู่นึกถึงหนานอันยิ้มชื่นชม ก็บอกว่าคุ้มที่สุด ตราบใดที่เขาเห็นข้าในสายตาชีวิตข้าข้าก็ให้ได้....

มาด้านทริปเปิ้ลเลว ฉางเล่อโกรธเว่ยหยางที่เกาหยางเชื่อเว่ยหยางและออกหน้าแทน บ่นไปบลาบลา บลา แล้วก็จบด้วยข้ายอมให้เว่ยหยางมันชนะข้าไม่ได้ ข้าควรจะทำอย่างไรดีท่านแม่ ท่านพี่? ...หลีหมินเฟิงจึงรีบบอกว่าอย่าคิดมากสิ่งเดียวที่ต้องทำคือต้องใช้แผนช่วยเหลือน้ำท่วม ที่เจ้าคิดให้ประสบความสำเร็จ ข้ามีวิธี....

ตัดมาที่ฉางรู่กำลังเดินมาที่สวน แต่เห็นฉางเล่ออยู่กับคนใช้เลยจะเดินหนี แต่ฉางเล่อเรียกไว้แล้วฉางเล่อก็เดินมาถากถางฉางรู่และขู่ฉางรู่ประมาณเจ้าคิดดีแล้วเหรอที่จะเป็นศัตรูกับข้า..ฉางรู่ก็บอกประมาณท่านรู้ดีอยู่แก่ใจว่าแผนช่วยเหลือน้ำท่วมเป็นของใคร ......ฉางเล่อก็บอกฉางรู่ว่ารู้ว่าของใครแล้วยังไง ยังไงก็ทำอะไรข้าไม่ได้....ฉางรู่เลยสะกิดประมาณว่าในเมื่อแผนช่วยเหลือน้ำท่วมที่ท่านสร้างมันไม่ได้เป็นความจริง ถ้าเว่ยหยางยังมีชีวิตอยู่ยังไงสิ่งที่ท่านโกหกโลกก็ต้องรู้ซักวัน ... ถึงวันนั้นเจ้าจะอายไปทั้งแผ่นดิน ฉางเล่อตบหน้าฉางรู่และขู่ว่าถ้าไม่หยุดพูด จะทำให้ครอบครัวฉางรู่ได้รับความทรมาน..ฉางรู่วิ่งหนีไป..

แนะนำให้ไปทำบุญนะฉางรู่ โดนบ่อยตอนนี้


ฉางเล่อกับฉิหยุนรั่วกำลังเลือกดูเสื้อผ้ากันอยู่ ฉางเล่อก็พูดขึ้นมาว่าตอนนี้ตนเชื่อแม่แล้วว่าเว่ยหยางเป็นกาลกิณีของตนจริงๆ ฉิหยุนรั่วยิ้มแล้วพูดประมาณมันยังไม่สายที่เจ้ายอมรับและรู้เรื่องนี้แล้ว แต่เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอกข้าเนี้ยแหละจะปกป้องเจ้า และจัดการกับเว่ยหยางเอง อย่าคิดมาก มานี่มาเลือกชุดที่เจ้าจะใส่เพื่อเข้าไปรับรางวัลพระราชทานจากจักรพรรดิ์กัน...จากนั้นหลีเสี่ยวหราน ก็ตะโกนและเดินข้ามาในห้องตามหาหมินเฟิงว่ามันอยู่ไหน เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ฉิหยุนรั่วถามสามีว่าวันนี้ไปเข้าเฝ้าเป็นอย่างไรบ้างจักรพรรดิ์ตกลงใช้แผนช่วยเหลือน้ำท่่วมของฉางเล่อใช่มั้ย ฉางเล่อก็รีบถามต่อ แผนการของพี่หมินเฟิงสำเร็จใช่มั้ย...

พ่อเลยพูดประมาณว่าเจ้าจริงๆที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้..........พ่อไม่ทันพูดอะไรต่อก็ตัดมาที่เว่ยหยาง หมินเต๋อมาเล่าให้เว่ยหยางฟังว่าหมินเฟิงเอาแผนช่วยเหลือน้ำท่วมของฉางเล่อไปใช้ในหมู่บ้านที่ตระกูลฉิหยุน (ฝ่ายแม่) เป็นใหญ่ปรากฏว่าล้มเหลวเกิดจลาจลผู้คนล้มตายจำนวนมาก ตอนนี้เป็นข่าวดังไปทั่วแล้ว...เว่ยหยางบอกเสียดายไม่มีใครเชื่อคำพูดของข้าและข้าก็ไม่มีโอกาสได้พูด...แล้วก็ปลอบใจกันว่าอย่างคิดมากไปเดินเล่นกันดีกว่า....

ทางด้านฉางเล่อพอได้ยินเรื่องราวจากพ่อแล้วก็กลัวจนตัวสั่น รีบบอกพ่อว่าแผนเทาภัยพิบัยนั้นตนไม่ได้เป็นคนคิดเอง เป็นเว่ยหยางที่เป็นคนคิดและอยู่เบื้องหลังเรื่องร้ายๆ เหล่านี้....พ่อเลยว่าฉางเล่อว่าตกลงเจ้าไม่ได้เป็นคนคิดเอง...ฉางเล่อก็ error ไป...หลีเสี่ยวหรานรีบไปหาเว่ยหยาง พบเว่ยหยางอยู่ในสวนกับหมินเต๋อกำลังคุยกันสนุกสนาน มาถึงก็บอกให้ทุกคนออกไป จะคุยกับเว่ยหยางตามลำพัง...

เว่ยหยาง : ท่านพ่อวันนี้ทำไมมาหาข้าถึงที่นี่เลย (ปกติไม่เคยมาเลย)

พ่อ : แผนบรรเทาภัยพิบัติของเจ้าตอนนี้ก่อให้เกิดปัญหาใหญ่แล้ว

เว่ยหยาง แผนบรรเทาภัยพิบัติของข้า? เป็นความคิดข้าเหรอ? (แบ๋วๆ ไป)

พ่อ : ก็แผนบรรเทาภัยพิบัติของเจ้านั่นแหละ (เน้น เสียงดัง) 

เว่ยหยาง ฉางเล่อเป็นคนเสนอความคิดนี้ ตอนนี้เกิดปัญหาใหญ่ท่านควรจะไปถามฉางเล่อ ..

พ่อ:  (ทำหน้าแบบเสียหน้า) ข้ารู้ว่าแผนบรรเทาภัยพิบัติเป็นเจ้าที่คิด ตอนนี้พี่ชายใหญ่เจ้านำมันไปใช้และเกิดการจลาจลใหญ่ขึ้น

เว่ยหยาง: ข้าเคยพูดไปแล้วว่าแผนบรรเทาภัยพิบัตินี้ห้ามนำไปใช้ แต่พี่ใหญ่ก็ไม่เชื่อ ตอนนี้เกิดเรื่องแล้ว ฮ่องเต้คงไม่ปล่อยพี่ใหญ่แน่ 

พ่อ : ใช่ตอนนี้พี่ใหญ่เจ้าเกิดเรื่องแล้ว เจ้าเป็นคนต้นคิดเรื่องแผนบรรเทาภัยพิบัตินี้ เจ้าต้องเป็นคนแก้ไขความผิดพลาดนี้ ช่วยพี่ใหญ่เจ้าก็เหมือนช่วยตระกูลหลี

เว่ยหยาง: ทำไมข้าต้องช่วย? (สะใจ ดี) ข้าเป็นลูกที่ไม่ได้รับการเลี้ยงดูและเติบโตมาในคฤหาสน์หลังนี้ ลูกคนอื่นๆ อยู่สุขสบาย แล้วทำไมข้าต้องช่วย ในขณะที่ข้าต้องทนทุกข์ทรมาน?

พ่อ: (ลุกขึ้นตบโต๊ะ) เจ้านี่สามหาว (ก้าวร้าว) นัก..ยังไงเจ้าก็ต้องช่วยเพราะมีเจ้าคนเดียวที่จะซ่อมแผนนี้ได้ รีบหาวิธีแก้ไขซะ ข้าจะได้ให้หมินเฟิงรีบทำ แผนจะได้สำเร็จจะได้พ้นความผิด

เว่ยหยาง:  หมินเฟิงจะได้แก้ไขข้อผิดพลาดในแผนของข้า?? เว่ยหยางยิ้มเยาะ ให้ท่านพ่อคิดซะว่าข้าไม่รู้เรื่องแผนบรรเทาภัยพิบัตินั้นละกัน..

พ่อ :เจ้าเกินไปแล้วนะ

เว่ยหยาง: ท่านพ่อควรจะคิดซิว่าเด็กสาวบ้านป่าอย่างข้าจะมีปัญญาคิดเรื่องแผนบรรเทาภัยพิบัติได้อย่างไร ถึงเวลาแล้วที่คนในตระกูลสูงศักดิ์ต่างๆ ที่เป็นเพื่อนกับท่าน และลูกคนอื่นๆ ที่อยู่สุขสบายจะได้ช่วยท่านบ้าง ข้าคงช่วยอะไรไม่ได้ (ประมาณนี้)

พ่อ: เจ้าควรจะบอกวิธีแก้ไขมาดีดี ตอนที่ข้ายังพูดดีดีกับเจ้านะ 

เว่ยหย่าง: ขับไล่ไสส่งข้า กลับมาก็โดนทรมานสารพัด แล้วตอนนี้พ่อก็ยังมาขู่ข้าอีก? หากจะให้ข้าบอกวิธีแก้ไขความผิดพลาดของแผนนี้ต้องให้ข้าทูลจักรพรรดิ์ด้วยตัวข้าเองเท่านั้น

พ่อ: เจ้านี้มันอวดดีมาก (อีตาพ่อนี่แย่..)

ฉิหยุนรั่วพยายามให้ขุนนางที่สนิทคุ้นเคยช่วย แม้กระทั่งบางคนเคยเป็นหนี้ตระกูลหลี แต่ก็ไม่มีใครสามารถช่วยได้เพราะความผิดครั้งนี้ใหญ่หลวงนั้น ฉิหยุนรั่วโกรธและรำพึงรำพันว่า ข้าไม่เชื่อว่าตระกูลฉิหยุนที่ยิ่งใหญ่ของข้าจะช่วยลูกชายไม่ได้..........

ทางด้านหมินเฟิงก็เกลี้ยกล่อมหลอกซือเหยียนให้สืบให้ได้ว่าวิธีแก้ไขแผนทำยังไง หากสำเร็จจะตั้งให้เป็นภรรยาแล้วย้ายมาอยู่ด้วยกัน ซือเหยียนตอนแรกปฏิเสธแต่หมินเฟิงบอกเลิก ถ้าไม่ทำ ซือเหยียนเลยบอกว่าท่านจะทิ้งขวางข้าได้ไงเราได้กันแล้ว (เฮ้อ) ซือเหยียนจึงกลับมาพยายามถามเว่ยหยางว่าวิธีแก้ไขแผนบรรเทาภัยพิบัติที่ถูกต้องคืออะไร เว่ยหยางเลยเล่าให้ฟัง.... (เว่ยหยางบอกสองคนนี่ด้วยว่าถ้ามีคนรักให้บอก อนุญาตให้แต่งงานออกเรือนดีกว่ามาเป็นคนใช้ตลอดชีวิต นางเอ๊ก นางเอก)

ทางด้านฉางเล่อกลัวจนจิตเสีย ฉิหยุนรั่วเข้ามาปลอบใจบอกเกาหยางเป็นบุรุษนักรบเก่งกาจเขาไม่คิดเล็กคิดน้อย ใจแคบหรอก ยังไงเขาก็อภัยให้ฉางเล่อแน่นอนไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...แล้วบอกให้ฉางเล่อทำดีกับเว่ยหยางโดยเอาชุดไปให้เว่ยหยางใส่เพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้พรุ่งนี้ ฉางเล่อไม่อยากไป แต่ก็ต้องไป ..เอามาให้เว่ยหยางในสวนที่นั่งอยู่กับฉางรู่ ฉางรู่กลัวฉางเล่อ แต่เว่ยหยางส่งสายตาบอกไม่ต้องกลัว ฉางเล่อโยนชุดให้เว่ยหยาง เว่ยหยางเลยปัดชุดตกพื้นไปแล้วช่วนฉางรู่ดื่มชาต่อไม่สนใจ..

เว่ยหยางเตรียมชุดไว้แล้วเป็นชุดสีขาว ต้องใส่สีขาวเข้าเฝ้าจักรพรรดิ์ (ประมาณว่าต้องไว้ทุกข์ให้กับบิดาและท่านย่า ที่ถูกสั่งจากจักรพรรดิ์ให้ฆ่า) เกลียดมาก..หลีเสี่ยวหรานพาเว่ยหยางไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ เว่ยหยางไม่ยอมทำความเคารพจนกงกงบอกให้ทำความเคารพเว่ยหยางจึงทำ จักรพรรดิ์บอกดูเหมือนเว่ยหยางไม่อยากทำความเคารพตนเอง...แต่ก่อนที่เว่ยหยางจะเอ่ยปากพูดเรื่องแผนบรรเทาภัยพิบัติ หมินเฟิงกับฉางเล่อรีบวิ่งเข้ามาขอเข้าเฝ้าบอกว่าค้นพบวิธีแก้ไขแล้ว (นางซือเหยียนไปบอก) ส่งรายงานฮ่องเต้เมื่อวานนี้ กงกงหยิบมาให้ฮ่องเต้สิ่งที่หมินเฟิงพูดเว่ยหยางแปลกใจมากว่าทำไมเหมือนกับที่ตนคิด แล้วฉางเล่อกับหมินเต๋อก็ช่วยกันพูดว่าเว่ยหยางพยายามจะก๊อปปี้แผนของตนโดยเอาร่างแผนที่ตนเขียนในกระดาษไปลอก...(มีหลักฐานเป็นกระดาษที่ซือเหยียนขโมยไปให้ฉางเล่อตอนอยู่ที่วัด) และบอกมีพยานบุคคลที่เว่ยหยางบอกเองว่าคัดลอกงานของฉางเล่อ แล้วซือเหยียนก็เข้ามา....ตั้วบาจูบอกว่าคำพูดของสาวใช้คนเดียวจะใช้เป็นหลักฐานไม่ได้หรอก (ช่วยเว่ยหยางตลอด แต่เว่ยหยางก็เชิดใส่ สวยๆ) ...

ทางด้านเลวตัวแม่ ฉิหยุนรั่ว ก็ยืนเดินไปเดินมากระวนกระวาย ลูกทั้ง 2 ของข้าดีที่สุด พวกเขาต้องชนะ...

ตัดมาทางท้องพระโรง...เว่ยหยางเห็นท่าไม่ดีเลยขอให้ฮ่องเต้ฟังความคิดเห็นที่เป็นคำตอบของทั้ง 2 ฝ่ายสดๆ เลยคือ ฝ่ายหมินเต๋อฉางเล่อ และตนเอง ฉางเล่อรีบออกตัวว่าตัวเองมาเพื่อแก้ไขแผนภัยพิบัติของตนเองที่ส่งมาเท่านั้น เรื่องอื่นๆ ข้าไม่อยากทำให้น้องสาวของข้า(เว่ยหยาาง) ต้องเสียหน้า... เว่ยหยางรีบบอกจักรพรรดิ์ว่าคำถามเป็นเรื่องของแผนภัยพิบัติ ในจุดที่ผิดพลาดนี่แหละ แค่ขอให้อธิบายว่าสิ่งที่ผิดพลาดนั้้นเกิดจากอะไร ในเมื่อเป็นแผนบรรเทาภัยพิบัติของทุกคน ทุกคนก็ย่อมต้องตอบได้ จักรพรรดิ์ก็จะได้รู้ด้วยว่าใครพูดจริงใครพูดเท็จ...ฮ่องเต้อนุญาต..

.เว่ยหยางบอกประมาณว่าแผนบรรเทาภัยพิบัติแผนนี้ความผิดพลาดเกิดจากจักรพรรดิ์นี่แหละ.........ทุกคนก็มองแบบตกใจ (โทษจักรพรรดิ์ได้ยังไง) ขอให้ท่านพี่หมินเฟิงอธิบายว่าเกิดความผิดพลาดจากจักรพรรดิ์ได้อย่างไร? หมินเฟิงตกใจพูดไม่ออก (กลัวหัวขาด) เว่ยหยางเลยบอกว่าถ้าพี่หมินเฟิงตอบไม่ได้ งั้นให้ข้าตอบนะ ทุกคนมองไปที่หมินเฟิง แต่หมินเฟิงก็พูดอะไรไม่ออก...เว่ยหยางเลยบอกว่าเป็นเพราะทุกครั้งที่ขุนนาง และข้าราชการท้องถิ่นทำสิ่งผิด (คอรัปชั่น ลำเอียงไม่แจกจ่ายของไม่ช่วยเหลือ) เพราะอ้างว่าจักรพรรดิ์สั่งมาแบบนี้แบบนั้น เปิดโอกาสให้พวกนั้นได้ใช่ชื่อท่านในการทารุณประชาชนของท่านเอง  ท่านยังจะปล่อยให้คนพวกนั้นมีโอกาสทำร้ายประชาชนงั้นเหรอ? ...จักรพรรดิ์ก็พูด ว่า "ประหารซะ" (พูด 2 ครั้ง) 

ฉางเล่อกับหมินเฟิงดีใจ เพราะคิดว่าสั่งให้ประหารเว่ยหยาง.........แต่แล้วจักรพรรดิ์ก็พูดต่อว่า ประหารซะให้หมดพวกที่มันใช้ชื่อข้าไปทำชั่ว.....ตั้งแต่นี้ไปข้าจะจัดการโครงสร้างเลือกคนที่ดูแลโครงการช่วยเหลือในแต่ละทีให้ถูกคน เหมาะสมที่สุด...หลีเว่ยหยาง แล้วเจ้าเห็นว่าต้องทำอย่างไรให้แผนบรรเทาภัยพิบัติใช้ได้เกิดประสิทธิภาพที่สุด...เว่ยหยางตอบประมาณว่าให้แต่งตั้งในทางลับ ส่งคนไปตรวจสอบระบบการช่วยเหลือและประมวลรายงานผลการช่วยเหลือส่งมา..ท่านจะได้รู้ว่าใครมีผลงานที่แท้จริงให้รางวัลในอนาคตได้ถูกคน ใครคอรัปชั่นให้จับมาลงโทษตามกฏหมาย ..ผลงานและการทำงานทุกอย่างมีรายงานเป็นหลักฐานโปร่งใส ประกาศให้ประชาชนรู้...

ฮ่องเต้ถามเว่ยหยางว่าหากมีขุนนางคอรัปชั่นเป็นร้อยคน จะต้องสั่งฆ่าทุกคนเลยเหรอ เว่ยหยางตอบประมาณว่าท่านไม่สามารถจะฆ่า ทั้งร้อยคนได้ ไม่มีทางจะหาคนมาทำงานและรับผิดชอบงานได้ทัน แต่นับต่อจากนี้ทุกๆ ปีควรประกาศรับคนเข้าสอบเพื่อคัดเลือกคนที่มีความสามารถอย่างแท้จริงมาทำงานรับใช้ราชสำนัก (ไม่ใช่แต่ตระกูลใหญ่ๆ เท่านั้น)........

สปอล์ยนิยาย!! 

สำหรับคอนิยายสายดาร์ก แนะนำมากให้อ่านเรื่ององค์หญิงเว่ยหยาง ฉบับที่เป็นนิยาย เป็นนิยายที่มันและเข้มข้นมาก และยาวมาก มี 500 ตอน ถ้าเทียบระดับความโหดของนางเอกนิยายจีนต้องยกให้องค์หญิงเว่ยหยางโหดเป็นอันดับหนึ่ง....  

ชื่อนิยายหากใครต้องการหาอ่านมีหลายชื่อ แต่ชื่อเหล่านี้คือเรื่องเดียวกัน Jin Xiu wei Yang, The Concubine's Daughter is Poisonous และ  Princess of Wei Young

ในนิยายช่วงแรกจะเศร้าสลดหดหู่มากนางเอกเกิดในตระกูลเสนาบดีใหญ่ มีฐานะเป็นคุณหนู 3 (ไม่ได้ชื่อหลีเว่ยหยางนะ ชื่ออื่น )  แต่เกิดในเดือนกุมภาพันธ์ ซินแสดูดวงว่าจะนำโชคร้ายมาสู่วงศ์ตระกูล หลังจากทนทุกทรมานในบ้านมานาน นางเอกเลยตั้งใจไว้ว่าจะต้องเป็นฮ่องเฮาให้ได้ จึงช่วย ตั้วบาเจิน (ชาตินี้ไม่ได้ชื่อตั้วบาเจินเช่นกัน ) ให้ได้ขึ้นครองราชย์ พอตั้วบาเจินขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ์ของต้าลี่ ก็แต่งตั้งนางเอกให้เป็นฮ่องเฮา แต่เป็นอยู่แค่ 6 เดือนก็ถูกตั้วบาเจินปลด เพราะดันไปรักและเป็นชู้กับน้องสาวนางเอกเอง (ฉางเล่อ แต่ชาตินี้ใช้คนละชื่อไม่ได้ใช้ชื่อฉางเล่อ แต่ขอโทษนะตอนนี้จำไม่ได้ ไว้ไปค้นแล้วจะกลับมาเติมชื่ออีกที) ตั้วบาเจินกับน้องสาวนางเอกโหดร้ายกับนางเอกมาก ตั้วบาเจินหักขาทั้งสองข้างของนางเอก ทรมานนางเอกสุดสุดและขังนางเอกไว้ในวังเย็นเป็นเวลา 10 ปีจึงให้คนนำเหล้าพิษมาให้นางเอกดื่ม นางเอกตาย ก่อนตายได้สาบานว่าขอให้ได้มีโอกาสแก้แค้นทุกๆ คนที่กระทำกับตนเองอย่างโหดเหี้ยมในชาตินี้ ไว้แล้วนางเอกก็ตาย.....

นางเอกกลับมาเกิดใหม่เป็นลูกของนางสนมตระกูลหลี แห่งราชวงศ์ต้าเว่ย จึงได้ชื่อว่าหลีเว่ยหยางเกิดมาชาตินี้มีพร้อมทุกอย่าง คือพ่อแม่ไม่ได้เกลียดชัง ตัวนางเอกอยู่ดีมีสุขรับการศึกษาดี แต่ว่าดันจำเรื่องราวในชาติที่แล้วได้ (อภินิหาร? ) ส่วนสามีเก่าของนางเอกเมื่อชาติที่แล้วกลับมาเกิดเป็นตั้วบาเจิน น้องสาวของนางเอกเมื่อชาติที่แล้ว เกิดมาเป็นหลีฉางเล่อ หลีฉางรู่ แม่เมื่อชาติที่แล้วมาเกิดเป็นฉิหยุนรั่ว คนใช้ที่ทรยศ ทุกคนที่เคยทำเลวไว้กับนางเอกยกทีมกลับมาเกิดใกล้ๆ กับเว่ยหยาง เกี่ยวข้องกับเว่ยหยางหมดเลย แต่...ไม่มีใครจำเรื่องเมื่อชาติที่แล้วได้..ยกเว้นเว่ยหยางคนเดียว...(ในนิยายทุกคนเกิดมาชาติใหม่หน้าตาเหมือนเดิม เว่ยหยางเลยจำได้) ...เพราะฉะนั้นก็หมายความว่าชาตินี้เว่ยหยางแก้แค้นและทรมานทุกคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าเคยทำอะไรกับเว่ยหยางไว้เมื่อชาติที่แล้ว.....(เหมือนเว่ยหยางจะไร้มนุษยธรรม มะอะ? ) ----อันนี้คงเป็นเหตุผลที่ซีรี่ย์ต้องเปลี่ยนพล็อตเรื่องใหม่เพราะมันขัดกับจริยธรรม--

ก่อนจะไปต่อในนิยาย มาเปรียบเทียบตัวละครในซีรี่ย์กับในนิยาย กัน

หลีเว่ยหยาง จะเห็นว่าในซีรี่ย์เนื้อเรื่องจะแตกต่างจากนิยายตั้งแต่เริ่ม กิมมิกในซีรี่ย์เปลี่ยนเป็นนางเอกเป็นองค์หญิงฉินเอ๋อร์ถูกฆ่าล้างตระกูล (ราชวงศ์แห่งต้าเหลียง) จึงแค้นมากแล้วฟ้าบันดาลให้มาสวมรอยเป็นหลีเว่ยหยาง เข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลหลี แล้วซีรี่ย์จึงเริ่มเรื่องราวการทรมาน แต่ทรมานตอนเป็นหลีเว่ยหยางแล้ว.....ตัดกิมมิกการกลับไปเกิดใหม่ในนิยายออก...ที่จีนถือเป็น time traveling ...แต่มันมีจุดต่างถ้าเราจำกันได้ อย่างเช่น ปู้ปู้จินจิง นางเอกในอีกยุคหนึ่งแค่ป่วยโคม่าไม่ฟื้น ช่วยอีกยุคหนึ่งมามีชีวิตโลดแล่น มาแบบไม่คิดอะไร ดำเนินชีวิตใหม่ไปเลยแค่อยากเอาให้ชีวิตรอด...แต่ของเว่ยหยางนี้คือนางเอกตายไปเลยแล้วมาเกิดใหม่....แต่ขอชมผู้ผลิตซีรี่ย์เรื่องปู้ปู้จินจิงหน่อยนะว่าเดินเรื่องทุกอย่างตามหนังสือนิยายมากที่สุดเท่าที่ดูซีรี่ย์แนวนี้มา แล้วก็ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี.....แต่เรื่องต่อๆ มาดัดแปลงเยอะ แต่ยังไงชื่อตัวละครก็ยัง ส่วนใหญ่ใช้ชื่อเหมือนเดิม...

ตอนได้ยินข่าวว่ามีบริษัทจะหยิบเรื่ององค์หญิงเว่ยหยางนี้มาสร้าง ก็ลุ้นมากว่าจะสร้างได้ตามนิยายจริงเหรอ คือมันดาร์กมากการแก้แค้นของเว่ยหยางกับศัตรูแต่ละคนทำได้โหด คนอ่านนิยายอย่างเราต้องนั่งอ่านริมสุดของเก้าอี้ สุดขอบคือหวาดเสียว ลุ้นตลอด..

ในนิยายมี

ตั้วบาเจิน ---- สามีเก่านางเอกเมื่อชาติที่แล้ว กลับมาเกิดชาติใหม่เป็นองค์ชายอีก มีสิทธิ์ครองราชบัลลังก์ ชาตินี้เกิดมารักนางเอกและหวังว่านางเอกจะช่วยให้ได้ครองราชย์แต่สุดท้ายเว่ยหยางหักหลัง (เพราะแก้แค้นนั่นแหละ) เลยไม่ได้ครองราชย์ และเว่ยหยางก็ตัดเส้นเอ็นทุกส่วนของร่างกายตั้วบาเจิน ควักลูกตาออกข้างหนึ่งแล้วให้คนเอาตั้วบาเจินไปไว้ในบ้านหลังหนึ่ง ที่เว่ยหยางซื้อไว้ซึ่งสามารถมองพระราชวังได้อย่างชัดเจน ให้ตั้วบาเจินได้ทนทุกข์ทรมานกับสิ่งที่อยากได้ที่สุดในชีวิตแต่ไม่มีโอกาสได้ เว่ยหยางส่งคนมาคอยดูแลใกล้ชิดอย่างดี เพราะห้ามตายสุขภาพต้องแข็งแรงต้องอยู่ตรงนี้ไปนานๆ ...

ตั้วบาอวี้---ในนิยายตั้วบาอวี้นิสัยดี เว่ยหยางช่วยให้ได้ครองบัลลังก์ (แตกต่างจากในซีรี่ย์ที่แวนเนสเล่น) และไม่ได้เป็นคนช่วยเว่ยหยาง แต่เป็นเว่ยหยางต่างหากที่คอยช่วยเหลือให้ตัวบาอวี้รอดทุกครั้ง...

ส่วนในซีรี่ย์ มี

ตั้วบาจู ---- ตัวนี้เป็นตัวละครตัวใหม่ที่สร้างขึ้นมา นิสัยใจคอไม่ได้เหมือนใครเลยทั้งตั้วบาเจินและตั้วบาอวี้ อาจจะนิสัยดีได้ตั้วบาอวี้จากนิยายมาบ้าง แต่ก็ผสมกับเป็นตั้วบาเจินด้วยเพราะได้แต่งงานกับเว่ยหยาง (หยิบบทมาผสมกันอย่างละเล็กละน้อย) ตั้วบาจูในซีรี่ย์ช่วยนางเอกทุกอย่างดูแลทุกอย่าง (ฮีโร่) แต่ในนิยายนางเอกเป็นคนที่ช่วยผู้ชายตัวเอกทุกคนในเรื่อง (555 เป็นไงล่ะ) โมเมนต์ที่นางเอกอ่อนแอไม่ได้เจอจากตัวหลีเว่ยหยางแน่นอน นาง cold มาก เย็นชาเลือดเย็น นางมีความอบอุ่นให้ผู้ชายคนเดียวคือหลีหมินเต๋อเท่านั้น)---- ตั้วบาจูในซีรี่ย์หลังจากครองราชย์และแต่งตั้งเว่ยหยางเป็นฮ่องเฮาแล้ว จุดจบน่าจะป่วยตาย เพราะในตัวอย่างซีรี่ย์เห็นเว่ยหยางแอบมองตั้วบาจูที่มีหมอหลวงตรวจอาการอยู่แล้วน้ำตาไหล ---หรือจะตายเพราะถูกเว่ยหยางวางยาพิษ เพราะยังไงก็ต้องแก้แค้นให้พระบิดาและเสด็จย่าของตัวเอง?? ----แต่เรา (เดา) ว่าไม่น่าจะใช่บทน่าจะให้สิ้นพระชนม์จากป่วยมากกว่า ไม่งั้นเว่ยหยางก็โหดเกิน....เพราะมันมีกิมมิกหนึ่งที่น่าประทับใจสุดๆในซีรี่ย์ที่เป็นเรื่องราวความรักของตั้วบาจูที่มีต่อเว่ยหยาง คือ 

เว่ยหยางฆ่าพระมเหสีคือแม่ของตั้วบาจูตาย มีพยานรู้เห็นว่าเป็นเว่ยหยางฆ่าแน่นอนแม้แต่ตั้วบาจูก็เห็นกับตา แต่ตั้วบาจูไปเยี่ยมเว่ยหยางในคุกและอภัยให้เว่ยหยางเพราะเชื่อใจเว่ยหยางว่าต้องไม่ทำเช่นนั้นแน่นอน ทั้งๆที่ 2 ตาของตั้วบาจูก็เห็นว่าเป็นเว่ยหยางฆ่า...(นักฆ่าผู้หญิงที่ปลอมตัวเก่งเป็นคนทำ)--- ด้วยความรักขนาดนี้เราไม่คิดว่าคนเขียนบทละครจะให้เว่ยหยางวางยาพิษให้ตั้วบาจูค่อยๆ ตายได้นะ...... 

ตั้วบาอวี้----ตัวละครในซีรี่ย์ตัวนี้คาแรกเตอร์คล้ายเป็นตั้วบาเจิน (สามีเก่าชาติที่แล้วของนางเอก) หยิบมาเล็กน้อย  ในซีรี่ย์เติมบทด้านเลวของตั้วบาเจินลงมาให้ตั้วบาอวี้ด้วย ในซีรี่ย์ไม่ได้แต่งงานกับเว่ยหยาง

ถึงแม้ศัตรูเมื่อชาติที่แล้วของเว่ยหยางทุกคนที่มาเกิดใหม่จะจำเรื่องราวในชาติที่แล้วไม่ได้ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นคนดีนะ ด้วยความแข่งขันแกร่งแย่งชิงดีพวกนี้ก็มีอันต้องอิจฉาและเกลียดเว่ยหยางในชาตินี้อยู่ดี (แค่ไม่รู้ว่าเมื่อชาติที่แล้วพวกตัวเองจัดหนักเว่ยหยางไว้แล้วเท่านั้น) 

ขอยกตัวอย่างการแก้แค้นของเว่ยหยางซักหน่อย 

เอาที่ในซีรี่ย์ฉายอยู่ก่อน หลีหมินเฟิง --- ในซีรี่ย์ตายง่ายโชคดีจริงแค่ถูกจินเถาองครักษ์ของเว่ยหยางไปดักฆ่าตอนที่หมินเฟิงถูกจับใส่กรงขังกำลังเดินทางไปจากวังหลวง...แต่ในนิยาย... เว่ยหยางมาพาตัวของหมินเฟิงไปขังใส่กรงที่มีหมาป่าที่กำลังหิวอยู่หลายสิบตัว (อรึ๋ยย คงเดากันได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลีหมินเฟิง) หมาป่ารุมทึ้งกัดกินแยกร่างแย่งกันกินหลีหมินเฟิง ...แล้วไม่ใช่แค่เว่ยหยางจับหลีหมินเฟิงใส่กรงขังกับหมาป่าที่หิวโหยแล้วจบนะ มีบรรยายถึงว่าหมาป่าทำยังไงบ้าง หมินเฟิงรู้สึกอย่างไรร่างกายเละแหลกเหลวยังไง (สงสัยไม่ใช่เว่ยหยางละที่โหด ที่แท้คนเขียนนิยายนี่แหละที่โหด ^_^)




ตอนที่ 11

จักรพรรดิ์ชอบคำตอบของเว่ยหยางมาก ชมพ่อเว่ยหยางว่าเลี้ยงลูกอบรมมาดีจริงๆ (หน้าพ่อแบบ อุ๊ยยไม่ได้เลี้ยงอ่าา) งั้นข้าให้เรื่องจัดการคัดเลือกคนเข้ามารับราชการเป็นหน้าที่ของเสนาบดีหลี ท่านน่าจะพาเว่ยหยางมาพบข้าเร็วกว่านี้ ปัญหาเรื่องภัยพิบัติคงหมดไปแล้วประชาชนของข้าตอนนี้คงไม่เดือดร้อนแล้ว เสนาบดีหลีรับบัญชา แล้วจักรพรรดิ์ก็ถามหมินเฟิงว่า ตอนนี้เจ้ายังจะยืนยันว่าเว่ยหยางขโมยแผนของเจ้าไปหรือไม่ หมินเฟิงตอบไม่ ข้าเข้าใจผิดไป จักรพรรดิ์ก็พูดประมาณว่าเจ้าบอกข้าว่าเว่ยหยางหลอกข้าแต่ข้าคิดว่าคนที่หลอกข้าคิดว่าข้าโง่คือเจ้ามากกว่า ทหารเอาตัวไปขังรอการลงโทษ...ทั้งฉางเล่อและหมินเต๋อรีบโยนความคิดให้ซือเหยียน ว่าซือเหยียนทำคนเดียว ต้องลงโทษซือเหยียนคนเดียว (ผลักซือเหยียนกระเด็น) แล้วก็เหล่มองหนานอัน หนานอันเลยช่วยพูดกับจักรพรรดิ์ว่า ถึงแม้ว่าหมินเฟิงจะทำความผิดแต่ได้โปรดเห็นแก่เสนาบดีหลีที่รับใช้อย่างซื่อสัตย์และมีความดีความชอบ ละเว้นโทษหมินเฟิงซักครั้ง ...เว่ยหยางได้ยินรีบคุกเข่าแล้วทูลจักรพรรดิ์ประมาณว่า พี่ชายข้านำแผนข้าไปใช้ในเขตของหมู่บ้านตระกูลฉิหยุน ใครๆ ต่างก็รู้ว่ากองทัพฉิหยุนเกรียงไกรขนาดไหน ช่วยพระองค์ทำศึกชนะสงครามมามากมาย คนลือกันว่าประชาชนทุกคนต่างให้ความเคารพยำเกรงกองทัพฉิหยุนทั้งนั้น แถมทหารในกองทัพยังพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าจะเชื่อฟังแม่ทัพกองทัพฉิหยุนคนเดียวเท่านั้น  คงเป็นการไม่ดีแน่ถ้าจะไม่เคารพต่อกองทัพฉิหยุน ไม่แน่ว่าประชาชนอาจจะก่อจลาจลขึ้นเพื่อต่อต้านได้เพคะ  (ยุ ให้ระแวง) จักรพรรดิ์พูดประมาณว่าอะไรนะ เจ้ากำลังบอกข้าว่า กองทัพทหารอันเกรียงไกรของข้า คนอื่นๆ รู้จักแค่ว่าเป็นกองทัพฉิหยุนเหรอ (มันต้องเป็นกองทัพในชื่อข้าซิ) ทหารของข้าก็ต้องเชื่อฟังข้าซิ เอาละข้าจะสั่งสอนให้บทเรียนแก่หมินเฟิงแทนเสนาบดีหลีเอง สั่งทหารให้งดโทษตายแต่ให้นำไปโบย 100 ที พ้นจากตำแหน่งทุกตำแหน่งและรอขึ้นศาลเพื่อรอคำตัดสิน...ส่วนหลีฉางเล่อเพราะเจ้าคัดลอกงานคนอื่น ข้าให้เจ้าคัดแผน 100 จบ ---เสนาบดีหลีรีบคุกเข่าขอบพระทัยจักรพรรดิ์ และบอกขอให้ลงโทษตนด้วย เพราะตนเลี้ยงดูหมินเฟิ้งกับฉางเล่อมาไม่ได้ จักรพรรดิ์ก็บอกว่าจริงๆ แล้วเจ้าก็มีความผิดและต้องถูกลงโทษแต่เพราะเจ้าเลี้ยงดูอบรมเว่ยหยางมาอย่างดีข้าละเว้นโทษครั้งนี้ให้เจ้า. (พ่อหน้าตึง แต่แสดงออกไม่ได้)...หลีเสี่ยวหรานขอบพระทัยจักรพรรดิ์ 

จักรพรรดิ์ประทานเงินทองเป็นรางวัลให้เว่ยหยางมากมาย แต่เว่ยหยางขอบริจาคให้ประชาชนที่กำลังประสบภัยพิบัติอยู่ จักรพรรดิ์ชมเว่ยหยางว่าจิตใจดีงาม สมเป็นกุลสตรีของบ้านเมืองจึงแต่งตั้งให้เป็นยอดหญิงแห่งอันผิง เว่ยหยางรีบคุกเข่าและขอจักรพรรดิ์ประมาณว่าสำหรับข้าแล้วไม่เป็นไร แต่ขอตำแหน่งให้แม่ผู้ให้กำเนิดข้าด้วย เพราะในตระกูลหลีตอนนี้ฉิหยุนรั่ว ได้ตำแหน่งคุณหญิงขั้น 1 ไปแล้ว จักรพรรดิ์เลยให้ตำแหน่งเลื่อนลำดับให้แม่เวยหยางเป็นคุณหญิงขั้น 3 เว่ยหยางดีใจมาก ขอบพระทัยจักรพรรดิ์และคิดในใจถึงเว่ยหยางตัวจริงว่า เว่ยหยางเจ้าเห็นมั้ย ตอนนี้แม่เว่ยหยางก็จะไม่โดนดูถูกและรังแกอีกต่อไป จักรพรรดิ์ประทานตำแหน่งให้แล้ว.....

เกาหยางออกมาด้านนอกเพื่อหาโอกาสพบเวยหยาง แต่เว่ยหยางพยายามหลบ เกาหยางก็ยังตามและบอกว่าประทับใจกับเว่ยหยางวันนี้มาก เพราะคิดไม่ถึงว่าเจ้าจะจิตใจดีงามขนาดนี้---- เว่ยหยางถามเกาหยางว่าอาการบาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง เกาหยางดีใจที่เว่ยหยางเป็นห่วง ...องค์ชายเกาหยางก็บอกเว่ยหยาง ข้าไปรอเจ้าตามจดหมาย แต่เจ้าก็ไม่ไป ข้าคิดว่าเจ้าโกรธอยู่ เว่ยหยางถามว่าจดหมายอะไร ทำให้เกาหยางรู้ว่าเว่ยหยางไม่ได้รับจดหมาย ...เกาหยางคิดว่าเว่ยหยางโกรธที่คิดว่าตนจากมาโดยไม่ทิ้งข้อความไว้เลย.. เกาหยางเดินเข้าไปหาเว่ยหยาง เว่ยหยางเดินถอยหลัง แล้วบอกว่าหลังจากที่รู้ฐานะที่แท้จิรงของเราสองคนแล้ว เราต้องเว้นระยะห่างมากๆ แล้วก้อเดินจากไป...เกาหยางงงมาก ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงเดินคุยกับคนสนิทว่า เนี้ยไม่รู้เว่ยหยางเป็นอะไรทำไมคอยผลักไสข้าเรื่อยเลย คนสนิทก็ถามประมาณว่าท่านจะต้องใส่ใจทำไม เกาหยางบอกทำไมจะไม่ใส่ใจ เว่ยหยางเป็นผู้หญิงคนแรกที่ข้าอยากเป็นเพื่อนด้วย คนสนิทเลยบอกว่า ท่านลืมแล้วเหรอท่านเป็นองค์ชายลูกของอดีตองค์รัชทายาท เป็นหลานปู่สุดรักขององค์จักรพรรดิ์ ท่านมีอะไรที่นางจะปฏิเสธท่าน ผู้หญิงทุกคนอยากรู้จักท่านทั้งนั้นแหละ ถ้านางไม่สนใจท่าน ท่านก็อย่าไปใส่ใจเลย...ฐานะท่านกับนางก็แตกต่างกันมาก และนางอาจจะชอบองค์ชายหนานอันก็ได้  ไม่งั้นท่านก็น่าเกลียดมาก เกาหยางรีบถามว่าน่าเกลียดยังไง คนสนิทตอบว่า ก็คอยตามตื้อผุ้หญิงที่เขาไม่สนใจตนเองน่าเกลียดจะตาย....เกาหยางได้ยินก็บอกจางเต๋อ (ชื่อคนสนิท)ว่าดูมือข้าซิ แล้วก็ตี...

ส่วนฉางเล่อเดินกำลังจะออกจากวัง ก็ได้ยินพวกนางสนมนินทาว่านี่ไงฉางเล่อ ที่คัดลอกงานคนอื่นมาเอาหน้า ฉางเล่ออายมาก จะร้องไห้ ....เกาหยางเดินผ่านก็แทบจะไม่มองหน้านาง ฉางเล่อเสียใจมาก กลับบ้านมาบ่นประมาณว่าเกาหยางไม่สนใจตนเองแล้ว และเว่ยหยางคงชนะใจเกาหยางไปแล้วแน่เลย แล้วก็แค้นใจ..(ไม่ดูตัวเองเลยนิ) 

ร้ายตัวแม่ปลอบใจร้ายตัวลูก


ส่วนหนานอันกำลังเดินคุยกับคนสนิทประมาณว่าเว่ยหยางนี่เป็นผู้หญิงที่น่าสนใจจริง ในเวลาคับขัน หัวจะหลุดจากบ่าก็ยังมีไหวพริบ ฉลาดเอาตัวรอดมาได้ ...พอดีก็มาเจอกับเว่ยหยางพอดีจึงคุยกับเว่ยหยาง หนานอันก็บอกเว่ยหยางว่าเว่ยหยางฉลาดจริงๆ เจ้าต้องการทำร้ายใครบางคน(หมินเฟิง) ใช่มั้ย เว่ยหยางก็ตอบว่าข้าไม่มีเจตนาทำร้ายใคร หนานอันก็เปรยว่า อืมนะ น่าสนใจจริงๆ.........

เว่ยหยางเดินผ่านตรงที่หมินเฟิงถูกโบยอยู่ทั้งคู่ประสานตากัน เว่ยหยางคิดในใจ หมินเฟิงถึงข้าจะอ่อนแอและตัวคนเดียว แต่ระหว่างข้ากับเจ้ามันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น...

ทางด้านฉิหยุนรั่วรอทุกคนกลับมาพอเห็นสามีก็รีบถามและถามหาลูกๆ หลีเสี่ยวหรานบอกว่าลูกชายคนดีของเจ้า ถูกลงโทษโดนเฆี่ยน 100 ครั้ง ฉิหยุนรั่วก็ร้องไห้โวยวาย 100 ครั้ง ลูกเฟิงจะทนได้อย่างไรเขาอาจจะตายก็ได้ ทำไมท่านไม่ช่วยลูก หลีเสี่ยวหรานก็บอกว่าช่วยไม่ได้จริงๆ ฉิหยุนรั่วก็ถามเรื่องตำแหน่งหน้าที่การงาน สามีก็ตอบประมาณว่าเจ้ายังจะมาถามเรื่องตำแหน่งอีกเหรอ มีชีวิตรอดนี่ก็บุญมากแล้ว ฉิหยุนรั่วเสียใจมาก สามีสั่งว่าให้บอกฉางเล่อกับหมินเฟิงช่วงนี้ให้ทำตัวให้ดีดี อย่าก่อเรื่อง.....

หมินเฟิงกลับมานอนคว่ำอยู่บนเตียง ฉิหยุนรั่วเห็นลูกก็โกรธซือเหยียนมาก (พาล) ข้าต้องสั่งสอนซือเหยียนให้สาสม ฉางเล่อสนับสนุน หมินเฟิงก็เช่นกันให้หาทางแก้แค้นเว่ยหยางให้ด้วย เว่ยหยางนี่แหละที่พยายามทิคจักรพรรดิ์ให้ลงโทษหมินเฟิง ฉิหยุนรั่วรับปาก...แต่ตอนนี้ทำอะไรลำบาก ช่วงนี้ให้อดทนไว้ก่อน เพราะเว่ยหยางได้รับแต่งตั้งเป็นยอดหญิงแห่งอันผิง และพ่อเจ้าสั่งไว้ว่าเจ้าทั้งสองคนต้องทำตัวดีดีช่วงนี้ ส่วนตำแหน่งไว้ค่อยหาทางเอาคืนมาทีหลัง หมินเฟิงบอกข้าไม่ต้องการตำแหน่งอะไรทั้งนั้น ข้าขอแค่เว่ยหยางตาย....

ตัดมาที่ห้องเว่ยหยางกับไป๋จื่อกำลังคุยกับซือเหยียน ทุกคนร้องไห้ ซือเหยียนถามเว่ยหยางว่าท่านรู้มานานแล้วใช่มั้ยว่านาง (ซือหยียน) ทรยศ เว่ยหยางบอกข้ารู้วันที่เราทานข้าวด้วยกัน จมูกข้าไวกับกลิ่นมาตั้งแต่เด็กวันนั้นข้าได้กินเหล้าจากตัวเจ้า .......แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าถูกลงโทษจนตาย ข้าจะขอท่านย่าให้เจ้าได้เป็นเมียหมินเฟิงนะ ต่อแต่นี้เราไม่ใช่พี่น้องกันอีก ซือเหยียนเสียใจ..............ฉิหยุนรั่วมาพร้อมคน และสั่งให้คนนำซือเหยียนไปลงโทษ เว่ยหยางบอกซือเหยียนเป็นคนของข้าท่านจะมาลงโทษได้อย่างไร ฉิหยะนรั่วก็พูดประมาณเจ้ามีสิทธิ์มีเสียงอะไรในบ้านหลังนี้ด้วยเหรอ แล้วก็ให้คนเข้าไปลากตัวซือเหยียน แต่ซือเหยียนรีบบอกว่าท่านทำร้ายข้าไม่ได้นะ ข้ามีเลือดเนื้อเชื้อไขของหมินเฟิง มีหลานท่านอยู่ในท้องข้า...ฉิหยุนรั่วตกใจ ................แล้วทุกคนก็มาร่วมตัวกันในห้องโถงเพื่อไต่สวน...ซือเหยียนเล่าเหตุการณ์ทุกอย่าง และเว่ยหยางก็ช่วยพูด แต่ฉิหยุนรั่วก็รังเกียจและบอกว่าไม่สนใจทั้งนั้น จะใช่เมียไม่ใช่เมีย จะมีลูกไม่มีลูกก็ไม่สนใจ แค่เป็นคนใช้ต่ำต้อยจะมาเป็นเมีย(น้อย)หมินเฟิงได้อย่างไร แล้วก็สั่งคนลากซือเหยียนออกไปลงโทษ.....เว่ยหยางเลยรีบพูดว่าท่านพ่อท่านบอกจะให้รางวัลข้าตอบแทนที่ข้าแก้ไขแผนช่วยเหลือผู้ประสบภัยได้สำเร็จ ข้าขอให้ซือเหยียนได้เป็นเมียของหมินเฟิงและอยู่กับหมินเฟิง...ย่าก็เข้ามาสนับสนุนและบอกฉิหยุนรั่วว่า เว่ยหยางก็เป็นคนตระกูลหลีเช่นกัน นางมีสิทธิ์มีเสียงที่จะแสดงความคิดเห็นและพูดในบ้านหลังนี้ แถมตอนนี้ได้รับแต่งงานจากจักรพรรดิ์เองเป็นถึงยอดหญิงแห่งอันผิง ..เอาล่ะ ๆ เอาตามที่เว่ยหยางขอละกัน ข้าเหนื่อยข้าไปละ ท่านลุกเดินแล้วก็พูดกระทบฉิหยุนรั่วว่า...ทุกคนคงลืมกันไปแล้วว่า ณ ตอนนี้ใครใหญ่สุดในบ้านหลังนี้ (ท่านย่าไง แต่ฉิหยุนรั่วข้ามหัว) ... ฉิหยุนรั่วหันไปจะให้สามีช่วย แต่หลีเสี่ยวหรานก็บอกว่าจบเถอะ เอาตามท่านย่าบอก (เชื่อแม่ ) ..

จากนั้นคนใช้ตะโกนบอกว่าองค์ชายเกาหยางเสด็จ เกาหยางนำของรางวัลพระราชทานและราชโองการแต่งตั้งมาให้เว่ยหยาง เว่ยหยางขอบพระทัย เกาหยางจะเข้ามาจับมือเว่ยหยางลุกขึ้นเว่ยหยางชักมือกลับ เกาหยางหน้าเสีย เสียงของคนสนิทเกาหยางก็ดังขึ้นในสมอง ว่าใหตัดใจเถอะนางไม่สนใจก็อย่าตามตื้อ ..หลีเสี่ยวหรานเชิญเกาหยางดื่มน้ำชา แต่เกาหยางบอกไม่สะดวก ขอตัวกลับ...เกาหยางบอกคนสนิทว่าในเมื่อไม่ชอบกันขนาดนี้ ก็ไปดีกว่า...

เว่ยหยางนั่งเศร้าอยู่ที่พัก แล้วก็ถามไป๋จื่อว่าข้านี่แย่มากเลยใช่มั้ย เขาช่วยชีวิตข้าไว้หลายครั้ง แต่ข้าตอบแทนเขาด้วยความเย็นชา ไม่ใส่ใจ ไป๋จื่อรีบบอกประมาณว่าใครว่าท่านไม่ใส่ใจ ท่านทำแผนช่วยเหลือผู้ประสบภัยเพื่อองค์ชายเกาหยางโดยเฉพาะ แต่เสียดายที่องค์ชายไม่รู้ ... เว่ยหยางลูบไล้พัดไปมา คิดถึงเกาหยาง แล้วก็รำพึงว่า ถ้ารู้ว่าจะมีวันนี้วันที่ฉันต้องผิดหวัง ฉันไม่ควรพบท่านเลย แล้้วก็เก็บพัดลงกล่อง..

ตัดมาที่ท่านย่ากับลูก (หลีเสี่ยวหรานพ่อเว่ยหยาง) ท่านย่าบอกพ่อเว่ยหยางให้คืนรางวัลต่างๆ ที่จักรพรรดิ์ประทานให้เวยหยางคืนแก่เว่ยหยางซะ ตอนแรก หลีเสี่ยวหรานไม่เห็นด้วย ย่าเลยพูดประมาณว่า เจ้าตามใจเมียเจ้ามากเกินไปแล้ว แล้วเว่ยหยางก็เป็นลูกของเจ้าเช่นกัน ข้าไม่เห็นว่าเวยหยางมีอะไรที่สู่ฉางเล่อไม่ได้เลย หลีเสี่ยวหรานก็รีบบอกว่าท่านแม่จะเทียบเว่ยหยางกับฉางเล่อได้อย่างไร.....ฉางเล่อเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี ย่าก็บอกข้ารู้เจ้าฝากความหวังและหวังไว้สูงกับฉางเล่อ แต่เจ้าควรรู้ว่าการที่เจ้าต้องการให้ฉางเล่อเป็นทองแผ่นเดียวกับราชวงศ์ นั้นเจ้าต้องคิดดีดี ขนาดตอนนี้หมินเฟิงมีเรื่องยังไม่มีใครออกหน้าช่วยเลย การแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทดุเดือดขึ้น หากเจ้าหวังให้ฉางเล่อได้เป็นพระมเหสีเพื่อความมีหน้ามีตา เจ้ารู้มั้ยว่าเจ้ากำลังทำให้คนทั้งตระกูลหลี เสี่ยงอันตราย (อาจถูกฝ่ายตรงข้ามฆ่าตายหมดตลอดเวลา และถ้าคนที่ได้เป็นรัชทายาทอยู่คนละฝ่ายกับเราเราก็โดนประหารตายหมดตระกูล)...หลีเสี่ยวหรานเลยบอกว่าเรื่องฉางเล่อข้าจะคิดดูอีกที. ...ท่านย่าเลยให้สติหลีเสี่ยวหรานว่า ตอนนี้คำพูดของเว่ยหยางได้ถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของประเทศแล้ว ยังไงก็ตระกูลหลี (มีหน้ามีตา) ไม่มีใครจะลบได้ เจ้าควรภูมิใจ ...ท่านย่าก็รุกต่อ สมบัติเงินทองเจ้าก็มากมายเจ้ายังจะเอาของเว่ยหยางทำไม?  ตำแหน่งเจ้าตอนนี้ก็ใหญ่โต ยิ่งใหญ่โตก็ต้องยิ่งระวังตัว.......หลีเสี่ยวหรานเลยบอกตกลงข้าเชื่อท่านแม่..(คืนรางวัลที่ฉิหยุนรั่วยึดมาให้เว่ยหยาง).............คนรับใช้รีบไปรายงานฉิหยุนรั่วว่าทานย่าสามารถชักจูงใจให้หลีเสี่ยวหรานคืนรางวัลให้เว่ยหยางแล้ว ฉิหยุนรั่วแค้นมาก

ใส่ปิ่นคู่กันกับฉางรู่ ...


เว่ยหยางนำรางวัลไปแจกทุกคน ท่านย่า แม่ฉางรู่ ฉางรู่  ฯลฯ  พอเว่ยหยางเอายาสมุนไพรที่ช่วยให้หลับดีมาให้แม่หมินเต๋อ แม่หมินเต๋อชมเว่ยหยางว่าตอนนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมหมินเต๋อถึงเข้ากับเว่ยหยางได้ดี เพราะปกติหมินเต๋อไม่พูดกับใคร ปลีกวิเวก เข้ากับคนยาก เพราะเจ้าเป็นคนจิตใจดีและจริงใจนี่เอง เว่ยหยางก็ชมหมินเต๋อว่าเว่ยหยางรู้ว่าจริงๆ แล้วหมินเต๋อเป็นคนที่มีจิตใจดีจากข้างใน จริงๆ เป็นคนดีมาก หมินเต๋อแอบฟังอยู่ก็ดีใจมากยิ้มแล้วก็เดินออกไป...แม่หมินเต๋อบอกเว่ยหยางว่ามีคนอยากพบเจ้า เว่ยหยางงงว่าใครกัน .....แม่หมินเต๋อพาเว่ยหยางมาพบกับซือเหยียนที่กำลังนอนป่วยหนักอยู่บนเตียง..............

ตอนที่ 12

ซือหยียนถูกหมินเฟิงซ้อมทำร้าย คนของแม่หมินเต๋อไปพบจึงพามารักษาตัวที่นี่ ซือเหยียนไอจนกระอักเลือด หมอมาดูแล้วแม่หมินเต๋อบอกเว่ยหยาง แต่ก็ส่ายหัว (ไม่รอด) ซือเหยียนเสียใจที่ทำไม่ดีต่อเว่ยหยางจึงขอโทษเว่ยหยาง แล้วเล่าว่าฉิหยุนรั่วไม่ยอมให้ลูกของซือเหยียนลืมตาดูโลกจริงๆ ต่อไปนี้เว่ยหยางจะมีแค่ไป๋จื่อเท่านั้นแล้วขอให้ไป๋จื่อดูแลเว่ยหยางให้ดี แล้วก็พูดว่าถ้าชาติหน้ามีจริงต่อให้ต้องเกิดเป็นทาสก็ขอให้ได้มีโอกาสมารับใช้เว่ยหยางอีก ขอให้เว่ยหยางอภัยให้ เว่ยหยางบอกข้าไม่เคยตำหนิเจ้า ข้าอภัยให้เจ้า แล้วซือเหยียนก็หมดลมหายใจ......

หมินเฟิงบอกฉิหยุนรั่วประมาณว่าไม่ตอ้งเป็นห่วงข้าจัดการเรื่องทุกอย่างได้หมดเกลี้ยงเกลา หมินเต๋อกับเว่ยหยางมาแอบได้ยินจึงสรุปได้ว่าหมินเฟิงฆ่าซือเหยียนและคงไม่มีความผิดเพราะถือว่าเป็นลูกชายคนโตตระกูใหญ่ เว่ยหยางบอกยังไงหมินเฟิงก็ต้องได้รับโทษอย่างสาสม...

ฉางเล่อนั่งเหม่ออยู่ในห้อง ฉิหยุนรั่วเข้ามาหาและให้กำลังใจฉางเล่อประมาณว่าถึงวันนี้เจ้าจะแพ้แต่ต้องลุกขึ้นมาให้ได้ เจ้าเป็นลูกใครไม่ต้องกลัว เหตุการณ์นี้ขอให้เจ้าจำไว้เป็นบทเรียน ...ตอนนี้ตัวแทนจากในวังและคนสำคัญของเมืองมาแสดงความยินดีกับเว่ยหยางเจ้าต้องแต่งตัวสวย ออกไปทักทายคนอื่นๆในงาน เจ้าต้องสวยที่สุด...ในงานเลี้ยงทุกคนกำลังคุยกันสนุกสนานโดยเฉพาะแม่ของฉางรู่กำลังหน้าบานเพราะคุณนายต่างๆ ก็ชมฉางรู่อยู่ พอทุกคนเห็นฉางเล่อ พวกคุณหญิงคุญนายก้อบอกแม่ฉางรู่ว่าต้องไปทักทายละ ทุกคนก็ชมฉางเล่อว่าสวยมาก สวยจริงๆ สวยที่สุดในเมืองผิง ฉิหยุนรั่วแอบยิ้มดีใจ ....ฉางรู่ก็ไม่มีใครสนใจอีกเลย...แม่หมินเต๋อกับหมินเต๋อมาถึงในบริเวณงาน หมินเต๋อไม่เห็นเว่ยหยางเลยบอกแม่ว่าจะไปตามหาเว่ยหยาง 

สวยเลือกได้ เบลอใส่ซะเลย ...

...ส่วนเว่ยหยางมานั่งเหม่ออยู่ข้างบ่อน้ำ องค์ชายหนานอันจะทำเซอร์ไพร์สเลยเข้ามาเงียบๆ เรียกเว่ยหยาง เว่ยหยางตกใจจะตกลงไปในบ่อ แต่หนานอันคว้าไว้ได้ หนานอันเองจะตกลงบ่อน้ำแทน แต่เว่ยหยางก็ช่วยไว้...หนานอันก้มลงเก็บปิ่นปักผมของเว่ยหยางขึ้นมา เว่ยหยางจะรับปิ่นมา แต่หนานอันไม่ไห้จับแขนเว่ยหยางแล้วเสียบปิ่นปักผมให้......พอดีหมินเต๋อมาถึงพอดีก็รีบมาช่วยเว่ยหยางให้ออกมาจากหนานอัน โดยบอกว่าแขกมาพร้อมกันแล้วต้องพาเว่ยหยางไปร่วมงานแล้ว.....เว่ยหยางถูกหมินเต๋อดึงวิ่งออกมา หมินเต๋อพูดประมาณว่าเจ้าไปคุ้นเคยกับองค์ชายหนานอันได้ไง อย่าไปคบพวกองค์ชายมาก พวกเขาไม่เห็นชีวิตคนอื่นมีค่าหรอก (คงนึกถึงองค์หญิง 8 ในคาบองค์ชาย) เว่ยหยางก็พูดประมาณหมินเต๋อเจ้าคิดมากไปแล้ว ไม่ต้องกังวลข้าไม่มีอะไรไม่คิดอะไรกับหนานอันหรอก แล้วก็แซวหมินเต๋อว่า ทำไมเจ้าเรียกข้าแต่ เว่ยหยาง เว่ยหยาง เว่ยหยางทั้งวัน ไม่เบื่อบ้างเหรอ เมื่อไหร่จะเรียกข้าว่าพี่สาวซักที....หมินเต๋อก็บอกประมาณฝันไปเถอะ

ในงานเลี้ยง พวกคุณหญิงคุณนาย (ปากดี) ทั้งหลายก็กำลังนินทาเว่ยหยางอยู่ประมาณว่าถูกเลียงมาในป่า ไม่มีการอบรมไม่มีความเป็นกุลสตรี ได้ตำแหน่งมาจากจักรพรรดิ์คงฟลุ๊คมากๆ  ไม่มีใครเหมาะสมเท่าฉางเล่อ เว่ยหยางได้ยินแต่ก็ไม่พูดอะไรเดินเข้ามาในงาน พอทุกคนเห็นเว่ยหยางเดินเข้ามาข้างในพวกคุณหญิงคุณนายก็วิจารณ์กันว่า อุ๊ยสวยดูดีมีสกุลมีมารยาท สวยงามมาก พ่อเว่ยหยางก็แนะนำเว่ยหยางให้รู้จักกับเพื่อนๆ พ่อ ....หนานอันเข้ามาในงาน ฉางซือรีบเข้ามาทำความเคารพแต่หนานอันไม่ใส่ใจ จากนั้นคนใช้ก็ประกาศว่าองค์ชายผิงอันกํบองค์ชายเกาหยางมาถึงแล้ว..ทุกคนก็ต้อนรับ เกาหยางเอาปิ่นของขวัญมาให้เว่ยหยาง เว่ยหยางขอบคุณเกาหยาง แต่เกาหยางบอกไม่ตอ้งขอบคุณข้าหรอกท่านแม่ข้าฝากมา (มเหสี จำปิ่นที่นางเลือกได้มั้ย ตกลงเว่ยหยางได้) ...เว่ยหยางบอกทุกคนว่าตอนนี้มีผู้ประสบภัยพิบัติมากมาย ตนไม่มีแก่ใจจะมานั่งทานอาหารและฟังเพลง ขอเชิญทุกท่านไปลอยประทีปกันข้างนอกเถิด...เกาหยางสังเกตว่าหนานอันสนใจเว่ยหยาง.........ในบริเวณลอยกระทง..ฉางเล่อรีบเข้ามาหาเกาหยางแล้วพูดประมาณว่า ข้าต้องขอโทษที่ทำให้องค์ชายเกาหยางผิดหวัง ข้าเสียใจ...เกาหยางไม่ได้มองที่ฉางเล่อ แต่มองหาเว่ยหยางแต่ก็พูดกับฉางเล่อว่าไม่เป็นไรไม่ต้องขอโทษข้าหรอก แล้วเกาหยางก็รีบเดินออกไปพร้อมกับบ่นว่า..ข้าจะผิดหวังในตัวเจ้าได้อย่างไร ในเมื่อข้าไม่เคยหวังอะไรในตัวเจ้าเลย ...........(เสียดายฉางเล่อไม่ได้ยิน )...

ฉากลอยกระทงสวยดี

เกาหยางเดินมาลอยกระทงคู่กับเว่ยหยาง ตอนเว่ยหยางกำลังหลับตาอธิษฐาน แล้วกระทงก็ลอยคู่กัน....หวานๆ ไป......ฉางรู่นำกระทงมาให้หนานอัน หนานอันพูดขอบคุณแม่นางฉางรู่ ฉางรู่ดีใจมากที่หนานอันจำชื่อตนเองได้ จึงบอกว่าดีใจที่องค์ชายจำชื่อได้ หนานอันก็บอกว่าข้าย่อมจำได้เพราะท่านเป็นน้องสาวของเว่ยหยาง ข้าไม่ลอยกระทงหรอก ท่าน(ฉางรู่) ลอยให้สนุกเถิด แล้วหนานอันก็เดินออกไป....ฉางรู่รำพึงทำไมท่านไม่จำข้าได้เพราะเราเคยเจอกันมานานแล้ว (ประมาณว่าอยากให้จำได้ตั้งแต่ตอนเป็นเด็ก)............. อยู่ๆ คนก็โวยวายขึ้นมาเพราะมีร่างของซือเหยียนลอยมา หมินเฟิงตกใจมาก เว่ยหยางกับไป๋จื่อก็ทำเป็นตกใจ  หลีเสี่ยวหราน ก็สั่งคนให้เอาซือเหยียนขึ้นมา เว่ยหยางก็พูดดังๆ ว่าเอ๊ะซือเหยียนไปอยู่เป็นเมีย(น้อย)ของหมินเฟิงแล้วนี่ทำไมมาอยู่ที่นี่แล้วทำไมเสียชีวิต ฉิหยุ่นรั่วรีบบอกว่าจะเป็นไปได้ยังไงเว่ยหยางซือเหยียนเป็นคนใช้ของเจ้า จะมาเป็นเมียของหมินเฟิงได้ยังไง ทุกคนอย่าเชื่อ ....เว่ยหยางก็เล่าเหตุการณ์ว่าซือเหยียนเป็นเมียหมินเฟิงแน่นอนเพราะท่านพ่อ (หลีเสี่ยวหราน) รับปากให้รางวัลเว่ยหยางแล้วเว่ยหยางขอพ่อให้ซือเหยียนได้เป็นเมียและไปอยู่ที่ห้องของหมินเฟิง....ฉิหยุนรั่วสังคนให้เอาร่างซือเหยียนไป แต่ไป๋จื่อรีบไปเปิดแขนของซือเหยียนเพื่อโชว์รอยแผลที่ถูกหมินเฟิงทำร้าย ทำให้ทุกคนต่างก็วิพากษ์วิจารณ์ว่าหมินเฟิงโหดร้าย....ทำร้ายซือเหยียนที่เป็นเมียตัวเอง....

หลังงานเลี้ยงจบตัดมาที่วังของเกาหยาง เกาหยางนั่งคิดถึงเว่ยหยาง เห็นคนสนิทเข้ามาพอดีเลยให้มานั่งตรงข้ามว่าถามว่า เจ้าเคยมีความรักมั้ย เคยชอบใครมั้ย แล้วเคยคิดถึงใครมั้ย (ประมาณนี้) ทุกคำถามคนสนิทของเกาหยางตอบว่าไม่เคย เกาหยางเลยว่าคนสนิทว่า ในเมื่อเจ้าไม่เคยมีเรื่องพวกนี้เลยซักนิดแล้วคราวที่แล้วเจ้ามีหน้ามาให้คำปรึกษาข้าได้ไงเหรอ ......แล้วเกาหยางก็เดินจากไป..

ตัดมาที่พระราชวัง...จักรพรรดิ์อ่านรายงานแล้วขว้างทิ้ง ตำหนิเสนาบดีหลีว่า นี่ลูกชายเจ้าทำถึงขั้นนี้เชียวหรือ ส่วนรวมทำให้เกิดเรื่องใหญ่ จลาจลหนัก ส่วนตัวฆ่าเมีย(น้อย) ตัวเองอย่างโหดเหี้ยม นี่เจ้าสอนลูกเจ้ายังไง เอาล่ะข้าจะสั่งสอนลูกชายเจ้าแทนเจ้าเอง แล้วก็สั่งทหารให้หมินเฟิงถูกเนรเทศออกไปจากเมืองผิงและห้ามเหยียบเข้ามาอีกตลอดชีวิต เสนาบดีหลีต้องจำยอมรับราชโองการ (ทำไรไม่ได้)......แล้วจักรพรรดิ์ก็ตำหนิหนานอันว่าเป็นเพราะเจ้าแนะนำหมินเฟิงสุดเลวมาให้ข้ารู้จักและให้ตำแหน่ง เจ้าแย่มากดูคนไม่เป็น หนานอันเสียหน้ามาก กลับมาถึงที่พักก็คว้ากระบี่มารำระบายความโกรธ แล้วก็บ่นประมาณว่าไม่น่าดึงมัน (หมินเฟิง) เข้ามาช่วยทำงานเลยแทนที่จะดีมีผลงานกับทำให้จักรพรรดิ์โกรธอีก แล้วก็คิดว่าต้องหาวิธีอื่น กะเล็งเว่ยหยางนั่นแหละ แต่คนสนิทไม่เข้าใจตอนแรกเลยถามหนานอันว่า ท่านจะแต่งงานกับหลีฉางเล่อใช่มั้ย หนานอันตอบแบบเจ้าคิดว่าจักรพรรดิ์จะอนุญาตให้ข้าแต่งกับฉางเล่อเหรอ (สร้างเรื่องซะขนาดนี้) ข้าว่าผู้หญิงบางคนเป็นดั่งไข่มุก สวยดูมีค่าแต่ไม่น่าจดจำ  แต่ผู้หญิงบางคนดูธรรมดา ไม่มีอะไร แต่ฉลาด เก่ง ข้าสนใจผุ้หญิงแบบนี้มากกว่า.................................ทหารมานำตัวหมินเฟิงไปจากคฤหาสน์ตระกูลหลี

เว่ยหยางจุดเทียนไว้อาลัยให้ซือเหยียน ไป๋จื่อเข้ามาหาเว่ยหยาง และรายงานว่าหมินเฟิงถูกทหารนำตัวไปแล้ว หมินเฟิงฆ่าซือเหยียนอย่างโหดร้าย เว่ยหยางเปรยๆ ว่าหมินเฟิงต้องได้รับการลงโทษอย่างสาสม ซือเหยียนต้องได้รับการแก้แค้น ...เว่ยหยางนึกถึงคำสาบานของซือเหยียน แล้วพูดประมาณว่าขอให้เจ้าอย่าห่วง ไปสู่สุขคติ เพราะหมินเฟิงต้องได้รับการลงโทษจากสาสม............ตัดมาที่หมินเฟิงอยู่ในกงกำลังเนรเทศไปจากเมืองหลวง ..จินเถาออกมาฆ่าหมินเฟิงตาย....ตัดมาที่คฤหาสน์ตระกูลหลี ฉิหยุนรั่วพยายามขอร้องให้หลีเสี่ยวหรานหาทางช่วยหมินเฟิง หลีเสี่ยวหรานบอกข้าทำอะไรไม่ได้เพราะจักรพรรดิ์สั่งเอง ฉิหยุนรั่วก็พูดประมาณว่าถ้าเจ้ากลัว (ตระกูลหลี) ตระกูล ฉิหยุนของข้าไม่กลัว ...หลีเสี่ยวหรานดึงสติฉิหยุนรั่วว่าเจ้าจะบ้าแล้วเหรอ.....ฉิหยุนรั่วชี้หน้าเว่ยหยางและบอกว่าเว่ยหยางเป็นต้นเหตุทุกอย่าง นางกาลกิณี บลา บลา บลา....เว่ยหยางก็ทำหน้าใสๆ (หนูไม่รู้)...คนใช้เข้ามารายงานว่าหลีหมินเฟิงถูกฆ่าตายระหว่างทางแล้ว ฉิหยุนรั่วเสียใจร้องไห้หนักมาก....

หมินเต๋อมาคุยกับเว่ยหยางและถามว่าเว่ยหยางเป็นคนวางแผน (ในวันลอยกระทง) ใช่มั้ย เว่ยหยางบอกว่าใช่ ต้องแก้แค้นให้ซือเหยียน หมินเฟิงเลวมากมันสาสมแล้ว แต่ถ้าไม่คิดว่าหมินเฟิงจะตาย (ขัดใจคอนิยายอย่างแรง ในนิยายไม่มีอะไรที่เว่ยหยางจะไม่รู้ทำเองวางแผนเองทุกอย่าง แต่ในซีรี่ย์ใสๆ สวยๆ มากเกิน) หมินเต๋อก็บอกว่าต่อไปเจ้าต้องระวังตัวให้มากขึ้น ฉิหยุนรั่วคงไม่ปล่อยเจ้าไว้ แต่เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงเจ้ามีข้าอยู่ข้าจะปกป้องเจ้าเอง เว่ยหยางหัวเราะ หมินเต๋อบอกข้ามีอะไรจะให้แล้วก็เอาตุ๊กตาแกะสลักมาให้เว่ยหยาง (แกะเป็นเว่ยหยาง) บอกว่าทำเอง เว่ยหยางขอบคุณและพูดประมาณว่าชอบมากเลยข้าไม่มีใครให้ของขวัญมานานแล้ว...หมินเต๋อยิ้มมีความสุข

ทางด้านฉิหยุนรั่วก็ร้องไห้กอดเสื้อผ้าของหมินเฟิงอยู่ ฉางเล่อนำซุปมาให้........


ตอนที่ 13

ฉิหยุนรั่วร้องไห้คร่ำครวญถึงหมินเฟิง ฉางเล่อนำซุบเข้ามาให้กินฉิหยุนรั่วก็ปัดตกพื้นและพร่ำบอกฉางเล่อให้จดจำวันนี้ให้ดี หมินเฟิงตายเพราะเว่ยหยาง เจ้าต้องให้เว่ยหยางชดใช้เป็นสองเท่า ชีวิตของหมินเฟิงต้องใช้ชีวิตเว่ยหยางมาไหว้ ฉางเล่อรับปาก..

หนังหน้าคุณแม่ ดีจริงๆ ชมนะ


ฉางรู่นั่งดื่มชาอยู่ แม่ฉางรู่เข้ามา แล้วก็คุยกันเรื่องหมินเฟิง แม่ฉางรู่ดีใจที่ในที่สุดฉิหยุนรั่วก็โดนสวรรค์ลงโทษ (แล้วก็นึกถึงตอนที่โดนตบ) ฉางรู่ให้คนสนิทปิดประตูแล้วพูดประมาณว่าสายของป้ารั่วมีอยู่เต็มคฤหาสน์อย่าพูดดัง แม่ก็พูดประมาณแม้กระทั่งเขตของพวกเราข้าพูดยังต้องระวังอีกเหรอ หึ ฉิหยุนรั่วนางทำให้ข้ากับท่านพี่ (สามี) ไม่ได้พบหน้ากันอีกเลย (น่าจะถูกส่งไปทำงานอยู่ที่เมืองอื่น หรือเปล่านะ) คราวนี้ลูกชายฉิหยุนรั่วมาตายไป ช่างสาสมกับนางจริงๆ   แล้วก็ถามฉางซือว่าทำไมวันนี้อยู่ห้อง ไม่ไปอยู่กับป้ารั่ว ฉางซือบอกตอนนี้ป้ารั่วเศร้าโศก อาละวาดทุกคนทุกวัน ตนไม่ไปให้โดน หรอก แล้วก็พูดขึ้นว่าพวกท่านว่าจริงมั้ยที่คนใช้พูดกันว่าการการของหมินเฟิงเป็นฝีมือของเว่ยหยาง ฉางรู่กับแม่ฉางรู่ก็พูดประมาณเจ้าอย่าไปเชือพวกคำนินทาของคนใช้มาก แต่ฉางซือบอกว่ายังไงการตายของหมินเฟิงก็ดูแปลกๆ อยู่ดี ต้องมีอะไรแน่ๆ....

แม่ของเว่ยหยางข้องใจเรื่องลอยปานแดงที่ข้อมือเว่ยหยาง จึงให้คนสนิทไปตามหมอมา แล้วถามหมอว่าเป็นไปได้มั้ยที่ปานแต่กำเนินจะเพิ่งมาปรากฏตอนโต หมอบอกคนโตขึ้นปานอาจจะเปลี่ยนขนาดหรือเปลี่ยนสีได้ แต่ถ้าเพิ่งมาเกิดขึ้นตอนโตเลย ไม่เคยมีมาก่อนในชั่วชีวิตที่เป็นหมอมา แม่เว่ยหยางขอบคุณและให้คนสนิทไปส่งหมอ...แต่หมอดันมาเจอซุนหมิงคนสนิทของฉิหยุนรั่วก่อน เลยโดนพาไปหาฉิหยุนรั่ว ฉิหยุนรั่วถามเรื่องราวจากหมอแล้ว ก็มาคิดประมวลดูแล้วก็พูดว่าต้องเป็นเพราะเว่ยหยางแน่นอน มีสิ่งปกติกับเว่ยหยาง (นึกถึงตอนจับมือเว่ยหยาง มือนิ่มเนียนสวย และความรู้ที่เว่ยหยางทำแผนช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติ)..ต้องสืบให้ได้ ต้องฆ่าเว่ยหยางให้ได้...

ทางด้านองค์ชายเกาหยางคิดถึงเว่ยหยางแต่ไม่มีทางออกเพราะเว่ยหยางทำตัวแปลกไป สั่งคนสนิทให้เตรียมม้าเพราะเครียดจะไปบ้านตระกูลหลี คนสนิทเลยถามว่าท่านจะไปงานศพของลูกชายเสนาบดีหลีใช่มั้ย องค์ชายบอกว่าใครอยากจะไปเคารพศพคนไม่ดีคนนั้น คนสนิทเลยอ๋อออ ท่านจะไปพบแม่นางหลีเว่ยหยางละซิ? ท่านยังไม่ยอมวางมืออีก ท่านไม่อายเหรอ (ไม่ตามตื้ออยู่ได้) เกาหยางยกฝ่ามือขึ้นมากแล้วบอกให้ดูมือ แล้วก็ผลักหัวคนสนิทซะ (น่ารักดี)... ตัดมาที่บ้านตระกูลหลี หลีเสี่ยวหรานให้การต้อนรับองค์ชายเกาหยาง จากนั้นบอกว่ายังมีภาระกิจที่ต้องจัดทำสำหรับงานศพหมินเฟิงไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนได้ เกาหยางก็บอกท่านตามสบายข้ามีคุณชายเหลี (หมินเต๋อ) อยู่เป็นเพื่อนแล้วไม่ต้องห่วง หลังจากหลีเสี่ยวหรานไปแล้ว เกาหยางก็มองหาเว่ยหยาง จนหมินเต๋อถามว่าท่านมองหาอะไร องค์ชายบอกเปล่า ข้าแค่.........แล้วก็วิ่งไปทางสวน แล้วก็มาเห็นเว่ยหยางกำลังชมดอกไม้ (มีโมเมนต์อีกละ )... ตะลึงกันไปทั้ง 3 ฝ่าย ^_^

อร๊ายยยยย ฉากแบบนี้ เราจะไม่ทน 5555


อะจึ๋ยยย


ตะลึง


คนสนิทฉางเล่อไปบอกฉางเล่อว่ามีแขกมาตอนแรกฉางเล่อก็ไม่สนใจแต่พอได้ยินว่าเป็นองค์ชายเกาหยางก็บอกให้คนสนิทช่วยแต่งตัวให้สวย.....แล้วรีบออกเอาพิณไปที่สวนเช่นกัน ในขณะที่หิมะตก เกาหยางและหมินเต๋อยังตะลึงอยู่นั้น เกาหยางก็วิ่งมาหาเว่ยหยาง แล้วจะปัดแก้มให้เพราะมีหิมะติดอยู่แต่เว่ยหยางถอยหลบ เกาหยางชะงัก เว่ยหยางบอกมีธุระต้องทำขอตัว เกาหยางก็พูดประมาณว่าข้าเพิ่งมาถึงเจ้าก็มีธุระซะละ ตอนนี้แม้แต่ขายื่นแขนไปสุดแขนก็ยังไม่ถึงตัวเจ้าเลย (ประมาณน้อยใจ)..แล้วเสียงพิณของฉางเล่อก็ดังขึ้น คนสนิทฉางเล่อทำเป็นกระซิบบอกฉางเล่อผู้ทำสวยๆ ว่าไม่เห็นเกาหยาง ว่าเกาหยางอยู่ที่นี้ ฉางเล่อรีบทำความเคารพเกาหยาง และชวนเกาหยางเล่นพิณ หมินเต๋อเลยรีบสนับสนุนว่าเคยได้มีโอกาสฟังเสียงพิณที่เกาหยางบรรเลงกับฉางเล่อ เหมือนได้ฟังเพลงจากสวรรค์ประทานมา (อันนี้ชง เพื่อกันท่า นะ คิดว่า) ..องค์ชายเกาหยางเลยยื่นมือไปให้ฉางเล่อแล้วบอกตกลงเรามาบรรเลงพิณกัน..เว่ยหยางเห็นทั้งสองเล่นพิณกันอย่างไพเราะก็รีบเดินออกไป ไป๋จื่อตะโกนเรียกเว่ยหยาง ทำให้เกาหยางเห็นว่าเว่ยหยางเดินไปแล้ว เลยทิ้งฉางเล่อ วิ่งตามเว่ยหยางไป...ฉางเล่อโกรธ+เสียใจ เลยปัดพิณตกพื้นสายขาดกระจุย .หมินเต๋อหันหลังมามองฉางเล่อ (แบบเท่ห์ๆ น่ารักๆ )...

เพลงของเราสองคน


ชอบภาพนี้ของหมินเต๋อ


เกาหยางวิ่งตามเว่ยหยางมาทันแล้วก็ถามประมาณว่าเจ้าเป็นอะไร ทำไมเดินหนีมาซะเฉยๆ แบบนี้ เว่ยหยางบอกข้าไม่รู้จะอยู่ทำไม ข้าเห็นท่านกับฉางเล่อกำลังบรรเลงเพลงกันอย่างไพเราะแล้วจะให้ข้าทำอะไร แล้วก็พูดประมาณท่านมีฐานะสูงส่ง ห่างไกลจากข้ามาก ถึงแม้ว่่าข้าจะได้รับแต่งตั้งเป็นยอดหญิงแห่งอันผิง ท่านคิดว่ามันเพียงพอให้เราได้คู่ควรกันเหรอ ( ประมาณถึงแม้ตอนนี้จะมีตำแหน่งนิดหน่อยแต่ฐานะก็ยังห่างไกลกันมากอยู่ดี)....เว่ยหยางจะไปเกาหยางไม่ให้ไปจับข้อมือเว่ยหยางไว้ เว่ยหยาง ดุมากบอก ปล่อยมือข้าเดี๋ยวนี้ ข้าบอกให้ปล่อย ตอนแรกเกาหยางไม่ปล่อย เว่ยหยางต้องย้ำอีกครั้ง ปล่อยมือข้า!!! คนสนิทมองกันตะลึง (ประมาณว่าเว่ยหยางลืมตัวว่าพูดกับใครอยู่ ดุองค์ชายได้ไงจ๊ะ)....

ในห้องเว่ยหยาง ไป๋จื่อ (น่ารักมาก) บอกเว่ยหยางว่าเว่ยหยาง "หึง" เกาหยางที่เล่นพิณคู่ฉางเล่อ เว่ยหยางบอกไม่มีทางจะหึงได้ไงไม่ได้คิดอะไร ไป๋จื่อเลยแซวว่าอ๋อท่านไม่ได้หึงท่านไม่ได้คิดอะไรกับองค์ชายแแล้วท่านเก็บพัดไม้ไผ่ขององค์ชายไว้ทำไม (พร้อมวิ่งไปหยิบมา) เว่ยหยางพูดบิดเบือนไปว่าข้าลืมไปแล้วว่ามีพัดขยะนี้อยู่ ไป๋จื่อทวนคำ อ๋อพัดขยะงั้นข้าจะทำลายมันแทนคุณหนูนะคะ เว่ยหยางรีบห้าม "เจ้ากล้าเหรอ คุกเข่า ถ้าเจ้ายังพูดอีกข้าจะให้เจ้าแต่งงานออกไปพรุ่งนี้" ไป๋จื่อเลยบอกว่าข้ากลัวแล้ว แล้ววิ่งออกไปจากห้อง ตอนวิ่งก็ตะโกนไปด้วย ท่านหึง ท่านกำลังหึง......เว่ยหยางนั่งมองพัดแล้วก็คิด....พยายามตัดใจ เดินเอาพัดไปเก็บไว้ในกล่อง  ตอนเก็บพัดมีคนแอบมองดู (หงส์ลั่ว นักฆ่าผู้หญิงคนของฉิหยุนรั่ว)..

ทางด้านเกาหยางกำลังยืนหัวเราะบ้าง หยุดคิดบ้าง หัวเราะบ้าง อยู่คนเดียว จนเสด็จแม่เดินเข้ามา เกาหยางปอกส้มให้เสด็จแม่แล้วถามว่า มีคนๆ หนึ่งข้ากับเขาเราเป็นเพื่อนกัน แต่แล้วตอนนี้เขาก็ทำตัวเปลี่ยนไปพยายามหลบหน้า แล้วก็ผลักไสอยู่ตลอดเวลา ทำอะไรก็ไม่ถูกใจ (ประมาณนี้) ท่านแม่ว่าเขาคิดยังไงกับข้า เขาทำอย่างนั้นทำไม พระมเหสีรับส้มไปกินแล้วบอก "หวาน" เกาหยางก็บอกว่าไม่ได้หมายถึงส้ม ข้าหมายถึงเขาคนนั้น แม่เลยบอกว่าที่ข้าพูดก็ไม่ได้หมายถึงส้ม ข้าหมายถึงเจ้ากับเขา "หวาน" เจ้าชอบคิดถึงเขาใช่มั้ย อยากเห็นหน้าเข้าตลอดเวลาใช่มั้ย อยากไปหาอยากอยู่ใกล้ตลอด ได้ยินเสียงก็มีความสูข? เกาหยางถามอ้าวท่านแม่ทำไมรู้ละ ...แม่เลยบอกเขาเป็นผู้หญิงละซิ งั้นเจ้าก็ตกหลุมรักเธอละล่ะ ....เกาหยางก็ "ฮ่ะะะะ อะไร ข้ารักนางเหรอ"  แม่ก็เลยถามว่าเป็นคุณหนูตระกูลไหน..เกาหยางหลุดปากไปว่าตระกูลหลี แล้วก็อุ๊บบบ อายเดินออกไป...พระมเหสีก็รำพึงรำพัน ลูกจูของแม่โตแล้วจริงๆ เอ๊ะคุณหนูตระกูลหลี ต้องเป็นหลีฉางเล่อแน่นอน แล้วก็ยิ้ม................. (โถ้วว คุณแม่)

หงส์ลั่วส่งข่าวมาให้ฉิหยุนรั่วว่าเว่ยหยางตัวจริงตายแล้ว เว่ยหยางที่อยู่ในบ้านตอนนี้เป็นตัวปลอม ฉิหยุนรั่วยิ้มร้ายแล้วก็วางแผนกำจัดเว่ยหยาง...........ฉิหยุนรั่วมาเอาใจ ดูแลและนวดให้ท่านยา ท่านย่าขอบใจและแสดงความเสียใจที่ต้องเสียหลานชายไป ทำไมหลานข้าต้องมาเสียชีวิตก่อนข้าซึ่งเป็นคนแก่เสียอีก ..ฉิหยุนรั่วเลยบอกทุกคนว่าจะพาทุกคน (ผู้หญิง) ในบ้านไปค้างที่วัดเพื่อทำบุญสวดมนต์ขอพรให้มีแต่เรื่องดีๆ เกิดขึ้น ท่านย่าเห็นด้วย เว่ยหยางรีบบอกทุกคนว่าขออยู่ดูแลท่านย่าเอง แต่ท่านย่าบอกให้เว่ยหยางไปด้วย...ฉิหยุนรั่วยิ้ม..วันเดินทางมาที่วัด ทุกคนพร้อมที่หน้าประตูเว่ยหยางทักหมินเต๋อว่ามีแต่ผู้หญิงไปทำไมคราวนี้เจ้าถึงไปละ หมินเต๋อตอบประมาณว่าข้าก็ไม่ได้อยากจะไป (แหงะ) แต่ข้าว่าทุกครั้งที่ข้าไปไหนกับท่านจะมีอันตรายเกิดขึ้นทุกครั้ง ข้าเลยคิดว่าครั้งนี้ก็ไปด้วยน่าจะดีกว่าท่านแม่ข้าก็อยากให้ข้าไปอยู่แล้ว..เว่ยหยางก็บอกหมินเต๋อว่าข้ารู้เจ้าเป็นห่วงข้า (หมินเต๋ออาย) แล้วเว่ยหยางก็ควงแขนหมินเต๋อ ข้ารักเจ้าที่สุดเลยน้องชายที่น่ารักของข้า ..หมินเต๋อสลัดแขนออกจากเว่ยหยางแล้วบอกว่า ใครบอกว่าข้าเป็นน้องชายเจ้า เจ้ากับข้าไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกันทางสายเลือดเลยนะ อย่ามาเรียกข้าว่าน้องชาย ..เว่ยหยางหัวเราะแล้วก็ล้อหมินเต๋อ หมินเต๋อเดินหนีไป ฉางรู่จึงบอกเว่ยหยางว่าพวกเราก็ไปกันเถอะ แล้วขบวนก็เดินทางไปวัด...

ที่วัดฉางเล่อกับฉิหยุนรั่วมาถึงแล้วก็สั่งให้บรรดาคนใช้ไปเตรียมสถานที่ (จะบริจาคของ)และเอาของไปเก็บที่ห้องพักในวัด จากนั้นก็คุยกับฉิหยุนรั่ว ฉิหยุนรั่วก็พูดประมาณไม่ให้ฉางเล่อกังวลเพราะทุกอย่างแม่วางแผนเตรียมการพร้อมไว้หมดแล้ว......ด้านเว่ยหยางพบกับจินเถา จินเถาขอให้เว่ยหยางพามาอยู่ข้างกายเพราะไม่ต้องการแยกจากกันอีก เว่ยหยางพาจินเถามาขออนุญาตกับฉิหยุนรั่ว ฉางเล่อไม่อยากรับจินเถาเพราะมีกระบี่และดูน่ากลัว จินเถาบอกขอมอบกายถวายชีวิตดูแลเว่ยหยางเพราะเว่ยหยางเคยช่วยชีวิตไว้ ถ้าผิดคำสามารถขอให้ไม่ตายดีแล้วก็ตัดหินขาด ฉางเล่อตกใจ ฉิหยุนรั่วอนุญาต จินเถาจึงได้อยู่กับเว่ยหยาง..............ฉางเล่อถามแม่ว่าทำไมอนุญาตก็เท่ากับว่าเว่ยหยางมีพวกมากขึ้น ฉิหยุนรั่วบอกเห็นจินเถาลักษณะแบบนี้ไม่น่าจะซื่อสัตย์อะไรเท่าไหร่หรอก ข้าจะให้ทั้งสองคนทำงานร่วมกัน อีกไม่นานก็จะกำจัดทั้งคู่ออกไปได้ไม่ต้องห่วง ......

ที่วัด ทั้งองค์ชายหนานอัน องค์ชายเกาหยางก็มา เพราะต่างก็ได้ยินว่าผู้หญิงของตระกูลหลีเดินทางมาสวดมนต์ขอพรพระที่นี่ ...เกาหยางพยายามชวนเว่ยหยางไปทำพิธีสวดมนต์จุดเทียนด้วยกัน แต่เว่ยหยางปฏิเสธบอกว่านัดกับหมินเต๋อไว้เรียบร้อยแล้ว แล้วก็ไปดึงหมินเต๋อไป ...เกาหยางเลยรีบวิ่งตามไป ฉางเล่อก็ตามเกาหยางไป เหลือหนานอันยืนอยู่ ฉางรู่รีบเดินเข้ามาแล้วบอกว่าที่วัดนี้มีดอก (ชื่ออะไรไม่รู้ 55 ) หาชมได้เฉพาะที่วัดนี้อยากพาองค์ชายไปชม หนานอันเลยไปกับฉางรู่....แล้วฉางรู่ก็พูดให้หนานอันคิดอีกล่ะ..ประมาณว่า..ท่านรู้จักดอกกล้วยไม้ (อืมม ไม่แน่ใจแต่เป็นพวกกาฝาก ต้นไม้เล็กๆ) ชนิดนี้มั้ย หนานอันบอกไม่รู้จักทำไมเหรอ ฉางรู่ก็พูดต่อประมาณว่ามันเป็นต้นไม้เล็กๆ ที่อาศัยอยู่บนต้นไม้ใหญ่ จะประสานเกาะเกี่ยวกันแน่นกับต้นไม้ใหญ่จนแยกไม่ออก มันเจาะอาหารและดูดน้ำจากต้นไม้ใหญ่ จนกระทั่งต้นไม้ใหญ่ตายลง แต่ต้นกล้วยไม้ (ต้นไม้เล็กๆชนิดนี้) ยังมีชีวิตอยู่อย่างดี........หนานอันคิดตามแล้วมองหน้าฉางรู่ ฉางรู่รีบบอกหนานอันว่า ข้าพูดอะไรโหดร้ายไปหรือเปล่า...หนานอันบอกเจ้าพูดกฏการเลือกผู้รอดชีวิตตามธรรมชาติอยู่ จะโหดร้ายได้อย่างไร.....(นางจะสื่อว่าอะไร? บอกแผนเพื่อให้ได้เป็นรัชทายาท หรือจะบอกว่าตัวฉางรู่ถึงจะไม่โด่งดังมีชื่อเสียง ก็สามารถช่วยหนานอันได้? หรือเลือกข้าข้าจะดูดให้ต้นไม้ใหญ่ตาย 5555 )...

ฉางเล่อพยายามตามเกาหยาง ฉางซือจึงเห็นเกาหยางพยายามวิ่งก็เลยถามว่าเมื่อตอนเด็กๆ ข้าจำได้ว่าองค์ชายเกาหยางชอบพี่ฉางเล่อขนาดเอ่ยปากว่าโตขึ้นจะแต่งงานกับพี่ฉางเล่อ แล้วทำไมตอนนี้เหมือนท่านไม่สนใจพี่ฉางเล่อละ องค์ชายก็บอกว่าขอแม่นางหลีอย่าได้ใส่ใจกับคำพูดตอนเด็ก ของข้าเลยยังเด็กมากก็พูดไปไม่ได้คิดอะไร ตอนนี้โตแล้วก็อย่าไปใส่ใจมันเลย ฉางเล่อหน้าเสีย แล้วก็ทวนคำ...อย่าไปใส่ใจมัน(คำพูดนั้น)เลย...เกาหยางหลบฉางเล่อไปอีกทางกับคนสนิท

เว่ยหยางพาหมินเต๋อหลบจากเกาหยางมาได้ หมินเต๋อบ่นประมาณว่าทำไมพวกองค์ชายไม่มีอะไรทำหรือไงมาตามเจ้า (เว่ยหยาง) อยู่ได้ เว่ยหยางบอกเขาไม่ได้มาตามข้าหรอก หมินเต๋อบอกที่ข้าเห็นตามแน่นอน เจ้าชอบองค์ชายเหรอเว่ยหยางรีบปฏิเสธบอกไม่ชอบแน่นอนเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง หมินเต๋อบอกเป็นห่วงเพราะเจ้าไม่ แต่พวกเขาต้องชอบเจ้าแน่นอนจะห้ามยังไง เว่ยหยางบอกหมินเต๋อว่ามีวิธีรับมือ..จากนั้นคนรับใช้มาตามให้เว่ยหยางกับหมินเต๋อไปช่วยแจกของหน้าวัด ..ที่หน้าวัดทุกคนก็มาช่วยกันบริจาคของให้คนยากคนจน ..ก็มีป้าคนหนึ่งมาจากหมู่บ้านที่เว่ยหยางตัวจริงเคยอยู่ มาถามหาเว่ยหยาง ฉิหยุนรั่ว (แผนนาง) เลยรีบออกมาเรียกเว่ยหยางให้มาพบกับผู้หญิงชาวบ้านคนนั้น...พอป้าชาวบ้านเห็นก็ชี้หน้าบอกนี่ไม่ใช่เว่ยหยางนี่ ไม่ใช่แน่นอน ...ทุกคนก็งง...ฉิหยุนรั่วหันไปมองเว่ยหยางแล้วบอกว่า ข้าหวังว่าเจ้าจะมีคำอธิบายที่ดีให้พวกเรานะ.............

ถึงกับชี้หน้ากันเลยทีเดียว


ฉิหยุนรั่วกลับมาบ้าน หลีเสี่ยวหรานเข้ามาในห้องแล้วถามว่าเจ้าเรียกข้ากลับมาบ้านด่วนขนาดนี้และเจ้าถึงกลับยกเลิกการทำบุญมีเรื่องอะไร ฉิหยุนรั่วก็ใส่ไฟเรื่อง เว่ยหยางคนนี้ต้องเป็นตัวปลอมแน่นอนหลีเสี่ยวหรานก็งงๆ แล้วพูดประมาณเดี๋ยวค่อยมาสอบถามก็ได้ แต่ฉิหยุนรั่วรีบบอกไม่ได้ต้องไต่สวนเลยเพราะมีองค์ชายหนานอัน กับองค์ชายเกาหยาง อยู่ในเหตุการณ์ด้วย (อ้าง) ทั้งสององค์ชายก็สงสัยเป็นอย่างมาก เราต้องทำให้เรื่องราวทุกอย่างกระจ่าง และอย่าลืมว่าตอนนี้เว่ยหยางได้รับตำแหน่งจากฮ่องเต้เองเลยให้เป็นยอดหญิงแห่งอันผิง เท่ากับเป็นการหลอกจักรพรรดิ์ด้วย โทษหนัก...หลีเสี่ยวหรานเลยบอกว่าเรื่องรับโทษไม่ต้องห่วงข้าจะปล่อยให้เว่ยหยางไปแก้ตัวต่อหน้าจักรพรรดิ์เอง (ไม่เกี่ยวกับพวกเรา) ......(โถ้วววว คุณพ่อง) 

ทางด้านเว่ยหยางกับจินเถาและไป๋จื่อถูกกักบริเวณอยู่ที่ห้อง เว่ยหยางรู้ล่ะว่าต้องแผนของฉิหยุนรั่วแน่ๆ แล้วก็รอเรียกไปไต่สวนที่ห้องโถงใหญ่...............

ตอนที่ 14

จินเถาบอกเว่ยหยางว่าจะไปฆ่าพวกยามที่เฝ้าหน้าประตู และฉิหยุนรั่วซะจะได้หมดเรื่อง เว่ยหยางห้ามไว้และบอกว่าถ้าทำอย่างนั้นก็เท่ากับเดินเข้ากับดักของฉิหยุนรั่ว เว่ยหยางจับมือไป๋จื่อถามไป๋จื่อว่าเจ้าเชื่อว่าข้าเป็นตัวปลอมมั้ย ไป๋จื่อบอกไม่เชื่อ แต่ถึงแม้เว่ยหยางจะเป็นอะไร ไป๋จื่อก็จะซื่อสัตย์และอยู่ข้างเว่ยหยางตลอดไป เว่ยหยางขอบใจไป๋จื่อ

ทางด้านดับเบิ้ลเลว + พ่อ กำลังคุยกันพ่อสั่งให้คนนำตัวเว่ยหยางไปสอบสวนที่ห้องโถง เป็นเวลาเดียวกับคนมารายงานว่าองค์ชายหนานอันและเกาหยางมาถึงแล้ว พ่อรีบออกไปต้อนรับ ส่วนฉิหยุนรั่วยิ้มพูดกับฉางเล่ว่า องค์ชายทั้งสองช่างมาได้เวลาเหมาะสมจริงๆ ถ้าองค์ชายไม่มาพ่อของเจ้าอาจไม่เอาผิดเว่ยหยางถึงแม้จะเป็นตัวปลอม เพราะเป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิ์แล้ว แต่ถ้ามีองค์ชายทั้ง 2 มาร่วมด้วย ยังไงเว่ยหยางตัวปลอมก็ไม่มีทางเลือก มีทางเดียวเท่านั้นคือตาย ข้าจะให้เว่ยหยางได้ชดใช้ชีวิตแก้แค้นให้พี่ชายเจ้า

ในห้องโถงมีการนำตัวหญิงชาวบ้านมาชี้ตัวเว่ยหยาง นางชี้บอกเว่ยหยางคนนี้เป็นตัวปลอม----เกาหยางสังเกตุเห็นฉางเล่อยิ้มกระหยิ่ม ดีใจก็แปลกใจ (มันต้องมีอะไรแน่ๆ) เว่ยหยางบอกทุกคนว่าไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ เพราะปกติแล้วไม่ออกจากบ้านเลยไม่รู้จักใคร ฉิหยุนรั่วจึงให้นำ มนุษย์ป้าวันนั้นออกมา เว่ยหยางมีท่าทางตกใจเล็กน้อยแต่ทำเฉยๆไว้ ฉิหยุนรั่วพูดข่มขู่มนุษย์ป้าว่าให้พูดความจริง ไม่เช่นนั้นไม่แค่เจ้าจะเดือดร้อนครอบครัวของเจ้าด้วย เกาหยางมองหน้าฉิหยุนรั่วเพราะพูดจาข่มขู่พยาน...มนุษย์ป้าก็รับปากว่าจะพูดความจริง พ่อเว่ยหยางถามป้าหลิวว่ารู้ักผู้หญิงที่นั่งข้างๆ มั้ย ป้าหลิวบอกรู้จักซิเพราะป้าเกาบ้านอยู่ใกล้กัน แล้วก็ถามป้าหลิวต่อว่าแล้วผู้หญิงคนข้างๆ ที่ยืนอยู่นั่นล่ะ ป้าหลิวก็ตอบว่าก็คุณหนูรองหลีเว่ยหยางไง ป้าเกาที่นั่งข้างๆ ก็โวยวายว่าเจ้าจะบ้าเหรอนี้ไม่ใช่คุณหนูรองหลีเว่ยหยางซักหน่อยเจ้าโกหกเดี๋ยวเจ้าต้องโดนตัดลิ้น ป้าหลิวก็ร้องบอกข้าไม่กล้า ข้าไม่กล้า พ่อเว่ยหยางทุบโต๊ะแล้วบอกว่าบังอาจ พูดความจริงมาเดี๋ยวนี้---ป้าหลิวเลยบอกว่าข้าจะพูดความจริงที่จริงแล้วผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เว่ยหยาง--เว่ยหยางจึงแทรกว่าอ้าวป้าทำไมท่านถึงพูดใส่ร้ายข้าแบบนั้นล่ะ เกาหยางก็ว่าป้าหลิวประมาณว่าเจ้าจะมาโกหกสร้างเรื่องไม่ได้นะต้องพูดความจริงเท่านั้นไม่งั้นจะถูกลงโทษ---มนุษย์ป้า(หลิว) เหล่ไปมองหน้าเว่ยหยาง

หมินเต๋อป้อนเม็ดทานตะวันฉางซือ แบบ เบาเบา...

ด้านนอก หมินเต๋อ จินเถา ฉางรู่และฉางซือรออยู่ด้านนอก จินเถาต้องการบุกเข้าไปแต่หมินเต๋อห้ามไว้บอกว่าข้างในมีองค์ชายอยู่ตั้ง 2 พระองค์บุกเข้าไปแบบนี้ไม่ได้ช่วยอะไรเว่ยหยางได้ แถมยังจะทำให้เดือดร้อนหนักมากกว่าที่เป็นอยู่ จินเถาจึงหยุดสติอารมณ์ ฉางซือพูดโพล่งขึ้นมาประมาณว่าเนี้ยนะถ้าเว่ยหยางเกิดเป็นตัวปลอมขึ้นมา ต้องถูกสั่งประหารแน่นอนเพราะถือว่าหลอกลวงเบื้องสูงไม่รอดแน่ และเว่ยหยางคนนี้ก็แปลกข้าว่าเป็นตัวปลอมแน่เลยหมินเต๋อก็เข้ามาว่าฉางซือว่าหุบปากซะ ฉางซือโกรธหมินเต๋อจึงว่าหมินเต๋อประมาณว่าเจ้าเป็นอะไร ทำไมข้าจะพูดไม่ได้ อ๋อเจ้ามีความสัมพันธ์พิเศษที่พูดไม่ได้กับเว่ยหยางใช่มั้ย หมินเต๋อเลยกระแทกจานที่ใส่เม็ดทานตะวันสาดกระจายเต็มหน้าฉางซือ พร้อมบอกว่าถ้าเจ้าไม่หยุดจะไม่ใช่แค่ เมล็ดทานตะวันที่จะโดนหน้าเจ้านะ...(เดี๋ยวจะจัดให้หนักกว่าเดิม)...ฉางซือโกรธแต่ก็ไม่พูดอะไร

ข้างในห้องโถง เว่ยหยางบอกป้าหลิวให้พูดความจริงเจ้ารู้ใช่มั้ยว่าความผิดฐานโกหกเบื้องสูงเป็นไง ป้าหลิวบอกข้าไม่กล้าโกหก เว่ยหยางคนนี้เป็นตัวปลอม---พ่อเว่ยหยางชี้ไปที่เว่ยหยางแล้วถามป้าหลิวว่าแล้วคนนี้ที่แท้เป็นใคร ป้าหลิวตอบว่าไม่รู้แน่ชัดเว่ยหยาง(ตัวจริง) พามาและตอนที่ตระกูลหลีส่งคนไปรับตัวเว่ยหยางตัวจริงตายแล้วข้าเลยปล่อยเลยตามเลยเชื่อนางให้นางมาเพราะกลัวความผิวที่คุณหนูรองตาย---พ่อเว่ยหยางก็ถามป้าหลิวว่าเจ้ามีหลักฐานยืนยันมั้ย ป้าหลิวบอกร่างของคุณหนูรองถูกเผาและฝังไว้หลังบ้านข้า----พ่อเว่ยหยางจึงสั่งให้คนไปขุดมาตามที่องค์ชายหนานอันเห็นด้วย หนานอันบอกให้ลองดู (หน้าเว่ยหยางกังวล) พ่อเว่ยหยางประกาศบอกเด๊่ยวเราจะได้รู้กัน ตอนนี้ให้นำตัวเว่ยหยางไปขังไว้ ห้ามใครเข้าใกล้เด็ดขาด

ทางด้านฉางเล่อกับฉิหยุนรั่วนั่งคุยกัน (ตอนรอคนไปขุดศพ) ฉางเล่อถามแม่ว่าท่านรู้ได้อย่างไรว่าเว่ยหยางคนนี้เป็นตัวปลอม ฉิหยุนรั่วบอกว่าข้า "เดา" เอาเพราะแผนช่วยผู้ประสบภัยพิบัติ ไม่มีทางเลยที่หญิงบ้านนอกไร้การศึกษาแบบเว่ยหยาง(ตัวจริง) จะเขียนได้ข้าจึงสั่งให้หงส์ลั่วไปสืบความจริงที่หมู่บ้านนั้น คนทั้งหมู่บ้านไม่มีใครเคยเห็นเว่ยหยางคนนี้เลย-----ซุนหมิง(คนใช้) ก็พูดขึ้นว่าตอนแรกป้าหลิวก็ไม่ยอมบอกแต่พอข้าเอาปิ่นปักผมของลูกป้าหลิวให้แกดู แกถึงยอมเล่าความจริงทุกอย่าง..(ขู่กันชัดๆ)...ฉางเล่อถามแม่ว่าแล้วท่านพ่อจะพิสูจน์จากศพได้อย่างไร ศพมันพูดไม่ได้ (เฮ้อ ฉางเล่อ โง่จริงจัง) ฉิหยุนรั่วยิ้มบอกไม่ต้องกังวลแม่เตียมวางแผนไว้หมดแล้ว ฉางเล่อตาวาวแล้วมองไปข้างนอกเห็นเกาหยางเดินผ่านที่พักตนจึงบอกแม่ให้พักผ่อน (ข้าขอไปตามผู้ชายก่อน ..) .ข้าก็จะไปพักผ่อนเช่นกันแล้วก็ลาฉิหยุนรั่ว แล้วรีบตามเกาหยางไป

เกาหยางมายืนมองที่คุมขังเว่ยหยางเห็นยามเฝ้าเต็มไปหมด ฉางเล่อเดินตามมาถึงก็ร้องเรียกองค์ชายเกาหยาง ทำให้เว่ยหยางได้ยินจึงเดินมามองที่ประตูสบตากันกับเกาหยางแล้วก็ปิดประตูเพราะแม่เว่ยหยางเข้ามานำอาหารมาให้เว่ยหยางกกิน เว่ยหยางถามแม่ว่าเข้ามาได้อย่างไรแม่บอกไป๋จื่อจัดการพูดกับทหารให้---เว่ยหยางเรียก "แม่ จริงๆ แล้วข้า..." แม่ตัดบทไม่ต้องพูดอะไร ข้าเห็นว่าฉิหยุนรั่วคอยแต่เฝ้าหาเรื่องเจ้าตลอดเวลาม้นเป็นข้าแท้ๆ ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย...แม่กำลังส่งถ้วยน้ำให้เว่ยหยางยามก็ตะโกนว่าหมดเวลาละ ออกไปได้ แม่เว่ยหยางตกใจทำน้ำหกใส่แขนเว่ยหยาง แม่เว่ยหยางเห็นปานแดงที่แขนข้างขวาของเว่ยหยางก็เงียบไป แล้วเดินออกไปเงียบๆ..

ฉางเล่อเจ้าควรเข้าใจอะไรง่ายๆ หน่อยนะ...

ฉางเล่อเดินมาคุยกับเกาหยางหน้าเรือนคุมขังเว่ยหยาง..

เกาหยาง-- เจ้า(ฉางเล่อ)เป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ใช่มั้ย

ฉางเล่อ--ทำไมองค์ชายถามข้าเช่นนี้ละ ท่านคิดว่าข้าใส่ร้ายเว่ยหยางเหรอ

เกาหยาง--เจ้าไม่ได้ทำงั้นเหรอ?

ฉางเล่อ--เราเติบโตมาด้วยกัน ท่านเห็นข้าเป็นคนประเภทนั้นอย่างนั้นเหรอ เป็นเว่ยหยางต่างหากที่หลอกลวงทุกคน แฝงตัวเข้ามาในตระกูลหลีเพื่อผลประโยชน์ ใครจะรู้ต่อไปนางจะทำอะไรบ้าง ท่านไม่ว่าเว่ยหยางแต่ท่านตำหนิข้า องค์ชายท่านลำเอียงเกินไปแล้ว

เกาหยาง-- พวกเรายังไม่รู้ความจริงว่าเป็นเช่นใด แล้วจะมาพูดถึงผล ได้อย่างไร

ฉางเล่อ--แล้วถ้ามันเป็นความจริง (เว่ยหยางเป็นตัวปลอม) องค์ชายจะยังเชื่อเว่ยหยางอีกมั้ย

เกาหยาง--ถึงแม้ว่าจะเป็นความจริง (ตัวปลอม) ข้าเชื่อว่าเว่ยหยางมีเหตุผลของเธอ และเว่ยหยางไม่เคยทำร้ายใคร...และถ้าเป็นเจ้า (ฉางเล่อ) จริงๆ ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ข้าจะไม่ยอมนิ่งดูดายแน่ (ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่) (เกาหยางจ้องหน้าฉางเล่อ แล้วก็เดินออกมา) ฉางเล่อตะลึงแล้วรีบวิ่งตามเกาหยาง

ฉางเล่อ--องค์ชาย ข้าจำได้ตอนเราเป็นเด็กๆ ท่านสัญญากับข้าว่าจะแต่งงานกับข้าอย่างแน่นอน ตอนนี้ข้าขอทวงสัญญานั้น...

เกาหยาง--(ก้มหน้า) ข้าเสียใจแม่นางหลี ข้าขอโทษหากคำพูดของข้าตอนเด็กมีอิทธิพลกับเจ้าถึงเพียงนี้ ได้โปรดอภัยให้ข้า

ฉางเล่อ-- ท่านมาเล่นพิณกับข้าบ่อยๆ และพูดคุยเล่นกับข้าบ่อยๆ พวกเรามีความสุขกันมาก องค์ชายลืมเรื่องราวของเราหมดแล้วเหรอ

เกาหยาง--ความจริงแล้วข้าแค่ชื่นชมที่เจ้าเล่นพิณได้ไพเราะ นี้ข้าทำให้เจ้าเข้าใจผิดเหรอ

ฉางเล่อ-- เข้าใจผิด? ตลอดเวลาหลายปีมานี้ท่านบอกว่าข้าเข้าใจผิด ควรพูดใหม่ว่าท่านเปลี่ยนใจต่างหาก เพราะเว่ยหยาง..

เกาหยาง-- เกี่ยวอะไรกับเว่ยหยาง?

ฉางเล่อ-- ทานลบความทรงจำวัยเด็กแสนหวานของพวกเรา เราเป็นคู่ที่เหมาะสมกิ่งทองใบหยกที่สุด ท่านผิดคำสัญญากับข้าเพระเว่ยหยาง ทำไม? นางเป็นแค่ลูกสาวคนใช้ในบ้าน ไม่มีอะไรคู่ควรกับท่านเลย

เกาหยาง--ระวังคำพูดด้วยแม่นางหลี ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าเข้าใจผิด ขอโทษที่คำพูดข้าทำให้ทานทุกข์ใจ ขอให้เจ้าจงลืมซะ เพื่อชีวิตจะได้มีความสุข

ฉางเล่อ-- ความสุขของข้าเหรอ ความสุขของข้าคือได้ครองคู่กับองค์ชาย..(โอ้วววฉางเล่อตรงดี) ข้าตัดสินใจมานานแล้วข้าจะไม่มีใจให้ใครนอกจากองค์ชายคนเดียว ...(แล้วก็วิ่งไป)

หนานอันเดินมาหาเกาหยางแล้วก็พูดประมาณว่านี่เจ้าปฏิเสธแม่นางหลีฉางเล่อเหรอ เจ้านี่ช่างเป็นผู้ชายที่โชคดีจริงๆ หญิงที่สวยที่สุดของเมืองเพียบพร้อมทุกอย่างรักเจ้า เกาหยางบอกหนานอันอย่าล้อข้าเล่นเลย...หนานอันถามเกาหยางหากความจริงปรากฏว่าเว่ยหยางเป็นตัวปลอมโทษทานหลอกลวงจักรพรรดิ์ชีวิตนางคงไม่รอดตอนนี้มีเพียงพ่อนางคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยนางได้ แล้วเจ้าจะทำอย่างไร  เกาหยางตอบว่าอย่างไรก็ตามข้าเชื่อใจหลีเว่ยหยาง ข้าจะหาวิธีรับมือกับเรื่องนั่น (จักรพรรดิ์) ภายหลัง...แล้วเกาหยางก็เดินออกไป...คนสนิทของหนานอันถามหนานอันว่าเกาหยางจะทูลขอจักรพรรดิ์เพื่อเว่ยหยางจริงเหรอ หนานอันบอกนั้นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดและก็ดีมากต่อข้าด้วย จักรพรรดิ์จะปล่อยให้คนที่เห็นแก่ผู้หญิงมาปกป้องประเทศได้อย่างไร (ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์)...

ถ้าจะตื้อขนาดนี้....ฉางรู่นะฉางรู่


ฉางรู่เข้ามาคารวะทักทายหนานอัน แล้วฉางรู่พูดประมาณวาเกรงใจองค์ชายจริงๆ ปกติก็ภาระกิจเยอะอยู่แล้วยังต้องมาเสียเวลาเพราะเรื่องของตระกูลหลีอีก หนานอันบอกไม่เป็นไร แล้วเจ้าคิดยังไงกับเรื่องเว่ยหยาง ฉางรู่บอกประมาณว่าข้าไม่กล้าออกความเห็น แต่เท่าที่ข้าอยู่ร่วมกับนางมาข้าว่านางมีการศึกษาดีแตกต่างจากหญิงชาวบ้านนอกทั่วไป แต่นางสามารถทำให้จักรพรรดิ์และองค์ชายทุกคนโปรดได้ในเวลาอันสั้นมาก ข้า(ฉางรู่) ก็ยินดีและปลาบปลื้มที่มีญาติที่ฉลาดและดีอย่างนาง----- หนานอันทวนข้อความของฉางรู่ที่ว่า เว่ยหยางถูกเลี้ยงและเติบโตที่บ้านนอกห่างไกลยังมีการศึกษาและฉลาดขนาดนี้ นางเป็นคนชนิดพิเศษจริงๆ.. ฉางรู่ก็พูดต่อว่าพวกเราจะได้รู้ว่าเว่ยหยางเป็นใครเร็วๆ นี้....หนานอันมองหน้าฉางรู่ (ชื่นชม ?)

ก็ไม่ได้อยากจะลงนะรูปนี้...


ที่ห้องโถง หมอมาชันสูตรศพที่คนไปขุดมา บอกว่านี่เป็นศพของคนอายุ 16 ทุกคนก็วิจารณ์ เว่ยหยางรีบบอกว่าคนที่ต้องการใส่ร้ายเว่ยหยางสามารถทำยังไงก็ได้กับศพ ท่านพ่อโปรดพิจารณาด้วย ฉิหยุนรั่วจึงลุกออกมาจากที่นั่งมาดูที่ศพ แล้วก็ร้องโวยวายว่าท่านพี่ท่านมาดูซินี่เป็นศพของเว่ยหยางจริงๆ ข้าจำได้กำไรปรจำตระกูลหลีที่แขนนางข้าให้นางไว้ตอนเกิด---เว่ยหยางตกใจแต่ควบคุมสติไว้ปฏิเสธว่าไม่เคยมีกำไรนี้แน่นอน ท่านพ่อได้โปรดให้ความเป็นธรรม---พ่อบอกเว่ยหยางว่าห้ามเรียกข้าว่าพ่อ จนกว่าเรื่องสอบสวนจะเสร็จสมบูรณ์ ...ฉิหยุนรั่วได้ทีรีบสั่งให้คนมาลากตัวเว่ยหยางไปทรมานเพื่อจะได้รับสารภาพ...เกาหยางไม่ยอมบอกหยุดนะห้าม...แต่ฉิหยุนรั่วก็ไม่ยอมและพ่อเว่ยหยางก็เห็นด้วยกับฉิหยุนรั่วให้คนมาลากตัวเว่ยหยางไปทรมาน เว่ยหยางตะโกนบอกให้ดูที่เท้าศพ มี 6 นิ้ว แล้วก็ถามพ่อเว่ยหยางว่าตอนเกิดมาข้ามีอะไรผิดปกติหรือไม่ พ่อบอกไม่มี เว่ยหยางบอกงั้นศพนี้ก็ไม่ใช่เว่ยหยางแน่มีคนใส่ร้ายข้า ศพมี 6 นิ้ว พ่อก็บอกศพนี้ไม่ใช่เว่ยหยางแน่ๆ เพราะตระกูลหลีไม่เคยมีใครมี 6 นิ้วมาก่อน---เว่ยหยางได้ทีเลยรุกต่อ ท่านพ่อมีคนต้องการใส่ร้ายข้า ท่านพ่อจำได้จริงๆ เหรอว่ามีคนใส่กำไรให้ข้าตอนข้าเป็นเด็กจริง---พ่ออึ้ง---ข้าอย่างถามท่านแม่ใหญ่ (ฉิหยุนรั่ว) กำไรนี้ท่านบอกว่าเป็นของท่านให้มา แล้วจะมาอยู่กับศพปลอมได้ยังไง?  --ทุกคนก็มองหน้าฉิหยุนรั่ว ประมาณว่าฉิหยุนรั่วทำเรื่องนี้ใส่้ร้ายเว่ยหยางแน่เลย พ่อก็เหล่ฉิหยุนรั่วด้วย...(ประมาณนี่สร้างเรื่องชิมิ)..ฉิหยุนรั่วรีบพูด ท่านพี่ท่านคิดว่าข้าทำเรื่องใส่ร้ายเว่ยหยางเช่นนั้นหรือ---เกาหยางรีบบอกว่าคนทำต้องใกล้ชิดและรู้เรื่องราวของคนในตระกูลหลีดีมากๆ--เราต้องหาตัวคนผิดมาลงโทษให้ได้...พ่อเว่่ยหยางหันไปที่ป้าหลิว เจ้าต้องเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังแน่นอนถ้าเจ้าไม่พูดความจริง ข้าจะให้เจ้าตายไม่ดี-----ในขณะเดี่ยวกันเว่ยหยางก็นึกถึงตอนที่ให้จินเถาไปสลับร่างศพ และบอกจินเถาว่าต้องไมม่เชื่อว่าคนพวกนีจะพบร่างเว่ยหยางเพราะข้าเป็นคนเผาและทำศพให้เว่ยหยางเองกับเมือ -----ฉิหยุนรั่วรีบใส่ร้ายป้าหลิวว่าเป็นเพราะป้าหลิวคนเดียวที่ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดตน (ฉิหยุนรั่ว)...ฉิหยุนรั่วบอกป้าหลิวให้พูดความจริงมาโกหกทำไมตอนนี้ทุกคนต่างก็คิดว่าข้า (ฉิหยุนรั่ว) เป็นคนใส่่ร้ายเว่ยหยาง มีคำอธิบายดีดีมั้ย ..ป้าหลิวชี้ไปที่เว่ยหยาง บอกข้าต้องขอโทษที่ข้าทำไปเพราะนาง (เว่ยหยาง)ฉลาดมากขนาดข้าพูดความจริงยังเอาผิดทำอะไรนางไม่ได้เลย ข้าเลยต้องอ้างเรื่องศพขึ้นมา...ในขณะนั้นก็มีคนเดินเข้ามาในห้องโถง...

แย่งเหนียง (แม่) กัน...


เป็นเว่ยหยางปลอม (หน้าเหมือนกันอย่างกับคนเดิมมาเล่น ^_^) เว่ยหยางปลอมเดินเข้ามา หลีเสี่ยวหรานถามว่าเจ้าเป็นใคร--เว่ยหยางเห็นเว่ยหยางปลอมก็ตกใจ ---เว่ยหยางปลอมเรียกท่านพ่อ ข้าเว่ยหยางเป็นตัวจริง ลูกของท่าน....เว่ยหยางคิดในใจเป็นไปไม่ได้ข้าเห็นกับตาว่าเว่ยหยางตายและข้าเป็นคนเผาเว่ยหยางและฝังศพให้นางเองเป็นไปไม่ได้ที่นางจะมาอยู่ตรงนี้ (เหมือนเป็นตัวโกงเลยนะเว่ยหยาง) ....ป้าหลิวกับป้าเกาจึงรีบสนับสนุนว่านี่แหละคุณหนูรองตัวจริง...เกาหยางถามป้าหลิวประมาณว่าอ้าวแล้วเมื่อกี้เจ้านำศพปลอมนั้นเข้ามาให้พวกเราชันสูตรทำไมถ้าเจ้ารู้ว่านางยังมีชีวตอยู่..ป้าหลิวบอกว่าข้าแค่ต้องการให้เรื่องจบเร็วๆ โปรดเชื่อข้าคนที่ยืนนั้น (เว่ยหยาง) เป็นตัวปลอม ส่วนคนที่คุกเข่าอยู่นั่นคือตัวจริง.....เว่ยหยางก็รีบพูดว่าเจ้า(ป้าหลิว ป้าเกา) พูดโกหก ทำไมต้องให้ร้ายข้า เจ้ารู้อยู่แก่ใจว่า.....(กำลังจะหลุดปากว่า เจ้ารู้อยู่แก่ใจว่าเว่ยหยางตัวจริงตายแล้ว!! ) ฉิหยุนรั่วหูผึ่งรีบถามว่า เจ้าจะพูดว่าป้าหลิวรู้อยู่แก่ใจเรื่องอะไร.....เว่ยหยางไม่ตอบแต่หันไปถามเว่ยหยางตัวปลอมว่าแท้จริงแล้วเจ้าเป็นใครกันแน่ ทำไมมาพูดโกหกที่นี้ เจ้ามีแผนการอะไร ท่านพ่อต้องไม่เชื่อผู้หญิงคนนี้พูดนะ..........แม่เว่ยหยางเดินเข้ามาในห้องโถง เว่ยหยางตัวปลอมก็เรียกท่านแม่ข้าเว่ยหยางไงล่ะ แล้วก็ดราม่าร้องไห้ดีใจที่ได้พบแม่ผู้ให้กำเนิด---แม่ก็ยังงงๆ ไม่รู้ว่าใครอะไรยังไง ฉิหยุนรั่วก็เชียร์ใหญ่ว่าคนนี้(เว่ยหยางปลอม)หน้าตาเหมือนเจ้ามาก ส่วนเว่ยหยางหน้าตาไม่เหมือนเจ้าเลย คนนี้(ตัวปลอม)ต้องเป็นลูกเจ้าแน่ๆ...เว่ยหยางตัวปลอมพูดข้าเป็นลูกท่านจริงๆ แล้วก็เข้าไปกอดแม่เว่ยหยาง แม่เว่ยหยางแอบมองหลังหูแล้วก็มองไปเห็นตาของฉิหยุนรั่วมองเว่ยหยางอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ (เสร็จแน่ๆๆ) แม่เว่ยหยางเลยบอกทุกคนว่าคนนี้ (เวยหยางตัวปลอม) เป็นตัวปลอม ลูกข้าถึงแม้จะไม่ได้เลี้ยงมาโตขึ้นหน้าตาจะเป็นอย่างไรไม่รู้ แต่ลูกข้ามีปานแดงที่แขนขวา แล้วก็เปิดแขนเสื้อของตัวปลอมดู ------------คนนี้ไม่มี แม่บอกแล้วก็เปิดแขนเสื้อของเว่ยหยางทุกคนเห็นปานแดงที่แขนขวา---ทุกคนจึงสรุปว่าเว่ยหยางเป็นตัวจริง---เว่ยหยางรอด----พ่อเว่ยหยางให้คนจับตัวเว่ยหยางตัวปลอมไปขังรอการไต่สวย เว่ยหยางอยากให้สอบสวนเลยจะได้รู้ว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลังใส่ร้ายเว่ยหยาง ---พ่อบอกไว้ข้าจะสอบสวนเองทีหลัง ตอนนี้เกรงใจองค์ชายที่ต้องมายุ่งวุ่นวายเสียเวลากับเรื่องภายในของตระกูลหลี-----เกาหยางถามเสียงดุมากกับเว่ยหยางปลอมว่าเจ้าเป็นใครทำไมมาให้ร้ายเว่ยหยาง.......ฉิหยุนรั่วทำเป็นเข้าไปจับตัวตัวปลอมให้สัญญาณว่าเดี๋ยวข้าจัดการเอง----แล้วให้คนเอาตัวปลอมไปขัง---------หนานอันขอตัวกลับวัง ชวนเกาหยางไปด้วยแต่เกาหยางยังไม่ไป----ฉิหยุนรั่วรีบตีหน้าดีกับเว่ยหยางมาจับมือเว่ยหยางแล้วบอกประมาณว่าเว่ยหยางไม่ต้องห่วงนะพ่อกับแม่จะหาความจริงให้เจ้าเองในเรื่องนี้เอง..  (เกาหยางมองตากันกับเว่ยหยาง----พ่อเว่ยหยางมองตาแบบมีเรื่องแน่กับฉิหยุนรั่ว---)

สงสัยฉันเหรอ...ฉันไม่แคร์ (ฉิหยุนรั่วไม่กล่าวไว้)...


หนานอันกำลังเดินจะกลับวัง ฉางรู่มาดักพบ (เฮ้อออ อ่อยแรง) ฉางรู้บอกรู้ว่าหนานอันกำลังจะกลับเลยมาส่งเสด็จ--หนานอันถามฉางรู่ประมาณว่าตอนนี้ความจริงคือเว่ยหยางยังคงเป็นญาติเจ้า เจ้ารู้สึกกับเรื่องนี้อย่างไร...ฉางรู่ตอบว่าคนฉลาดสามารถเอาตัวรอดได้แม้ยามคับขัน..คนไม่ฉลาดไม่มีความสามารถเอาตัวรอดไม่ได้ถึงแม้จะเป็นตัวจริงก็ไร้ความหมาย----(พยายามโชว์ฉลาด--) อะไรเป็นความจริงเวลานี้ก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว---หนานอันชมฉางรู่ว่าข้าไม่คิดว่าแม่นางฉางรู่จะฉลาดขนาดนี้ มาวันนี้ข้าประจักษ์แล้ว ไว้พบกันใหม่นะ---ฉางรู่ดีใจทวนคำ รอจนกว่าจะพบกันครั้งต่อไป...

ไม่สวยแล้วยังเลวอีก...


ฉิหยุนรั่วรีบมาห้องขังของเว่ยหยางปลอม เว่ยหยางปลอมคือหงส์ลั่วใช้วิชาปลอมตัวนั่นเอง ฉิหยุนรั่วเอาผู้หญิงคนอื่นมาให้หงส์ลั่วปลอมหน้าเป็นเว่ยหยางแล้วสร้างสถานะการณ์ว่าเว่ยหยางตัวปลอมฆ่าตัวตาย..

จินเถากับเวยหยางคุยกันเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น จินเทาบอกต้องเป็นคนที่มีวิชาปลอมตัวสูงส่งแน่ๆ ปลอมตัวมา ต่อไปต้องระวังมากขึ้น--เว่ยหยางชมเกาหยาง(แบบอาย) ที่เกาหยางช่วยตลอด แต่จินเถาพยายามขัด และเตือนเว่ยหยางว่าอย่าหลงไปชอบหรือคิดอะไร เพราะยังไงสองแคว้นก็เป็นศัตรูกัน--เกาหยางมาพอดี เกาหยางบอกเว่ยหยางว่าเจ้าไม่ต้องห่วงนะข้าจะต้องหาคนเบื้องหลังที่ใส่ร้ายเจ้ามาให้ได้ เว่ยหยางบอกขอบคุณ (แต่ไม่ต้อง) แต่เรื่องนี้ขอให้เป็นเรื่องภายในของตระกูลหลี ท่านพ่อสามารถจัดการได้ แล้วเว่ยหยางก็เดินจากไป...(เกาหยางโดนเท...อีกแล้ว)

มาที่ห้องของฉิหยุนรั่วเดินคุยมากับฉางเล่อ ฉางเล่อบ่นว่าเกาหยางต้องตกหลุมรักเว่ยหยางแล้วแน่ๆ ถ้าเว่ยหยางได้แต่งงานกับเกาหยางละ ตนจะทำยังไง...ฉิหยุนรั่วบอกเจ้าคิดอะไรโง่ๆ ใครจะยอม ยังไงพระมเหสีก็ไม่มีวันยอม--อีกอย่างตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าใครจะได้เป็นรัชทายาทเจ้าไม่ต้องคิดมาก อาจจะไม่ใช่เกาหยางก็ได้ ฉางเล่อบอกถึงเกาหยางจะไม่ได้เป็นรัชทายาทข้าก็ตัดสินใจไปแล้วว่าข้าจะแต่งงานกับองค์ชายเกาหยางคนเดียว--พ่อเว่ยหยางเดินเข้ามาแล้วก็ "ตบ" หน้าฉิหยุนรั่ว ฉางเล่อตกใจ พ่อบอกให้ฉางเล่อออกไป ฉางเล่อกลัวเลยออกไป..

พ่องนี้ก็ตบหน้าเมียต่อหน้าลูก... 


หลีเสี่ยวหรานตำหนิฉิหยุนรั่วว่ามีคนมารายงานว่าเว่ยหยางตัวปลอมฆ่าตัวตายไปแล้ว เป็นฝีมือเจ้าใช่มั้ยที่ต้องการจะปิดเรื่องให้เงียบ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้เรื่อง อย่าคิดว่าจะหลอกข้าได้นะ ที่ผ่านมาถึงเจ้าทำผิดข้าก็อดทนเอาหูไปนาเอาตาไปไล่ แต่ครั้งนี้เจ้าก่อเรื่องใหญ่ อย่าถือว่าเจ้าเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลฉิหยุนที่ยิ่งใหญ่แล้วข้าจะกลัวนะ เจ้ารู้มั้ยพวกเราต้องระวังตัว ถึงแม้จะยิ่งใหญ่แต่หากทำอะไรพลาดไป ไม่เฉพาะแต่ตำแหน่งและหัวของข้า ทุกคนในตระกูลหลี รวมทั้งตระกูลฉิหยุนก้ออาจจะโดนประหารหมดไปด้วย เจ้าควรคิดให้มากมาก---เจ้าก็เห็นตอนนี้ลูกชายคนเดียวของเราก็ตายไปแล้วเจ้าควรจะยอมรับได้แล้ว..ฉิหยุนรั่วรีบบอกให้ข้ายอมรับว่าลูกชายเราถูกฆ่าตกรรม แล้วคนที่ฆาตกรรมลูกชายเราก็คือเว่ยหยางนี้แหละ----ข้าผิดอะไร ทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าทำก็เพื่อท่านพี่ และเพื่อลูกเราทั้ง 2 คน--พ่อเว่ยหยางถอนหายใจแล้วบอกฉิหยุนรั่วว่าตอนนี้คงยากที่จะทำให้เชื่อว่าเจ้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการใส่ร้ายเว่ยหยาง เพื่อความเชื่อใจและเคารพของคนในบ้านข้าจะให้น้องสะไภ้ 2 เป็นผู้ดูแลกฏทุกอย่างภายในบ้านแทนเจ้า...ฉิหยุนรั่วโวยวาย ไม่นะงั้นข้าก็ไม่สามารถเดินเชิดได้สมศักดิ์ศรีในบ้านละซิ---หลีเสี่ยวหรานบอกให้ฉิหยุนรั่วอดทนทำตัวดีดี อยู่เงียบๆ ไปซักพักหนึ่ง---แล้วก็เดินจากไป--ฉิหยุนรั่วโกรธมาก แต่โกรธเว่ยหยางนะ---

โอ้วววว ...ความจริงเป็นสิ่งโหดร้าย


เว่ยหยางมาหาแม่--แม่ถามว่าแท้จริงแล้วเจ้าเป็นใครบอกข้ามา เว่ยหยางมีปานแดงจริงแต่มีที่หลังหูไม่ได้มีที่แขวนขวา เว่ยหยางถามแม่ว่าทันรู้มานานแล้วทำไมท่านไม่บอกคนอื่นเรื่องนี้ แมม่บอกผู้หญิงอีกคนก็ตัวปลอมเช่นกันเพราะไม่มีปานแดงที่หลังหู เว่ยหยางหยิบเอาหยกของเว่ยหยางมาให้แม่ แม่จำได้ก็ดีใจและรีบถามเว่ยหยาง เจ้าบอกข้ามาทำไมเว่ยหยางไม่มาหาข้าเกิดอะไรขึ้น--ข้าก็ว่าต้องมีอะไรไม่อย่างนั้นเว่ยหยางต้องมาหาข้าแน่นอน---เว่ยหยางบอกแม่ว่าเว่ยหยางตัวจริงตายแล้ว แม่ตกใจมากแล้วถามต่อว่าแล้วทำไมเจ้ามาแทน เจ้าต้องการอะไร---เว่ยหยางบอกเว่ยหยางตัวจริงช่วยชีวิตข้าข้ายังไม่ได้ทดแทน ความปราถนาเดียวของเว่ยหยางคือให้ข้าดูแลท่านแม่ให้ดีที่สุด...ท่านแม่คนที่ฆ่าเว่ยหยางคือฉิหยุนรั่ว.....





























Create Date : 21 พฤศจิกายน 2559
Last Update : 4 ธันวาคม 2559 17:03:43 น. 18 comments
Counter : 3902 Pageviews.

 
ขอบคุณมากคะ ช่วยให้เข้าใจเยอะเลย


โดย: Misssom IP: 192.99.15.166 วันที่: 22 พฤศจิกายน 2559 เวลา:8:10:08 น.  

 
พิมพ์คำผิดเยอะเลย ไว้จะทยอยแก้นะคะ ดูซีรี่ย์ไปพิมพ์ไปคำเลยมีทุกอย่างทั้งพิมพ์คำตกไป เกินไป ขาดไป


โดย: wansugar วันที่: 22 พฤศจิกายน 2559 เวลา:13:26:43 น.  

 
สนุกมากกกกก เลยค่ะ
ดูซีรี่ย์ แล้วตามมาอ่าน เข้าใจมากขึ้นเลย เพราะ ซี่รี่ย์มีซับบ้าง ไม่มีซับบ้าง ^/\\^


โดย: Ying Noi IP: 1.46.162.49 วันที่: 22 พฤศจิกายน 2559 เวลา:18:53:42 น.  

 
ขอบคุณมากนะคะ


โดย: นกน้อย IP: 183.89.161.188 วันที่: 22 พฤศจิกายน 2559 เวลา:21:43:22 น.  

 
สนุกมาก โอย อ่านแล้วต้องรอติดตาม
ขอบคุณคนเขียนบรรยายมากค่ะ


โดย: mai far IP: 223.206.69.128 วันที่: 22 พฤศจิกายน 2559 เวลา:22:15:59 น.  

 
ขอบคุณมากค่ะ รอติดตามอยู่นะคะ


โดย: Kung IP: 58.8.2.178 วันที่: 23 พฤศจิกายน 2559 เวลา:13:54:08 น.  

 
ขอบคุณมากค่ะ


โดย: วนิดา IP: 49.228.224.215 วันที่: 24 พฤศจิกายน 2559 เวลา:14:36:34 น.  

 
ขอบคุณมากนะคะ ดูซีรี่ย์รู้เรื่องมากขึ้นเลยค่ะ


โดย: Natte IP: 203.158.140.72 วันที่: 25 พฤศจิกายน 2559 เวลา:11:41:41 น.  

 
ขอบคุณคะ ช่วยให้เข้าใจได้เยอะเลย


โดย: Mukmic IP: 27.145.210.30 วันที่: 25 พฤศจิกายน 2559 เวลา:13:25:50 น.  

 
รออ่านคร้าา


โดย: Ppover IP: 223.24.33.70 วันที่: 25 พฤศจิกายน 2559 เวลา:20:38:27 น.  

 
อัพวันเสาร์ดึกๆ ตอนที่ 15,16 และ 17 นะคะ ^_^


โดย: wansugar วันที่: 26 พฤศจิกายน 2559 เวลา:2:48:54 น.  

 
ขอบคุณมากๆ นะคะ กำลังตามอยู่เลยติดงอมแงม อยากอ่านไวๆจัง


โดย: Sofeang IP: 171.100.76.222 วันที่: 26 พฤศจิกายน 2559 เวลา:21:40:26 น.  

 
รีวิวได้ละเอียดมากค่ะ เราก็ทำรีวิิวเว่ยยางเล่นกันแต่ไม่ละเอียดเท่านี้ยกนิ้วให้เลย


โดย: ploythara IP: 119.76.119.173 วันที่: 26 พฤศจิกายน 2559 เวลา:21:42:11 น.  

 
ตามอ่าน อยู่เรื่อยๆคะ แม้จะดำน้ำจนตอน 28 แล้ว


โดย: Misssom IP: 192.99.15.166 วันที่: 27 พฤศจิกายน 2559 เวลา:3:21:23 น.  

 
ดูเว่ยหยางทุกวันค่ะ แต่ที่จีนฉายวันละ 2 ตอน ฉายทุกวัน รีวิวไม่ทันจริงๆ ^_^ รีวิวเก็บไว้ดูค่ะเรื่องนี้ เพราะมันต่างจากในนิยาย แล้วเราก็รอว่าซักวันหนึ่งในอนาคตจะมีใครสร้างซี่รี่ย์ตรงตามนิยายบ้าง เหมือนกับเรื่อง องค์หญิงของหลานหลิงหวาง ปี 2013 กับปี 2016

2013 เขียนขึ้นใหม่ แต่ 2016 ตามในนิยาย แตกต่างกันมากเลย แต่อวี้เหวินย่งก็ยังที่หนึ่งในใจเสมอ ฮิ้ววว


โดย: wansugar วันที่: 27 พฤศจิกายน 2559 เวลา:22:23:24 น.  

 
ตอนนี้ก็ดูองค์หญิงของหลานหลิงหวาง 2016 อยู่ค่ะ ซับไทยมีถึงตอน 12 เอง พยายามหาซับอิ้ง ก็ไม่เจอ TT^TT
องค์หญิงเว่ยหยางก็ดูซับอิ้งถึงตอน 21 รออออ ร้ออออ รออ หาซับดูยากมาก ภาษาจีนไม่ได้จริงๆ
ขอบคุณนะคะที่มารีวิวให้อ่าน เข้าใจมากขึ้นมากๆ เพราะภาษาอังกฤษก็งูๆปลาๆ ^^*


โดย: Ying Noi IP: 180.183.131.219 วันที่: 28 พฤศจิกายน 2559 เวลา:1:21:15 น.  

 
เราจะดูไปด้วยกันค่า ^_^

(กำลังตามดูย้อนหลังอยู่ค่ะ)


โดย: wansugar วันที่: 2 ธันวาคม 2559 เวลา:19:35:14 น.  

 
ขอบคุณมากค่ะ ^^


โดย: โอ๋ IP: 58.9.54.171 วันที่: 10 ธันวาคม 2559 เวลา:12:05:40 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

wansugar
Location :
Germany United Kingdom

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 122 คน [?]




ชื่อหวานจ้า สวัสดีทุกคน ฟอล์โลแฟนเพจ Wansugar-Love Chinese Novels & Series เพื่อติดตามข่าวสารการอัพเดทรีวิว ได้นะคะ
Friends' blogs
[Add wansugar's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.