ทำวันนี้ให้ดีที่สุด Be Positive!
Group Blog
 
All Blogs
 
Ep.58 -59



General & I
2017



ตอนที่ 58-59 

เริ่มกันด้วยข่าวการเสียชีวิตของแม่ทัพลู่ทำให้เหล่าบรรดาขุนนางในวังต่างตื่นตระหนกทุกคนคุกเข่าขอร้องอำมาตย์ใหญ่ให้ทูลฮ่องเต้ต้าเหยียนขอให้สวามิภักดิ์ต่อเฮ่อเซียเถอะ เพราะจะพากันตายหมดถ้าไม่ยอม อำมาตย์ใหญ่มองไปที่บัลลังก์แล้วก็ถอนใจ ความหวังของพวกเราสูญสิ้นไปหมดแล้ว..........ต้าเหยียนแตกแล้ว

ทางด้านผิงถิงเข็มแทงนิ้ว แม่ทัพฉูรีบมาดูและดูดเลือดให้ตามประสาสามีที่ดี บอกให้ผิงถิงระวังหน่อย...ผิงถิงบอกข้ารู้สึกไม่ดีมาหลายวันแล้ว ข้าว่าต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ (เกิดเรื่องที่บ้านเกิดแล้วเธอ ) ต้องมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นแน่ แม่ทัพฉูบอกผิงถิงข้าว่าเจ้าคงเหนื่อยเกินไปแล้ว...ทุกอย่างดีหมดเพราะเจ้ามีข้าอยู่ใกล้ๆ ...แม่ทัพฉูพยายามปลอบใจผิงถิง...ฉางเสี่ยววิ่งเข้ามาในห้องพร้อมกับรังนกที่มีนกอยู่ 2 ตัว...ท่านแม่ ท่านแม่ ลูกนก 2 ตัวนี้เหมือนจะป่วยเลยมันไม่กินอะไรเลย...ผิงถิงบอกนก 2 ตัวนี้คงไม่คุ้นเคยกับที่นี้ และพวกมันยังต้องแยกจากกันกับพ่อแม่มันอีก....ฉางเสี่ยวบอกงั้นข้าตัดสินใจจะพามันกลับบ้าน...ผิงถิงยิ้มแล้วบอกแางเสี่ยวรีบไป.....ฉางเสี่ยวกำลังจะเดินออกไป แต่ก็หันมาหาแม่ทัพฉูท่านไปกับข้าหน่่อย ข้าคงสูงไม่พอจะวางมันที่เดิม...แม่ทัพฉูยิ้ม แล้วก็ไปกับฉางเสี่ยว

ต้าเหยียน  
ในวังต้าเหยียนผู้คนต่างแพคของ และวิ่งหนีเอาชีวิตรอดกันเสียงดังเอะอะ ...ฮ่องเฮาเปิดประตูออกมาแล้วถามว่าทำไมทุกคนดูตื่นตระหนก..คนรับใช้บอกฮ่องเฮาตอนนี้เฮ่อเซียจะนำทหารมาบุกวัง....พี่ชายของฮ่องเฮารีบเข้ามาและบอกว่าพวกเราจะยอมสวามิภักดิ์เฮ่อเซีย ก่อนที่จะถูกฆ่ากันหมด...ฮ่องเต้ต้าเหยียน ทำตาแบบหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง "ยอมสวามิภักดิ์" ...ฮ่องเต้หัวเราะแล้วก็ตะโกนว่าต้าเหยียนกำลังถูกทำลายแล้วภายใต้กำมือของข้าเอง ต้าเหยียนที่รุ่งเรืองมาเป็นพันๆ ปีต้องพังในมือของข้า ช่างน่าละอายนัก...ฮ่องเฮาขอให้พี่ชายนำเอาเหล้ามาให้..ฮ่องเฮาดื่มคารวะฟ้า และดิน และฮ่องเต้....ฮ่องเต้แปลกใจแล้วก็พูดประมาณว่า ตั้งแต่เราแต่งงานกันมาข้าไม่เคยทำให้เจ้ามีความสุข...ข้าขอดื่มให้เจ้า หลังจากดื่มจอกนี้แล้วเราสองคนจะลืมเรื่องราวต่างๆ ที่เคยบาดหมางกันมาให้หมดสิ้น...ฮ่องเฮาบอกข้าไม่เคยเสียใจข้ายังจำวันแรกที่ข้าพบฮ่องเต้ได้...เราดื่มเหล้านี้และข้าไม่เคยลืมที่ท่านยิ้มให้ข้า......

ฮ่องเต้ต้าเหยียนพร้อมคณะ มาตั้งขบวนยืนรอเฮ่อเซีย... พอเฮ่อเซียมาถึงฮ่องเต้ต้าเหยียนก็คุกเข่าพร้อมคนอื่นๆ และประกาศว่ายอมสภามิภักดิ์...เฮ่อเซียสั่งให้ตงจั๋วไปรับเอาตราฮ่องเต้มา...ฮ่องเต้พูดขึ้นว่าท่านพ่อข้าได้เคยสั่งเสียไว้ว่าหากข้าขึ้นครองราชย์เมื่อไหร่ให้ข้าจับตาและระวัง จิ้งอันหวางไว้ให้ดี.....เฮ่อเซียมองแบบเหยียดหยาม แล้วพูดว่าพวกเราเคยเรียนมาด้วยกัน มีอาจารย์คนเดียวกัน ข้าจำได้ว่าอาจารย์สอนไว้ว่าถ้าฝ่ายตรงข้ามฉลาดโดยการยอมสวามิภักดิ์ ฮ่องเต้จะต้องช่วยให้ข้าลงจากม้า...พวกขุนนางต่างก็บอกว่าอย่าทำนะฮ่องเต้ ..แต่ฮ่องเต้บอกไม่เป็นไรข้าจะให้เขาเหยียบข้าลงมา  ข้าไม่ใช่ฮอ่งเต้ต้าเหยียนอีกต่อไปแล้ว.....เฮ่อเซียบอกข้าไม่ทำให้ฮ่องเต้อายต่อหน้าคนมากมายอย่างนี้หรอก ต่อหน้าประชาชนของเจ้า.............เฮ่อเซียสั่งทหารให้เข้ามา เฮ่อเซียนำทหารตรงไปที่ตำหนักจิ้งอันหวาง....

เฮ่อเซียมาถึงตำหนักจิ้งอันหวาง นึกถึงภาพเก่าๆ โดยเฉพาะท่านแม่เรียกเฮ่อเซีย เข้ามา เข้ามา เข้าบ้านซิลูกหิวยังมากินข้าว....เฮ่อเซียเดินและมองไปรอบๆ บ้าน นึกถึงเรื่องเก่าๆ ที่บ้านมีงานเลี้ยง เฮ่อเซียตอนเด็กๆ วิ่งมากับผิงถิง องค์หญิง(แม่) บอกให้ทหารคอยตามดูแลเฮ่อเซีย อย่าให้คาดสายตา เจ้าไปไหนเอาทหารไปคุ้มกันด้วยนะ เฮ่อเซียวิ่งลากผิงถิงไปทุกหนทุกแห่ง....จำที่ท่านแม่เรียกให้เฮ่อเซียและองค์รัชทายาท (ฮ่องเต้ต้าเหยียนตอนเด็ก) มาทานข้าวพร้อมกัน (ถ้าเห็นเล่นอยู่ด้วยกัน)....เฮ่อเซียต้องการทำตำหนักให้กลับมาเหมือนเดิม สั่งทุกคนจัดการจัดสถานที่และเตรียมอาหารให้พร้อม ข้าจะดูแลฮอ่งเต้ด้วยตัวเอง (เหมือนวันเก่าๆ) ...ในห้องโถงมีแต่ฮ่องเต้กับฮ่องเฮาและเฮ่อเซียเท่านั้น.... เฮ่อเซียบอกให้ฮ่องเต้กับฮอ่งเฮานั่งลง ..."ตอนนี้ไม่มีคนรินเหล้า" ..ฮ่องเต้พยักหน้า ฮ่องเฮารินเหล้าให้ทุกคน..ฮ่องเต้ยกจอกขึ้นแล้วบอกว่ายินดีกับเจ้าด้วยที่เจ้าได้ครองใต้หล้านี่แล้ว

เฮ่อเซีย---ไม่ต้องแสดงความยินดีกับข้าหรอก ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณท่าน ถ้าไม่มีท่าน ข้าคงไม่มีวันนี้ ( ปากจัดนะเเนี้ย แต่ก็จริงแหละเน้อะ) ถ้าฮ่องเต้ไม่กำจัดจิ้งอันหวางหมด ข้าจะเกิดใหม่ได้ยังไง.... จอกนี้ข้าดื่มให้ฮ่องเต้
ฮ่องเต้--- เจ้าต้องการทำอะไรกับข้าก็ได้ ข้าโอเค แต่ข้ามีเรื่องขอร้องเจ้า 1 เรื่อง (ฮ่องเต้คุกเข่า) ได้โปรดไว้ชีวิตฮ่องเฮา และลูกๆ ข้า
ฮ่องเฮา-- (รีบพยุงฮ่องเต้ แล้วคุกเข่าต่อหน้าเฮ่อเซีย) เฮ่อเซียได้โปรด ข้าขอให้ทานไว้ชีวิตฮ่องเต้ ชีวิตข้าไม่สำคัญอะไร.. ได้โปรดนึกถึงวันเก่าๆ ที่พวกท่านโตมาด้วยกัน เรียนด้วยกัน อาจารย์เดียวกัน พวกท่านเล่นด้วยกันดั่งเป็นพี่ชายน้องชายกันมา
เฮ่อเซีย---พี่น้องงั้นเหรอ ..(ตะโกน) เจ้ากล้าดียังไงมาทำลายจิ้งอันหวางและบังคับต้องการให้ข้าตาย พี่น้องอะไร....ข้าไม่สามารถรับพี่น้องแบบฮ่องเต้ได้...มีอย่างเดียวเท่านั้นที่ข้าจะตกลง พวกเจ้าใช้ชีวิตแลกชีวิต คนหนึ่งอยู่คนหนึ่งตาย เลือกเอาฆ่าตัวตายซะ ตายหนึ่ง ข้าจะไว้ชีวิต 2 
(ฮ่องเต้กับฮ่องเฮาแย่งกันตาย)
ฮ่องเต้---ไม่มีสามีที่ไหนที่สามารถทนเห็นภรรยาและลูกตายไปต่อหน้าต่อตาได้หรอก (แทงใจเฮ่อเซีย ฉึก ฉึก)  
(เฮ่อเซียโกรธ ชักดาบออกมา ฮ่องเฮาเอาตัวเข้ามาบังฮ่องเต้ ดาบแทงที่ฮ่องเฮา ฮ่องเฮาตาย เฮ่อเซ่อยังไม่หน่ำใจดันดาบไปอีกแทงฮ่องเต้ต้าเหยียนตายไปด้วยกัน)



ผิงถิงกำลังทำกับข้าวอยู่ ไอกับข้าวลวกนิ้วมืออีก ... ช่วงกินข้าวเย็นผิงถิงใจลอย แม่ทัพฉูเรียกผิงถิงให้กินข้าว แล้วก็พูดกับฉางเสี่ยวประมาณว่าทำไมฉางเสี่ยวอยากให้ลูกนกนั้นได้พบกับพ่อแม่ของมันล่ะ.........ฉางเสี่ยวบอกถ้ามันไม่พบพ่อกับแม่มัน มันคงจะเศร้ามาก....ผิงถิงบอกเห็นมั้ยแม้กระทั่งเด็กยังรู้เลยว่าครอบครัวจำเป็นต้องอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา...แม่ทัพฉูบอกผิงถิง เจ้าอย่าคิดมาก ทำหน้าวิตกกังวลต่อหน้าฉางเสี่ยวได้มั้ย...ผิงถิงพยักหน้าแล้วถามต่อว่าอาหารอร่อยมั้ย กินเยอะๆ นะ...แม่ทัพฉูบอกฉางเสี่ยวทานข้าวเยอะๆ นะ พรุ่งนี้พวกเราไปเยี่ยมนกกัน
เฮ่อเซียฝันว่าวิ่งตามเหย้าเทียนและลูกไป เห็นเหย้าเทียนหัวราะ บอกเฮ่อเซียท่านตามข้ามา ตามมาให้ทัน...เฮ่อเซียตะโกน "อย่าดื่ม อย่าดื่มมัน" เจ้าตายไม่ได้ ...แล้วก็พยายามเข้าไปดึงเหย้าเทียน.....เฮ่อเซียสะดุ้งตื่น ตะโกน "ไม่"...แล้วก็สั่งให้ทหารฆ่าลูกหลานราชวงศ์ต้าเหยียนทุกคนให้ตายซะ ทหารลังเล แต่ก็ทำตามที่เฮ่อเซียสั่ง ฆ่าเด็กๆ ตายหมด (มันเป็นโรคจิตไปละ )

ทางนี้ จิตไปละ...


วันต่อมาแม่ทัพฉูมาบอกผิงถิงว่าเฮ่อเซีย สั่งฆ่าสายเลือดราชวงศ์หมดทุกคนแล้ว ..ผิงถิงตกใจ นึกไม่ถึง ทรุดเล็กๆ ...แม่ทัพฉูบอกที่เจ้ารู้สึกสังหรณ์ใจ รู้สึกไม่ดีมาหลายวันนี้คงเป็นเรื่องนี้ เจ้าต้องเข้มแข็ง เจ้าจะล้มไม่ได้ตอนนี้...ผิงถิงบอกข้าโตมาในวังต้าเหยียน วันนี้เฮ่อเซียทำลายทุกอย่างที่ข้าคุ้นเคย เฮ่อเซียเปลี่ยนไปไม่ใช่เฮ่อเซียคนเดิมแล้ว เขาโหดร้ายอำมหิตและไม่รักดูแลใครเลย เฮ่อเซียกล้าที่จะทำลายประเทศบ้านเกิดตัวเองและภรรยาตัวเอง......แม่ทัพฉูบอกพวกเรารอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว พวกเราต้องยึดเมืองจินโหรวให้ได้เร็วที่สุด ข้ากับม่อหรานจะรีบไป ผิงถิงบอกข้าไปด้วย...แม่ทัพฉูบอกภาระกิจนี้มันอันตราย ผิงถิงบอกท่านทำเพื่อช่วยต้าจิ้น ส่วนข้าไปในนามต้าเหยียน  ทำศึกกับเฮ่อเซียก็คือศึกระหว่างเพื่อนเก่าและหากมีข้าอยู่อย่างน้อยข้าสามารถช่วยพวกท่านได้ ตั้งแต่ท่านรับตำแหน่งฮ่องเต้ ต่อไปนี้ชีวิตพวกเราต้องไม่อยู่โดดเดี่ยวอีกแล้ว

แม่ทัพฉูกำลังเตรียมอาวุธและของ เพื่อไปปฏิบัติภาระกิจ ฉางเสี่ยววิ่งเข้ามาในห้อง ถามแม่ทัพฉูว่า ท่านจะไปแล้วเหรอ...แม่ทัพฉูบอกข้าต้องไปทำธุระเ ธุระที่จะทำให้มั่นใจได้ว่าครอบครัวจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน
ฉางเสี่ยว---งั้น ท่านจะกลับมาบ้านเร็วๆ นี้ใช่มั้ย ท่านพ่อ (กรี๊ด)
แม่ทัพฉู--- "ท่านพ่อ"  (แม่ทัพฉูดีใจที่ฉางเสี่ยวในที่สุดก็เรียกพ่อ อุ้มเหวี่ยงๆ บนอากาศ ฉูจูเนียร์หัวเราะ)

เดอะเบสซีน เอฟเวอร์....ขอกรี๊ดด้วยคน


--ด้านนอก--
ฉางเสี่ยว--ท่านพ่อท่านมองอะไร
แม่ทัพฉู---ข้ากำลังมองพระอาทิตย์ตกดิน ข้าจะพาเจ้าไปดู (อุ้มฉางเสี่ยวขึ้นหลังม้า) เจ้ากลัวมั้ย
ฉางเสี่ยว--ข้าไม่กลัว ท่านพ่ออยู่ที่นี่ ข้าไม่กลัว 
แม่ทัพฉู---ฉางเสี่ยวเจ้าจำความเร็วนี้ไว้นะ  จำไว้ว่าท่านพ่อเจ้าไปอย่างเร็วและจะกลับมาหาเจ้าอย่างเร็ว (ความเร็วเดียวกัน)
ฉางเสี่ยว---ท่านพ่อต้องสัญญา ว่าจะกลับมาหาข้าเร็วๆ นะ..

2 ฉู สู้ไม่ถอย ...


ผิงถิงมองแม่ทัพฉูกับฉางเสี่ยว "ฉางเสี่ยว ถ้าแม่ของเจ้าไม่สามารถกลับมาได้จากภาระกิจครั้งนี้ เจ้าต้องอยู่ข้างกายพ่อและคอยปลอบใจท่านพ่ออย่าให้เศร้าโศกเสียใจ...

ทำไมต้องคิดอย่างนี้อะ แม่ผิงถิง


วันรุ่งขึ้น แม่ทัพฉูบอกฉางเสี่ยวพวกเราไปละนะ ฉางเสี่ยวน้ำตาคลอ แล้วก็หยดลงแก้ม (คนดูก็น้ำตาคลอ ) มองพ่อแม่จากไปจนลับสายตา (ชอบฉากนี้อะ แบบพ่อแม่ไปรบนะ รบเพื่อปกป้องครอบครัว ซึ้ง)

ฉูจูเนียร์ เล่นดีมาก น้องน้ำตาหยด พี่ก็หยดเหมือนกัน..


ตอนกลางคืนแม่ทัพฉู มอหร่านและแม่ทัพคนอื่นๆ เข้าไปในหมู่บ้านจินโหรว ม่อหรานใส่ผง(อะไรไม่รู้) ลงไปในบ่อน้ำ เปลี่ยนน้ำเป็นสีแดง แม่ทัพอีกคนหนึ่งปล่อยหนู (ยี้) หนุก็ไปกัดกินทำลายอาหารของหมูบ้าน...


แม่ทัพฉู ม่อหรานและแม่ทัพอีกคน (จำชื่อไม่ได้) ลอบเข้าไปในเมือง เพื่อก่อความวุ่นวาย....แม่ทัพฉูตามพานลู่และเห็นจุ๋ยจวี้ ....วันรุ่งขึ้นแม่ทัพฉูบอกผิงถิงว่าการยึดเมืองจินโหรว นี่คงจะง่ายกว่าที่คิดละล่ะ....ผิงถิงพบกับแม่ทัพฉูและบอกว่าระหว่างเดินทางเข้ามานี่ข้าเห็นชาวเมืองไม่ค่อยมีความสุข วิตกกังวล ข้าว่าท่านทำงานกันหนักเมื่อคืน ได้ผลที่คุ้มค่า..แม่ทัพฉูยิ้มแล้วบอกตอนนี้เรารู้ถนนหนทางทุกหนทุกแห่งของเมืองนี้แล้ว และยังมีข่าวดีอีกข่าวหนึ่งที่ข้ายังไม่ได้บอกเจ้า..ตอนแรกพวกข้าต้องการจะไปลอบฆ่าแม่ทัพที่ดูแลประตูเมือง (พานลู่) และครองเมืองซะแต่ข้าว่าพวกเราไม่ต้องฆ่าเขาหรอก... ผิงถิงถามว่าทำไมล่ะ...แม่ทัพฉูบอกเดี๋ยวเจ้าจะรู้เอง...

ในเมืองพานลู่จูงมือจุ๋ยจวี้ลากเดินไปโน้นมานี่ และเห็นว่าน้ำในบ่อที่ชาวเมืองตักขึ้นมากลายเป็นสีแดง พานลู่สังเกตเห็นว่าคนต่างอพยพออกนอกเมือง และผู้คนต่างพูดถึงเรื่องที่ทำไมไม่มีขุนนางมาดูแลประชาชนเลย แม้แต่พวกแม่ทัพก็ต่างหายกันไปหมดทั้งไป๋หลัน....พานลู่หันไปมองจุ๋ยจวี้ สงสัยที่เจ้าปากเสียไว้จะถูกต้องละล่ะ เพราะดูพวกชาวเมืองทำท่าทางกันแปลกๆ ทั้งเมืองของข้าเลย...พานลู่รู้สึกว่ามีคนตามมา...จุ๋ยจวี้พวกเราจะล่าคนกันอย่างกับล่ากระต่ายเลย เจ้าว่าข้าควรยิงที่คอหรือที่หัวใจดี จุ๋ยจวี้ตอบข้าไม่รู้....พานลู่ตะโกนบอกใครก็ตามที่สะกดรอยตามข้ามา ก้าวออกมาได้แล้ว..ม่อหรานเดินออกมา จุ๋ยจวี้ยิ้มดีใจและเรียก "ม่อหราน" ..
ม่อหราน---จุ๋ยจวี้ข้าดีใจที่ได้พบเจ้า ทำไมเจ้าไม่ส่งจดหมายไปถึงพวกเราเลย เจ้าไม่รู้เหรอว่าทุกคนเป็นห่วงเจ้า (จุ๋ยจวี้จะวิ่งมาหาม่อหราน แต่พานลู่จับมือจุ๋ยจวี้ไว้ แล้วชี้ธนุไปที่ม่อหราน (อย่านะหล่อน  ม่อหรานฉ้านหวง))
ม่อหราน--- (มองพานลู่ด้วยหางตา) ถ้าไม่ใช่เพราะจุ๋ยจวี้ เจ้าโดนข้าฆ่าไปแล้ว  (เท่ห์ อะ คือเราลำเอียงมาก)
พานลู่-----ข้าชอบยิงคอคน เพราะยิงปุ๊บก็พูดไม่ได้ปั๊บ
แม่ทัพฉู---(เอาดาบมาวางที่บ่าของพานลู่) ข้าก็ชอบตัดที่คอเหมือนกัน

แม่ทัพต้าจิ้นอีกคนดึงอาวุธของพานลู่ออก..จุ๋ยจวี้ดีใจที่ได้พบผิงถิง ผิงถิงกับจุ๋ยจวี้กอดกัน..
พานลู่---ข้าช่างเป็นกระต่ายที่น่าสงสาร พานลู่ผู้ถูกทิ้ง
จุ๋ยจวี้---ลูกท่านละพี่สาวไป๋ ลูกเป็นไงบ้าง
ผิงถิง ---จุ๋ยจวี้เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ข้าสบายดีและลูกชายก็สบายดี
จุ๋ยจวี้---ข้าคิดถึงท่านมากเลย
ผิงถิง---ข้าก็คิดไม่ถึงว่าข้าจะได้พบเจ้าอีก ในชีวิตนี้
พานลู่---(มองผิงถิง) ในที่สุดข้าก็ได้พบ ไป๋ผิงถิงตัวจริง
จุ๋ยจวี้---นี่เจ้าโกหกข้าทำไม (ว่ารู้แล้วว่าข้าไม่ใช่ผิงถิง ไม่บอกเรื่องที่ผิงถิงไม่ตาย)
พานลู่---พวกเจ้าได้พบกันอีกก็ดีแล้ว เจ้าไม่เห็นเหรอว่ามีดาบวางอยู่ที่คอข้า
จุ๋ยจวี้---นี่เจ้ายังไม่เจียมตัว กล้าดียังไงพูดกับข้าเสียงดัง เจ้าไม่รู้เหรอว่าเขาเป็นใคร ข้าบอกพวกเขาให้ตัดคอเจ้าได้นะ
พานลู่---พวกเขาเป็นใครไม่สำคัญหรอก สำคัญที่ว่าถ้าพวกเขาตัดคอข้า เจ้าจะไม่เสียใจเหรอ 
จุ๋ยจวี้---ถ้าเจ้ายังไม่หยุดล้อข้า ข้าจะให้เขาตัดคอเจ้าเดี๋ยวนี้
แม่ทัพฉู--(เคร ตัดใช่มั้ย)
จุ๋ยจวี้---ไม่ ไม่ ไม่ ข้าล้อเล่น
แม่ทัพฉู---จุ๋ยจวี้ข้าจะไว้ชีวิตคนรักของเจ้าไว้ก่อน ... (หันไปทางพานลู่) พวกเรามาที่จินโหรวเพราะต้องการจะหารือกับเจ้า (พานลู่หันมาคารวะแม่ทัพฉุ)
พานลู่---ข้าดีใจที่ท่านแม่ทัพฉูมีเรื่องจะหารือกับข้า ท่านต้องการอะไร เมืองจินโหรวเป็นเมืองเล็กๆ เท่านั้น ทุกคนต่างก็รู้ว่าท่านแม่ทัพฉู ต้องการจะต่อสู้กับเฮ่อเซีย(ไป๋หลัน) โชคดีของข้าจริงๆ คนที่เป็นศัตรูของศัตรูข้า กลับกลายมาเป็นเพื่อนข้า ข้าไม่สนใจเฮ่อเซีย เพราะหลังจากเฮ่อเซียมีอำนาจ ได้อำนาจจากไป๋หลันแล้วทุกคนที่อำมาตย์กุ่ยสนับสนุนล้วนถูกตามล่าและฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมเหมือนหมา
แม่ทัพฉู--ที่เจ้าพูดมาทั้งหมด หมายความว่า...
พานลู่---ข้ามีแค่อย่างเดียวที่อยากจะพูด..ข้าสามารถยอมให้จินโหรวสวามิภักดิ์ต่อท่าน แต่มีเงื่อนไข 1 ข้อ
แม่ทัพฉู---เงื่อนไขของท่านคืออะไร
พานลู่---(ทำท่าคิด) เมืองจินโหรวเป็นเมืองสำคัญ ถ้าข้าขอแค่เงื่อนไขเดียวดูจะน้อยไป ข้าขอ 2 ข้อละกัน
จุ๋ยจวี้---นี่เจ้าอย่ามัวล้อเล่น จะมาขออะไรกับแม่ทัพฉูตอนนี้
แม่ทัพฉู---ไม่เป็นไร ข้าไม่ถือสาพานลู่หรอก บอกมาได้
ผิงถิง---เมืองจินโหรวเป็นเมืองสำคัญมาก เป็นการดีที่พานลู่จะยอมสวามิภักดิ์แต่โดยดี เงื่อนไขข้อเดียวก็ดี หรือสองข้อก็ดี ถือว่าโอเค เจ้าบอกเงื่อนไขของเจ้ามา พวกเราจะบอกเจ้าเองว่าให้ได้หรือไม่
พานลู่---ข้อแรก ข้าต้องการจุ๋ยจวี้ (แหงะ สงสารม่อหราน )
จุ๋ยจวี้---ข้าไม่ใช่สิ่งของนะ และพี่เป๋ยเจียจะเที่ยวยกให้ใครก็ไม่ได้...
พานลู่---เจ้าอย่ามากวน ข้ากำลังบอกเงื่อนไขของข้าอยู่ เงียบๆ ไปเลย
แม่ทัพฉู---คำขอของเจ้าข้อแรกง่ายมาก ข้าตกลง 
พานลู่---จุ๋ยจวี้เพิ่งพูดออกมาว่านางไม่ใช่สิ่งของ แล้วท่านแม่ทัพฉูกล้ารับปากข้าได้อย่างไรว่านางจะอยู่กับข้าตลอดไป
แม่ทัพฉู---ข้าจะตัดนิ้วของข้า หากจุ๋ยจวี้ตอบว่า "ไม่" ข้าสัญญา และมั่นใจว่าก่อนที่ข้าจะตัดนิ้วข้าหมดทั้ง 10 นิ้ว จุ๋ยจวี้จะตอบตกลง
จุ๋ยจวี้---ข้าตกลง (แหงะ เร็วแท้ 555)
พานลู่---(แม่ทัพฉู) ท่านนี้ช่างฉลาดจริงๆ
แม่ทัพฉู---ข้อแรกเรียบรอ้ยไปละ แล้วข้อต่อไปละ
พานลู่---ตอนนี้ข้ายังไม่ได้คิด ไว้ข้าคิดออกแล้วจะบอกท่านนะ... (พานลู่มองไปที่จุ๋ยจวี้) ข้ากำลังจะมอบเมืองเมืองหนึ่งเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง ข้านี่ช่างเสียชาติเกิดจริง (555 อืมม) 
จุ๋ยจวี้---นี่เจ้ากำลังพูดอะไร ฮะ
พานลู่---(หัวเราะ แต่ไม่พูดอะไร มองไปทางแม่ทัพฉู) นี่ท่านวางยาพิษลงในน้ำเหรอ
แม่ทัพฉู--- เปล่า มันเป็นแค่สีเท่านั้น น้ำไม่มีพิษ และยิ่งไปกว่านั้นชาวเมืองเป็นผู้บริสุทธิ์ (จะวางยาพิษทำไม)
พานลู่---ท่านมีกำลังคนเท่าไหร่
แม่ทัพฉู--ข้ามีกัน 4 คน ตอนนี้พอ แต่ต่อไปข้าต้องพึ่งท่านให้ช่วย
ผิงถิง---ตอนนี้ในเมืองวุ่นวายแล้ว เราต้องเร่งมือ 
พานลู่-- ในเมื่อข้าสวามิภักดิ์ต่อแม่ทัพฉูแล้ว งั้นข้าขอเชิญทุกท่านไปหารือกันที่บ้านข้า คืนนี้


ทางด้านเฮ่อเซีย..เฮ่อเซียหงุดหงิด ขวางฏีกาของพวกขุนนางเกลือนห้อง ตงจั๋วเข้ามาเห็นก็ถามว่าเกิดอะไรขึ้นเหรอ เฮ่อเซียบอกมีแต่ฏีกาจากพวกขุนนางเก่าๆ ให้ข้ารอก่อน อย่าเพิ่งขึ้นเป็นฮ่องเต้ของไป๋หลัน ตอนนี้เกิดเหตุการณ์ผิดปกติวุ่นวายไปทั่วไป๋หลันอยู่...ข้าบอกพวกนั้นเสมอๆ ว่ามันเป็นเหตุการณ์ที่เกิดจากฝีมือมนุษย์ ไม่ได้เกิดจากพระเจ้าอะไร แต่พวกมันไม่ฟังข้า ข้าเรียกเจ้าเข้ามาเพื่อให้ทำบางอย่างให้หน่อย...ตงจั๋วบอกท่านบอกมาได้เลย...เฮ่อเซียบอกข้ารู้สึกไม่ไว้ใจหนวด ข้าต้องการให้เจ้าช่วยพิสูจน์เขา....ตงจั๋วแปลกใจแล้วถามว่าท่านต้องการจะดูแลหนวดงั้นเหรอ เฮ่อเซียบอกคนที่ข้ายังสงสัยอยู่(ไม่แน่ใจ)มักจะเป็นปัญหาในอนาคต (ถ้าพิสูจน์ว่าจงรักภักดีกับข้าไม่ได้ ก็ฆ่าซะ)......ตงจั๋วเจ้าคิดว่าข้าใจร้ายมั้ย เพราะข้าต้องการกำจัดหนวด ตงจั๋วส่ายหัว ท่านต้องมีเหตุผลของท่านในการที่จะกำจัดหนวด ข้าจะจัดการตามที่ท่านสั่ง....(ตงจั๋วหนอตงจั๋ว)....เฮ่อเซียถอนหายใจ ..นี่เป็นแค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ต่อไปเมื่อข้าขึ้นเป็นฮ่องเต้ครองทั่วหล้าแล้ว ต่อไปเรื่องต่างๆ เจ้า(ตงจั๋ว) ต้องจัดการแทนข้าละ...ส่วนไป๋ผิงถิง หากข้าได้พบนางอีกครั้ง ข้าต้องฆ่านางแน่นอน...ตงจั๋วถามเฮ่อเซีย ท่านคิดว่าพี่สาวไป๋ยังมีชีวิตอยู่อย่างนั้นเหรอ..เฮ่อเซียบอกถ้าไม่ใช่เพราะไป๋ผิงถิงไม่มีทางที่ฉูเป๋ยเจียจะออกมาจากที่ซ่อนได้....แล้วตอนนี้มงกูฏเป็นไงบ้าง ตงจั๋วบอกตอนนี้หาช่างทำได้แล้ว และหาพวกเพชรต่างๆ มาได้ตามต้องการแล้วยกเว้นเพชรเม็ดตรงกลางมงกุฏ ช่างต้องการ 2 เม็ดใหญ่แต่ตอนนี้หาได้แค่เม็ดเดียว...เฮ่อเซียบอกให้เอาเพชรที่ได้ทำให้มงกูกราชินีก่อน ส่วนมงกุฏข้ารอได้...ทำมงกุฏขององค์หญิงให้ดีที่สุด งามที่สุดทุกๆ รายละเอียดต้องเลิศ.....(คืออารมณ์รักคิดถึงเมีย???)

ที่บ้านพานลู่---จุ๋ยจวี้ได้พบกับอาจารย์ ทั้งสองกอดกันและบอกอาจารย์ว่าข้าคิดถึงอาจารย์มาก...พานลู่บอกหยุดร้องไห้ได้แล้ว พานลู่คารวะอาจารย์จุ๋ยจวี้ 3 หน แล้วขอร้องให้อาจารย์จุ๋ยจวี้รับเป็นลูกเขย (เข้าใจว่าอาจารย์เป็นพ่อจุ๋ยจวี้)...จุ๋ยจวี้บอกนี่อาจารย์ข้า อาจารย์บอกตราบใดที่เจ้าา (พานลู่) ดูแลเจ้าสัตว์เลี้ยงตัวน้อยนี้ได้ดี ก็ไม่มีปัญหาเจ้าจะเรียกอาจารย์หรือจะเรียกพ่อตาก็ได้......(เรานี่ก็จ้องแต่ม่อหราน สงสาร มีเบือนหน้าหนีด้วย)

แม่ทัพฉุบอกพวกเราหยุดเรื่องส่วนตัวไว้ก่อน... พานลู่อธิบายเส้นทางในแผนที่ประมาณว่าเส้นสีแดงคือเส้นทางหลักที่เหล่าทหารใช้เดินทางลำเลียงเสบียงข้าวแยกไปตามค่ายทหารต่างๆ เมืองจินโหรวเป็นเมืองพัก (จุดพัก) ของทุกกองเสบียงก่อนจะแยกย้ายกันไป...แม่ทัพฉูบอก ถึงแม้ว่าตอนนี้เฮ่อเซียจะมีอำนาจ แต่เฮ่อเซียก็เปรียบเสมือนคนนอก (ไม่ใช่คนไป๋หลัน) ยังมีแม่ทัพของไป๋หลันที่ไม่ชอบเฮ่อเซีย จะมีแม่ทัพท่านใดที่ข้าจะไปคุยกับเขาได้บ้างมั้ย .....พานลู่หัวเราแล้วบอกว่าข้าเคยอยู่ในกองทัพข้ารู้ว่าใครเราควรเอาใจ ใครเราไม่สามารถ...แม่ทัพฉูขอให้พานลู่ลิสต์รายชื่อให้หน่อย พานลู่บอกได้ไม่มีปัญหา ท่านวางแผนไว้ว่าอย่างไรละ...   หากพวกเราต้องการให้กองทัพจากด้านนอกเข้ามาช่วยคงยากเพราะมีสายสืบเยอะคอยจับตาอยู่...แม่ทัพฉูส่ายหัวบอกเราจะไม่เคลื่อนย้ายอะไรทั้งนั้น ตรงกันข้ามพวกเราจะใส่ยาพิเศษให้พวกเขา.....พานลู่บอกนั่นยิ่งยากเข้าไปใหญ่เพราะถ้ามีใครคนหนึ่งโดนพิษพวกเขาจะยิ่งรีบหาสาเหตุ....ผิงถิงบอกพานลู่มันไม่ใช่ยาพิษ ข้าสามารถสร้างยานี้ได้โดยที่จะไม่ถูกตรวจได้ว่ามีพิษ......พานลู่บอกงั้นก็เอาตามนั้นมันอาจจะได้ผล ข้ารู้ละทำไมเฮ่อเซีย กับอำมาตย์กุ่ยถึงพยายามอย่างที่สุดที่จะแยกท่านทั้งสองคนออกจากกัน.... จุ๋ยจวี้ตบหัวพานลู่....นี่เจ้าพูดอะไร...พานลู่บอกข้าไม่ได้หมายความอะไรที่มันไม่ดี ข้าหมายถึงข้าเขาสองคนอยู่ด้วยกัน ก็ไม่มีใครบนโลกนี้มาหยุดพวกเขาได้....ผิงถิงประกาศเราจะทำตามแผนนี้กัน...

เฮ่อเซียฝันเห็นองค์หญิงเหย้าเทียน เหย้าเทียนถามเฮ่อเซีย สามี ข้าเป็นภรรยาท่านข้าจะให้ท่านดื่มเหล้าพิษได้อย่างไร...เหย้าเทียนถือแก้วเหล้า "ไหนละมงกุฏราชินี....เฮ่อเซียสะดุ้งตื่นเหงื่อโทรม แล้วก็ตะโกนดังลั่น "เหย้าเทียนอย่าดื่ม".... ตงจั๋วรีบวิ่งเข้ามาดูเฮ่อเซีย เฮ่อเซียบอกข้าไม่เป็นไร เจ้าออกไปเถอะ...ตงจั๋วมองเฮ่อเซียลังเลเป็นห่วง แล้้วบอกเฮ่อเซียว่าเมื่อคืนนี้แม่ทัพจูถูกฆ่าตายแล้วแล้วหัวของเขาถูกแขวนไว้บนยอดธง เฮ่อเซียถามแล้้วจับคนฆ่าได้ยัง....ตงจั๋วบอกยังจับไม่ได้ ข้าคิดว่าฉูเป๋ยเจียอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้......เฮ่อเซียคิด แล้วบอกตงจั๋ว ไม่ใช่ฉูเป๋ยเจียอยู่เบื้องหลังหรอก แม่ทัพจูเป็นแม่ทัพเล็กๆ ไม่มีเหตุผลที่จะตามเขา ข้าว่าต้องเป็นบางคนที่อยู่ในไป๋หลัน...ตงจั๋วบอกแม่ทัพจูเป็นคนที่ท่านต้องการจะแต่งตั้งขึ้นตำแหน่งให้ อาจจะมีแม่ทัพคนอื่นๆ อิจฉาไม่ชอบใจที่แม่ทัพจูจะขึ้นมาตำแหน่งใหญ่...เฮ่อเซียถามใครได้ประโยชน์มากที่สุดหากแม่ทัพจูตาย ตงจั๋วบอกแม่ทัพฉีเทียน...ตงจั๋วเจ้าไปบอกแม่ทัพฉีเทียนให้สืบทำคดีเรื่องนี้ ถ้าแม่ทัพฉีเทียนไม่สามารถหาตัวคนร้ายได้ ข้าต้องการให้เขาเอาหัวเขามาให้ข้า.... (มันดีเน้อะ)

ผิงถิงรอแม่ทัพฉู พอแม่ทัพฉูมาก็โชว์ยาที่ผลิตขึ้น ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น สิ่งที่ข้าจำเป็นต้องทำคือผลิตมันเพิ่ม...แล้วถามแม่ทัพฉูว่าแล้วทางท่านตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง...แม่ทัพฉูบอกตอนนี้เรามีครบทุกอย่างที่เราต้องการ ข้ามีมีดสั้นที่จะเอาไว้ฆ่าพวกแม่ทัพ พวกเขาไม่ทันได้สู้ก็ต้องตายเพราะมือข้าละล่ะ ในอนาคตถ้าข้าตกงานข้าไปเป็นนักฆ่าได้สบายๆ เลย.....ผิงถิงบอกข้ารู้ว่าท่านไม่เคยต้องทำแบบนี้ ถ้าเรามีคนมากพอท่านย่อมต้องออกไปสู้อย่างเปิดเผย แม่ทัพฉูบอกในการทำศึกสงครามไม่มีอะไรที่น่าละอายเท่ากับภาระกิจลอบสังหาร....

วันต่อมา พานลู่เตรียมอาวุธอยู่ จุ๋ยจวี้มาเคาะประตู ถามพานลู่ว่าเจ้ากินอะไรหรือยัง..พานลู่บอกข้ากินแล้ว จุ๋ยจวี้เลยบอกงั้นข้าเอาอาหารไปให้คนอื่นละกัน...พานลู่รีบเปิดประตูและก็กิน กิน กิน พานลู่บอกตั้งแต่ข้าพบท่านพ่อตา เจ้าดีต่อข้าจริงๆ ช่วงนี้ จุ๋ยจวี้ยิ้มแล้วบอกว่าข้าจะดีกับเจ้าเสมอๆ ตลอดไป เจ้ารีบกินเข้าเถอะ...อาจารย์ข้าบอกข้าว่าข้าควรมองโลกให้กว้าง และหยุดรบกวนเจ้า เพราะเจ้ามีสิ่งสำคัญที่จะต้องทำ ข้าจะให้เจ้าอยู่คนเดียว ไม่รบกวนเจ้า เจ้าจะได้ทำงานให้เสร็จ พานลู่รีบห้ามจุ๋ยจวี้ไม่ให้ออกไป...ต่อมาพานลู่รู้สึกคันไปทั้งตัว จุ๋ยจวี้เข้ามาตรวจดูพานลู่ ไม่เห็นมีรอย ไม่เห็นมีผื่นเลย ชีพจรเจ้าก็ปกติ...จุ๋ยจวี้ยิ้มกว้าง พี่ผิงถิงนี้เก่งจริงๆ ยาเลิศ....พานลู่ถามจุ๋ยจวี้ "นี่เจ้ากล้าดียังไงเอาข้าเป็นหนูทดลองยา" .... จุ๋ยจวี้บอกข้าต้องให้เจ้าเป็นหนูทดลองยานี่แหละ เจ้าปากไม่ดีบอกอาจารย์ข้าได้ยังไงว่าเรานอนด้วยกันแล้ว...พานลู่ยิ้มบอกงั้นเจ้าทำถูกแล้วที่ใช้ข้าเป็นหนูทดลองยา..ข้าจะปล่อยข่าวลือเรื่องของเราไปเรื่อยๆว่าเป็นเรื่องจริง ..จุ๋ยจวี้ไล่ตีพานลู่... (ตกลงยังไม่ได้กันเน้อะ สองสามปีเองเน้อะ เชื่อก็ได้เน้อะ )

พานลู่ถาม อีกนานมั้ยกว่าจะหายคัน...จุ๋ยจวี้บอกมันก็แล้วแต่คนนะ อาจจะยาวนาน หรืออาจจะแค่แป๊บเดียว...ข้ารู้จักยาทุกชนิด แต่ยาที่พี่ผิงถิงทำข้าก็สับสนว่าสมุนไพรอะไร ดีนะที่พี่ผิงถิงรู้ทุกอย่าง และถึงแม้ข้าจะพยายามทดสอบผสมกับโลหะ เข็มเงิน ก็ไม่สามารถตรวจเจอพิษได้ คนที่ดื่มพิษเข้าไปจะมีอาการเหมือนท่าน จะคันไปทุกที่และหมดแรง....จุ๋ยจวี้ยิ้ม ดีเลยพวกทหารของข้าศึกต้องหมดแรงด้วยยานี้....พานลู่ถามนี่แล้วยาถอนล่ะ จุ๋ยจวี้บอกมันไม่มีหรอกยาถอนพิษ......พานลู่ทำทีออกมาตรวจของที่จะส่งไปยังกองทัพ แล้วก็เอายาพิษใส่ผสมกับข้าวไป

ทางด้านเฮ่อเซีย เรียกหนวดเข้ามาพบ...ทหารคนสนิทของหนวดเตือนหนวดว่าให้ระวัง แล้วก็บอกตอนนี้เฮ่อเซียต้องการพบท่าน...เฮ่อเซียให้ตงจั๋วนำเหล้ามาให้หนวดดื่ม หนวดกลัวสุดขีด (สังเกตยกแก้วเหล้า ดื่ม ไม่ดื่ม) หนวดบอกเฮ่อเซีย เพื่อให้เป้าหมายของท่านบรรลุ องค์หญิงจำเป็นต้องตาย ท่านควรหยุดเศร้าโศกต่อการตายขององค์หญิงได้แล้ว ..เจ้าว่าองค์หญิงต้องตายอย่างนั้นหรือ...เฮ่อเซียโยนกระบี่ซื่อสัตย์ให้หนวด เอาไปข้าให้เจ้า...หนวดรีบวิ่งออกไปขี่ม้าแล้วออกไปทันที...

พานลู่รายงานแม่ทัพฉูว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเป็นไปตามแผน ...ข่าวที่ทหารป่วยมากมายโดยที่แพทย์ก็หาสาเหตุไม่ได้แพร่กระจายออกไป พานลู่บอกตอนนี้ท่านแม่ทัพฉีเทียนเหมือนจะมีปัญหา ทหารของเขาหมดแรงทุกคน ไม่มีแรงรบ...แม่ทัพฉูบอก แม่ทัพจูตายไปแล้วแน่นอนว่าเฮ่อเซียสงสัยว่าแม่ทัพฉีเทียนเป็นคนทำ เฮ่อเซียต้องระแวงแม่ทัพฉีเทียนหากแม่ทัพฉีเทียนไม่สามารถให้เหตุผลที่ดีต่อเฮ่อเซียได้ว่าทำไมทหารของเขาถึงไม่มีแรงไปรบ...พานลู่ชมผิงถิงว่ายาของท่านช่างได้ผลดีจริงๆ ใช้ผสมกับเม็ดข้าวไปได้ผลดี.....ผิงถิงบอกแม่ทัพฉูนี่เป็นเวลาอันดีที่ท่านควรไปพบแม่ทัพฉีเทียน...พานลู่บอกข้ารู้เส้นทางดีข้าจะพาท่านไป จุ๋ยจวี้เป็นห่วงถามว่าพานลู่เจ้าต้องไปด้วยเหรอ พานลู่บอกข้าต้องไป และข้าก็คันไม้คันมือด้วย (อยากไป)...จุ๋ยจวี้บอกหัวใจข้าเต้นแรงทั้งวัน ข้ากังวล พานลู่บอกนี่มันเป็นสัญญาณอันตรายนะ ให้ข้าตรวจให้ละกัน....ก็ตีกันอีกเช่นเดิม ....

ผิงถิงบอกแม่ทัพฉู พวกเราไม่มีเวลาแล้ว เฮ่อเซียจะต้องรู้ถึงสิ่งปกติที่เกิดขึ้นในเมืองนี้ เราต้องไปหาแม่ทัพฉีเทียนให้เรียบร้อย ได้ทหารอีกหนึ่งกอง พวกเราจะทำตามแผนเดิม ข้าจะอยู่ที่เมืองจินโหรวเพื่อล่อให้เฮียเซียมาโจมตี...ท่าน(แม่ทัพฉู) จะโจมตีจากทางด้านหลัง ...แม่ทัพฉูตกใจ อะไรนะ ตามแผนเดิม เจ้าไม่ต้องอยู่ในเมืองนี้นี่ จินโหรวต้องเป็นเมืองร้าง (ที่วางแผนไว้) ผิงถิงบอกตลอดเวลาแผนของข้าคือพวกเราจะอยู่ด้านหลังเมืองจินโหรว..เฮ่อเซียเป็นคนระมัดระวัง และเขาจะรู้ได้ว่าข้าไม่ได้อยู่ข้างในจินโหรวไม่มีทางที่เขาจะตกหลุมพลางพวกเรา...อีกอย่างพวกเราไม่มีคนมากพอที่จะมาสู้กับเฮ่อเซียได้เพียงกองทัพเดียว...แม่ทัพฉูบอกผิงถิงเจ้าสัญญากับข้าว่าเจ้าจะตามข้าไปถ้าเจ้าไม่ไปข้าก็ไม่ไป ข้าไม่ยอมให้เจ้าอยู่ในนี้คนเดียว....ผิงถิงบอกพวกเรามีทางเดียวคือต้องชนะศึกครั้งนี้ พวกเราจะแพ้ไม่ได้ ถ้าพวกเราแพ้ไม่แค่เมืองจินโหรวจะนองไปด้วยเลือด โลกนี้ทั้งโลกต้องลำบากภายใต้การปกครองของเฮ่อเซีย ผู้คนจะต้องทุกข์ยาก แม้แต่จะมีชีวิตก็ยากลำบาก เด็กและลูกหลานอีกมากมายต้องทนทุกข์....ผิงถิงบอกแม่ทัพฉู จินโหรวไม่ร้าง ข้าจะเอยู่กับทหารห้าพันคนเพื่อป้องกันเมือง ..เป๋ยเจียท่านต้องเชื่อใจข้าและนี่ข้าขอเป็นครั้งสุดท้าย นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย (ที่เราแยกจากกัน) แม่ทัพฉูบอกผิงถิงขอให้นี่เป็นครั้งสุดท้ายนะ เจ้าต้องสัญญาว่าจะมีชีวิตอยู่และรอข้ากลับมา...... (รำคาญผิงถิง มากกกกกกกกกก) 






Create Date : 11 กุมภาพันธ์ 2560
Last Update : 11 กุมภาพันธ์ 2560 3:01:45 น. 2 comments
Counter : 1530 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 
ขอบคุณนะค่ะ อยากรู้ว่า ฉูจูเนียร์คุยอะไรกับท่านแม่ทัพฉู


โดย: ต้อม IP: 58.10.64.170 วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:4:28:05 น.  

 
ลงให้แล้วนะคะ


โดย: wansugar วันที่: 15 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:16:48:54 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

wansugar
Location :
Germany United Kingdom

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 122 คน [?]




ชื่อหวานจ้า สวัสดีทุกคน ฟอล์โลแฟนเพจ Wansugar-Love Chinese Novels & Series เพื่อติดตามข่าวสารการอัพเดทรีวิว ได้นะคะ
Friends' blogs
[Add wansugar's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.