ทำวันนี้ให้ดีที่สุด Be Positive!
Group Blog
 
All Blogs
 
Ep.29 -30



 องค์หญิงเว่ยหยาง The Princess Wei Young
ปี 2016


ตอนที่ 29

จางเต๋อพยายามจะคุยกับจินเถา จางเต๋อบอกจินเถาต้องขอโทษที่แต่ก่อนทำให้ไม่พอใจ จินเถาบอกข้าได้ยินล่ะ พูดจบแล้วก็ไปซะ จางเต๋อพูดต่อท่านเนี้ยดูไปแล้วก็สวยดีนะ แต่ความสวยของท่านผู้ชายธรรมดาคนอื่นๆมองไม่ออกหรอกนะ จินเถาชักกระบี่ออกมา จางเต๋อบอกใจเย็นเก็บกระบี่ก่อนเดี๋ยวไม่มีใครยอมแต่ง
งานกับเจ้านะ 

จินเถาตีมือจางเต๋อแล้วพูดว่า ข้าคงฆ่าเจ้าไปนานแล้วถ้าเจ้าข้าไม่เห็นแก่คุณหนูของข้ากับองค์ชายเกาหยาง จางเต๋อกลัวเลยบอกเอาล่ะๆ ข้าไม่พูดอะไรแล้ว โชคดีนะที่องค์ชายข้าไม่ได้แต่งงานกับคุณหนูของเจ้าไม่อย่างนั้นข้าคงโดนเจ้าระบายอารมณ์ใส่ข้าทุกวันแน่ จินเถาหูผึ่ง เจ้าพูดอะไร องค์ชายเกา
หยางจะไม่แต่งงานกับคุณหนู ใครกันที่องค์ชายจะแต่งงานด้วย จางเต๋อเลยจำต้องบอกความจริงว่าแม่เกาหยางอยากให้เกาหยางแต่งงานกับหลีฉางเล่อ จินเถาโกรธเกาหยางมากวิ่งไปหาเกาหยางกับเว่ยหยาง----จินเถาชี้กระบี่ใส่หน้าเกาหยางบอกเกาหยาง ทุกคนตกใจว่าเกิดอะไรขึ้น เกาหยางถามจินเถาว่าทำไมยก
กระบี่ขู่ข้าอีกล่ะ จางเต๋อรีบบอกเกาหยางว่าข้าขอโทษข้าหลุดปากไปแล้วก้อตบปากตัวเอง เว่ยหยางแปลกใจเลยถามว่าจริงๆแล้วเกิดเรื่องอะไรกันแน่ จินเถาบอกเว่ยหยาง เขากำลังจะแต่งงานกับหลีฉางเล่อ เว่ยหยางตกใจหันหน้าไปมองเกาหยาง หมินเต๋อก็โกรธเกาหยาง ถามว่าเจ้าทำแบบนี้หมายความว่าอย่างไร เกา
หยางตอบนั่นมันเป็นความคิดของแม่ข้า ข้าไม่แต่งงานกับหลีฉางเล่อ หมินเต๋อว่าเกาหยางว่าท่านมันปากหวาน (เอาตัวรอด) เกาหยางหันหน้าไปหาเว่ยหยางแล้วบอกเว่ยหยางว่า คนที่ข้าจะแต่งงานด้วยมีคนเดียวเท่านั้นคือเจ้า ข้าเคยบอกเจ้าแล้วไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะลำบากเพียงใดข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า เว่ยหยางบอก
เข้าใจ พระมเหสีอดีตองค์รัชทายาทกีดกันความรักของพวกเรา ดังนั้นวันนี้ท่านถึงพาข้ามาที่นี่ เกาหยางบอกเว่ยหยางอย่ากังวลเขาจะแก้ไขเรื่องนี้เอง ถึงแม้ท่านแม่จะกีดกันเรา แต่ข้าจะบอกท่านแม่ว่าท่านพ่อบนสวรรค์เห็นด้วยกับความรักของเรา เว่ยหยางยิ้มแล้วบอกว่า "ข้าเชื่อเจ้า" เกาหยางขอบคุณเว่ยหยาง--

-จาก
นั้นก็มีคนจากในวังรีบวิ่งมาบอกเกาหยางว่า แม่ล้มป่วยลงกระทันหัน เกาหยางจึงรีบกลับมาดูแม่ เห็นแม่หน้าซีดอาการหนักจากโรคหัวใจ หมอบอกต้องอย่าให้แม่สะเทือนใจ มีอะไรมากระทบจิตใจ แม่พูดประมาณว่าข้าคงนอนตายตาไม่หลับ เกาหยางบอกท่านแม่อย่ากังวลท่านอยากได้อะไรข้าจะทำให้ท่านทุกอย่าง (มุกนี้
อีกละ) แม่บอกแม่มีอย่างเดียวเท่านั้นที่จะขอขอให้เชื่อแม่แต่งงานกับหลีฉางเล่อ เลิกติดต่อกับหลีเว่ยหยาง---

เว่ยหยางอยู่ที่ห้องนึกถึงคำพูดของเกาหยาง "เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ไม่มีวันแยกจากกัน" แล้วก็ทำหน้าเครียดเศร้า จินเถาเดินเข้ามาเห็นไป๋จื่อนอนหลับอยู่จึงหยิบผ้าคลุมไปคลุมตัวให้เว่ยหยางแล้วเตือนเว่ยหยางให้ระวังสุขภาพเพราะอากาศหนาว เว่ยหยางคุยกับจินเถา เว่ยหยางบอกจินเถาว่าเป็นความผิดของข้าใช่มั้ย 
ที่ข้ายอมรับความรักของเกาหยาง ทำให้เกาหยางมีปัญหากับแม่ของเขา เขาต้องเลือกระหว่างข้ากับแม่ ยิ่งเขารักข้ามากเท่าไหร่ เขาก็ต้องประสบความยุ่งยากมากขึ้นเท่านั้น จินเถาปลอบใจเว่ยหยาง คุณหนูกับองค์ชายมีรักแท้ให้กันและกัน เรื่องของความรักไม่มีถูกมีผิด เว่ยหยางเลยพูดขึ้นมาว่า หรือนี่อาจจะเป็นบท
ทดสอบความรักของเราจากสวรรค์..... ทางด้านหมินเต๋อนั่งมองปิ่นปักผมของเว่ยหยางอยู่ คิดเรื่องเว่ยหยางกับเกาหยาง "ถ้าเกาหยางไม่สามารถทำให้เจ้ามีความสุขได้ ข้าจะจากไปได้อย่างใด" ----ทางด้านองค์หญิงกำลังคิดถึงหมินเต๋อ "หมินเต๋อถ้าเจ้ากลับไปรั่วหรานข้าจะทำอย่างไร หลีหมินเต๋อ สำหรับเจ้าแล้วเจ้า
เห็นข้าเป็นอะไรสำหรับเจ้ากันแน่".....แล้วองค์หญิงก็ร้องไห้----ฉางเล่อคุยกับฉิหยุนรั่วว่า ข้าได้ยินมาว่าพระมเหสีใช้โอกาสจากการป่วยขอให้เกาหยางเลิกกับเว่ยหยาง องค์ชายเกาหยางเป็นคนกตัญญูมาก ข้าเชื่อว่าองค์ชายต้องทำตามที่พระมเหสีขอเร็วๆนี้" ฉิหยุนรั่วพูดขึ้น "ยังไงก็ตาม หลีเว่ยหยางต้องไม่มีวันได้ดั่งที่
นางต้องการหรอก" ฉิหยุนหนานเข้ามาพูดตอบว่า "แน่นอน หลีเว่ยหยางไม่มีโอกาสได้แต่งงานกับเกาหยางแน่นอน" ฉางเล่อถาม เจ้าหมายความว่าอย่างไร ฉิหยุนหนานตอบ ไม่ต้องแปลกใจเดี๋ยวอีกไม่นานเจ้าก็จะรู้......

มีม้าเร็วมาจากชายแดน มาถึงประตูเมืองผิง บอกมีเรื่องด่วนต้องรายงาน ประตูเมืองจึงเปิดให้เข้าไป----เกาหยางกำลังดูแลแม่อยู่ หมอบอกตอนนี้พระมเหสีพ้นเขตอันตรายแล้ว เกาหยางขอบคุณหมอและให้คนไปส่งหมอ คนสนิทของพระมเหสีบอกให้เกาหยางไปพักบ้างเพราะดูแลท่านแม่มาทั้งคืนแล้ว เกาหยางบอกไม่
ไปจะดูแลท่านแม่ แต่มีคนมาตามเกาหยางให้ไปประชุมเพราะมีเรื่องด่วน จักรพรรดิ์ต้องการพบด่วน ---ในที่ประชุมมีขุนนางและแม่ทัพมาประชุม จักรพรรดิ์บอกข่าวว่ามีข่าวจากชายแดนว่าต้าซ้งเคลื่อนพลมาต้าเว่ยของเรา พวกเจ้าคิดกันว่าไง องค์ชายตงผิงรีบเสนอความคิดประมาณว่าเราต้าเว่ยไม่จำเป็นต้องกลัวต้าซ้ง 
ลุยกันเลย ยังไงเราก็เข้มแข็งกว่า เกาหยางบอกตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เราจะทำศึกสงคราม  เสนาบดีหลีให้ความเห็นว่ากองทัพพวกเราเข้มแข็งก็จริง แต่ต้าเว่ยเพิ่งผ่านปัญหาโรคระบาดจากภัยพิบัติมาไม่นาน ตอนนี้อยู่ในระยะฟื้นตัว อาจจะไม่เหมาะที่จะทำศึกสงครามตอนนี้---ฉิหยุนหนานส่งสัญญานให้ขุนนางพวกตนพูด 
-ขุนนางพวกฉิหยุนหนานบอกขอเสนอให้ชะลอเวลาการทำศึกไว้ก่อนเพื่อเตรียมความพร้อมให้กับทหารของต้าเว่ย ฉิหยุนหนานรีบบอกเห็นด้วยเราควรส่งคนไปแต่งงานเพื่อชะลอเวลา สงบศึกไว้ก่อน เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะรักษาชีวิตของทหารต้าเว่ยไว้ ไม่เสียชีวิตโดยไม่จำเป็น เกาหยางค้านบอกว่างั้นคนที่เราส่งไปแต่งงานก็
จะต้องตกอยู่ในอันตราย เพราะยังไงต้าซ้งก็จ้องทำสงครามกับเราอยู่ดี พวกคนที่สนับสนุนฉิหยุนหนานก็ช่วยกันบอกเหตุผลร้อยแปดพันเก้า ...คนคนหนึ่งเสียสละเพื่อคนส่วนใหญ่ ถือว่าสมเหตุสมผล เกาหยางรีบบอกคนคนหนึ่งก็มีชีวิต เรารู้ว่ามันไม่ได้ผลเราจะส่งเขาไปตายได้อย่างไร....เกาหยางบอกจักรพรรดิ์ว่าขอให้
สายสืบไปสืบให้แน่ชัดเสียก่อน แล้วค่อยตัดสินใจเรื่องนี้---จักรพรรดิ์ถามหนานอันว่าเจ้าคิดอย่างไร หนานอันตอบการแต่งงานเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีเป็นวิธีที่ดี ตอนนี้เราไม่รู้แน่ชัดว่าทางต้าซ้งจะทำสงครามกับเราหรือไม่ ถ้าเราถ่วงเวลาไว้ก่อนเราก็มีเวลาจะเตรียมตัว แต่ที่เกาหยางพูดก็มีส่วนที่ถูก แต่อย่างไรก็ตามข้าว่า
เรื่องวิธีแต่งงานนี้ไม่เสียหายอะไร---เกาหยางจะแย้ง แต่จักรพรรดิ์รีบบอกเอาล่ะงั้นเราเอาตามวิธีนี้---จักรพรรดิ์บอกเอาละ ข้าว่าวิธีนี้ก็ไม่เลวนะ แล้วจะส่งใครไป ฉิหยุนหนานบอกตามปกติแล้ว องค์หญิงจะต้องเป็นคนไป แต่ข้าคิดว่าเราควรส่งคนที่มีตำแหน่งสูง(ฝ่ายหญิง) ไปแทนองค์หญิงข้ามีคนที่เหมาะสมที่จะไปทำ
งานนี้ ข้าขอเสนอลูกสาวคนรองเสนาบดีหลี ยอดหญิงแห่งอันผิง หลีเว่ยหยางไป -----เสนาบดีหลีทำหน้าแบบอีกแล้วว---เกาหยางตกใจรีบทูลจักรพรรดิ์ เป็นหลีเว่ยหยางไม่ได้นะ ทุกคนก็พยายามถามว่าทำไมเป็นหลีเว่ยหยางไม่ได้---เกาหยางจึงต้องตอบตามความจริง  เพราะหลีเว่ยหยางเป็นคนที่ข้าต้องการจะแต่ง
งานด้วย (พวกขุนนางก็อื้ออึงพูดกันสนุกปาก ประมาณไม่ให้เว่ยหยางไปเพราะเห็นแก่ความรักส่วนตัวไม่นึกถึงบ้านเมือง)...ฉิหยุนหนานให้เหตุผลว่านาง(เว่ยหยาง)จะตายอย่างมีเกียรติ แล้วก็จี้ตรงไปที่เสนาบดีหลีว่า ท่านเสนาบดีหลีมีอะไรขัดข้องมั้ย แต่ข้าว่าคงไม่ เพราะขนาดองค์หญิงของแต่ละประเทศยังต้องทรงเสีย
สละเพื่อประเทศตนเอง แล้วลูกเสนาบดีจะทำไม่ได้เชียวเหรอ---เกาหยางพยายามคัดค้าน--แต่องค์ชายตงผิงก็โต้แย้งกับเกาหยางว่า หลีเว่ยหยางมีแม่เป็นแค่คนล้างเท้าในบ้านมาก่อน จะเอามาร่วมกับตระกูลตั้วบา ได้อย่างไร ราชวงศ์จะเสื่อมเสีย เกาหยางอธิบายว่าถึงอย่างไรเว่ยหยางก็ได้ชื่อว่าเป็นลูกท่านเสนาบดีหลี 
แถมยังคิดแผนช่วยเหลือผู้ประสบภัยทำให้ประชาชนหายจากโรคระบาด นางฉลาดและนางก็ได้แต่งตั้งเป็นยอดหญิงแห่งอันผิง องค์ชายตงผิงก็แย้งต่อว่ายังไงก็ยังไม่ได้อยู่ดี ราชวงศ์ต้าเว่ยคงถูกหัวเราะเยาะแน่นอน---จักรพรรดิ์ห้ามทั้งสองคนทะเลาะกัน---เสนาบดีหลีเดินออกมาขอให้จักรพรรดิ์อนุญาตให้เว่ยหยางเดิน
ทางไปแต่งงานเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีกับต้าซ้ง จักรพรรดิ์อนุญาต-----เกาหยางตกใจขอให้ท่านปู่พิจารณาใหม่------จักรพรรดิ์ปิดประชุม

ที่จวนเสนาบดีหลี ท่านย่าโวยใส่ลูกชายว่าอะไรนะ ต้องส่งเว่ยหยางไปแต่งงานเพื่อเป็นฑูตอย่างนั้นเหรอ หลีเสี่ยวหรานก็บอกดูเหมือนว่าต้าสงมีความปราถนาที่จะครองต้าเว่ยของเราในขณะที่คนของเรากำลังฟื้นตัวจากโรคระบาดและภัยพิบัติ ต้าเว่ยไม่พร้อมจะทำศึก ทางสภาที่ประชุมจึงมีมติให้ใช้การแต่งงานเป็นการ

เจริญสัมพันธไมตรี เพื่อยืดเวลาให้พวกเราฟื้นตัวได้ก่อน เว่ยหยางถามว่าแล้วทำไมอยู่ๆ ข้าถูกเลือก พ่อบอกตามปกติแล้วคนที่ถูกเลือกจะเป็นองค์หญิงแต่ครั้งนี้ฉิหยุนหนานได้เสนอให้เลือกผู้หญิงสูงศักดิ์ไปแทน  เขาบอกยอดหญิงอันผิงเป็นขั้นที่ควรไปที่สุด เขาตั้งใจเสนอเจ้า บอกเป็นข้อเสนอที่ดีที่สุด..เว่ยหยางคิดในใจ 
ฉิหยุนหนานเจ้าไม่ปล่อยข้าจริงๆ เจ้าต้องการกำจัดข้า---ท่านย่าร้องไห้บอกหลีเสี่ยวหรานว่า มันมีทางที่จะเจรจาต่อรองเปลี่ยนคนได้มั้ย--หลีเสี่ยวหรานบอก องค์ชายเกาหยางได้ออกมาขอร้องท่านจักรพรรดิ์ไม่ให้ส่งตัวหลีเว่ยหยางไป บอกว่าต้องการแต่งงานกับหลีเว่ยหยาง แต่องค์ชายตงผิงคัดค้านและเกิดการโต้เถียง
กันขึ้นในที่ประชุม ทำให้จักรพรรดิ์ตัดสินใจส่งเว่ยหยางไป---สุดท้ายแล้วข้าไม่มีทางเลือกข้าจึงต้องยอมให้เว่ยหยางไปแต่งงานในครั้งนี้---ท่านย่าวิ่งมาจับมือเว่ยหยางพูดกับหลีเสี่ยวหรานว่า การแต่งงานเพื่อสงบศึกครั้งนี้มันอันตรายมาก เจ้ากำลังปล่อยให้ลูกสาวไปตาย เว่ยหยางก็เป็นลูกเจ้าคนหนึ่ง เจ้าทำไมต้องส่งนาง
ไปตาย---หลีเสี่ยวหราน บอกแม่ทุกอย่างได้ตัดสินไปแล้ว ในฐานะที่ข้าเป็นเสนาบดีขาก็ต้องเสียสละเพื่อประเทศชาติ เว่ยหยาง ข้าไม่มีทางเลือก ประเทศชาติต้องมาก่อน (ส่งหลีฉางเล่อไปก็ได้นะ เพื่อชาติเหมือนกัน)-- นี่เป็นพระบัญชาของจักรพรรดิ์เราไม่ทำไม่ได้---หมินเต๋อบอก ไม่ได้ ขุนนางอำมาตย์แม่ทัพในที่
ประชุมเยอะแยะ (ล้วนเป็นชาย) ได้ผลสรุปในที่ประชุมให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ ไปตาย นี่เหรอความคิดแค่ให้ผู้หญิงเสียสละเพื่อช่วยประเทศชาติ ข้าไม่มีวันยอมให้เว่ยหยางไปเป็นเหยื่อ" หลีเสี่ยวหรานตวาดหมินเต๋อ เจ้าสำคัญยังไงเจ้ามีสิทธิ์มีเสียงในบ้านตระกูลหลีอย่างนั้นเหรอ  หมินเต๋อไม่ยอมแพ้พูดต่อ ท่านลุง หลีเว่ยหยาง
เป็นลูกสาวของท่าน ท่านทำอะไรเพื่อนางบ้าง (ทำแต่สิ่งไม่ดี) แล้วตอนนี้ท่านยังจะส่งนางไปตายอีก ท่านยังเป็นพ่ออยู่มั้ย  หลีเสี่ยวหรานสั่งหมินเต๋อ "หุบปาก ถ้าขัดขืนคนทั้งตระกูลหลีต้องถูกประหารทั้งตระกูล" แล้วหลีเสี่ยวหรานก็เดินออกไปจากห้องโถง หมินเต๋อวิ่งตามหลีเสี่ยวหรานไป---ส่วนท่านย่าก็ร้องไห้พูดกับ
เว่ยหยางว่าตระกูลหลีทำผิดต่อเจ้า ตระกูลหลีทำผิดต่อเจ้า เว่ยหยางบอกท่านย่าอย่าร้องไห้ อย่ากังวล ทุกอย่างมันจะดีเอง

จางเต๋อวิ่งมารายงานเกาหยางว่าต้าซ้งต้องการมาทำศึกกับต้าเว่ยจริงๆ จางเต๋อบ่น มันเกิดอะไรขึ้นกับองค์จักรพรรดิ์ ทำไมตัดสินใจแบบนั้น (ส่งคนไปแต่งงานเพื่อสงบศึก) และจักรพรรดิ์จะรู้จักหลีเว่ยหยางได้อย่างไร ทำไมเลือกนางไป ยิ่งกว่านั้นฉิหยุนหนานเลือกคนในตระกูลหลีไปแต่งงานทำแบบนี้เหมือนเขาต้องการ
กำจัดหลีเว่ยหยางเลยเน้อะ  (เป็นดองกันทำไมส่งไปรับอันตราย) เกาหยางคิดถึงคำพูดของเว่ยหยาง "ฉิหยุนหนานอยู่เบื้อหลังเรื่องทั้งหมด เขาต้องการเหมืองแร่เหล็กในเขตของต้าเหลียง เขาหลอกลวงองค์จักรพรรดิ์ เขาใส่ร้ายท่านพ่อข้าเพื่อต้องการเพิ่งอำนาจและผลประโยชน์" เกาหยางบอกจางเต๋อ ถูกต้องระหว่าง
ฉิหยุนหนานกับเว่ยหยางมีเรื่องขัดแยังกันอยู่ ฉิหยุนหนานวางแผนส่งเว่ยหยางไปแต่งงานสงบศึก ขุนนางอื่นๆ เกรงกลัวอำนาจของตระกูลฉิหยุน ไม่มีใครกล้าคัดค้านในขณะเดียวกันประเทศของเราเพิ่งจะกำลังฟื้นตัวจากโรคระบาด จักรพรรดิจึงเลือกวิธีนี้ จางเต๋อถามต่อถ้าเป็นเช่นนั้นทำไมท่านไม่บอกความจริงกับจักร
พรรดิ์เรื่องความผิดฉิหยุนหนานละ ----เกาหยางรีบเดินออกไป

ฉางรู่กำลังปักผ้าเช็ดหน้าให้หนานอัน คนสนิทเข้ามาทักฉางรู่ฉางรู่พูดถึงหนานอันอย่างมีความสุข ประมาณว่าหนานอันไม่ชอบอะไรที่ฉูดฉาดเกินไปดังนั้นข้าถึงทำผ้าเช็ดหน้าแบบเรียบๆ ให้กับเขา คนสนิทฉางรู่พูดต่อว่าสวยงามจริงๆ และก็สงสารคุณหนูรอง (เว่ยหยาง) ที่ต้องไปแต่งงานสงบศึก เรื่องครั้งนี้สงสัยว่าคง
เป็นฝีมือของฮูหยินใหญ่ และฉางเล่อ และในที่ประชุมมีแค่องค์ชายเกาหยางเท่านั้นที่ออกหน้าช่วยเว่ยหยาง แปลกมากองค์ชายหนานอันก็ไม่ช่วย  องค์ชายหนานอันไม่ได้มีใจกับเว่ยหยางเหรอ...ฉางรู่มองหน้าคนสนิท แล้วคิด...

จินเถาเข้ามาคุยกับเว่ยหยางชวนเว่ยหยางหนีกันไป เพราะสงครามระหว่างต้าซ้งกับต้าเว่ยไม่เกี่ยวอะไรกับเราสองคน เว่ยหยางบอกว่าท่านพ่อวางกำลังพลไว้ล้อมรอบที่พักหนาแน่นขนาดนี้ และถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับข้า ตระกูลหลีต้องเดือดร้อนทั้งตระกูล ข้าไม่ต้องการแบบนั้น จินเถาบอกประมาณปกติเสนาบดีหลีก็ไม่ดี
กับเว่ยหยางอยู่แล้วไม่ต้องสนใจหรอก เว่ยหยางบอกไม่อยากให้แม่เว่ยหยาง ท่านย่า และคนบริสุทธิ์อื่นๆ ตายเพราะตน จินเถาจึงบอกงั้นองค์หญิงก็ต้องไปแต่งงานเพื่อสงบศึกละซิ เว่ยหยางบอกข้าจะเดินทางไป แต่ข้าไม่แต่งข้าจะต้องหนีออกมาให้ได้ ถ้าข้าหนีไม่ได้ข้าจะฆ่าตัวตาย---หมินเต๋อวิ่งเข้ามาหาเว่ยหยาง บอก
เว่ยหยางว่าท่านลุงวางกำลังไว้เต็มไปหมดแต่ไม่ต้องกลัวนะ พอถึงชายแดนปั๊บข้าจะช่วยเจ้าออกมาเองและพาเจ้าไปอยู่ยังที่ที่ไม่มีใครตามพบ (รั่วหราน) เว่ยหยางถามเจ้าจะทำอย่างไร หมินเต๋อบอกข้าไม่สามารถอธิบายเรื่องราวให้เจ้าฟังทั้งหมดได้ตอนนี้ แต่ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าต้องไปทนทุกข์ทรมานอยู่ต้าซ้งหรอก--ไป๋จื่อ
วิ่งหน้าตั้งเข้ามาพร้อมคนในวังมาเพื่อรับตัวเว่ยหยางไปเตรียมตัวเดินทางในวัง เว่ยหยางน้อมรับคำสั่ง  เว่ยหยางมาอำลาทุกๆ คน ท่านย่าและแม่เว่ยหยางร้องไห้ เว่ยหยางบอกว่าข้าคงไม่ได้พบกับทุกๆ คนอีกแล้วขอให้รักษาสุขภาพให้ดี อย่าได้กังวลเรื่องของข้า เว่ยหยางคำนับกราบท่านย่า ท่านย่าและท่านแม่กอดเว่ยหยาง
ร้องไห้ ---- คนจากวังรีบบอกว่าควรไปกันได้แล้วสาแล้ว เว่ยหยางเดินออกจากตระกูลหลี -----ฉางรู่วิ่งเอาเครื่องรางที่ตนไปสวดมนต์ที่วัดมาให้เว่ยหยาง ขอให้เว่ยหยางเดินทางปลอดภัย แล้วทั้งคู่ก็กอดกัน เว่ยหยางบอกฉางรู่ต่อไปนี้เราอาจจะไม่ได้พบกันอีกเลยขอให้ดูแลตัวเองดีดี---(นางเสียใจจริงมั้ยเนี้ย)----องค์
หญิงมารอพบหลีเว่ยหยาง บอกเว่ยหยางว่าการเดินทางและเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเว่ยหยางครั้งนี้ หลีหมินเต๋อต้องกังวลมากแน่ๆ เว่ยหยางบอกองค์หญิงว่าหมินเต๋อมีความรักอย่างลึกซึ้งกับเพื่อนและครอบครัวข้าดีใจมากที่มีเขาอยู่เป็นครอบครัวเดียวกัน เขาได้บอกอะไรกับท่านมั้ย? องค์หญิงถาม  เว่ยหยางงงท่านหมาย
ถึงอะไร---องค์หญิงบอกหมินเต๋อต้องออกเดินทางแล้ว เว่ยหยางถามขึ้นว่า หมินเต๋อออกเดินทางหรอ ทำไมไม่เห็นหมินเต๋อบอกอะไร องค์หญิงคิดในใจ แสดงว่าเว่ยหยางไม่รู้เรื่องของหมินเต๋อ...องค์หญิงจึงเปลี่ยนเรื่อง "ไม่ไม่ ข้าแค่ถามดูเท่านั้น อย่างไรก็ตาม อาจูกำลังไปขอให้ท่านพ่อข้าเปลี่ยนใจเพราะวิธีแต่งงานเพื่อ
สงบศึกใช้ไม่ได้ผลแน่นอน เว่ยหยางกังวลบอกถ้าเขาทำเช่นนั้นก็เท่ากับเขาต่อต้านคำพูดของจักรพรรดิ์  ท่านได้โปรดบอกองค์ชายแทนข้าที ว่าหัวใจของข้าอยู่ที่เขา ข้าจะหาทางเองตอนเดินทางไปต้าซ้งหากเกิดความผิดพลาดอะไรขึ้นข้าจะฆ่าตัวตายดีกว่าต้องทนทุกข์ องค์ชายไม่ต้องทำให้จักรพรรดิ์หงุดหงิดเพราะข้า
อีกเลย---องค์หญิงบอกเว่ยหยาง เจ้าอาจจะมีอันตราย เจ้าจะไม่ให้อาจูกังวลเรื่องเจ้าได้อย่างไร เจ้าไม่ต้องห่วงข้าจะส่งข้อความของเจ้าให้เขาอย่างแน่นอน" แล้วองค์หญิงก็หันไปบอกพวกคนรับใช้ที่มากับเว่ยหยางว่า เว่ยหยางเป็นเพื่อนของตนพวกเจ้าต้องดูแลนางและดีต่อนางเหมือนดีต่อข้า หากพวกเจ้ากล้าทำอะไรไม่
ดีต่อนางข้าจะไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่---พวกคนใช้ตอบ "พวกข้าน้อยมิกล้า" เว่ยหยางขอบคุณองค์หญิง

องค์หญิงวิ่งมาหาเกาหยางที่หลบอยู่หลังเสา หลังจากเว่ยหยางไปแล้ว องค์หญิงบอกว่าข้านำข้อความของเว่ยหยางมาบอกเจ้า เว่ยหยางบอกว่าหัวใจนางอยู่ที่เจ้า หากเกิดความผิดพลาดขึ้นในการเดินทางครั้งนี้นางจะฆ่าตัวตายไม่ยอมอยู่อย่างทนทุกข์แน่นอน และขอให้เจ้าอย่าไปขอท่านปู่เพื่อนางอีก ขนาดตัวนางอยู่ใน
อันตรายนางยังคิดถึงเจ้าก่อนเสมอ---เกาหยางถอนหายใจ "เว่ยหยาง" องค์หญิงถามเกาหยางว่าต้องการให้ข้าบอกอะไรนางมั้ย เกาหยางเอาจดหมายมาให้องค์หญิงฝากให้เว่ยหยาง บอกถ้าเว่ยหยางอ่านแล้วนางจะรู้ว่าข้าไม่ยอมให้นางไปต้าซ้ง องค์หญิงตกใจห้ามเกาหยางอย่าทำอะไรโง่ๆ เพราะจักรพรรดิ์คงโกรธและ
เรื่องอาจจะใหญ่โต เกาหยางบอกข้าไม่ทำอะไรโง่ๆ หรอก นอกจากชีวิตของเว่ยหยางแล้ว ยังมีความปลอดภัยของต้าเว่ยด้วย แล้้วเกาหยางก็เดินออกไป-----เกาหยางมาดักรอพบจักรพรรดิ์ คุกเข่า ขอให้ท่านปู่โปรดพิจารณาใหม่ ประมาณว่าต้าซ้งมาเพื่อต้องการทำศึก ตนได้ให้คนไปสืบมาแล้วทหารต้าซ้งมีการขน
เสบียงมาที่ชายแดนมากมาย ไม่มีทางที่ต้าซ้งจะยอมรับการแต่งงานเพื่อสงบศึก และถึงแม้ทางนั้นจะบอกว่ายอมรับ ก็ต้องโกหกแน่นอน จักรพรรดิ์โกรธบอกเกาหยางว่าอย่ามาพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก หากเป็นเช่นนั้นจริงทำไมแม่ทัพฉิหยุนหนานถึงไม่เห็นพูดถึงเลย ข้าควรจะเชื่อเจ้า องค์ชายเกาหยางผู้มีความรัก 
หรือควรจะเชื่อคนที่เก่งกาจด้านสงครามอย่างฉิหยุนหนาน แล้วเรื่องนี้ก็ได้ข้อสรุปในที่ประชุมขุนนางเรียบร้อยแล้ว เปลี่ยนไม่ได้...เกาหยางอธิบายว่าเพราะฉิหยุนหนานมีเรื่องไม่พอใจหลีเว่ยหยางอยู่ทำให้เสนอเว่ยหยางไป จักรพรรดิ์ถาม เจ้าบอกว่าแม่ทัพฉิหยุนหนานมีเรื่องกับเว่ยหยางอยู่เหรอ เรื่องอะไรเจ้าบอกข้ามา ว่า
เรื่องอะไร...เกาหยางอึ้ง ข้า ข้า..ข้าขออภัยท่านปู่ข้ายังไม่สามารถบอกท่านได้ จักรพรรดิ์โกรธมากบอกไม่ตอ้งพูดอะไรละ ขันทีรีบบอกจักรพรรดิ์ว่าต้องไปดูการซ้อมรบ พวกทหารรออยู่ จักรพรรดิ์เลยรีบสะบัดหันหลังเดินไป---ขันทีบอกองค์ชายเกาหยางว่าอย่าพูดเรื่องนี้กับจักรพรรดิ์อีกไม่เช่นนั้นไม่รู้ว่าจักรพรรดิ์อาจลง
โทษองค์ชายเกาหยาง----เกาหยางคุกเข่าร้องเรียกท่านปู่.....

ฉากนี้เท่ห์มาก และซีจี ชัดมากๆ ^_^



เกาหยางไม่ยอมแพ้เดินตามท่านปู่มาลานซ้อมรบตอนที่เขาซ้อมยิงธนู ทหารถามจักรพรรดิ์ว่าองค์ชายเกาหยางเดินมา จักรพรรดิ์บอกพวกเจ้าช้าทำไมยิง ทหารไม่กล้าสั่งยิง จักรพรรดิ์เลยออกมาสั่งเอง....ยิง..... (องค์ชายเกาหยางอย่างเท่ห์)----จักรพรรดิ์
ถามเกาหยาง--เจ้าตามข้ามาเพราะไม่ยอมแพ้ที่จะสู้เพื่อเว่ยหยางใช่มั้ย เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้าเพื่อหลีเว่ยหยาง (โกรธ)---เกาหยางตอบ ท่านปู่เรื่องนี้มีข้อน่าสงสัยอย่างสูงเกี่ยวพันกับความปลอดภัยของต้าเว่ย หากท่านจะลงโทษข้าข้ายินดีรับโทษ เรื่องนี้ท่านปู่อย่าหลอกตัวเองว่าวิธีนี้(ส่งคนไปแต่งงานเพื่อชะลอเวลาทำศึก) 
จะใช้ได้ ยังไงก็ต้องทำศึกอยู่ดี ข้าไม่กลัวถูกลงโทษ ข้าไม่กลัวตาย แต่ต้าเว่ยจะเป็นอย่างไร ประชาชนจะเป็นอย่างไร วิธีนี้มันใช้ไม่ได้ จักรพรรดิ์โกรธมากเรียกทหารให้มาลากตัวเกาหยางไปลงโทษ---แม่เกาหยางมาพอดีขอร้องจักรพรรดิ์ "จักรพรรดิ์ได้โปรดเห็นแก่องค์รัชทายาทผู้ล่วงลับด้วยเถิด ยกโทษให้จูเอ๋อร์ด้วย 
หากจะลงโทษได้โปรดลงโทษที่ข้าอบรมลูกมาไม่ดี จักรพรรดิ์โกรธเดินออกมาหน้าแม่เกาหยางกับเกาหยาง พูดว่าองค์ชายรัชทายาทงั้นเหรอข้าแต่งตั้งได้ข้าก็ถอดยศได้ เหมือนที่ข้าทำกับพ่อเจ้า จำไม่ได้เหรอ อย่าคิดว่าข้าไม่กล้า อย่าได้มาเล่นแง่กับข้า แล้วจักรพรรดิ์ก็เดินออกไป----เกาหยางตะโกนบอกจักรพรรดิ์ 
"ท่านปู่ข้าจะคุกอยู่ตรงนี้จนกว่าท่านปู่จะยกเลิกคำสั่ง(เรื่องแต่งงานสงบศึก)----แม่เกาหยางลุกขึ้นมาตบเกาหยาง แล้วตำหนิเกาหยางว่าทำอย่างนี้เพื่อหลีเว่ยหยาง คิดถึงแต่หลีเว่ยหยาง เกาหยางบอกไม่จริงท่านแม่เรื่องครั้งนี้มันเป็นแผนการ ข้าจะอธิบายเรื่องราวให้ท่านฟังในภายหลัง ต้าเว่ยกำลังมีอันตรายยังไงต้าซ้งก็
จะทำสงครามกับเรา ขอท่านแม่ได้โปรดขอให้ท่านปูเปลี่ยนใจด้วยเถิด แม่เกาหยางโกรธไม่เชื่อเกาหยาง พูดแต่ว่านึกไม่ถึงเลยว่าเกาหยางจะละทิ้งทุกอย่างทำให้จักรพรรดิ์โกรธ ไม่สนใจแม่เพราะผู้หญิง เพราะหลีเว่ยหยาง...แม่เกาหยางสั่งทหารให้จับตาดูเกาหยางไว้ให้ดีหากไปขอเรื่องเว่ยหยางกับจักรพรรดิ์อีก ตนจะขอให้
จักรพรรดิ์สังหารตนซะ จะดูว่าเกาหยางจะเลือกใครระหว่างชีวิตแม่ กับชีวิตหลีเว่ยหยาง ------แล้วแม่เกาหยางก็เดินออกไป---เกาหยางเสียใจ อัดอั้น--

หมินเต๋อกับองครักษ์เจียวคุยกันอยู่ในป่า องครักษ์เจียวตกใจที่หมินเต๋อจะพายอดหญิงอันผิง หลีเว่ยหยางไปรั่วหรานด้วย เพราะจะเป็นการทำให้ต้าเว่ยกับต้าซ้งขัดใจกับรั่วหรานได้ หมินเต๋อทำหน้ามุ่งมั่นบอกไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นข้าไม่สามารถปล่อยเว่ยหยางให้ไปตกนรกทั้งเป็นได้ 
องครักษ์เจียว---แต่เรื่องนี้จะนำความอัปยศมาให้รั่วหราน
หมินเต๋อ---ถ้าเราเตรียมตัวดีดี ไม่มีใครรู้หรอกว่าเว่ยหยางอยู่รั่วหราน
องครักษ์เจียว---ยังไงก็ยังเป็นเรื่องใหญ่อยู่ดี ข้าไม่สามารถตัดสินใจเองได้ ข้าต้องถามท่านข่านก่อน
หมินเต๋อ---แต่เราไม่มีเวลาแล้ว
องครักษ์เจียว---ยังไงเราก็ทำอย่างนั้นไม่ได้ โปรดรักษาสัญญากลับรั่วหรานกับข้าตอนนี้
หมินเต๋อ--- ข้าได้กล่าวไว้แล้ว (ว่าข้าจะกลับ) แต่ตอนนี้ข้าไม่สามารถทิ้งเว่ยหยางไว้แล้วกลับรั่วหรานได้ (แล้วหมินเต๋อก็เดินออกไป)
องครักษ์เจียว---องค์ชายน้อย
ลูกน้ององครักษ์เจียว---นายท่านเราควรทำอย่างไร
องครักษ์เจียว---หน้าที่หลักพวกเราคือนำตัวองค์ชายน้อยกลับรั่วหราน ตอนนี้เราต้องทำตามที่องค์ชายน้อยต้องการก่อน---(ลูกน้องวิ่งตามหมินเต๋อไป)----องค์ชายน้อยเป็นห่วงผู้หญิงคนนี้มาก หากเกิดเหตุร้ายกับองค์ชายน้อย ข้าจะไม่ปล่อยนางไว้แน่!!! (จะฆ่าเว่ยหยางอีกล่ะ)

เกาหยางมุ่งมั่นคุกเข่าอยู่ที่ลานซ้อมรบที่เดิมข้ามวันข้ามคืน (ฟังเพลงกันไปเพลินๆ) ทนทั้งแดดทั้งฝน (แม่เกาหยางไม่มาห้ามองค์ชายตามที่จางเต๋อขอ เพราะต้องการให้บทเรียนกับเกาหยาง) จางเต๋อมาคุกเข่าเป็นเพื่อนเกาหยาง-เว่ยหยางคิดถึงเกาหยางมองหินรูปหัวใจ---ทางด้านฉางรู่นำเข็มขัดที่ตนเย็บเองมาให้

อยู่คนเดียวน่าจะมีความสุขกว่าคอยตั้งหน้าตั้งตาจับหนานอันน๊าาา...



องค์ชายหนานอันที่ตำหนักหนานอัน หนานอันทำเป็นดีใจ ฉางรู่บอกจะใส่ให้หนานอันเอง ตอนที่กำลังใส่เข็มขัดให้หนานอันก็ดึงเอวฉางรู่มากอด ฉางรู่อาย ----
หนานอัน---แม่นางฉางรู่ทำเข็มขัดให้ข้า  ท่านอยากจะโอบรัดข้าไว้งั้นเหรอ (แสดงความเป็นเจ้าของข้างั้นหรือ) แม่นางฉางรู่ข้ารู้ความหมายของเจ้า เข็มขัดนี้ข้าชอบมาก ตอนนี้เย็นมากแล้วแม่นางฉางรู่ควรรีบกลับจวนเสนาบดี ข้าไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ว่าเรามาพบกัน
ฉางรู่---เพคะองค์ชาย งั้นข้าขอตัวกลับก่อน (ตอนทำความเคารพมองต่ำ ดันมองเห็นราชโองการให้หนานอันเป็นผู้นำขบวนเว่ยหยางไปแต่งงานที่ต้าซ้ง)--องค์ชาย ท่านต้องไปส่งญาติข้า ไปแต่งงานที่ต้าซ้งหรือ
หนานอัน---ใช่มีเรื่องอะไรเหรอ
ฉางรู่---ไม่มีเพคะ เพียงแต่ญาติข้าไม่เคยกล่าวถึงเรื่องนี้ ข้าขอให้องค์ชายเดินทางปลอดภัย รีบไปรีบกลับ
หนานอัน---ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไรในใจ ข้าไม่ลืมว่าเจ้ารักข้า ข้าจะเก็บเข็มขัดนี้ไว้ข้างกายข้าตลอดเวลา
ฉางรู่---ถ้าเป็นเช่นนั้น ฉางรู่ก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ขอทูลลา---
หนานอันโยนเข็มขัดฉางรู่ไป อย่างไม่สนใจ ( อืมมม ก็สะใจอยู่นะ แม่ฉางรู่)

หนานอันและคนสนิทนำขบวนเว่ยหยางเดินทางไปส่งยังต้าซ้งระหว่างทาง พบกับคนของต้าซ้ง (จางเฉา) มารอรับ --หนานอันบอกอำมาตย์จางเฉาว่าหวังว่าเราต้าเว่ยกับต้าซ้งจะปรองดองกัน ไม่ทำสงครามกัน จางเฉาบอกแน่นอนองค์ชายพูดถูกต้อง ข้านึกไม่ถึงว่าองค์ชายจะมานำขบวนด้วยตนเอง ข้ามารับและจะร่วม
ทางไปกับท่านจนถึงที่ ในรถม้าคือองค์หญิงที่จะมาแต่งงานใช่มั้ย ขอให้ข้าได้พบนางซักนิดเถิด ข้าจะทักทายนาง --หนานอันอนุญาต อำมาตย์จางเฉาจากต้าซ้งจึงเดินไปที่รถม้า เว่ยหยางเปิดม่านมาให้เห็น อำมาตย์จางเฉาตกตะลึงในความงามของเว่ยหยาง--หนานอันเรียกอำมาตย์จางเฉาหลายครั้งกว่าจางเฉาจะรู้สึกตัว 
แล้วทั้งหมดก็เริ่มเดินทางต่อ----เว่ยหยางในรถม้าเปิดจดหมายของเกาหยางอ่าน "ข้าตั้วบาจูสาบาน ข้าจะปกป้องเว่ยหยางด้วยชีวิต " เว่ยหยางคิดถึงตั้วบาจู คิดในใจ "ตั้วบาจู ท่านอยู่ที่ไหน".....


ตอนที่ 30

ตั้วบาจุนเป็นลมหมดสติไปหลังจากคุกเข่ามาตลอดทั้งคืน หมอหลวงมาตรวจดูอาการของตั้วบาจุน หมอหลวงบอกอาการน่าเป็นห่วง ร่างกายอ่อนแอมากยากที่จะรักษา แม่ของตั้วบาจุนกังวลมากแต่ก็ไม่อยากจะยอมแพ้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างลูกชายกับเว่ยหยาง ยังอยากให้เลิกกัน..

ตกกลางคืน กลางดึกตั้วบาจุนตื่นขึ้นมาเป็นห่วงเว่ยหยางมาก รีบหนีออกจากวังเพื่อไปช่วยเว่ยหยาง พอข่าวรู้ถึงหูของจักรพรรดิ์ (ปู่) ก็มีคำสั่งเป็นราชโองการประมาณว่าต่อไปนี้ห้ามตั้วบาจุนกลับเข้ามาในวังอีกต่อไปตลอดชีวิตนี้ แม่ของตั้วบาจุนพยายามขอร้องจักรพรรดิ์แต่ก็ไม่เป็นผลอะไรเพราะ ปู่กำลังโกรธอยู่

ฉางเล่อได้รับข่าวที่จักรพรรดิ์มีคำสั่งห้ามไม่ให้ตั้วบาจูกลับเข้ามายังเมืองหลวงอีก ก็ต้องการจะเข้าไปขอร้องจักรพรรดิ์แทนตั้วบาจุน แต่ฉิหยุนหนานให้สติฉางเล่อว่าเจ้าจะเข้าไปยุ่งเรื่องนี้ทำไม อย่าไปขอร้องแทนตั้วบาจุนเลย เพราะที่ตั้วบาจุนหนีออกจากวังในครั้งนี้ก็เพราะต้องการจะไปช่วยเว่ยหยาง เจ้าก็อยู่สวยๆ ของเจ้าไปอย่างนี้แหละดีแล้ว อย่าไปสนใจเลย ตั้วบาจุนต้องการจะแต่งงานกับเว่ยหยางนะ...

ทางด้านตั้วบาอวี้และคณะของเว่ยหยาง ยังอยู่กับฑูตของเมืองที่มารับตัวเจ้าสาว (เว่ยหยาง) ทางตั้วบาอวี้ก็สงสัยว่าทำไมฑูตต้าซ่งถึงดูเหมือนจะประวิงเวลาให้เดินทางได้ช้าลงนะ  อาจจะมีแผนการณ์อะไรอยู่ พวกเราต้องระมัดระวังตัวให้ดี...ตั้วบาอวี้เดินไปหาเว่ยหยางที่ที่พัก เว่ยหยางดีใจคิดว่าคนที่มาเป็นตั้วบาจุน แต่พอเห็นว่าเป็นตั้วบาอวี้ก็ผิดหวัง และคิดในใจประมาณว่าตั้วบาจุนท่านอยู่ที่ไหนทำไมยังไม่มาช่วยข้า.....ตั้วบาอวี้คุยกับเว่ยหยางประมาณว่านี่นะหากเจ้ารับปากข้าที่จะเป็นชายาของข้าซะตั้งแต่ตอนที่ข้าขอเจ้าแต่งงาน เจ้าก็จะไม่มีวันมาตกอยู่ในสถานะแบบนี้แน่นอน.. เว่ยหยางบอกข้าไม่เสียใจหรอกที่ข้าไม่รับปากท่าน....

พอตกกลางคืนพวกเหล่าบรรดาทหารของทั้งสองประเทศก็กำลังดื่มเหล้ากันอยู่ ส่วนตั้วบาอวี้กับคนสนิทกำลังรับประทานอาหารอยู่กับฑูตต้าซ่ง ทั้งตั้วบาอวี้และคนสนิทถูกวางยาสลบ สลบไปไม่ได้สติ เมื่อฑูตต้าซ่งเห็นดังนั้นก็รีบไปห้องเว่ยหยาง จะปล้ำเว่ยหยางตามแผนการณ์ ...ตั้วบาอวี้กับคนสนิทลืมตาขึ้น (แกล้งสลบ) แล้วตามฑูตต้าซ่งออกไปดูว่าจะทำอะไร.....(คล้ายๆ ถ้ำมอง)

ฑูตต้าซ่งเข้ามาที่ห้องเว่ยหยาง ไป๋จือกับจุนเถาก็เหมือนจะโดนวางยาเช่นเดียวกัน ฑูตต้าซ่งบอกนี่เป็นแผนการณ์ที่ถูกวางไว้แล้ว แล้วก็พยายามจะปล้ำเว่ยหยาง (ตั้วบาอวี้กับคนสนิทก็แอบดูกันไปเรื่อยๆ ยังไม่ยอมออกมาช่วย)...เว่ยหยางกำลังจะเสียทีฑูตต้าซ่ง ตั้วบาจุนก็มาถึงพอดี (พระเอก รู้ไว้นะ)...ตั้วบาจุนจัดการฑูตต้าซ่งและทหารต้าซ่งกลุ่มนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็รีบพาเว่ยหยางและพวกไปปลุกตั้วบาอวี้ (รีบวิ่งกลับมานอนสลบ) และเหล่าทหารคนอื่นๆ ให้ฟื้นขึ้นมา....ตั้วบาอวี้ทำเป็นใสๆ ไม่รู้เรื่องอะไรเพราะสลบอยู่ ตั้วบาจุนเล่าเหตุการณ์ให้ทุกคนฟัง จากนั้นขอตัวอยู่กับเว่ยหยางกันสองคนให้คนอื่นออกไปก่อน...โมเม้นต์มุ้งมิ้ง ดีใจได้พบกันแล้วก็สัญญากันอีกว่าจะรักกันไม่ทอดทิ้งกัน บลา บลา บลา ....ตั้วบาจุนบอกเว่ยหยางว่าเว่ยหยางสวยมาก (นางใส่ชุดแดงแรงฤทธิ์ ชุดเจ้าสาวอยู่)...

จากนั้นตั้วบาจุนขอร้องให้ท่านลุง (ตั้วบาอวี้) พาเว่ยหยางกลับไปยังเมืองหลวงอย่างปลอดภัย ตั้วบาอวี้ขอให้ตั้วบาจุนไปกับพวกตนด้วยแต่ตั้วบาจุนบอกข้ายังไปไม่ได้ ข้ามีภาระกิจที่ต้องทำให้เสร็จสิ้นกับหลิวซง (ต้องไปตีทัพศัตรูให้แตกไป)...ตั้วบาอวี้พาเว่ยหยางออกเดินทาง ระหว่างทางเว่ยหยางกังวลและเป็นห่วงตั้วบาจุนตลอดเวลา พอคนสนิทของตั้วบาอวี้สั่งให้ขบวนหยุดพักเพราะเดินทางมาทั้งวันทั้งคืนแล้วนั้น ก็มีทหารพุ่งมาที่ขบวนทหารของตั้วบาอวี้มากมาย ตั้วบาอวี้รีบนำม้ามาดึงเว่ยหยางให้หลบหนีออกมาด้วยกัน ทำให้รอดพ้นจากลูกธนู....ทั้งคู่หนีมาถึงบ้านร้างแห่งหนึ่ง (โอ๊ยย เดาได้ เดาได้ พล็อตเรื่องแบบนี้).... เพื่อจะหลบให้พ้นสายตาของศัตรู เว่ยหยางกับตั้วบาอวี้ต้องหาที่หลบซ่อนภายในบ้านร้าง ตั้วบาอวี้กลัวการอยู่ในที่แคบๆและมืด จึงเกิดอาการกลัว (จิต) ขึ้นมาเพราะมีอดีตจากชีวิตในวัยเด็ก เว่ยหยางเอื้อมมือมาจับไหล่ของตั้วบาอวี้ไว้เป็นการปลอบใจทำให้ตั้วบาอวี้รู้สึกอบอุ่น...(แต่เว่ยหยางจับไหล่ของตั้วบาอวี้เพราะต้องการห้ามไม่ให้ตั้วบาอวี้ทำเสียงดัง ศัตรูจะได้ยิน 555 อะนะ)....

ทางด้านตั้วบาจุนมาถึงเมืองชายแดนแต่ก็พบว่าเขามาช้าไป ทหารต่างรายงานว่าท่านแม่ทัพที่นำศึกได้เสียชีวิตแล้วด้วยน้ำมือศัตรู ตอนนี้เหลือทหารไม่เยอะแล้วที่จะอยู่ป้องกันเมือง....

ตัดกลับมาที่เว่ยหยางกับตั้วบาอวี้ เว่ยหยางตัดสินใจที่จะไม่ทิ้งตัวบาอวี้ไว้ตามลำพัง เพราะตั้วบาอวี้เคยช่วยชีวิตตัวเองไว้  ตัวบาอวี้ฟื้นขึ้นมาและดื่มยาที่เว่ยหยางต้มมาให้ดื่ม เว่ยหยางบอกข้าจะออกไปหาอาหารและผลไม้นะ ท่านรอข้าที่นี่ ตั้วบาอวี้ดึงเว่ยหยางไว้ บอกอย่าออกไปเลย ข้าไม่ต้องการอยู่ที่นี่คนเดียว (แบบดูๆแล้วยังมีความกลัวๆ จิตๆ อยู่).....ตั้วบาอวี้หลับต่อ พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เห็นว่าเว่ยหยางยังอยู่กับตัวเอง (จับมือกันด้วย)... ตั้วบาอวี้รู้สึกดีใจ (รักละชิมิ)...พอดีจุนเถาตะโกนหาเว่ยหยางเสียงดังพอดี เว่ยหยางจึงรีบวิ่งออกไปหาจุนเถา

ทางด้านตั้วบาจุน เตรียมพร้อมที่จะออกศึกล่ะ พร้อมปลงยอมสละชีวิตในการรบครั้งนี้ (เพราะโอกาสชนะน้อยมาก)... ตั้วบาจุนพูดให้ขวัญกำลังใจทหารให้ต่อสู้กับพวกศัตรู...ศึกเล็กๆ ครั้งนี้ตั้วบาจุนชนะ ทำให้ทหารมีกำลังใจมากขึ้น แต่ตั้วบาจุนบอกทหารว่าอีกแป๊บพวกศัตรูมันต้องย้อนกลับมาแน่ๆ พวกเราต้องเตรียมตัวไว้ดีดี............

คนส่งสารได้นำข่าวมาบอกตั้วบาอวี้ว่าตั้วบาจุนชนะสงครามเมื่อวานนี้ เว่ยหยางได้ยินข่าวว่าตอนนี้ตั้วบาจุนอยู่ที่ไหน และรู้ว่าตั้วบาจุนกำลังตกอยู่ในอันตราย เว่ยหยางตัดสินใจจะเดินทางไปช่วยตั้วบาจุน ตั้วบาอวี้พยายามห้ามเว่ยหยาง แต่เว่ยหยางตัดสินใจแล้ว ตั้วบาอวี้เลยต้องปล่อยนางไป.....





Create Date : 09 ธันวาคม 2559
Last Update : 31 มีนาคม 2560 19:36:21 น. 5 comments
Counter : 788 Pageviews.

 
พระเอกชื่อ ทั่วป๋าจวิ้น
หนานอันหวางชื่อ ทั่วป๋าอวี๋
ตงผิงหวางชื่อ ทั่วป๋าฮั่น
องค์หญิงชื่อ ทั่วป๋าตี๋
ชนเเผ่าของหมิ่นเต๋อคือ โหลวหลัน
องครักษ์ - สาวใช้ของซินเอ๋อร์ ( เว่ยยาง ) - ไป๋จื่อ จื่อเยียน จวินเถา
องครักษ์พระเอก - เฉิงเต๋อ
องครักษ์หนานอันหวาง - เฉิงอัน
นางกำนัลองค์หญิงพระชายา - ชิวอี๋
ขันทีข้างกายฮ่องเต้คือ จ่งไอ๋


โดย: ploythara IP: 119.76.119.163 วันที่: 11 ธันวาคม 2559 เวลา:10:56:02 น.  

 
เสริมอีกนิด
พี่น้องของเว่ยยาง - หมิ่นเฟิง ฉางเล่อ ฉางหรู ฉางสี่ และ หมิ่นเต๋อ
คนในจวนหลี่- ฮูหยินผู้เฒ่า อำมาตย์หลี่ ป้าสะใภ้ใหญ่ ( ฉือหยุนโหรว ) อาสะใภ้รอง ( เวินเวยอี๋ ) อาสะใภ้สาม ( โจวเสวี่ยเหมย ) สะใภ้เจ็ดหรือชีอี๋เหนียง
คนจวนฉือหยุน - ฮูหยินตราตั้ง ( แม่ฉือหยุนโหรว ) ฉือหยุนหนาน หงหลัว ( นักฆ่าสาว )


โดย: ploythara IP: 119.76.119.163 วันที่: 11 ธันวาคม 2559 เวลา:11:05:38 น.  

 
ขอบคุณจ้าา ขออนุญาตเอาตามสะดวกเรานะคะ ^_^


โดย: wansugar วันที่: 12 ธันวาคม 2559 เวลา:22:18:40 น.  

 
ได้ไม่มีปัญหาค่ะ ตามอ่านตลอดเลยนะ


โดย: ploythara IP: 119.76.119.39 วันที่: 15 ธันวาคม 2559 เวลา:9:56:20 น.  

 
ขอบคุณจ้า ชอบเหมือนกันเลย


โดย: wansugar วันที่: 25 ธันวาคม 2559 เวลา:15:24:18 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

wansugar
Location :
Germany United Kingdom

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 55 คน [?]




ชื่อหวานจ้า สวัสดีทุกคน ฟอล์โลแฟนเพจ Wansugar-Love Chinese Novels & Series เพื่อติดตามข่าวสารการอัพเดทรีวิว ได้นะคะ
Friends' blogs
[Add wansugar's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.